Nostalgie

Spaarboekje

Eerst en vooral wil ik zeggen dat ik naast Vlaming,  zeker ook een Belg ben.  En waarom ik dat zo duidelijk zeg, zal ik hier eens uit de doeken doen.

Het stond in alle kranten en kwam in het nieuws op radio en tv: eind januari 2012 hadden de Belgen 221,737 miljard euro op een spaarboekje staan. Dat is een recordbedrag.  Er zijn rond de 10 miljoen Belgen, waarvan ik er dus één ben.  Een Belg heeft dus zo’n slordige 22.174 euro op zijn spaarboekje geparkeerd.  Mijn vrouw en ik, dat maakt dan samen 44.348 euro.

Nog volgens de kranten stond eind mei iets meer dan 47,2 miljard euro op de zichtrekeningen van de Belgische gezinnen.  Dat is dus ongeveer 4.720 euro per Belgisch gezin.  Samen met onze spaarboekjes maakt dat voor ons bijgevolg 49.068 euro op onze rekeningen.

Ik weet wel dat we niet alles moeten geloven wat in de kranten staat, helemaal niet zelfs.  In de weekendkrant stond bijvoorbeeld dat het vanaf vandaag eindelijk zomer zou worden, en nu geven ze weer een week buien en regen.  Maar voor alle zekerheid ga ik straks toch eens langslopen bij onze bank, je weet maar nooit. 

Goed voor de studenten

Het regende op 8 juni, de dag van patroonheilige Sint Medard.  En zoals de volkswijsheid het wil, is het sinds die dag blijven regenen, overvloedig zelfs en met veel wateroverlast.  Want, zegt de weerspreuk: “Als het regent op Medardusdag, regent het zes weken alle dagen.”  Bijkomend is het nog veel te koud voor de tijd van het jaar, en worden streken in ons kleine landje getroffen door zware onweders en zelfs een tornado.  De mensen lopen er maar treurig bij.  Dit is het seizoen dat de zon zou moeten schijnen, dat we zouden moeten puffen van de warmte, de tijd van de topjes, de korte rokjes en de bermudabroeken.

De weermannen en –vrouwen kunnen niet anders dan de ene depressie na de andere aankondigen.  Om niet voor uiterst negatieveling te worden bestempeld, blijven die weervoorspellers zoeken naar een positieve kant van de zaak.  Daarom dat de laatste weken bijna elk weerbericht wordt beëindigd met de opmerking: “Goed voor de studenten.”

En de studenten zelf?  Ik heb er mijn twijfels over of die wel zo tevreden zijn bij dit aanhoudend regenweer.  Ze kunnen immers niet meer van de studeerkamers afkomen met het excuus dat het te heet is om te studeren, en dat ze ommetje gaan maken met de fiets.   Het kunnen niet anders dan uitstekende puntenkaarten worden bij de komende eindexamens, de studieomstandigheden zijn ideaal, en iedereen weet het nu: het is goed weer voor de studenten.

Misschien een idee voor het eindwerk van een universiteitsstudent: speelt het weer een rol bij de uitslag van een schoolrapport?  Is regenweer werkelijk beter dan goed zomerweer om te studeren?  Als die studie mocht uitwijzen dat dat helemaal niet zo is, wat toch een mogelijkheid is, dan wil ik het nooit meer horen bij een weerbericht op radio of tv: “Goed voor de studenten.”

Regen

Voorbije zaterdag was een prachtige, vroege zomerdag.  Het zonnetje scheen, maar niet te fel, af en toe een wolkje en een zeer aangename temperatuur.  Het gonsde buiten van de bedrijvigheid.  Op straat kwamen de wielertoeristen met trosjes na elkaar aangereden.  Wandelaars gingen uit in alle richtingen.  In de verte hoorde ik het vrolijk geluid van spelende kinderen.  De kippen lagen tegen de dennenbomen, vleugels gespreid, te genieten in het zonnetje.  Vogels vlogen af en aan op zoek naar een hapje.  Grasmachines zoemden, en tegen de avond rook ik de eerste barbecue van de buren.  Kortom, een heerlijke dag, om van te genieten.

Evenwel, de weermannen hadden gewaarschuwd.  De volgende dag zou het gaan regenen, al van op het einde van de nacht,  en het zou koud worden.  Toen ik zondagmorgen opstond, was alles nog droog.  Bij mezelf dacht ik dat de weermannen zich hadden vergist.  Terwijl ik bezig was aan mijn ontbijt, zag ik door het keukenvenster de eerste druppels vallen.  Eerst twijfelachtig, hier en daar een drup, maar al vlug was het stevig aan het regenen, net zoals ze hadden voorspeld.  En het heeft die dag niet meer opgehouden met regenen.  In de voormiddag echt striemende regen, in de namiddag druilerige regen, afgewisseld met hevige regenvlagen.  De temperatuur ging in vrije val.  Het viel op dat er negens beweging was waar te nemen buiten.  Op straat was het opvallend stil.  Geen auto’s, geen fietsers, geen wandelaars, niets.  De kippen hielden zich ik weet niet waar verborgen, geen vogels te zien.  Bij een tasje koffie op ons overdekt terras hoorden we alleen maar het eentonig, eenzaam geluid van de regen.

Laat in de namiddag zei mijn vrouw op een moment: “Ge ziet geen kat op straat.”  Zo was het ook, zelfs geen kat, niets of niemand.  Het enige wat er te zien was, was de regen.  Die viel onophoudelijk troosteloos neer, maakte alles even grijs en grauw.  Het moet een dag zijn geweest waarop niets is gebeurd, een dag waarop het leven is stilgevallen.  Zondag 3 juni 2012, ze zouden die dag uit de geschiedenisboeken moeten schrappen, ofwel tenminste er de notitie bij zetten dat het die dag alleen maar heeft geregend, en anders niets.

Rekenfout?

Column

Een goede column moet kernachtig, bondig, treffend, to the point zijn.  Mijn haren gaan overeind staan als ik bepaalde commentaarstukken lees in dag- en weekbladen.  Sommigen kunnen zo langdradig zijn en uitweiden over dingen die niet bij het stuk horen.  Schrijven moet een beetje in het bloed zitten.  Door oefening kun je veel leren, maar van een ezel ga je nooit een springpaard maken.

Het doet me denken aan mijn schooltijd toen we bijna wekelijks een opstel moesten schrijven van onze leraar Nederlands.  Een klasgenoot van mij, Robert, was een echte crack daarin.  Die had het ook een beetje van thuis meegekregen.  Zijn vader was namelijk de verantwoordelijke uitgever en drijfkracht achter een  reclameblad, waarin ook veel plaatselijk nieuws stond.   Die man werkte zich echt uit de naad om dat weekblad telkens klaar te krijgen, het was dikwijls vechten tegen de tijd, maar hij haalde telkens de deadline.  Het is wel spijtig dat die man een ernstige ziekte kreeg op het moment dat het weekblad op haar hoogtepunt was.  Hij was toen wel verplicht om een medewerker in dienst te nemen om hem te helpen.  Die hulp had evenwel het schrijven niet in zijn bloed en was ook niet zo ordelijk.  Langzaam maar zeker werden de reclame-inkomsten minder en uiteindelijk is dat blad ter ziele gegaan.   Maar zoals ik reeds zei, was Robert zeer goed in het opstellen.  Hij kon als geen ander tot de kern van de zaak doordringen en het treffend verwoorden.  Robert zei altijd dat het bij hem allemaal vanzelf kwam.  Het moeilijkste vond hij de eerste zin, als die er stond dan vloeide al de rest vanzelf uit zijn pen.  Op een dag moesten we een opstel schrijven over de lente.  Robert zat na te denken over zijn eerste zin en hij keek daarbij dromerig naar de jongen naast hem, Staafke.   Staafke was niet zo goed in het opstellen, maar bij het sporten was hij altijd bij de besten.  Als het voetballen was, dan werden twee kapiteins aangeduid, en die mochten uit de groep medeleerlingen telkens om beurt een speler voor hun ploeg uitkiezen.  Staafke werd dan altijd als eerste uitgekozen.  Die jongen was zo rap en kon dribbelen, niet te geloven.  Als die langs de zijlijn naar voor liep, gaf hij iedereen het nakijken.  Op een dag  was er een wedstrijd van de leerlingen tegen de leraars.  Staafke stond rechtsbuiten en tegenover hem stond de leraar wiskunde, mijnheer Pierre.  Dat was al een oudere man, laat ons zeggen ergens begin de vijftig.  Niet dat dat nu oud is, maar op voetbalgebied toch wel.  In eerste klasse zul je niet veel spelers van boven de vijfendertig meer tegenkomen, dus mag je stellen dat begin de vijftig voor een voetballer al oud is.  Alhoewel, ik me herinner dat Wilfried Van Moer op vijfendertigjarige leeftijd door Guy Thys werd heropgevist voor de nationale ploeg.  Guy Thys was op zoek naar een creatieve middenvelder voor de nationale ploeg, nadat hij een volledig nieuw elftal had gevormd.  Uiteindelijk kwam hij bij de ‘oude’ Van Moer terecht, en die ontgoochelde niet.  Al in zijn eerste match voor de nationale ploeg bij zijn comeback, was hij goed voor een doelpunt en een assist.  Waar was ik nu weer gebleven?  Oh ja, bij die leraar wiskunde, mijnheer Pierre.  Die was door zijn leeftijd natuurlijk niet meer zo kwiek als Staafke, die hem keer op keer voorbij liep op de flank en dan een perfecte voorzet afleverde voor de spitsen.  Nadien werd gezegd dat mijnheer Pierre weerwraak heeft genomen op Staafke door hem te buizen voor wiskunde.  Heel zeker is dat evenwel niet, want wiskunde was sowieso niet de sterkste kant van Staafke.  De broer van Staafke wel, die zat twee studiejaren hoger, en dat was een echte bolleboos in wiskunde, maar in talen was die dan weer niet zo goed.  Zoals ik schreef zat Robert dromerig te kijken naar Staafke, en na een tiental minuten begon hij te schrijven, aan een stuk door tot het einde.  Dat opstel over de lente heeft nog lang aan de muur van de klas opgehangen als voorbeeld voor een goed opstel.  Als je dat opstel las, dan was het alsof je midden in een bos stond en de natuur voelde opleven.

Robert beheerste dan ook als geen ander de kunst van het schrijven van een goed opstel: kernachtig, bondig, treffend, to the point!

Zekerheden

Het was bijna een zekerheid, de twee Spaanse topploegen Real Madrid en Barcelona zouden de finale spelen van de UEFA Champions League, algemeen beschouwd als de topcompetitie van het wereldvoetbal.  Toch slaagde geen van beide ploegen hierin, na onverwachte nederlagen in de halve finales.  Weinig voetballiefhebbers zullen getipt hebben op een voetbalfinale Bayern Munchen – Chelsea.

De laatste weken kon niemand er naast kijken.  Zowel op radio, tv, als in de dagbladen werd uitvoerig verslag uitgebracht over de Titanic.   In de nacht van 14 op 15 april was het precies honderd jaar geleden dat dit onzinkbaar verklaarde luxe passagiersschip op zijn eerste trans-Atlantische reis zonk, na een aanvaring met een ijsberg.  Niemand die de eerste berichten over de ramp wilde geloven.  De Titanic kon niet zinken, dat was een zekerheid.

Zeer verrassend nieuws de voorbije week over Jos Ghysen, het alom gewaardeerd en gerespecteerd radio- en tv-monument.  Jos Ghysen was voor velen de verpersoonlijking van eerlijkheid, rechtschapenheid en rechtvaardigheid.   Jarenlang presenteerde hij op zaterdagmorgen het druk beluisterde radioprogramma ‘Te bed of niet te bed’ bij de regionale Omroep Limburg, nu Radio 2.  Voor velen is hij onvergetelijk door zijn uit het leven gegrepen cursiefjes, die hij wekelijks voorlas in ‘Het schurend scharniertje.’  Enkele dagen voor zijn zesentachtigste verjaardag haalde hij alle krantenkoppen en headlines in de nieuwsberichtgen.  Jos Ghysen werd door oud-collega’s afgeschilderd als een tiran, die mensen tot wanhoop dreef.  Ook zou hij een collega omroepster jarenlang seksueel hebben misbruikt.  Zware beschuldigingen worden nu over hem uitgesproken, zoals: “Ik zag sommigen breken onder zijn schrikbewind,” en “‘Hij brak carrières en levens. Niet alleen die van vrouwen. Hij gebruikte ook bij mannen zwaar machtsmisbruik. Zijn grote angst was dat anderen populairder werden dan hem.”  Daarbij komen nog eens meerdere beschuldigingen van gedwongen seksuele handelingen en verkrachting.

We kunnen ons afvragen: wat is nog zeker?  Niets! Tenminste als we de wetenschappers mogen geloven die aan bod kwamen in de prachtige vierdelige BBC-reeks “Wonders of te universe.”  Volgens deze geleerden is alles een evolutie van verandering.  Dat geldt zowel in de natuur, in de cultuur, in het verouderingsproces van elke mens, als ook in de geschiedenis van het heelal.  Onvermijdelijk zal volgens hen ooit ook aan het heelal een einde komen.  Dan zal het gedaan zijn met de mens, met de aarde, met alle materie en met de tijd zelf.  Er zal dan niets meer zijn, helemaal niets.  Als we de theorieën mogen geloven, is ooit alles ook zo begonnen uit het niets.  Dat heb ik altijd al een onwaarschijnlijk straffe truc van God gevonden, zo een oneindig groot heelal scheppen uit het niets.  Als Hij er dan ook nog zal in slagen om al die materie, alles wat nu bestaat, in het niets te doen verdwijnen, zodat er zelfs geen stofje van overblijft, dan zou ik dat een even straffe toer vinden als Zijn eerste, toen Hij alles schiep uit het niets.

Het is bijna een zekerheid dat God zich dan vlug gaat doodvervelen, als Hij niets meer omhanden heeft, geen universum meer om op te passen, geen mensen meer om te belonen of te straffen.  Het zal volgens mij dan niet lang meer duren vooraleer God zijn oude truc weer gaat bovenhalen.  Hij zal uit het niets alles opnieuw scheppen,  zoals het nu bestaat: miljarden sterrenstelsels met elk miljarden sterren en nog meer planeten errond.  En ergens op een kleine planeet, blauw van kleur, zal hij uit materiaal van die planeet een man en een vrouw scheppen en die laten leven in een hemels paradijs.  Daar zal Hij een appelboom planten met heerlijke vruchten, waar ze niet van mogen eten, want God houdt van spelletjes.   Die twee eerste mensen zullen in dat paradijs gelukkig leven, tot een slang de vrouw zal verleiden en die toch van de verboden vrucht zal eten.  Zij zal de appel doorgeven aan de man, die er ook niet zal van kunnen afblijven.  En dan begint heel de misérie weer van voor af aan.

Helpdesk

Gisteren was op Radio 2 de ganse dag het interactieve programma “De Grootste Helpdesk van Vlaanderen!” te beleven.   Omdat bijna iedereen al eens problemen heeft met de computer, konden luisteraars die dag vragen stellen aan een panel van deskundigen.  75 specialisten beantwoordden allerlei vragen van luisteraars. 

Er kwamen niet minder dan 3.600 oproepen binnen.  De meeste vragen gingen over e-mails die niet openen of de bijlagen of links ervan die niet werken, laptops en pc’s die niet opstarten of te traag werken, internet dat uitvalt en vragen rond anti-virusprogramma’s en virussen.

Dit alles doet me terugdenken aan de beginjaren van de televisie.  Toen waren er ook kinderziekten, die toen als normaal werden beschouwd.  Als de tv werd aangezet, moest men geduld oefenen tot de lampen waren opgewarmd en het beeldscherp oplichtte.  Soms viel het beeld weg en waren alleen nog golvende beelden te zien.  “Het beeld is lopen,” zei men dan.  Er moest dan aan een knop worden gedraaid tot het beeld weer stabiel was.  In het begin had bijna iedereen op het dak van het huis een vaste antenne, waarvan de ontvangers gericht waren naar de signalen van de BRT, de NOS en Duitse tv.  Van tijd tot tijd kwamen de signalen niet goed door en was er veel sneeuw of onduidelijk beeld.  Wie het zich kon permitteren had een draaibare antenne en kon die via een afstandsbediening laten draaien tot de beeldkwaliteit beter was.  Heel regelmatig vielen de uitzendingen volledig weg, en kwam soms minutenlang de mededeling “storingen - even geduld”.”  Erger was het als het scherm donker werd en alleen klank overbleef.  Grote kans dat de beeldbuis het dan had begeven, en dat waren grote kosten.

Eenzelfde verhaal beleven we nu met de laptops en pc’s.  Dat zoveel duizenden mensen met vragen en problemen zitten, toont aan dat er nog veel kinderziekten in de apparaten schuilen.  Ik durf er geld op te verwedden dat er binnen pakweg tien jaar zal gelachen worden met de huidige generatie laptops en pc’s, zoals we nu lachen met de eerste televisietoestellen.   Dat het soms minuten duurt om een laptop of pc op te starten, dat virussen binnensluipen en alles kunnen ontregelen, dat e-mails niet kunnen worden geopend of verstuurd, dat filmpjes niet kunnen worden afgespeeld, dat pc’s helemaal niet opstaren of te traag werken, het zijn allemaal kinderziekten die er uit zullen geraken.  

Tegen de tijd dat dit zal gebeurd zijn, zal de markt weer iets nieuws te bieden hebben dat ons naar de winkels zal doen lopen.  Wat dat zal zijn, weten we nog niet.  In elk geval zal het iets zijn met kinderziektes.  Want de handel moet blijven draaien.

Toevoeging: echt gebeurde grappige situaties aan de helpdesk
(bron:http://www.grappigefilmpjes.eu/leuke_teksten.php?mid=22)

Helpdesk: "Hoe kan ik je helpen?"
Klant: "Ik ben mijn eerste email aan het schrijven."
Helpdesk: "Okee, en wat is het probleem?"
Klant: "Nou, ik krijg wel de letter a. Maar hoe zet ik er nou een rondje omheen?"

Klant: "Ik kan geen email ontvangen."
Helpdesk: "Welke software gebruikt u?"
Klant: "Wat bedoel je?"
Helpdesk: (Zucht) "Waar krijgt u uw email op binnen?"
Klant: "Mijn computer."

Klant: "Is het Internet ook op zondag geopend?"

Klant: "Het Internet is erg langzaam. Kunnen jullie het niet opnieuw opstarten?"

Helpdesk: "Helpdesk, hoe kan ik je helpen?"
Klant: "Ik wil een klacht indienen."
Helpdesk: "Wat is het probleem?"
Klant: "Ik heb jullie er nog om gevraagd om geen pornografie op mijn Internet te programmeren. Ik wil dat jullie het onmiddellijk verwijderen."

Een klant kon geen verbinding maken met het Internet.
Helpdesk: "Weet u zeker dat u het juiste wachtwoord gebruikt?"
Klant: "Ja, dat weet ik zeker. Ik heb het een collega zien doen."
Helpdesk: "Kunt u mij zeggen welk wachtwoord dat was?"
Klant: "Vijf sterretjes."

Klant: "Ik kan niet printen. Iedere keer dat ik het probeer zegt hij: "can't find printer". Ik heb de printer zelfs opgetild en voor de monitor neergezet, maar de computer zegt nog steeds dat hij hem niet kan vinden."

Helpdesk: "Goedendag. Hoe kan ik u helpen?"
Klant: "Eeh. Hallo. Ik kan niet printen."
Helpdesk: "Wilt u voor mij op de 'start-knop' drukken en ..."
Klant: "Nou moet je even goed luisteren. Niet meteen zo technisch doen. Ik ben verdomme Bill Gates niet!"

Ambtenarencarrière

Twee zaken zijn me bijgebleven van de nieuwsberichten deze week:
1. Federale ambtenaren mogen blijven werken na hun vijfenzestigste verjaardag.  Er staat geen einddatum meer op een ambtenarencarrière.
2. Het aantal gevallen van dementie stijgt schrikbarend snel.  Tegen 2050 zullen wereldwijd drie keer meer mensen dan nu kampen met dementie.  Ook in België stijgt het aantal gevallen van dementie opvallend snel.

Krijg je de komende jaren vreemde of onbegrijpelijke brieven van overheidsdiensten in je brievenbus, denk dan aan het bovenstaande, en toon wat begrip.

De voedselzandloper

Vergeet Montignac en alle andere dieetgoeroes.  Een nieuwe voedingsprofeet is opgestaan.  Hij luistert naar de naam Kris Verburgh, heeft het diploma van dokter en werkt als arts in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen.  In zijn boek ”De voedselzandloper” weerlegt hij de theorieën van vroegere dieetgoeroes en -charlatans en geeft hij zijn eigen gezonde voedseladviezen.

Een opmerkelijke waarschuwing van hem is om aardappelen, brood, pasta, rijst en melk te mijden.

Om gezond te eten zouden we volgens hem minder zoetigheden moeten eten, minder aardappelen, pasta en rijst, minder fastfood, rood vlees, gefrituurd voedsel, zoetigheden, minder omega-6-rijke oliën, margarine, boter, vetrijke sauzen, minder zout, suiker en minder medicatie.  Daarbij zouden we minder frisdranken, melk en niet-versgeperste fruitsappen moeten drinken.

Wat we volgens hem wel meer zouden moeten eten zijn gezonde oliën zoals olijfolie, ook meer zwarte chocolade, noten, sojapap, vette vis en gevogelte, eieren, kaas, tofou, quorn, havermoutpap, peulvruchten, paddenstoelen, fruit en groenten.  Eveneens zouden we meer water, groene thee, witte thee, gemberthee, rode wijn, plantaardige melk, koffie en versgeperst fruitsap moeten drinken.

Waarbij ik van dit alles vooral onthoud dat we meer zwarte chocolade moeten eten en meer rode wijn moeten drinken.

Een internationaal onderzoeksteam heeft na vele jaren observatie met de krachtigste telescopen een schatting gemaakt van het aantal planeten waar leven mogelijk is in het sterrenstelsel waartoe onze aarde en onze zon behoren, de Melkweg genaamd.  Volgens die geleerden moeten er tientallen miljarden aardachtige planeten in de Melkweg zijn.  Binnen een straal van dertig lichtjaar rond de aarde, de astronomen noemen dat in onze buurt, cirkelen ongeveer honderd planeten met ongeveer dezelfde condities als onze aarde.

Binnenkort wordt een nieuwe generatie telescopen in werking gesteld.  Volgens de onderzoekers zal het niet lang meer duren voordat het wetenschappelijk zal kunnen worden bewezen dat onze aarde niet de enige planeet is die leven herbergt.  Ze verwachten zelfs aanwijzingen dat er enorm veel intelligent leven is ontstaan buiten onze aarde en dat wij zeker niet de enige intelligente wezens zijn in het heelal.

Tientallen miljarden aardachtige planeten in de Melkweg alleen.  Het zijn cijfers om van te duizelen.  Hoeveel is één miljard.  We kunnen ons dat moeilijk voorstellen.  Eén miljard is duizend maal een miljoen.  Ook dat zegt niet veel.  Nog anders: één miljard uren bijvoorbeeld, is gelijk aan ruim 41,6 miljoen dagen, en dat is weer gelijk aan 114.155 jaar.  Zolang geleden was er nog geen jaartelling, we bevonden ons toen nog in de ijstijd.

Hoeveel sterrenstelsels zoals onze Melkweg er bestaan, is niet geweten.  De schattingen lopen uiteen van 50 tot 200 miljard sterrenstelsels. 

Laten we nu even verder fantaseren met deze cijfers en aannemen dat er slechts 50 miljard sterrenstelsels zouden bestaan buiten de Melkweg (wat het minimaal laagste getal zou zijn).  Dat er verder in elk van die sterrenstelsels, onze Melkweg inbegrepen, maar één planeet zou bestaan waar leven is (wat belachelijk weinig zou zijn, gezien het enorm aantal mogelijkheden, namelijk 1 op tientallen miljarden kansen).  Dan nog zouden er in het hele universum minimum 50 miljard bewoonbare planeten zijn zoals onze aarde.

Deze gegevens zetten ons aardbewoners op onze plaats.  Lange tijd werd immers onweerlegbaar aangenomen dat onze aarde uniek was.  Dat de aarde de enige bewoonbare planeet van het universum was, en dat wij mensen de enige intelligente wezens waren in het universum.  Hoe meer onderzoek er wordt gedaan en hoe groter het inzicht van de mensheid wordt van het geheel, hoe meer komt vast te staan dat wij niet alleen zijn in het heelal.  Integendeel, we zijn nietig en verre van uniek.  Er moeten buitenaardse wezens bestaan die honderden keren intelligenter zijn dan wij, die miljoenen jaren beschaving op ons voorliggen.  Al decennia proberen wij signalen van buitenaardse wezens op te vangen, tot nog toe zonder enig resultaat.  Misschien is onze technologie nog niet zo ver gevorderd dat we in staat zijn de signalen van aliens die de aarde bereiken te herkennen en te analyseren.  Misschien staan wij in vergelijking met andere wezens uit het universum, even ver als apen staan tegenover mensen (ps: hierbij is het zeker niet mijn bedoeling de apen te willen beledigen, integendeel).  Misschien worden wij dagelijks bezocht door ufo’s die de technologie bezitten zich voor ons onzichtbaar te maken en die er bij ons duchtig op los experimenteren door virussen en bacteriën op ons los te laten, zoals wij doen in laboratoria met dieren.  Misschien laten de ufo’s zich af en toe eens moedwillig aan ons zien om ons nieuwsgierig te maken of om ons te plagen.  Misschien…..

Ongeluk

In blijde verwachting
Geboorte
Hemels gevoel met baby
Fiere ouders
Voelen wat echte liefde is
Beschermen en vertederen
Dokter, prikjes, zalfjes en siroopjes
Eerste lachje, oogcontact
Eerste woordjes, mama, papa
Kruipen, leren lopen
Eerste schooldag
Eerste letter lezen
Eerste lettertje schrijven
Verwennen, berispen, meeleven
Sinterklaas en de Kerstman
Eerste nieuwjaarsbrief voor mama en papa
Verhaaltjes over school
Eerste verjaardagfeestje met vriendjes en vriendinnetjes
Eerste communie
Fiere ouders en grootouders
Slecht rapport, goed rapport
Samen kleding kiezen
Helpen met huiswerk
Wat zou ik later worden?
Grotere fiets
Aansluiten bij de club
Eerste puberzorgen, wereld ontdekken
Geborgenheid van thuis
Eerste liefje
Reis naar Zwitserland, skivakantie
Nog een cadeautje kopen voor mama en papa
Eindelijk in de bus naar hui…

Dinsdagavond 13 maart 2012 verongelukt een bus op weg naar huis, na een skivakantie.  22 leerlingen en 6 volwassenen overlijden onmiddellijk bij het ongeval.  Vele kindjes zijn gewond, sommigen in levensgevaar.

De twijfel van Gustaaf

Deze week een klein stukje opgemerkt tussen de vele nonsens en oppervlakkigheden op tv.  In het programma Man Bijt Hond op tv één, zat maandag 5 maart  een interview met een al wat oudere man, ik schatte hem rond de zeventig.  Hij heette Gustaaf en woonde in een oude boerderij in de Kempische gemeente Hechtel-Eksel.  Gustaaf leek me een heel geloofwaardige man, een karakterkop, eerlijk, godvruchtig, hardwerkend, recht door zee.  Gustaaf werd gefilmd in een lege kerk.  Hij zat op de laatste rij, eerste stoel rechts naast de middenbeuk.  Gustaaf noemde het zijn stoel.  Hij zei dat hij al vanaf zijn eerste communie een trouwe kerkganger was geweest.  In zijn latere leven ging hij altijd naar de mis van half elf.  Hij zorgde dat hij al om kwart na tien in de kerk was, om zeker te zijn van zijn stoel.  Nu zijn er geen eucharistieveringen meer in zijn kerk.  Bij gebrek aan geestelijken en kerkgangers, werden de missen na nieuwjaar afgeschaft.  Dat heeft de man zwaar aangegrepen en hem tot nadenken gestemd.

Omdat ik het zo’n diepgaand stukje vond, heb ik het nog eens herbekeken via Net Gemist.  De woorden van Gustaaf heb ik opgetekend, de moeite waard. 

Gustaaf: “Er is nu geen mis meer ’s zondags.  De kerk is dan helemaal leeg en gesloten.  Er is veel veranderd.  Vroeger mocht je niet aan de hostie komen, omdat ze aan je handen zou plakken of gaan bloeden.  Je moest je handen onder de lakens steken en de hostie werd op je tong gelegd.  Toen geloofden wij dat ook.  Krijg je meer verstand als je ouder wordt?  Dat weet ik niet, misschien ook minder. Ik zeg niet dat ik niets meer geloof, maar het is toch twijfelachtig.

Ik denk: zou het of zou het niet?  Zou er nog iets zijn?  God schiep hemel en aarde.  Zo leerden ze je dat vroeger.  Waar was God toen dan?  Als ik God was, dan had ik het anders gedaan, vind ik zo.  En beter.  Dan zou het in de winter niet te koud en in de zomer niet te warm zijn.  Dan moest je misschien niet gaan werken, dan kreeg je de centen misschien zo, uit de lucht.

Het is toch niet gelijk ze het ooit gezegd hebben, zo is het zeker niet meer.  Misschien geloof ik dat er nog iets is, maar ik denk het niet.  Ik denk dat als het hier gedaan is, dat alles gedaan is.”

Bij deze woorden eindigde het stukje over Gustaaf.  De laatste beelden die ze van hem toonden, lieten hem zien, gezeten op zijn kerkstoel, de knoestige handen op zijn schoot, biddend tot een God, waar hij niet meer echt in geloofde.

Eigenlijk heb ik hier niets meer aan toe te voegen.

Maar toch, Gustaaf vraagt zich af waar God was, voor hij hemel en aarde schiep.  Toevallig is dat ook één van mijn stokpaardjes.  Ze zeggen dat alles ontstaan is uit één minuscuul punt, de big bang genaamd.  Dan vraag ik altijd: waar kwam dat minuscuul puntje vandaan?  Als er niets was, maar dan ook helemaal niets, dan moet iemand toch dat minuscuul puntje geschapen hebben, waar al de rest uit ontstaan is.  En als dat God was, waar heeft God dan de materie gehaald om dat minuscuul puntje mee samen te stellen, er was immers niets.

Och, deze vragen zijn te hoog gegrepen voor ons aards verstand, zelfs voor het gezond boerenverstand van Gustaaf.  Toch heb ik nog een vraag voor hem.  Het is ook iets wat me altijd heeft bezig gehouden, en een boer met zoveel kennis, levenswijsheid en ervaring, weet er misschien het antwoord op.  Mijn vraag aan Gustaaf: wat was er eerst, de kip of het ei.  Zot heb ik me daar al over gepiekerd, en het antwoord daarop moet volgens mij een stuk eenvoudiger zijn dan op de vraag waar God was, voor Hij hemel en aarde schiep.

Vrolijke Jef

Vrolijke Jef ging al lachend door het leven
Wolken, zon of regen, het was hem om het even
Dagelijks maakte hij driemaal hetzelfde rondje
Steeds vergezeld door zijn wit-zwarte hondje

Vrolijke Jef had voor iedereen een goedendag
Ook voor mensen die wegkeken als hij ze bezag
Hij wist dat er waren die achter zijn rug met hem lachten
Het kon hem niet schelen wat ze van hem dachten

Vrolijke Jef had geen tv en las nooit de krant
Hij woonde in een huisje aan de waterkant
Urenlang keek hij door het venster naar de natuur
Die vond hij zo rijk, kalmerend en puur

Vrolijke Jef ging gewoontegetrouw vroeg naar bed
Op de houten stoel deed hij eerst een avondgebed
Dan dankte hij de Heer voor de gekregen dag
En voor alle dingen die hij meemaakte en zag

Vrolijke Jef hoorde ’s morgens de vogeltjes fluiten
Dan sprong hij uit bed en haastte zich naar buiten
Hij liet dan zijn hondje uit en ging de dageraad groeten
Weer een dag om van te genieten en niets te moeten

Vrolijke Jef werd erg ziek en geraakte niet meer weg

“Erg toch,” zeiden zijn buren, “wat heeft hij een pech”

Niet lang daarna hoorde men zijn huilende hond
Ze vonden toen Jef, een glimlach om zijn mond

Winters vroeger

Het heeft een hele tijd stevig gevroren, dag en nacht.   Oude, bijna vergeten winterse superlatieven werden bovengehaald: Siberische kou, Russische beer, open diepvries. Na een warme winterstart in oktober, november, december en het grootste deel van januari, dacht iedereen dat Koning Winter ons vergeten was.  En daar was hij plots, in volle glorie, getooid in een gewaad van glinsterende sneeuw. 

De jeugd van nu, zal later nog dikwijls over deze winter praten tegen hun kinderen en kleinkinderen.  Ze zullen dan zeggen: “Vroeger,  toen waren er winters.  Dat was wat anders dan nu.  Het vroor ’s nachts de stenen uit de grond, auto’s konden ’s morgens niet worden gestart, het verkeer op de Belgische wegen viel op een vrijdagavond compleet stil door aanvriezende sneeuw, waterleidingen vroren kapot, daklozen vroren dood langs de straat, de kanalen en beken waren ijsbanen.  Daar kunnen de winters van nu niet tegenop, dat is maar slappe kost.”

En de jongeren van pakweg 2050 zullen dan zeggen: “Daar zijn ze weer, de oude zagers, met hun verhalen over vroeger.  Precies alsof het nu niet koud is, en er nu geen heel strenge winters meer zijn.”

Dagelijkse kost

Wij zijn trouwe kijkers van het programma Dagelijkse Kost van Jeroen Meus op tv Eén.  Elke dag weer bereidt hij een eenvoudige, lekkere, doordeweekse maaltijd en inspireert hiermee honderdduizenden kijkers.  De kookboeken van Jeroen Meus staan op kop in de verkoopcijfers en hij pretendeert dat hij mensen gezonde, smakelijke gerechten wil laten kennen, zonder poespas.

In het grootwarenhuis zijn al gerechten van Dagelijkse Kost te koop.  100% vers bereid, staat op de verpakking.  Onlangs kochten wij één van die gerechtjes: “Groentehutsepot met worst en pickles,” met in het achterhoofd de gedachte het zelf ook eens uit te proberen, als het zou meevallen.  De ingrediënten staan duidelijk vermeld achteraan op de verpakking.  Gezien Jeroen Meus beweert te koken met eenvoudige ingrediënten, zonder poespas, moet het een amateur kok als mij ook lukken om dat eens na te doen, dacht ik. 

Voor wie het ook eens wil uitproberen, vermeld ik hierna de ingrediënten, zoals vermeld op de verpakking van het gerechtje “Groentehutsepot met worst en pickles”, bereid op de wijze van Jeroen Meus, dus eenvoudig en zonder poespas:

Aardappelen 32%
Worst 20% [varkensvlees, rundvlees, ei, paneerpeel (tarwebloem, gist, zout)
voedingszuur (natriumcitraat, calciumacetaat, citroenzuur)
zout, soja-eiwit, peterselie, dextrose, antioxidant (ascorbinezuur)]
wortelen 13%
witte ui 8%
prei 8%
selder 8%
groene kool 8%
pickles 5% [azijn, mosterd, bloemkool, augurken, ui, aardappelzetmeel,
suiker, specerijen, caroteen]
spek [varkensvlees, varkensvet, zout, dextrose, specerijen, aroma,
antioxidant (natriumascorbaat, mononatriumcitraat)
conserveermiddelen (natriumnitriet, natriumacetaat), rook]
groentenbouillon [geconcentreerd groentesap (wortel, knolselder,
prei, ui, kool, venkel, pastinaak, knoflook), plantaardige olie,
gistextract, geleermiddel (johannesbroodpitmeel, xanthaangom) specerijen, kruiden]
olijfolie
peterselie
tijm
laurier.

Smakelijk!

God moet anders zijn

Wie zou nu een kind op de wereld zetten,
het dan gewetenloos aan zijn lot overlaten
Er nooit of te nimmer meer op letten
en er in geen geval mee willen praten
Wie doet een kind nu zoveel pijn
Heel zeker, God moet anders zijn

Wie zou zijn kind laten huilen
dagenlang, alsof  hij het niet hoort
Geen medelijden hebben met de builen,
zeggen dat het gejammer hem stoort
Wie doet een kind nu zoveel pijn
Heel zeker, God moet anders zijn

Wie zou zich verstoppen voor zijn kind,
zodat het altijd maar blijft zoeken,
treurig is omdat het zijn ouders niet vindt
en alleen maar kent uit de boeken
Wie doet een kind nu zoveel pijn
Heel zeker, God moet anders zijn

Wie zou verdomme tegen zijn kind zeggen:
“Nooit zul je me voelen of me mogen zien”
Hoe zou je dat een kind kunnen uitleggen
zonder dat het verdriet heeft bovendien
Wie doet een kind nu zoveel pijn
Heel zeker, God moet anders zijn

Toen was er een stem, het was God:
“Overal was Ik,” zei hij, “maar je zag het niet.
Ik was in alles, maar je koos zelf je lot,
ook al deed Me dat soms veel verdriet.
Ik ben de Liefde en doe niemand pijn,
Mijn kinderen vrij laten, is Mijn anders zijn.”

Omheiningen tegen de dood

Gisteren in het journaal op tv gezien: de NMBS gaat omheiningen plaatsen langs de spoorwegen.  Het aantal zelfmoorden is vorig jaar namelijk drastisch toegenomen, ook veel jongeren onder de slachtoffers.  De Belgische Spoorwegen denken daar iets aan te kunnen verhelpen door aan dichtbebouwde locaties omheiningen te plaatsen, zodat de mensen niet meer op de sporen kunnen geraken.  Ik vraag me daarbij af of ze binnenkort ook alle bruggen gaan afsluiten voor voetgangers, alle fietspaden langs de waterwegen en alle gewone wegen.  Onbegonnen werk.

In het journaal werd er niet bij stilgestaan waarom zoveel mensen, waaronder vele jongeren, zich vorig jaar van het leven beroofden.  Tot vervelends toe blijven de media herhalen dat de jonge generatie veel langer zal moeten werken dan de huidige en zelfs dan wordt volgens hen een pensioen niet gegarandeerd.  Wat natuurlijk klinkklare onzin is.  Net zoals de huidige problemen rond pensioenen twintig jaar geleden al perfect voorspelbaar waren (de babyboomers van na de tweede wereldoorlog, weet je wel) voor vooruitziende politici, die er blijkbaar niet waren, is het nu even voorspelbaar dat er later voor de huidige jonge generatie geen pensioenprobleem zal zijn.  Tegen de tijd dat zij op pensioen gaan, zijn de babyboomers grotendeels uitgestorven, en daarmee zal het probleem van te veel gepensioneerden opgelost zijn.  Dus, stop ermee om de jeugd onnodig angstig te maken.

Wat maakt de mensen tegenwoordig dan zo ongelukkig, dat zovelen de dood boven het leven verkiezen?  Is het de van kindsbeen af veeleisende maatschappij, de te grote werkdruk, de losbandige tijdgeest, de dichtslibbende wegen met gestresseerde bestuurders, de onbetaalbare woningen en energieprijzen, de val van de kerk en haar leiders en daardoor het gemis aan ernstige geestelijke leiding, de nieuwe technologieën en het verlies van privacy, het milieu dat naar de vaantjes is, de corrupte topbestuurders van banken die beloond worden met dikke premies voor hun wangedrag, de vele gezinnen die in uitzichtloze armoede leven of de sombere werkelijkheid van de journaals en de nieuwskranten?  Ongetwijfeld zijn dit oorzaken die er voor zorgen dat de Spoorwegen nu omheiningen moeten plaatsen om mensen van zelfmoord te weerhouden.  Het is het geheel van dit alles en nog veel meer dan dat.  Is  onze maatschappij te hard, te egoïstisch, te veeleisend geworden?  Welk perspectief wordt de mensen, de jeugd vooral geboden? 

Deze week overleed Phil Bosmans.  Die man had wonderbaarlijke eenvoudige ideeën, die hij kenbaar maakte met de bekende spreuken van de Bond Zonder Naam.  Phil Bosmans wist waar onze maatschappij ziek was, en hij bood krachtige pilletjes aan die de oorzaak van het kwaad bestreden.  Spijtig genoeg ging de roep van Phil Bosmans verloren in het drukke en oppervlakkige gekrakeel van deze tijd.  En toch, …. toch is er geen andere weg dan de eenvoudige remedies van Phil Bosmans om uit deze sombere tijd te geraken.  Hieronder geef ik wat remedies van Phil Bosmans mee, die mij aanspraken, en die het verdienen om terug in de belangstelling te staan en uit te proberen.  Het zijn stuk voor stuk zijn omheiningen tegen zelfmoord:

Menslief ik hou van je

---

Noten mag je kraken, mensen nooit!

---

Ik ben niet van jou, ik ben er voor jou!

---

Je bent niet volmaakt?  Dat is perfect!

---

Een schouderklopje heeft nog nooit iemand verwond

---

Een beetje humor, je beste medicijn

---

Begin nooit de dag met de scherven van gisteren

---

Hebben is hebben, geven is een kunst

---

Applaus voor gewone mensen

---

Nieuwjaarsspeech

Nadat de klok 24 uur had geslagen, het nieuwe jaar 2012 was ingezet, stond mijn vrouw op uit haar zetel,  tikte met een lepeltje tegen haar glas en zei dat ze een speech ging houden op het nieuwe jaar.

Ik zei bij mezelf, “Neen, toch niet weer opnieuw.  Ik ben vorig jaar op pensioen gegaan, en dacht van deze toestanden verlost te zijn.”

Mijn vrouw was evenwel vastberaden en hield met een klare en luide stem haar betoog: “Dit jaar eis ik van jou 10% meer inzet, en als ge niet content zijn, dan bolt ge het maar af.”

“Ja maar,” probeerde ik “ben je dan niet content over hetgeen ik doe?  Alle karweitjes die voor mij bestemd zijn, voer ik alle dagen plichtsbewust uit.  Ik zit al aan 100 %.  Er zijn er die veel minder doen dan ik, en die hangen thuis wel de grote jan uit met hun vrouw.  Kijk hier verder maar eens in de straat, die gaat alle dagen kaarten op café, maar zijn vrouw is wel tevreden over hem.  Ik weet ook wel dat ze zelf mee gaat kaarten met hem, maar wat dan nog?”

Mijn vrouw was evenwel bitterhard, en hield niet de minste rekening met mijn argumenten.  “Dit jaar werk je 10% meer dan vorig jaar zeg ik je , en het jaar daarop nog eens 10% bovenop, en zo zal dat altijd blijven doorgaan.  Ah, gij dacht dat als ge uw pensioen had, ge hier maar op uw lauweren kunt komen rusten?”

Nat bezweet, schoot ik wakker.  Alle spanning viel van me af, toen ik me realiseerde dat het maar een nare droom was, een vreselijke nachtmerrie.  Gelukkig moest ik op deze eerste werkdag van het nieuwe jaar niet meer naar het werk.  Ik ben met pensioen, en dat heeft zo zijn voordelen.

Nieuwjaar

Vandaag, 1 januari 2012, is het uitzonderlijk warm voor de tijd van het jaar.   Om 16 uur was het precies 13,1°, boven nul wel te verstaan.  Deze morgen waren de kippen erg bedrijvig, een gekakel en gekraai rond de stal, niet normaal.  Zojuist gaan kijken of er geen eitjes lagen, de laatste tijd was de productie daarvan zowat stilgevallen.  Tot mijn verbazing lagen er drie eieren.  Een wit, een donker- en een lichtbruin.  Zijn de kippen ook van slag, zoals zovele dingen momenteel in de natuur?

Gisterenavond, silvesteravond, was er weinig te beleven op tv.  Op oudejaarsavond mag je toch wat meer verwachten, dacht ik.  Dan maar gekeken naar een jaaroverzicht dat ik had opgenomen.  Had ik eigenlijk beter niet gedaan.  Nog nooit leden zoveel mensen honger op deze aardbol, nog nooit waren er zoveel mensen op de vlucht wegens allerlei redenen: honger, dorst, oorlogen, vervolging, onderdrukking, uitzichtloze armoede,…., nucleaire ramp ten gevolge van aardbevingen en tsunami’s, zware orkanen, mensen die zich opblazen om anderen te doden, volksopstanden, verdreven dictators en nieuwe dictators, de euro in vrije val, banken en landen in nood,  record aantal faillissementen, recordbonussen voor inhalige ceo’s en bestuurders, corruptie bij de politie, ruziemakers die eindelijk een regering vormden, record aantal smogdagen, geen nieuw Kyoto akkoord, spectaculaire opwarming van de aarde.

Toch houd ik eraan om iedereen een gelukkig en gezond nieuwjaar te wensen.  Immers, er zijn ook nog zekerheden in het leven, waar we kunnen op terugvallen.  Zoals bijvoorbeeld dat er na regen, zonneschijn komt.  Alleen is er momenteel niemand die met enige zekerheid kan zeggen hoe lang het deze keer gaat regenen.  Als we de eeuwenoude Mayakalender mogen geloven, gaat het op het einde van het jaar veranderen.  Het kan alleen maar beter worden.

Gelukkig nieuwjaar !