De oude

Wandeldag

Heel de dag liepen wandelaars door onze straat
Al bij het ochtendgloren zagen we de eerste stappers
En dat ging onverstoord door tot ’s avonds laat
Men moest gaan van punt A naar eindpunt B
Dat deed men ook, gehoorzaam en gedwee

Iets na de middag zagen we een vreemd figuur
Die ging niet zoals het hoorde van A naar B
Maar wandelde andersom, alsof was hij tureluurs
Als hij voorbij was keken de anderen hem na
Een rare snuiter, dat vonden ze van hem ja

Evenwel, die zonderling had het goed bekeken
Tegenstroom zag hij de dingen van een andere kant
Was hij de enige die van zich liet spreken
Niemand anders als hij zag zoveel blije gezichten
Die hem passeerden en een groet tot hem richtten

Aan het eindpunt gekomen, waar het voor de anderen begon
Vroeg een plagerige vrouw hem hoe zijn dag was geweest
Of hij zich niet eenzaam had gevoeld, tegendraads het peloton
Neen, antwoordde hij, dit is mijn normale manier van doen
En hij ging naar haar toe en gaf haar een speelse zoen

Valentijn, de dag erna

Wat zijn de bloemenwinkels leeg vandaag
Hoe zouden de kopers van gisteren het maken
Staan de bloemen nog fris in de vazen
Hangen ze er misschien al verslapt bij
Welke woorden spraken de schenkers
Waren de ontvangers echt blij
Wie kreeg het duurste cadeautje
Het liefje, de teerbeminde of een minnares
Is de magie van Valentijnsdag blijven hangen
Zindert het geluk nog wat na
Geen last gehad van het zware eten
Ligt het geschenkje in de bovenste of de onderste la
Veel vragen om te stellen
Antwoorden om soms niet te willen weten

Penis

Vorige week was heel Vlaanderen in de ban van de penis.  Aanleiding daartoe was het VRT één programma ‘Ook getest op mensen’ dat mannen vroeg deel te nemen aan een enquête over de lengte van hun penis, in erectietoestand wel te verstaan. Alle middelen zijn goed om de kijkcijfers omhoog te krikken, want daar draait het om natuurlijk. Waar is de tijd naartoe dat er een wit vierkantje om het scherm verscheen als het over penissen of dergelijke ging.

Uiteindelijk namen meer dan 50.000 mannen deel aan de enquête, en dat leverde interessante gegevens op. Zo kwamen we te weten dat de gemiddelde penis in Vlaanderen 15,4 centimeter is, in erectie, dat hadden de mannen zo doorgegeven. Specialisten terzake beweren evenwel dat de gemiddelde penissen in Vlaanderen normaal gezien slechts 14,5 centimeter lang zijn, en dat de mannen in het algemeen dus een centimeter gelogen hebben. Men moet de hond niet om de worst sturen, nietwaar! Maar ja, dat zal zijn zoals bij de vissers zeker, die overdrijven ook altijd over hun vangsten.

Vrouwen namen ook deel aan de enquête, en uit die resultaten bleek dat die 14,5 centimeter penislengte nog lang niet zo slecht is.   Immers, 89 % van de vrouwen beweert dat ze uiterst tevreden zijn bij die lengte. Bij de mannen is ook 83 % tevreden met de lengte van hun penis.

Grote conclusie van de enquête was dat de Vlaamse man bijzonder goed scoort bij de vrouwen, toch wat betreft de lengte van de penis.

Wetenswaardige cijfers allemaal, maar is alles wel zo rooskleurig als het lijkt? Altijd kritisch zijn bij enquêtes en studies, is mijn motto. We gaan de cijfers dus eens van wat naderbij bekijken.

Eerste bedenking. Het blijkt dus dat de gemiddelde lengte van de Vlaamse penis in erectie 14,5 cm is. Nu moeten niet alle mannen direct beginnen te juichen. Eén woordje is wel zeer belangrijk in dit gegeven, het gaat hier over de ‘gemiddelde’ penislengte. De laatste volkstelling wees uit dat de gemiddelde leeftijd van alle Belgen momenteel 40,1 jaar. Is elke Belg dan ook 40,1 jaar? Natuurlijk weten we allemaal dat dat niet waar is. Er zijn honderdjarigen en er zijn peuters. Gooit men alles op een hoopje, dan komt men uit op een gemiddelde leeftijd van 40,1 jaar voor de Belgen. Deze redenering gaat ook op voor de gemiddelde penislengte. Er moeten dus mannen zijn die ver boven dat gemiddelde van 14,5 cm scoren, en anderen die met veel minder tevreden moeten zijn. Gelukkig was de enquête anoniem en mag elke Vlaamse man nu zonder schroom beweren dat hij een penis heeft van 14,5 cm, in erectie.

Tweede bedenking. 89 % van de vrouwen is tevreden met de penislengte van 14,5 cm. Daaruit volgt dat 11 % van de vrouwen er niet tevreden mee is. De enquête heeft evenwel niet uitgewezen of die ontevreden vrouwen meer van een langere dan van een kortere penis houden. Er is dus nog hoop voor mannen met afwijkingen van het gemiddelde.  Tenslotte dienen we op te merken dat vrouwen een niet te onderschatten voordeel hebben op de mannen wat betreft de penislengte: zij kunnen kiezen, mannen niet.

Derde bedenking. 83 % van de mannen is tevreden met de lengte van hun penis. 17 % is dus niet tevreden, en loopt gefrustreerd rond. Te lang of te kort, een wereld van verschil. Maar misschien nog beter dat, dan bezitter te zijn van een eenheidsworst(je) van 14,5 cm, zoals er dertien zijn in een dozijn. Overmoedig worden door de afwijking is ook niet aangewezen, want men dient er toch rekening mee te houden dat geen enkele vrouw voor een stukje worst minder of meer een gans varken in bed wil. Er zijn grenzen aan alles.

Zelf heb ik niet deelgenomen aan de enquête. Zonder ook maar iets te willen suggereren, kan ik toch met zekerheid stellen dat dit feit geen weerslag heeft gehad op het eindresultaat van de enquête. Laat mij maar wegdeemsteren in de veilige marges van de gemiddelden. Wat ze daarbij van mij denken, dat zal me worst wezen.

Google Translate

Zoekmachine Google heeft een onlinevertaaldienst, namelijk Google Translate. Die dienst biedt gratis online vertalingen aan tussen een groot aantal volkstalen. Heel praktisch in gebruik, maar werkt het ook correct?

Dat moet uitgetest worden dacht ik, en daarom zette ik Google Translate aan het werk.

Ik vroeg Google Translate een zin te vertalen naar telkens een andere taal, en op het eind die zin terug in het Nederlands om te zetten.   Google Translate werd op de proef gesteld met een naar mijn mening eenvoudige tekst, zonder moeilijke woorden, dus gangbaar in alle wereldtalen. Het was deze zin:
“Vandaag is het geen weer om een hond door te jagen, dus ga ik maar alleen wandelen, zonder hond.”

Eerst vroeg ik Google Translate deze tekst te vertalen in het Frans, dat werd dan:
Aujourd'hui ne est pas la météo pour un chien de chasse, donc je voudrais marcher seul, sans un chien.

Dan gaf ik Google Translate de opdracht deze Franse tekst te vertalen naar het Engels, en dat deed hij als volgt :
Today is not the weather for a hunting dog, so I would walk alone without a dog.

Vervolgens vroeg ik Google translate de Engelse tekst te vertalen naar het Italiaans, met volgend resultaat:
Oggi non è il tempo per un cane da caccia, quindi vorrei camminare da solo senza un cane.

Toen moest Google Translate deze Italiaanse tekst voor mij omzetten naar het Spaans, en dat werd:
Hoy no es el momento para un perro de caza, entonces yo caminar solo y sin un perro.

Dan van Spaans naar naar Turks:
Bugün o bir köpek olmadan tek başına yürümeye, bir av köpeği için zamanı değil.

En van het Turks naar Russisch:
Сегодня он идет в одиночку, без собаки, не время для охотничьей собаки

Tenslotte van het Russisch naar het Grieks:
Σήμερα, είναι μόνος του, χωρίς το σκυλί, δεν είναι η ώρα για ένα κυνηγόσκυλο.

Uiteindelijk vroeg ik Google Translate om de Griekse tekst terug om te zetten in het Nederlands, en dan zou ik logischerwijze terug bij mijn oorspronkelijke zin moeten uitkomen, namelijk:
“Vandaag is het geen weer om een hond door te jagen, dus ga ik maar alleen wandelen, zonder hond.”

En welk resultaat gaf google translate na zoveel vertalingen van dezelfde zin? Wel, het volgende:
“Vandaag de dag, het is zijn eigen, zonder de hond, niet de tijd voor een jachthond.”

Mijn beoordeling: een prachtig hulpmiddel Google Translate, maar er is nog werk aan de winkel.

Gezouten

Ik heb onze slager eens ongezouten mijn gedacht gezegd, namelijk dat zijn charcuterie veel te gezouten is. 

Ochtendgloren

De dag voordien had het gesneeuwd, en toen ik ‘s morgens door het venster naar buiten keek, over de witte velden, zag ik aan de horizon een zachte pastelkleurige roze lucht, en daarachter nog verder weg een smalle band pastelkleurig blauw.   Twee complementaire kleuren, die elkaar prachtig accentueerden en aanvulden. Onbeschrijflijk mooi, en op deze koude zondagmorgen verwarmde dit schouwspel me vanbinnen. Het was het moment dat de zon opkwam. Ik wilde mijn vrouw gaan roepen om ook te komen kijken, maar toen ik even later terug naar buiten keek, bemerkte ik dat het magische moment al bijna voorbij was en dat de lucht veranderde in eentonig grijs.

Het deed mij eraan herinneren dat we moeten genieten van de kleine dingen in ons leven, al zijn die kort van duur.

Tempus fugit, carpe diem quam minimum credula postero*

* De tijd vervliegt, pluk de dag en reken zo min mogelijk op morgen.

Geen woorden voor

Graag zou ik wat positievere dingen op mijn blog zetten, maar de huidige wereldsituatie is daar te schrijnend voor. Europese landen worden momenteel opgeschrikt door terreuraanslagen, doch dat is maar klein bier in vergelijking met wat in andere delen van de wereld gebeurt. De terreur die wordt gezaaid door losgeslagen bendes als Boko Haram en IS (Islamitische Staat) tarten elke verschrikkelijkste verbeelding.

We worden spijtig genoeg bijna gewend aan de dagelijkse berichten dat deze terreurzaaiers hele dorpen platbranden, waarbij ze alle mannen in het wilde weg doodschieten, vrouwen verkrachten en zeer jonge meisjes ontvoeren en meenemen voor hun vertier. Vandaag lees ik in de krant dat IS meerdere mannen, die verdacht werden van homofilie, van een hoog dak afgooiden, terwijl een menigte toekeek.

Maar het bericht dat me het meest heeft getroffen was dat van een strijder van de terreurgroep Boko Haram die tijdens het bloedbad in Baga in het noordoosten van Nigeria een vrouw doodde terwijl ze aan het bevallen was.  Dat zegt een getuige volgens Amnesty International.

Verder zwijg ik, hier zijn geen woorden meer voor.

Gruwel in Parijs

Parijs, lichtstad, stad der geliefden
Hoe vlug veranderde je in een sombere oorlogsstad
In de ban van terreur
Kalasjnikovs tegen pennen
Cartoonisten gingen heen met pen in de hand
Strijders wilden sterven als martelaren
De president vraagt zijn volk nu eendrachtig te zijn
Eendrachtig tegen het kwade
Maar het woord is niet meer vrij
De tweespalt is niet meer te stoppen
Velen kijken hulpeloos en smekend omhoog
Wanneer staan de Goden op?

Begin januari 2015 is Parijs in de ban van terreur,
als gevolg van de aanslag op de redactie van het satirisch tijdschrift Charlie Hebdo
op 7 januari 2015

Oud en nieuw

Het oude is bijna opgebruikt
Zoals het zonlicht buiten
Alles wacht op nieuw
Op de altijddurende herhaling
Alleen de puntjes nog in te vullen
Wie, wat, waar en wanneer
Vuurwerk zet de carrousel straks in gang
Ontelbare sterretjes aan de hemel

Kerstmisspelletje

Een man en zijn vrouw spelen ’s avonds een spelletje aan de kerstboom. Om beurt moeten ze iets zeggen rond kerstmis.  Wie het meeste dingen kan vertellen, heeft gewonnen.  Eenvoudig.
Ze spreken drie regeltjes af voor het spel:
1) Het antwoord moet iets te maken hebben met de kersttijd;
2) het moet iets positiefs zijn;
3) het antwoord mag niet lang zijn;

En zo begonnen ze aan hun spelletje:

Man: feeëriek verlichte straten
Vrouw: kraampjes op markten en pleinen
Man: heerlijke geuren in huis en lekkere gebakjes
Vrouw: lampjes die stralen vanuit vele ramen
Man: berichten van vrede op de radio
Vrouw: de eerste sneeuwvlokjes
Man: die oude cd met de mooiste kerstliedjes
Vrouw: een kerstboom versierd in pastelkleuren
Man: de postman met kerst- en nieuwjaarskaartjes
Vrouw: een brandende kaars op de schouw
Man: samen inkopen doen voor de kerstmenu
Vrouw: spelende kinderen op het plein
Man: deze keer een speciale wijn uit de winkelrekken
Vrouw: vervaagde herinneringen aan mijn kindertijd
Man: de kerstverlichting buiten die aan gaat
Vrouw: de grote kerststal met levensechte beelden
Man: pakjes onder de boom met geheime inhoud
Vrouw: een romantische film op tv
Man: kerstvoetbal
Vrouw: een glas rode wijn aan de brandende haard
Man: een warme Brusselse wafel met bloemsuiker en slagroom
Vrouw: de kerstboom opzetten samen met de kinderen
Man: echt, voor mij een warme wafel met slagroom
Vrouw: ’t is al goed, warme wafels met slagroom!  Haal maar een fles melk op uit de kelder!

Zij heeft duidelijk gewonnen.  Hij ook wel een beetje!

Twee verhaaltjes

Het eerste verhaaltje is al meer dan 2000 jaar geleden geschreven, het tweede pas dit jaar. Plaats van het gebeuren: Israël en Palestina, de geboortestreek en gebieden waar Jezus Christus leefde. Passend in deze periode rond Kerstmis.
Tweeduizend jaar geleden, en het is alsof de wereld in die tijd heeft stilgestaan.

----------------------------------------------------------------------------------

Eerste verhaaltje Bron: Bijbel – Het Nieuwe Testament - Het evangelie volgens Matteüs – vers 16 tot en met vers 21
Geschreven rond het jaartal nul van onze tijdrekening.

Toen Herodes zag dat hij door de magiërs misleid was, werd hij woedend. Hij liet in Betlehem en heel de omgeving alle jongetjes van twee jaar en jonger ombrengen, overeenkomstig de tijd die hij van de magiërs had gehoord. Toen werd vervuld wat bij monde van de profeet Jeremia gezegd is:

In Rama werd een stem gehoord,
een hevig gejammer en geklaag.
Rachel jammert om haar kinderen,
en ze wil niet getroost worden,
want ze zijn er niet meer.

Toen Herodes gestorven was, verscheen in een droom aan Jozef in Egypte een engel van de Heer, die zei: “Sta op, ga met het kind en zijn moeder naar het land Israël, want zij die het kind naar het leven stonden, zijn dood.”
Hij stond op, nam het kind en zijn moeder mee en ging naar het land Israël

--------------------------------------

Tweede verhaaltje
Bron: de Volkskrant Nederland – auteur Alex Burghoorn -
Geschreven 11-07-14

Dode kinderen, ze zijn er elke keer als Israëli's en Palestijnen een slag uitvechten in hun eindeloze oorlog. Niets maakt het aanschouwen van een oorlog zo pijnlijk als de lijken van kinderen.

"Kijk eens wat ze doen!," schreeuwen Palestijnen uit, als een vliegtuigbom weer een peuter in Gaza het leven heeft gekost. Het levenloze lichaampje houden ze op naar een camera - fotoarchieven zitten vol met die beelden. Soms zijn ze nog vuil van het gruis, als ze net uit een kapot geschoten huis zijn gehaald; soms liggen ze schoon en steriel op een operatietafel in een ziekenhuis. Soms zijn ze gewikkeld in een van bloed doordrenkte deken en rusten in de armen van een vader die hen niet heeft kunnen beschermen.

Aan iedereen prettige kerstdagen gewenst.

Stukje brood

Een stukje brood op de voederplank voor vogels;
Een mus eet haar buikje vol;
Een duif verjaagt de mus en eigent zich het stukje brood toe;
Een ekster verjaagt de duif en eet zelf;
Een zwarte raaf toont wie de sterkste is, stukje brood voor haar;
De kat begeeft zich naar de drukte en raaf vlucht weg;
De hond springt met volle geweld tegen de omheining en kat op de loop;
Man roept hond tot de orde;
Vrouw vindt dat man niet zo hard moet optreden tegen hond, en ze krijgen er ruzie over;
De baas van de vrouw, een hoge ambtenaar, heeft geen begrip voor haar als ze hem haar verhaal vertelt, en hij lacht haar zelfs uit;
Minister vindt dat baas ongepast reageert, en wijst hem op zijn plichten;
De premier beslist dat de minister zich niet mag moeien;
De voorzitter van het Europees Parlement wordt om advies gevraagd en is formeel: de premier handelt fout;
De president van de Verenigde Staten laat zich in deze zaak minachtend uit over de voorzitter van het Europees Parlement;
Poetin verwijt de president van de Verenigde Staten dat die daar niets te zoeken heeft, ziet gevaar in de herrie, en dreigt met oorlog;
De secretaris-generaal van de Verenigde Naties zegt dat Poetin moet zwijgen;
Ondertussen is de drukte rond het stukje brood verdwenen, en de mus eet verder haar buikje vol.

Sinterklaasliedje

Nu het naamfeest van Sinterklaas dicht bij is, stel ik voor dat we samen een liedje gaan zingen voor de heilige man. We kiezen een oud Sinterklaasliedje, dat de meesten onder ons ongetwijfeld zullen kennen.

We moeten wel rekening houden met de gevoeligheden van deze tijd. Lang geleden, toen het liedje werd geschreven, lagen sommige zaken anders dan nu. Denk er maar eens aan wat Zwarte Piet momenteel allemaal te verduren krijgt. Hier en daar zullen we dus een kleine aanpassing moeten doen. Het liedje dat we samen zullen zingen is: Zie ginds komt de stoomboot.

http://spele.be/sinterklaasliedje-zie-ginds-komt-de-stoomboot-2-video/

Klaar? Een, twee, drie…

Zie ginds komt de stoomboot

Stop, stop. De motor van de oude stoomboot van Sinterklaas wordt aangedreven met een van de vervuilendste brandstoffen, namelijk steenkool. Dat ligt in deze tijd, met de milieuvervuiling en de opwarming van de aarde, zeer gevoelig. Gegarandeerd dat Greenpeace of een andere milieuorganisatie hier tegenin gaat komen. Laat ons beter zingen over een zeilboot. Die produceert geen enkele vervuiling, want die wordt voortgedreven door de wind, een honderd procent zuivere energiebron. We beginnen opnieuw…

Zie ginds komt de zeilboot
Uit Spanje weer aan
Hij brengt ons Sint Nicolaas
Ik zie hem al staan
Hoe huppelt zijn paardje

Stop, stop. Dat paardje is ondertussen oud en versleten. Al jarenlang moet dat beestje zware lasten dragen, beladen met al dat snoepgoed en geschenken, daken op en daken af. Voor je het weet hebben we Gaia of een andere dierenrechtenorganisatie op onze nek, en terecht. Laten we het paardje maar rusten, en vervangen door een zeer modern vervoersmiddel: de drone. Die kunnen overal naartoe vliegen, door weer en wind, en hoge daken zijn al helemaal geen probleem. We passen de tekst van het liedje lichtjes aan, vooruit…

Zie ginds komt de zeilboot
Uit Spanje weer aan
Hij brengt ons Sint Nicolaas
Ik zie hem al staan
Hoe zigzagt zijn drone
Het dek op en neer
Hoe waaien de wimpels
Al heen en al weer

Zijn knecht staat te lachen

Stop, stop. Knechten, dat was iets van vorige eeuwen, toen alle rijken knechten in dienst hadden, die werkten alleen voor kost en inwoon. Als we de vakbonden niet op stang willen jagen, moeten we dat woord zeker uit ons liedje schrappen. Maar door wat gaan we het vervangen? Zwarte Piet mag ook al niet meer, en een gele, rode of witte Piet, zal weer andere mensen doen protesteren. Laten we knecht gewoon vervangen door vriend. Sinterklaas had zeker heel veel vrienden, en vrienden mogen elkaar helpen, betaald of niet. We beginnen van voor af aan opnieuw met ons liedje…

Zie ginds komt de zeilboot
Uit Spanje weer aan
Hij brengt ons Sint Nicolaas
Ik zie hem al staan
Hoe zigzagt zijn drone
Het dek op en neer
Hoe waaien de wimpels
Al heen en al weer

Zijn vriend staat te lachen
En roept ons reeds toe
Wie zoet is krijgt lekkers

Stop. Lekkers, lekkers… weer snoep zeker, zakken vol suiker en chocolade! Kinderen moeten gezond leren eten en mogen niet meer verleid worden met verdoken reclame voor snoep. Veel gezonder is fruit. De overheidsdienst Kind en Gezin probeert ons dat al jaren duidelijk te maken. Wat brengen mensen meestal mee als ze iemand gaan bezoeken in het ziekenhuis? Negen kansen op tien een schaaltje met druiven. En waarom? Omdat druiven gezond zijn natuurlijk, en om de zieke snel terug op krachten te brengen. Lekkers gaan we dus schrappen, en in de plaats zingen we over druiven. Iedereen klaar? Start…

Zie ginds komt de zeilboot
Uit Spanje weer aan
Hij brengt ons Sint Nicolaas
Ik zie hem al staan
Hoe zigzagt zijn drone
Het dek op en neer
Hoe waaien de wimpels
Al heen en al weer

Zijn vriend staat te lachen
En roept ons reeds toe
Wie zoet is krijgt druiven
Wie stout is de roe

Halt, stop. Alstublieft zeg, de roe! Kinderen slaan met een roe. Kan het nog erger? Wie dat tegenwoordig doet, die heeft een zwaar proces aan zijn broek, en kan in de gevangenis gaan brommen wegens kindermishandeling. Kinderen slaan dat mag absoluut niet meer. Daarbij, Sinterklaas zegt elk jaar opnieuw dat er geen stoute kinderen meer zijn. Hoe gaan we dat oplossen in het liedje? Misschien als volgt: Wie stout is de roe, remplaceren we door ‘En stout is taboe.’ En nu helemaal, volledig…

Zie ginds komt de zeilboot
Uit Spanje weer aan
Hij brengt ons Sint Nicolaas
Ik zie hem al staan
Hoe zigzagt zijn drone
Het dek op en neer
Hoe waaien de wimpels
Al heen en al weer

Zijn vriend staat te lachen
En roept ons reeds toe
Wie zoet is krijgt druiven
En stout is taboe
O, lieve Sint-Nicolaas
Kom ook eens bij mij
En rijd toch niet stilletjes
Ons huisje voorbij!

Goed gezongen kindjes. Nu de schoentjes zetten, en het bedje in, slapen en dromen van Sinterklaas en Zwarte …., neen. Alleen van Sinterklaas dan maar.

Zwarte Piet

Iedereen had respect voor Zwarte Piet
De trouwe helper van Sinterklaas
Maar wat hebben velen nu verdriet
Omdat hij zo ter discussie staat, helaas

Het feit dat hij zwart ziet als roet
Daar namen velen aanstoot aan
Een zwarte helper vonden ze niet goed
Wat had de goede Sint toch gedaan

Had hij dan geen blanke kunnen nemen
Of een bruine, een gele of een roodhuid
Racistisch vond men, zwart dat geeft problemen
Ook rechters kwamen tot dat besluit

Ja maar, zei de goede wijze Sint
Hier is een zware vergissing in het spel
En hij ging zowaar door het lint
Die zwarte Piet is zo bleek als ik van vel

Hij is zwart van door schoorstenen te klimmen
Hij heet trouwens Piet, en niet Abou, Kimoni of Barack
Dat wrijven over het roet doet hem glimmen
Wij leven al jaren tevreden onder hetzelfde dak

Stop dus die onzin van ongelukkige slaaf
Piet en ik, wij maken samen de mooiste spullen
En zijn alle kinderen zoals steeds heel braaf
Dan blijven wij komen om de schoentjes te vullen

Op reis

Een groep kraanvogels hoog in de lucht
Ze kijken niet om, vliegen gestaag vooruit
Wat willen ze vertellen met hun luide roep
Ginds, achter onmetelijk verre horizonten
Daar willen ze naar toe
Daar is hun thuis, of misschien toch niet
Ze zullen er niet blijven
Zijn altijd onderweg, op zoek
Ze leven in heimwee naar wat ze achterlieten
Ze komen en gaan, komen en gaan, komen en gaan
Eindeloos lang

4 X Onbegrijpelijk

Het staat nu vast, als het deze winter echt koud wordt, zullen grote delen van België zonder elektriciteit vallen. Vlaams Minister van Energie Annemie Turtelboom toont zich een groot licht door te stellen dat dit doemscenario met een kleine inspanning van iedereen kan worden vermeden.
Ze is er zelfs nogal gerust in. Want, zegt ze, als we met z’n allen in de piekuren tussen 17 en 20 uur ’s avonds zo weinig mogelijk stroom verbruiken door geen wasmachines, droogkasten, vaatwassers, strijkijzers en andere huishoudapparaten die veel stroom verbruiken te gebruiken, en ons niet wassen of douchen in die periode, kunnen we daarmee genoeg stroom besparen om de winter zorgeloos door te komen.
Belgen, gedisciplineerd als ze zijn, zullen dus met zijn allen wachten tot 20 uur, en daarna zullen ze massaal de verwarmingsvuurtjes terug aanzetten, zullen ze de bakovens opstarten, de vaatwassers en de strijkijzers gebruiken, en daarna gaan ze zich allen douchen ongeveer gelijktijdig douchen.
Met als logisch gevolg: na 20 uur heel België zonder elektriciteit. De grootste stroompanne ooit.
Ondertussen heeft België nog steeds geen definitief plan voor het opwekken van elektriciteit in de toekomst. Terwijl onze buurlanden volop bezig zijn met bouwen van de nieuwe centrales voor stroomvoorziening, zijn onze politici nog aan het bekvechten of ze kerncentrales willen of niet. We hebben echt een koude winter nodig om de politici hier tot een definitieve beslissing te dwingen.
Onbegrijpelijk.

Zondag 2 november 2014 arriveerde Sinterklaas met zijn stoomboot uit Spanje en hield hij zijn intocht in het kasteel van Alden Biesen te Bilzen, in het bijzijn van duizenden kinderen.
Die dag installeerde hij zich ook in het kasteel van Alden Biesen, nu Sintpaleis genoemd, waar hij constant zal verblijven tot 6 december, en de kinderen hem tot dan kunnen ontmoeten. TV Limburg besteedde aan het hele gebeuren een live uitzending, die druk werd bekeken door nog eens duizenden kinderen.
Wat zien en horen we nu in grote reclamecampagnes in de kranten, tv en radio? Op zaterdag 15 november 2014 arriveert Sinterklaas met zijn stoomboot vanuit Spanje te Antwerpen en zal hij zijn jaarlijkse intrede houden in Antwerpen.
Hoezo? Hij was veertien dagen eerder toch al aangekomen in Bilzen, en hij zou daar voortdurend in het kasteel verblijven tot op de dag van zijn naamfeest! Dat had hij toch beloofd. Kinderen zijn niet dom.
Onbegrijpelijk.

Voorbije week organiseerden de vakbonden een nationale betoging in Brussel tegen de geplande besparingsmaatregelen van de regering. Minstens 100.000 ontevreden mensen stapten mee in de protestmars. Eén van de belangrijkste eisen van alle vakbonden is een schrapping van de geplande indexsprong. De indexsprong betekent dat de automatische aanpassing van lonen en sociale uitkeringen éénmalig wordt overgeslagen.
Voor mij is het een raadsel hoe de vakbonden erin slagen om 100.000 mensen op straat te krijgen, tegen een voor de meesten onder hen oneerlijke maatregel.
Want wat is er aan de hand? Bij een indexering van de lonen en sociale uitkeringen krijgt iedereen twee procent opslag. Iemand die een inkomen heeft van 7.000 euro, krijgt 140 euro opslag. Wie een inkomen heeft van 1.200 euro, ontvangt 24 euro meer. Bij elke indexering van lonen en sociale uitkeringen wordt de kloof tussen arm en rijk daardoor groter. Niets zo onrechtvaardig als een opslag van 2 procent voor iedereen. Veel eerlijker zou zijn om niet te werken met procenten, maar met centen. Bijvoorbeeld iedereen krijgt 50 euro opslag, ongeacht het inkomen. Een brood kost immers voor iedereen evenveel.
Dat meer dan 100.000 mensen achter spandoeken aanlopen in de betoging die geen centen maar procenten eisen, is onbegrijpelijk.

Marc Coucke verkocht deze week zijn Belgisch bedrijf Omega Pharma uit Nazareth in Oost-Vlaanderen aan de Amerikaanse farmareus Perrigo. Aan de verkoop hield hij persoonlijk een winst over van 1,22 miljard euro (=negenenveertigmiljard tweehonderdveertienmiljoen zeshonderd achtenzeventigduizend oude Belgische franken). Op deze superwinst moet hij nul komma nul zero euro belastingen betalen.
Onbegrijpelijk.

Allerheiligenberichten

Het is een jaarlijks weerkerend fenomeen. Rond deze tijd van het jaar worden we via de media overstelpt met boodschappen over dood en begrafenissen, en alles wat er rond hangt. De uitvaartverzekeringsmaatschappijen maken van deze periode ook dankbaar gebruik, en proberen ons all-in verzekeringen aan te praten, die onszelf en onze nabestaanden gemoedsrust en comfort zouden bieden na een overlijden. Of we zelf na ons overlijden daar nog zullen mee bezig zijn, betwijfel ik ten zeerste, onze nabestaanden dat is een andere zaak.

Deze week was er een duidingsprogramma op tv, waarin werd gezegd dat een begrafenis tegenwoordig gemiddeld zo’n 5 à 6.000 euro kost. Dan heb je nog niet het sjiekste van het sjiekste, maar toch al een fatsoenlijke begrafenis die mag gezien worden, van doodskist, rouwbrieven, doodsprentjes, uitvaartdienstdienst tot de koffietafel.

Vijf- tot zesduizend euro voor een teraardebestelling, dat was toch even schrikken. Na het programma op tv, zei ik tegen mijn vrouw: “Dat kost nogal geld zeg. Een mens zou tegenwoordig schrik hebben om dood te gaan.” Dat was dan weer lachen geblazen, na al die zware kost.

Naast duizenden onbekenden, stierven er dit jaar ook een aantal zeer bekende Vlamingen, zoals Jan Hoet, Jean-Luc Dehaene en Jos Ghysen. Alle drie zeer gedreven en actieve mensen. Wat er ons nogmaals aan herinnert dat alles relatief is, en dat ‘Carpe diem’ elke dag bovenaan onze agenda zou moeten staan.

Zelf ben ik een grote fan van de korte verhaaltjes van Jos Ghysen.   Hij was een zeer subtiele waarnemer van menselijke gedragingen en verhoudingen, en kon dat op een relativerende, weemoedige manier, maar altijd met een subtiele toets van humor, neerschrijven. De pockets met zijn honderden schurende scharniertjes liggen bij mij steeds binnen handbereik.

En toch roept Allerheiligen bij mij niet alleen mistroostige gedachten op. Mijn moeder verjaarde namelijk op 1 november, en dan was het thuis steeds groot feest met de hele familie, met de traditionele boekweitkoeken met spek op het menu.   De dag ervoor maakte mijn moeder het deeg al gereed in een grote pot, en bakte ze kilo’s spek. Op haar verjaardag zelf werden de boekweitkoeken met spek dan gebakken, en opgediend met siroop of bruine suiker. Dat was een gezellige smulpartij. Daarom zal Allerheiligen voor mij iedere keer naast droevige, vooral liefdevolle gedachten opwekken.

Ter gelegenheid van de stille dagen, zou ik dit stukje op zijn Jos Ghysens willen beëindigen: “Bij leven en welzijn, tot de volgende keer!”

Station

Het volgende verhaal heb ik niet verzonnen, alhoewel het zeer ongelooflijk klinkt. Het stond vorig weekend zwart op wit in mijn krant, met de vette titel: “32 miljoen euro naar de vaantjes.”

Wat zijn de feiten?
Eind 2011 was de officiële inhuldiging van de treinterminal in Lanaken. Een treinterminal is een overslagstation om goederen via het spoor van de weg af te houden. Er werd berekend dat tot 30.000 vrachtwagens per jaar van de weg zouden worden gehouden door de bouw het overslagstation, dat de welluidende naam ’Albertterminal’ kreeg. Tot zover niets dan goed nieuws: een koninklijke naam en een zonnige toekomst in het vooruitzicht.

Evenwel, en dat is het grote ongelooflijke nieuws: sinds de officiële inhuldiging eind 2011 is er in het goederenstation nog geen enkele trein vertrokken of aangekomen. U leest het goed: geen enkele trein. Alleen tijdens de openingsdagen van het station werden enkele treinen ingezet om het verhaal echt te maken. Het zijn de enige die het station ooit aandeden.

Vervelend is dat de overheid 32 miljoen euro investeerde in het project. Dat zijn één miljard tweehonderdnegentigmiljoen achthonderd zesenzeventigduizend achthonderd oude Belgische frankskes.

Nadat het treinstation werd ingehuldigd, kwam men er stilaan achter dat het niet was aangesloten op het Belgische spoorwegnet. De treinterminal is alleen bereikbaar via Maastricht in Nederland, maar daar is men helemaal niet geïnteresseerd, omdat er langs die kant betere en goedkopere alternatieven bestaan.

De burger moet weten dat vooraleer men zo’n grote openbare investeringsprojecten opstart, er een resem peperdure en jarenlange studies, openbare onderzoeken, milieueffectenrapporten, kosten/batenanalyses, subsidiereglementeringen, enz. …. aan vooraf gaan. Heel wat studiebureaus, architecten en gespecialiseerde kantoren verdienen daar ruimschoots hun boterham mee, en nog meer.

Hoe komt het dat geen enkele van die dure gespecialiseerde studiebureaus en overheidsinstellingen er achter is gekomen dat er geen bestaande spooraansluiting op het Belgisch grondgebied beschikbaar was voor dit treinstation, en dat daar zonder de investering zinloos zou zijn? Welk studiebureau berekende het dat het station jaarlijks tot 30.000 vrachtwagens per jaar van de weg zou houden? Kunnen die bureaus nu uitleggen waarom er op drie jaar tijd nog geen enkele trein dit station aandeed?

Natuurlijk is in de treinterminal ook personeel tewerkgesteld, Zelfs een directeur. Wat een marteling moet dat zijn voor die mensen? Al drie jaar vergeefs zitten te wachten op een trein, die er nooit komt. Zit bijvoorbeeld maar eens een paar uren in de wachtzaal van een dokter, of ergens met de auto in de file, niets zo frustrerend als dat wachten. Wel, die mensen zit daar al sinds eind 2011. Wachten, wachten en nog eens wachten, en er komt niets.

En wat zegt de directeur van het treinstation hiervan in de krant? Hij zegt het volgende: “Als er volgend jaar opnieuw geen treinen vertrekken, stoppen we ermee!”

Dat is tenminste klare forse taal. Ze gaan daar na dit jaar nog een volledig jaar wachten of er een trein komt. Een immense laatste inspanning gaan ze leveren, en dan is het gedaan. Genoeg is genoeg. Er zijn grenzen aan alles.

Kan er echt niemand zorgen dat er vanuit Maastricht, al was het maar één trein wordt aangevoerd naar dat treinstation in Lanaken?   Zo kunnen de directeur en het personeel hun job behouden. In tijden van crisis is werkgelegenheid toch een prioriteit.

Als het echt niet zou lukken om een trein naar daar te krijgen, dood- doodjammer. Een investering van 32 miljoen euro, één miljard tweehonderdnegentigmiljoen achthonderd zesenzeventigduizend achthonderd oude Belgische franken zomaar weggesmeten, verdwenen, ribbedebie, verloren, foetsie, naar de maan, spoorloos verdwenen.