Klimaat

Leider - lijder

KRC Genk, mijn favoriete voetbalploeg, verloor gisteren de vierde match op rij.  Een tijdje geleden waren ze bijna leider in de competitie, nu zijn ze afgezakt naar de middenmoot en is de club in crisis, het is een lijder geworden. 

Leider of lijder, het verschil tussen beide hoor je niet, maar het tweede doet verdomd pijn aan de ogen!

Tevreden

Vandaag, 1 november 2015, zou mijn moeder 90 jaar zijn geworden.  Ik schrijf wel zou, want ze overleed al zeven jaar geleden, na een korte ziekte.  Allerheiligen was thuis vroeger dan ook nooit een ingetogen dag, maar een feestdag.  Op haar verjaardag bakte mijn moeder altijd hopen boekweitkoeken met spek.  Met een huisgezin van negen kinderen, de aangetrouwden en de kleinkinderen erbij, kwam men al vlug aan meer dan dertig tafelgenoten.  De avond ervoor maakte ze het deeg al gereed, want dat moest één nacht rusten.  De dag zelf bakte ze kilo’s spek, die ze daarna in de boekweitkoeken verwerkte.  Zoals zij boekweitkoeken kon bereiden, zo heb ik er nooit meer gegeten.  Als de gasten het huis binnenkwamen, werden ze bedwelmd door de heerlijke geuren van het bakken.  De boekweitkoeken, besmeerd met Luikse siroop of bestrooid met kandijsuiker, gingen vlot naar binnen.   Na de koffie werden de dranken bovengehaald, en werd het een zotte bende, op Allerheiligendag, haar verjaardag.

Eén uitspraak van mijn moeder blijft me altijd bij.  “Er is maar één goede TE, en dat is TEvreden,” was haar lijfspreuk.  En dat typeerde haar volledig: altijd tevreden, genietend van de kleine dingen, steeds positief ingesteld, wat het leven voor haar ook in petto had.

When I’m Sixty-Four

In het jaar 1967, ik was toen zestien, brachten The Beathles het nummer “When I'm Sixty-Four” uit.  Ik herinner me nog goed hoe ik er toen over fantaseerde hoe ikzelf en de wereld er zouden uitzien als ik 64 zou zijn.

Vandaag is het zover, ik heb het geluk gehad om 64 jaar te worden.  Hoe de wereld is veranderd in de bijna 50 jaar nadat het liedje van The Beatles werd uitgebracht, is me nu volledig geopenbaard.  Niets dat toen deed vermoeden dat ik getuige zou zijn van één van de wonderbaarlijkste periodes in de geschiedenis van de mensheid.  Niemand die ooit op aarde leefde, mocht zo een ingrijpend veranderende wereld en samenleving ervaren als mijn generatie.

Alle toekomstvoorspellingen die ik me als zestienjarige voorstelde, zijn zwaar overtroffen, zoals bijvoorbeeld:

-       Altijd en overal bereikbaar zijn met een telefoon op zak;

-       De eerste mensen op de maan;

-       Een stem die de weg wijst in de auto, en die op de meter na weet waar iemand zich bevindt (ongelooflijk gemakkelijk);

-       Een type- en rekenmachine in één, met onbeperkte mogelijkheden, en teksten verbeteren zonder Tipp-Ex, ze noemen het een personal computer;

-       Alle kennis van de wereld bereikbaar met een vingerknip op een computerscherm, weg met de dure dikke encyclopedieën en de discussies allerhande (google weet het wel);

-       Online contacten via de sociale media;

-       Niet meer uit huis hoeven te gaan om te shoppen, thuis prijzen vergelijken van al de winkels, bestellen en betalen, en het pakje wordt aan huis geleverd;

-       Auto’s die zonder bestuurder in het verkeer rijden en parkeren;

-       Thuis zelf de bankzaken regelen, en geld uit de muur halen in een kastje aan de bank;

-       Honderden televisiezenders beschikbaar in kleur, en een enorme keuze uit films die men onmiddellijk kan bekijken, aangeleverd via de kabel;

-       Vanuit  de luie zetel van televisieprogramma veranderen met een afstandsbediening, (het woord zappen werd geboren), en programma’s bekijken op het ogenblik dat men zelf bepaalt;

-       De belastingbrief indienen zonder papier en zonder briefomslag;

-       Eerste mensen op de maan;

-       Niet meer naar de kerk moeten gaan op zondag, en niet meer te moeten gaan biechten, zonder een doodzonde te plegen;

-       Niet meer mogen roken in de dokterswachtzaal of in het ziekenhuis, zelfs niet meer op café of in restaurant.

Zelf heb ik ondertussen grijze haren gekregen, maar dat dat ging gebeuren, was zelfs in het jaar 1967 perfect voorspelbaar.

https://www.youtube.com/watch?v=tGtSpsYURAQ

Kom op tegen…wat?

Het is een veertiental dagen geleden dat ik nog iets op mijn blog plaatste.  In die tijd hebben meerdere verontrustende berichten mij bereikt.  Een korte samenvatting van al dat slechte nieuws:

-        Greenpeace liet weten dat er in de meeste van onze kleding giftige chemicaliën zitten, hormoon verstorende en kankerverwekkende substanties.  Langs onze huid komen die stoffen in ons lichaam terecht, en via de wasmachine belanden ze in de oppervlaktewateren, en tenslotte zitten ze terug in onze voeding;

-        De Wereldgezondheidsorganisatie deelt mee dat rood vlees kankerverwekkend is.  Een biefstuk, hamburgers, worsten en charcuterie komen op dezelfde zwarte lijst terecht als asbest en sigaretten;

-       Op 21 oktober verspreidde Greanpeace volgend persbericht: "Pesticiden op appels in je supermarkt -

-        De Waalse minister van Onderwijs Joëlle Milquet heeft de Waalse kleuterscholen gevraagd geen vochtige doekjes meer te gebruiken. Uit onderzoek blijkt dat de doekjes op lange termijn schadelijk kunnen zijn voor de gezondheid van de kinderen.  Vochtige doekjes bevatten bijvoorbeeld schadelijke bewaar- en kleurstoffen, en geven eveneens aanleiding tot een heleboel afval dat giftig en moeilijk afbreekbaar is;

-        Het drinkwater in Vlaanderen en Brussel is soms niet zo zuiver als we denken. Uit een analyse die de reportagemakers van 'Terzake' liet uitvoeren, blijkt dat zes van de dertig waterstalen niet aan de Europese normen voldoen;. 

-        Een stukje uit de Knack: “Hoe gezond is de lucht die we inademen eigenlijk? Met die vraag in het achterhoofd trok Terzake een week lang op pad met een fijnstofmeter, in Brussel en in het rustige Bonheiden. Het resultaat is hallucinant, want blijkbaar hebben we echt geen idee hoe ongezond de lucht is die we dagelijks inademen.”

-        Britse wetenschappers hebben ontdekt dat parabenen in verzorgingsproducten kanker kunnen veroorzaken.Parabenen zijn de meest gebruikte groep cosmetische substanties: ze worden in bijna 99% van de verzorgingsproducten -crème, shampoo, lippenstift en deodorant- aangetroffen. De functie van parabenen is om het product tegen bederf te beschermen. Parabenen doden bacteriën; dat is goed, maar wat doen ze met de gebruikers?

Tot zover een beknopte bloemlezing van alarmerende berichten in de media gedurende de laatste veertien dagen.

Ondertussen worden we constant geconfronteerd met de slogan: “Kom op tegen kanker.”

Mijn bedenking bij dit alles: wanneer komen ze eindelijk eens voor de dag met de slogan: “Kom op tegen de kankerverwekkers.  Weg ermee!!!”

Bierprijs

De Tijd 22 januari 2015:

AB InBev verhoogt bierprijs

AB InBev Belgium, de Belgische dochter van biergigant AB InBev, gaat vanaf 1 februari de prijs van zijn pilsbieren op vat met zo'n 3 procent verhogen. De Belgische marktleider geeft daar een opmerkelijke reden voor: de dalende volumes.

----------------------------------------------------

De Tijd 7 oktober 2015

Bierreus AB InBev biedt 42,15 pond per aandeel van rivaal SABMiller. Dat komt neer op 92,3 miljard euro.

Het is al het derde bod van AB Inbev. Het pokerspel begon met een bod van 38 pond, wat al snel opgedreven werd tot 40 pond. Die twee biedingen bleven binnenskamers, maar AB InBev komt nu naar buiten met een verhoogd bod.

 ---------------------------------------------------

Zonder verdere commentaar

Dagblad

Even weggebleven van mijn blog, en ondertussen is er veel gebeurd.  Eén dagblad, meer bepaald dat van 29 september 2015 met haar bijlagen, heb ik speciaal aan de kant gehouden omdat er opmerkelijke weetjes in stonden. 

Bijvoorbeeld het hoofdartikel: “NASA ontdekt vloeibaar water op Mars,” met daaronder in kleinere letters, maar niet minder belangrijk: “Kans op leven op rode planeet is plots een heel stuk groter.”  In het verslag staat dat wetenschappers van de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA bewijzen hebben gevonden van vloeibaar water op mars.  Wat me verwondert is dat dit stromend water pas nu is ontdekt.  Het zou namelijk niet gaan om kleine hoeveelheden, doch om enkele meters brede rivieren, die in de Marszomer van berg- en kraterhellingen naar beneden stromen, en donkere sporen nalaten in de Marsbodem.  We kunnen ons de bedenking maken waarom men dat nu pas ontdekt heeft, als men weet dat er al sinds 1960 enkele tientallen ruimtevluchten naar die planeet zijn ondernomen, met aan boord van de satellieten uiterst gesofisticeerde apparatuur en de sterkste telescopen.  Als zo’n grote hoeveelheden water nog niet werden waargenomen,  is het ook niet verwonderlijk dat de kleine groene Marsmannetjes nog niet in het vizier van de onderzoekers kwamen.  Hoe lang is het nog wachten tot men ook die gaat ontdekken?  In elk geval nog tot het jaar 2019.  Dan pas landt de Exomars, een robot van de Europese Ruimtevaartorganisatie ESA, op de rode planeet, en die zal onderzoeken of er al dan niet leven is of was op onze zusterplaneet.  Een gokje: de groene Marswezentjes zullen zich verstoppen voor de Aardecamera’s, en er spelletjes mee spelen.

Iets verder in krant staat een artikel met de vette titel: “Armageddon dreigt voor VW.”   De grootste autoconstructeur ter wereld zou gesjoemeld hebben met de software van dieselmotoren, en dit zou de VW-groep miljarden euro’s aan boete kunnen kosten.  Alles draait errond dat door het geknoei met de software miljoenen wagens met dieselmotoren tijdens het dagelijks gebruik op de weg veel meer schadelijke stoffen, zoals CO2 en fijn stof, zouden uitstoten dan blijkt uit de testresultaten. 

Twee bladzijden verder staat dan weer te lezen: “Belasting op vervuilende dieselwagen gaat omhoog.”  De Vlaamse regering heeft bepaald dat wie vanaf vanaf 1 januari 2016 een nieuwe of een tweedehands dieselauto koopt die te veel CO2 en fijn stof uitstoot, meer verkeersbelasting en Belasting op de Inverkeerstelling zal moeten betalen. 
Kort op de bal gespeeld van de Vlaamse regering, zou ik zeggen.

Bij de familieberichten staat het overlijdensbericht van Jean Vaes, de jongste broer van mijn vader.  Op 30 november zou hij 88 jaar zijn geworden.  Hij was de langstlevende mannelijke telg van het groot gezin.  Nu is echt de volgende generatie aan de beurt.

In de bijlage, de Goednieuwskrant, kom ik te weten dat twee ex-collega’s van mij, Caroline en Jack, in het huwelijksbootje zijn gestapt, weliswaar niet met elkaar, want vooral dat laatste zou me ten zeerste hebben verwonderd.

Ouder worden

Sommige kwaaltjes van het ouder worden, kunnen ook een positieve nevenwerking hebben. Dat het gehoor achteruit gaat, is in de meeste gevallen zeer vervelend. Het mankement kan wel in je voordeel spreken, als je vervelende opdrachtjes (al of niet bewust) niet hebt gehoord, zoals bijvoorbeeld: “Denk je er aan om straks ook nog even de afwas te doen?”

Het achteruitgaand geheugen, dé aantasting waar velen voor vrezen, kan zelfs voordelen opleveren. Iedereen weet dat er tegenwoordig moet bespaard worden, ook op VRT, VTM en andere Vlaamse zenders. De programmering staat dan ook bol met herhalingen, zoals De Kampioenen en Witse, die in de vakantieperiode door de VRT worden uitgezonden in volle primetime. Natuurlijk hebben we alle afleveringen vroeger al gezien, maar vooral als je ouder wordt, kunnen we ons door het slabakkend geheugen niet alles meer herinneren. Zo kunnen alle uitzendingen tot in den treure worden herbekeken alsof we ze voor het eerst zagen. Wel één nadeel kan opduiken als je met twee zit te kijken. Zo keken we onlangs naar een oude aflevering van Witse, toen mijn vrouw juist voor de ontknoping zei: “Nu weet ik weer hoe het gaat aflopen.”
“Zwijgen hé,” heb ik toen geroepen, en dat bevel spreek ik thuis niet zo dikwijls uit!

De rug, wie heeft er al eens geen last van? En het is niet zoals bij de wijn, die met het ouder worden, beter wordt. Bij de rug kun je zeggen: “Hoe ouder, hoe fouter.” Ook dat kan van pas komen. Er zijn zo’n dagen dat je echt geen zin hebt om uit de zetel op te staan, en je jezelf alleen maar wilt afzonderen met een spannend boek.
Tot je dan hoort zeggen, want je kunt niet altijd de dove spelen natuurlijk: “Heb je er nog aan gedacht om het gras af te rijden, morgen voorspellen ze regen!” Op zo’n momenten kan een oude rug van pas komen, als niet te negeren excuus.

Dan heb je nog de ogen, ook die laten mensen dikwijls in de steek als de jaren oplopen. Er zijn wel hulpmiddelen natuurlijk om dat probleem op te lossen, zoals een bril bijvoorbeeld, maar op sommige dagen kan de kwaal zo erg zijn dat lijkt of er zwarte sneeuwvlokken uit de lucht vallen. Dan is er maar een remedie, en dat is rusten. Dat ze mensen binnenkort willen laten werken tot hun 67^ste, dat is er ver over. Slechte ogen kunnen dan helpen om van die lopende band af te geraken. Als je baas dan naar je toekomt, en in je oren schreeuwt: “Kijk eens wat je nu weer gedaan hebt, zie je niet dat daar een kras opstaat!” Dan kun je in alle (on)eerlijkheid antwoorden: “Echt niet gezien baas, mijn ogen hé.” Lang zul je daar niet meer moeten werken, gegarandeerd.

De wereldberoemde ex-voetballer Johan Cruijff deed ooit de historische uitspraak: “Ieder nadeel heb zijn voordeel.” En gelijk had hij. Ik zou zeggen, zoals Monty Python: “Always look on the bright side of life.”

https://www.youtube.com/watch?v=u2UP86bciVA

Marie Peeters

Een buschauffeur van De Lijn vond deze week tijdens een korte pauzestop, een pasgeboren baby in een wegberm te Sint-Truiden, en zorgde door zijn kordaat optreden dat er zeer spoedig verzorging kwam opdagen. De baby verkeert ondertussen in goede gezondheid. Omdat de ouders onbekend zijn, en tot op heden niets van zich lieten horen, heeft Stad Sint-Truiden het nodige gedaan voor de aangifte van de baby bij haar dienst Burgerzaken.

Door de stadsdiensten werd ernstig beraadslaagd over de naam van de baby. In de krant kon men niet naast de uitkomst ervan kijken, want op twee pagina’s uitgesmeerd stond in grote vette letters gedrukt, alsof ze het wilden uitschreeuwen: “VONDELING HEET VANAF NU MARIE PEETERS.” In heel Limburg en omstreken zullen ze het nooit meer vergeten. Vanaf nu zal de naam Marie Peeters voor altijd doen terugdenken aan de vondeling in een wegberm te Sint-Truiden.

In het artikel doet burgemeester Veerle Heeren een opmerkelijke uitspraak. Ik citeer: “Wij wilden dat de baby in alle anonimiteit kan opgroeien. Wij hebben uiteindelijk geopteerd voor een oeroude Vlaamse naam, het is dus Marie Peeters geworden.”

In alle anonimiteit opgroeien, en de naam in koeien van letters in de krant laten zetten. Had dan toch gezwegen, zou ik zeggen.

Bootvluchtelingen

Een bootje spoelt aan op het strand
Mensen staan te juichen op het zand
Ook al zijn ze van ontbering uitgeteld
Eindelijk weg van de oorlog en geweld

Vertwijfeld lopen ze naar het land
Mannen, vrouwen en kinderen, hand in hand
Ze weten nog niet wat hen te wachten staat
Knuppels, traangas en prikkeldraad

Het verleden

Een documentaire over de grote telescopen in Chili deed me nadenken over ons zijn. Een astronoom zei dat hij met de grote sterrenkijkers altijd naar het verleden keek, bijna tot aan de geboorte van het universum, miljarden jaren geleden.
“Niet alleen door naar de sterren te kijken, zie ik het verleden,” zei de geleerde tegen de documentairemaker, “ook als ik naar jou kijk, zie ik in feite alleen maar een beeld uit het verleden.”
Deze uitspraken hebben me aangegrepen, waarna ik wat heb rondgesurft op het internet over deze materie.

Daarbij kwam ik te weten dat hetgeen wij zien van onze onmiddellijke omgeving wordt mogelijk gemaakt doordat het licht de dingen rondom ons zichtbaar maakt. Er gaan biljoenen van biljoenen van een milliseconde overheen, voordat het beeld onze ogen bereikt, en van daaruit wordt doorgestuurd naar onze hersenen, die het verwerkt en voor ons zichtbaar maakt. Wat we zien (en horen), is bijgevolg altijd verleden tijd, nooit het nu.

Velen zullen zeggen dat zo’n kleine tijdsduur te verwaarlozen is, maar dat is dan niet gerekend met algemeen wetenschappelijk aanvaarde theorieën dat het hele heelal, zoals we dat nu waarnemen, ontstaan is op één seconde. Zo zou binnen een biljoenste van een biljoenste van een biljoenste seconde een microscopisch klein gebiedje voldoende ver worden opgeblazen om alles te omvatten wat we nu zien, en het zou in die tijd het subtiele evenwicht tussen zwaartekracht en kinetische energie tot stand hebben gebracht. ⁽¹⁾

We zouden geneigd zijn te denken dat het heden zich dan alleen maar voordoet binnen onze hersenen zelf, maar ook dat is fout. De impulsen die onze hersenen genereren en onze gedachten vormen, moeten passeren langs ontelbare zenuwbanen, en langs verschillende hersengedeeltes, om op een bepaalde plaats samen te komen, waar de gedachte uiteindelijk wordt gevormd. Er verloopt een tijd tussen de eerste impulsen van onze gedachten, en de gedachte zelf, waardoor ze zich altijd situeren in het verleden.

Het heden is voor ons daardoor ongrijpbaar. Misschien zullen we het eeuwige nu kunnen ervaren als we onze stoffelijke ballast hebben afgeworpen, en we verder als geesten zullen voortleven in een andere dimensie. Grote spirituele denkers beweren dat we dan zelfs in staat zullen zijn om terug te gaan in de tijd. We zouden ons dan immers sneller kunnen voortbewegen dan het licht, waardoor we dan volgens de relativiteitstheorie van Albert Einstein terug in de tijd zouden gaan.

We zullen dan kunnen meemaken hoe onze aarde werd gevormd uit het ruimtegruis, en we zullen ze kunnen bewonderen in haar oertoestand. We zullen dan kunnen zien hoe Adam werd geschapen en hoe het Eva lukte om hem in die verdomde appel te doen bijten, waardoor we allen zijn belast met de erfzonde, en het paradijs voor ons sloot. We zullen ons kunnen begeven tussen de Azteken, de Maya’s en de Inca’s, en we zullen koningin Nefertite van het oude Egypte in levende lijve kunnen bewonderen. We zullen de mogelijkheid hebben om op de eerste rij scharniermomenten van de wereldgeschiedenis te aanschouwen: wereldoorlogen, het gebruik van de eerste atoombommen, de landing op de maan. We zullen dan eindelijk met eigen ogen kunnen vaststellen of die voetbal dan wel of niet over de lijn was, toen dat doelpunt volgens velen onterecht niet werd toegekend. We zullen kunnen terugkeren naar onze eigen jeugd, naar het klaslokaaltje in de lagere school met die strenge leraar. We zullen hem dan ook eens hard aan zijn oor trekken, en dan binnenpretjes hebben als hij niet weet wat er op dat moment met hem gebeurt, en hij naar zijn oor grijpt.

⁽¹⁾        De kosmos, onze wereld – Martin Rees – Eerste druk 2002 – blz. 161

Zekerheid

In het leven is er één grote zekerheid, namelijk het feit dat niets zeker is.

Veranderingen

Indertijd, een willekeurige dag

Eerst naar de warme bakker in de buurt voor een versgebakken brood, dat me werd overhandigd door de bakkersvrouw, die de laatste nieuwtjes van het dorp kent.
Na het ontbijt naar de bank, verder geholpen door een vriendelijke en behulpzame bankbediende.
Dan naar de post om een postzegel te kopen en een brief te versturen. Het duurde wel wat lang, maar toen het mijn beurt was, nam de postbediende ook voor mij rustig zijn tijd, en liet hij zich niet opjagen door het wachtend rijtje achter mij.
Nadat ik mijn brief had gepost, ging ik naar het station, want ik wilde nog iets aankopen in de naburige stad. De stationsbeambte verkocht me een treinticket, en vertelde me om hoe laat precies en op welk spoor de trein zou vertrekken.
Na een ontspannende wandeling door de winkelstraten van de stad, dronk ik nog een koffie in een taverne, wandelde door naar het station, en spoorde ik terug naar huis.

Diezelfde dag, tegenwoordig

Eerst naar de broodautomaat in de buurt.
Na het ontbijt ging ik naar de bank, en regelde mijn zaken aan de bankautomaat.
Dan naar de post om een postzegel te kopen en een brief te versturen. Aan het kantoor gekomen, bemerkte ik dat het niet open was. Op de deur hing een briefje met de tekst: ‘Kantoor gesloten wegens reorganisatie kantorennetwerk Bpost. Gelieve u te wenden tot het hoofdpostkantoor van deze gemeente, of tot het postpunt in de plaatselijke supermarkt.’
Ik nam me voor om mijn brief dan maar later te posten, en ging naar het station, want ik wilde nog iets aankopen in de naburige stad. Waar ooit de loketbediende zat, stond nu een automaat. Met wat zoekwerk kon ik mijn treinticket bekomen, en begaf ik me naar het spoor waar mijn trein volgens het infobord zou vertrekken.
Mijn wandeling door de winkelstraten van de stad werd regelmatig onderbroken door berichtjes op mijn smartphone, die om mijn aandacht vroegen. Iemand had me dringend nodig. Gehaast begaf ik me naar het station, en spoorde ik terug naar huis.

Een zwerm mensen

“You have got a swarm of people coming across the Mediterranean, seeking a better life, wanting to come to Britain because Britain has got jobs, it’s got a growing economy, it’s an incredible place to live”

Met deze uitspraak kreeg David Cameron, premier van het Verenigd Koninkrijk, heel Twitter en de sociale media over zich heen. ‘A swarm of people,’ of ‘een zwerm mensen’ dat vond men niet kunnen. Onverantwoord, inhumaan, onbeschoft en wreed taalgebruik over de rug van wanhopige mannen, vrouwen en kinderen, zo schreeuwden internetforums het uit, want een zwerm wordt alleen maar gebruikt voor insecten of vogels, nooit voor mensen.

Toegegeven, het woord ‘swarm’ was ongepast, maar bij nader inzien omschreef het voor de Britten wel goed de wanhopige toestand aan de andere kant van Het Kanaal, waar mannen, vrouwen en kinderen de nacht afwachten om de zoveelste poging te wagen om de plas over te steken, per boot, trein of vrachtwagen, altijd illegaal. Net zoals het woord ‘swarm’ onterend is voor mensen, zijn de feiten dat ook. David Cameron evenwel zal nog veel tijd en overredingsvermogen nodig hebben om zich hier uit te praten.

Van onterend woordgebruik gesproken, het volgende kan ook meetellen voor de hoofdprijs.   In mijn weekendkrant staat een artikel met als titel “Huisarts niet bereikbaar, dus bellen ze naar ons.” In het verslag trekken thuisverpleegkundigen aan de alarmbel. “Hulp van dokter schiet tekort,” beweert de woordvoerder van VP Plus, een coöperatieve waarbij 3.500 zelfstandige verpleegkundigen zijn aangesloten. Het gaat er over dat dokters alleen nog maar bereikbaar zijn tijdens de kantooruren, terwijl de thuisverpleegkundigen dag en nacht zouden moeten klaarstaan, 24 uur op 24. Over de strijd dokters-verpleegkundigen ga ik geen uitspraak doen, maar wat me in het artikel aangreep, was volgende zin.

“De zelfstandige verpleegkundigen, tegenhangers van het Wit-Gele Kruis, hebben ongeveer 70 procent van de markt in België.” Ik moest het nog eens herlezen om mijn ogen te geloven: 70 procent van de markt van België. Niet het hoge aantal, maar wel het woord ‘markt’ deed me slikken.

Ouderen, bejaarden, zieken, hulpbehoevenden, allen zijn ze blijkbaar een product geworden, en samen vormen ze een markt.

De kostprijs van een product wordt op de markt vooral bepaald door de kwaliteit ervan. Heel simpel gezegd: hoe beter de kwaliteit, hoe duurder het product. Bij het product ‘zorgbehoevenden’ is het net andersom. Hoe minder de kwaliteit van het product, hoe meer er aan te verdienen valt. Kan het product zichzelf wassen, zichzelf kleden, zichzelf eten geven, zichzelf te slapen leggen, is het product incontinent of misschien dementerend? Hoe meer mankementen het product heeft, hoe meer zorg het nodig heeft, en bijgevolg hoe meer gegeerd op de markt, want hoe duurder. Dat staat er wel niet bij in het artikel, maar dat kunnen we toch afleiden uit het gebruikte woord ‘markt’ ⁽¹⁾

Er staat ons nog wat te wachten de volgende jaren. Alle studies wijzen immers uit dat de Belgische bevolking alsmaar ouder wordt, en dat er meer en meer zorg voor ouderen en zorgbehoevenden zal nodig zijn. Tegen het jaar 2030 komt er zo’n zwerm oudjes op ons af, dat de markt zal ontploffen.

⁽¹⁾ Betekenis ‘markt’ volgens Van Dale woordenboek online:

Markt (de; v(m); meervoud: markten)

1)plein of publieke plaats voor koop en verkoop;

2)bijeenkomst voor koop en verkoop: hij is van alle markten thuis weet overal raad op;

3)vraag en aanbod; uitwisseling van producten: een nieuw artikel op de markt brengen introduceren; de wereldmarkt;

4)marktprijs: de markt bederven voor veel te lage prijs verkopen.

Rusthuizen

De media stonden er de laatste tijd bol van: de bewoners van rusthuizen klagen over slecht eten en te weinig personeel, en het personeel zelf kreunt onder de werkdruk. Meer personeel aanwerven zou een oplossing zijn, maar dan worden rusthuizen onbetaalbaar, wordt gezegd.

Vandaag lees ik in mijn krant dat een studie van wetenschappers van de universiteit van Maastricht heeft uitgewezen dat de bewoners van rusthuizen te veel stilzitten. Waarom hen niet inschakelen in kleine huistaken, zoals het stofzuigen van hun kamers en het onderhouden van de tuin, zoals een grote foto bij het artikel illustreert, wordt hardop gedacht.

Aandachtige lezers zullen het verband tussen beide onderwerpen ongetwijfeld hebben opgemerkt.  Zullen rusthuizen in de toekomst rusthuizen blijven?

Privacy

Onlangs zette een getraumatiseerde bewoner beelden van inbrekers aan zijn huis op Facebook. De federale politie waarschuwt er nu voor dat foto’s en bewakingsbeelden niet online mogen worden gedeeld als daarop inbrekers herkenbaar worden afgebeeld. Wie dat toch doet riskeert een boete, en de inbrekers zelf kunnen een schadevergoeding eisen wegens schending van hun privacy, en bij een proces kunnen ze procedurefouten inroepen om een veroordeling te ontlopen. Want stel je voor zeg, je wilt gaan inbreken, en dan maken ze zo maar foto’s van je, ongevraagd welteverstaan, die ze dan ook nog eens op facebook plaatsen. Niet te geloven hoe grof en onverdraagzaam mensen tegenwoordig zijn geworden.

Als we de redenering van de politie doortrekken naar het dagelijkse leven, kunnen we ook geen foto’s meer van een terrasbezoekje bijvoorbeeld op facebook zetten, want ook daar zouden mensen herkenbaar kunnen op staan, die niet hun toestemming gaven tot het maken van de foto’s, waardoor we hun privacy zouden geschonden hebben, en daarvoor boetes zouden moeten betalen. Kunnen ze meteen Facebook opdoeken, wegens te gevaarlijk en te duur aan boetes! 

Mijn mening is dat als ze niet stiekem op iemands eigendom zouden komen, ze ook niet het risico zouden lopen dat er foto’s van hen worden genomen, die later op internet verschijnen. Simpel toch? Het is eigenaardig dat iemand kan veroordeeld worden omdat hij een afbeelding of een filmpje op internet plaatste van onbekenden in zijn achtertuin, die aanstalten maakten om zijn woning binnen te dringen om goederen van hem te stelen. Wie is er dan begonnen met inbreuk te plegen, de dieven of de fotograaf, en wat zal bij de rechter het meest doorwegen?

In een voetbalmatch zou men spreken van een gelijkspel, 1-1. Als het om een bokswedstrijd ging, zou de jury aan beiden evenveel punten geven, maar zou wie de foto op internet plaatste zeker worden uitgeroepen tot winnaar op punten. De aloude volkswijsheid zou spreken van: “Eigen schuld, dikke bult.”

E.T. C. Froome

De Russische miljardair Yuri Milner heeft maar liefst 92 miljoen euro veil voor een speurtocht naar buitenaards leven. Die zoektocht zal tien jaar duren en daarbij zullen de grootste radiotelescopen ter wereld worden ingeschakeld. Het project kreeg de naam 'Breakthrough Listen' en zal gericht zoeken naar mogelijke kunstmatige radiosignalen, afkomstig van één miljoen sterren in ons eigen Melkwegstelsel en in honderd andere nabijgelegen sterrenstelsels. Ook zal een grote sterrenwacht in Californië meespeuren, door te zoeken naar mogelijke optische communicatiesignalen van buitenaardse beschavingen.

Nu de wetenschappers met extravagante dure opsporingsmiddelen een glimp trachten op te vangen uit de onmetelijke ruimte van buitenaardse intelligentie, vergeten ze dichtbij te kijken en zijn ze zich er niet van bewust dat buitenaardse wezens zich al onder ons bevinden. Eén van die wezens doet zich voor als wielrenner, en heeft op aarde de naam aangenomen van Chris Froome. Wie Chris Froome al eens goed heeft geobserveerd als hij een berg beklimt, die heeft zeker al de buitenaardse trekjes opgemerkt. In feite is het een super geprogrammeerde robot, die als twee druppels water op een mens lijkt. Ze hebben die robot zo fijn afgesteld dat hij iets beter is dan de aardse renners, en ongetwijfeld als winnaar op het podium zal staan in Parijs. Normaal gezien zou hij de Ronde kunnen winnen met uren voorsprong, maar dan zou het te hard opvallen dat hij niet van hier is. Evenwel kan hij zijn afkomst niet volledig verhullen . Zo staat het hoofd er wat losjes op als hij een berg beklimt, waarschijnlijk ergens een scharniertje los. Ook is hij vrij van emoties als hij koerst. Tijdens de beklimmingen wordt hij uitgejouwd, bespuwd, bespot en moet hij agressieve toeschouwers ontwijken. Toch is er dan geen zweem van enige gemoedsaandoening bij hem te bespeuren. Op dat punt moeten zijn ontwerpers nog wat werken.

En zo gebeurt het dat terwijl de mensheid naarstig op zoek is naar buitenaardse beschavingen, zich onder ons reeds aliens bevinden, die ons vanuit alle hoeken gadeslaan. Eén ervan is een robot, en vermomd als wielrenner in de ronde van Frankrijk, en heeft de naam aangenomen van Chris Froome. Benieuwd of hij zo geprogrammeerd is dat hij straks op het winnaarspodium in Parijs wel emoties zal kunnen tonen.

http://nieuws.vtm.be/buitenland/150752-sponsoring-zoektocht-buitenaards-leven

Een eitje

Momenteel loopt op VTM het programma ‘Met Vier in Bed’. Bedoeling is dat vier duo’s elk een dag en een nacht doorbrengen in elkaars bed en breakfast (B&B). Na dat verblijf moeten ze de B&B van de collega’s onder meer beoordelen op de kamer, het ontbijt, de hygiëne en de gastvrijheid, en moeten ze voor elk onderdeel een aantal bedjes geven. Wie op het einde van de week het meeste bedjes heeft verzameld, is de winnaar van de week en ontvangt de ‘Met Vier in Bed-trofee.’

Het is een ontspannend programma, dat past in deze zomerse tijd. De kijkers zijn er getuige van hoe de koppels hun uiterste best doen om de kamers grondig te poetsen, de mensen zo vriendelijk mogelijk te ontvangen en een zo uitgebreid en variabel mogelijk ontbijt aan hun gasten te presenteren, in de hoop daardoor zoveel mogelijk bedjes te bekomen voor elk onderdeel. Men ziet dan rijk gevulde tafels waar een halve straat  van kan komen eten en drinken, en waar een normaal iemand alleen maar buikpijn en een overvol gevoel zou aan overhouden: koffie, thee, chocolademelk, vers geperst fruitsap, cava, een groot assortiment brood en ontbijtgebak, ontbijtgranen, beleg van fijne vleeswaren en kaas, huisgemaakte confituren, choco, yoghurt, vers fruit,…

En toch is het al meermaals gebeurd dat een te kritische B&B-gast na deze overvloed van spijs en drank de volgende onbegrijpelijke uitspraak doet: “Het was een fantastisch ontbijt, maar ik miste een eitje.” Men zou denken, dat kan al eens een gebeuren dat een uiterst verwende logé zo’n uitspraak doet, maar neen, al meerdere keren waren er B&B-gangers die deze opmerking formuleerden, en voor het ontbreken van een eitje minder punten gaven in hun beoordeling.

Dan vraag ik me altijd af hoe mensen persoonlijk geluk en bevrediging kunnen gelijk stellen met overconsumptie en het verlangen naar te veel. Stuur die eens één dag naar een ontwikkelingsland, waar mensen kilometers moeten lopen om aan min of meer drinkbaar water te geraken, en waar kinderen zouden vechten voor een hompje droog brood. Gegarandeerd zouden ze niet meer over een ontbrekend eitje willen spreken, maar zouden ze eerder gegeneerd aanschuiven aan het  te uitgebreid ontbijtbuffet.

Mijn eitje liefst licht gekookt, maar ook weer niet té zacht alstublieft.