Archief

Polyvalent

Op het werk ben ik een collega, in de winkel een klant, in mijn straat een buur, bij de dokter een patiënt, bij de fiscus een belastingplichtige, op de voetbal een supporter en thuis een echtgenoot.

Wel beschouwd,  ben ik een heel polyvalent iemand.

Roddels?

Ik heb het ook maar van horen zeggen, en ik weet het, je mag niet roddelen, maar dit verhaal overtreft toch alles, niet te geloven.  Het gaat over een doktersgezin en om redenen van privacy ga ik het dorp waar ze wonen niet met naam noemen.  De vrouw des huizes is weduwe van een dokter, maar ze heeft een tijdje geleden een relatie aangeknoopt met een dokter die in haar huis zijn praktijk kwam uitoefenen.  De dokterspraktijk lag er na het overlijden van haar echtgenoot toch maar ongebruikt bij, met wachtzaal en al, en zo kon de weduwe er nog iets aan verdienen ook.  Haar dochter, ook een dokter, is lesbisch en haar vriendin is vorig jaar overleden aan een hersenbloeding.  Sindsdien woont ze samen met haar moeder in het grote doktershuis en helpt ze er mee in de praktijk.  Die dochter wou graag kinderen maar kon er zelf geen krijgen en nu is de adoptieprocedure lopende voor het kind van een patiënte van haar.  Hoe dat kwam?  Die patiënte heeft een hele tijd in Canada gewoond.  Toen ze daar zwanger werd, is ze teruggekeerd naar België.  Ze zeggen dat ze eerst abortus wilde plegen, maar op aandringen van de dochter van de doktersweduwe, haar huisdokter,  koos ze er uiteindelijk voor haar kind af te staan aan haar huisdokter.  Nu doet het gerucht de ronde dat de broer van die huisdokter de vader is van het kind dat ze wil adopteren.  Zijzelf weet het nog niet, ze zeggen dat de betrokkenen zoiets altijd als laatste te weten komen.  Die broer woonde ook in Canada en zou de patiënte van de dokter daar na een one-nigthstand zwanger gemaakt hebben, zeggen ze.  Ondertussen is die broer ook teruggekeerd naar België en heeft daar naar het schijnt een vaste relatie met de dochter van een cafébazin, ze zouden zelfs aan trouwen denken.  Hij woont ook terug in het huis van zijn moeder, de doktersweduwe, samen met zijn zus, de dokter.  Beetje bij beetje begint het gerucht over zijn vaderschap zich in het dorp te verspreiden, dat hij dus de vader is van het kind dat zijn zuster gaat adopteren. Het zou allemaal nog zo erg niet zijn als die broer hier in België geen geheime relatie was begonnen met die patiënte, die haar kind en het kind waar hij de natuurlijke vader van zou zijn, wil afstaan voor adoptie aan zijn zus.   Nu die twee hier een geheime relatie zijn begonnen, zou de patiënte er beginnen aan te twijfelen of ze haar kind nog voor adoptie wilt afstaan aan haar huisdokter.  Ze zeggen dat ze deze week vrijdag voor de rechtbank de definitieve adoptiepapieren zou moeten gaan ondertekenen, samen met haar huisdokter, maar het is niet zeker of ze dat in deze omstandigheden nog zal doen.  Er hoeft geen tekeningetje bij dat het huis van de doktersweduwe deze week serieus op stelten gaat staan. 

Alles wat ik hier geschreven heb is onder voorbehoud, voor hetzelfde geld zijn het puur roddels.  Je weet hoe de mensen kunnen praten.

Vervolg: elke werkdag in Thuis, op VRT, na Man Bijt Hond.

Op de sportbladzijde van mijn krant van 1-12-2009 (HBVL) gelezen:

Brepoels (trainer voetbalclub St-Truiden): "Vorige week reed ik met de auto de brug van Eigenbilzen op, waar wegwerkzaamheden bezig zijn.  Ik had het verkeersbord met de rode en zwarte pijl te laat gezien, eigenlijk moest ik aan de versmalling op de brug voorrang geven aan een tegenligger.  Maar ik was te ver en we stonden met twee auto's tegenover elkaar.  Die situatie hield zeker tien seconden aan.  Ik kan je verzekeren dat dat heel lang is.  Tot mijn tegenligger achteruit begon te rijden.
(Klopt op tafel) Ik had het dus gehaald, dat is winnaarsmentaliteit."

Sic.

Vanaf nu is het recht aan de sterkste, ook op de weg

De chipmensen

Gelezen in de krant.  Een Duits bedrijf heeft een detector ontwikkeld die in het wegdek wordt ingewerkt en precies de profieldikte van autobanden meet, die tot 120 km per uur over de rooster van toestel rijden.  Onmiddellijk worden de gegevens verwerkt en kan worden opgemaakt welke band versleten is.  Door de supersnelle verwerking kan het apparaat verbonden worden met een flitspaal die dan een foto maakt van het voertuig.  De gegevens worden daarna digitaal doorgestuurd naar een computer, die een proces-verbaal zal opstellen, dat binnen enkele dagen in de brievenbus van de overtreder valt.

Op het werk kan je baas nu perfect zien wat je hebt gepresteerd op een dag.  Eén druk op de knop en hij kan al je prestaties aflezen op zijn pc-scherm, dat gekoppeld is aan de centrale server, die alles registreert.

Heel waarschijnlijk zit er nu reeds een slimme chip in één van de klantenkaarten in je portefeuille.  Deze slimme chip kan  verrassend veel persoonlijke gegevens bevatten.  Via de chip kunnen winkeliers bijvoorbeeld controleren hoelang je in een bepaalde winkelafdeling rondloopt.  Daarop kan bijvoorbeeld persoonlijke reclame per post worden afgestemd.

Een nieuwe uitvinding is camerabewaking van een menigte, die emoties kan registreren en bijvoorbeeld kan zien of iemand agressief is, en daardoor een mogelijk gevaar vormt.  Ook een koude neus is voor de camera verdacht omdat onderzoek heeft uitgewezen dat daders van aanslagen net voor ze een aanslag pleegden een koude neus hadden doordat het bloed van de spanning eruit wegtrekt.  Sneller lopen dan de massa is ook abnormaal gedrag.  De camera ziet het allemaal en kan alarm slaan. 

                                                        Haiku

Toekomstig Europees president Herman Van Rompuy schrijft haiku’s, wat hem tot in Japan beroemd maakte. 

Google leert me dat een haiku een vorm is van Japanse dichtkunst en in zijn oorspronkelijke vorm een ogenblikservaring uitdrukt, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen.  Het is dus een superkort gedicht, sommigen zeggen “een vingerhoed vol emotie”.

Eén van de beroemdste haiku’s is van de Japanse dichter Matsuo Basho, en luidt als volgt:

Ach oude vijver

een kikker springt er in

geluid van water

Een mooie haiku van Herman Van Rompuy vind ik:

Een meeuw op één poot

starend staande in de zee.

De kou deert haar niet.

Of deze:

Klaprozen leven

één dag. Koren wordt geoogst

Nu nog zij aan zij

Zelf ook eens proberen:

De mus gaat schuilen

Onzichtbaar in de klimop

De kat likt haar pels

en nog eentje

Kersenboom skelet

Koude wind schudt de takken

Eén blad hangt er nog

Parfum

Maanden van te voren had ik van mijn vrouw  al een stille wenk gekregen wat ik voor haar verjaardag  kon kopen.  Ze had een staaltje gekregen van een parfum dat haar erg aanstond en dat liet ze me regelmatig horen.  Zal wel een kwestie zijn van zeker te spelen.  Stille wenken laat ik niet aan me voorbijgaan, en zeker niet wanneer er een verjaardag aan komt, waar meestal de grote vraag is “wat kopen?”

De naam van het parfum had ik goed onthouden en enkele dagen voor haar verjaardag ging ik mijn aankoop doen in een bekende parfumeriezaak in de hoofdstad.  Het was heel druk in de winkel en ik moest een nummer trekken om mijn bedieningsbeurt te bepalen.  Na een tijdje wachten tussen hoofdzakelijk vrouwelijk gezelschap was het aan mij.  De winkeljuffrouw vroeg me waarmee ze mij kon helpen.  En op dat moment kreeg ik een verschrikkelijke black-out,  geen spoor meer van een parfumnaam terug te vinden in mijn geheugen. 

“Ik wou een cadeautje kopen voor de verjaardag van mijn vrouw, maar ik ben de naam van het parfum vergeten.  Het was een soort koosnaam of zoiets, meende ik,” legde ik onzeker uit aan de winkeljuffrouw.

Die keek me vreemd aan en kon met moeite een lach onderdrukken, dat was althans mijn indruk.  “Tja, dan wordt het moeilijk,” zei ze.

Het koude zweet brak me uit en het lukte me niet me de naam van het parfum te herinneren.  De juffrouw achter de toonbank deed alle moeite van de wereld om me verder te helpen.  Op basis van mijn schaarse gegevens “een soort koosnaam, of zoiets” begon ze allerlei namen op te noemen, zoals: “Trèsor,….Amor, ….Idole, …..Chérie, ….The One,…… Sexy…..”Nooit in mijn leven kreeg ik van een vrouw zoveel lieve woorden te horen, en dan nog van een wildvreemde en in het bijzijn van publiek.  De kakofonie van  woorden maakte me nog onzekerder en het lukte me helemaal niet meer om helder te denken, zwijg stil om me de naam van een parfum te herinneren.  Achter mij waren meerdere dames van de haastige middaginkopen onrustig aan het wachten, en dat lieten ze met kuchjes en zenuwachtig voetenwerk duidelijk merken.

“Sorry,” zei ik tegen de verkoopster, “maar ik weet het echt niet meer, ik zal later nog eens moeten terugkomen als het me te binnen is geschoten.”

Net op het moment dat ik me omdraaide en al iemand klaar stond om mijn plaats in te nemen, flitste de naam van het parfum me duidelijk in mijn hoofd.  Ik wendde me terug tot de verkoopster, die me al vriendelijk tot ziens had gewenst, en enthousiast zei ik tegen haar: “Angel.”

“Ah, de Angel, die hebben we hier ook,” zei ze lachend, “ wenst u het grote of het kleine flesje?”

Spijtig voor de wachtenden achter mij, maar het moest ook nog in cadeauverpakking, het was voor een verjaardag.

Bergwandeling

Het leven is als bergwandelen

Soms komt men in diepe dalen

Zijn de heuvels rondom grauw

En lijken eindeloos hoog

Maar de wandelaar die volhoudt

Af en toe een pauze neemt

Zal op een moment de top bereiken

Een overkant met nieuwe horizonten

Bij elke nieuwe tocht

Gaat het alsmaar beter

Uiteindelijk komt hij tot het besef

Dat de moeilijkste routes

Achteraf het meest voldoening geven

Wanneer hij als een ervaren wandelaar

Nog eens in een diepte komt

Berekent hij vol zelfvertrouwen

Een nieuwe weg omhoog

Winterverhaal

Het moet ergens halverwege de jaren zestig zijn geweest, ik was een puber van 13-14 jaar.  We hadden van onze leraar Nederlands een taak meegekregen voor de kerstvakantie, een opstel schrijven met als titel “Winter.”  Hoe begin je daar nu aan? 

Ik herinner me nog heel levendig dat ik me op een zondagvoormiddag installeerde aan het keukenraam voor het schrijven van het opstel.  Mijn schrijfblok had ik op de vensterbank gelegd, het schrijfgerief in aanslag.  In een hoek van de kamer stond een echte kerstboom, hij verspreidde een heerlijke verse dennengeur en was versierd met lampjes van allerlei kleuren en de schoonste kerstballen.  Onder de boom stond een kerststal, die mijn vader nog zelf had gemaakt.  Een stal met een houten geraamte, daartussen houten traliewerk met stro en een dak van boomschors.  Al de heiligen die bij het verhaal hoorden waren aanwezig, inclusief de engelen hoog in de boom.   Het was een koude winterdag en ’s nachts had het hard gevroren, de bomen waren wit berijmd.   Binnen in huis was het lekker warm en op de Leuvense kachel stond de moor zachtjes te pruttelen.  Vanuit het keukenraam keek ik uit op de smalle straat voor het huis met daarachter een weide, die achteraan was afgeboord met een rij berkenbomen, nog verder weg lag de ongerepte heide.  De lucht was zwaar en grijs en er dwarrelden sneeuwvlokjes naar beneden.  Moeder was bezig met de voorbereidingen voor het middageten: aardappelen schillen, groenten snijden. 

Ik zat daar met een wit blad voor mij en kon er geen letter opkrijgen.  Op de straat zag ik af en toe een goed ingeduffelde wandelaar of fietser voorbijkomen.  Een koppel eksters kwam aangevlogen en ze streken neer in de berkenbomen, verscholen in het wit-grijze plaatje.  Het begon harder te sneeuwen en al vlug was de kiezelstraat voor het huis een witwollen wegje geworden.  Moeder gooide nog een flinke schep steenkool bovenaan in de mond van de kachel.  Op tafel was de fles melk van na het ontbijt blijven staan.  Ik goot mij een tas uit en deed er een grote lepel cacaopoeder en een lepel suiker bij.    Dat smaakte heerlijk terwijl ik genoot van mijn winters panorama aan het raam. 

Het sneeuwde alsmaar harder en als dat zo nog even doorging zou ik straks zeker een sneeuwman kunnen maken, dacht ik toen.   Moeder zette een grote ketel op de stoof om het vlees aan te braden.  Spoedig werd de keuken gevuld met heerlijke geuren.   Het schouwspel buiten had me zo in beslag genomen dat ik geen letter op het papier kreeg, dat bleef zo blank en wit als de sneeuw die alles toedekte en inpakte.  De bleke berkenbomen in de achtergrond waren bijna onzichtbaar geworden door de steeds heviger sneeuwval.  Gefascineerd keek in naar de witte vlokken die zonder ophouden en massaal uit de lucht vielen.  Zoveel schoons kon ik echt niet onder woorden brengen en ik denk dat daar mijn liefde voor het winterseizoen is begonnen, toch zeker mijn verlangen naar sneeuw.  Zo goed weet ik het niet meer, maar het moet wel zijn dat ze toen op de radio het liedje van Bing Crosby speelden, white christmas.

Er zijn taferelen die je zou moeten kunnen bevriezen, die zouden moeten blijven duren, zonder ophouden, heel je leven lang.  Van binnen kreeg ik er zo’n warm en liefdevol gevoel van dat het me helemaal niet lukte om ook maar iets van dit alles over te brengen naar mijn papier.  Een groot wit blad met alleen maar het woord “Winter.”

-----------------------------------------

Journalisten kunnen soms origineel uit de hoek komen.  Enkele jaren geleden was Emile Mpenza, bekend Belgisch voetballer met Congolese roots, wegens meerdere redenen een tijd uit de belangstelling verdwenen.  De sportman speelde zich toch terug in de kijker.  Een verslaggever van Het Belang van Limburg had toen een interview met hem en blokletterde boven zijn artikel volgende titel in het vet, zich al dan niet bewust van de dubbele betekenis van zijn vondst:

Emile Mpenza: “Ik kom uit een zwart gat.” 

Op donderdag 29 oktober 2009 werd mijn mentaal gehandicapte schoonzuster Valentine begraven.  Valentine was in augustus 65 jaar geworden.  Na de uitvaartdienst heb ik volgend afscheidswoordje in de kerk voorgedragen.


Vooreerst wil ik in naam van de hele familie onze bijzondere dank betuigen aan de directie, de bewoners en het personeel van Tevona Oostheuvel, en speciaal aan de begeleiding die dicht bij Valentine stond voor de warme thuis die ze haar geboden hebben en voor de liefdevolle zorgen.

Volgt dan nu een gesprekje met Valentine.

Dag Valentine

Weet je nog toen wij elkaar voor het eerst zagen.  Ik had een  afspraak thuis met je zus Joanna, die toen nog bij jou en je ma inwoonde.  Jij was met ma even naar het huis van je zus Clementine aan de overkant van de straat.  Het viel me toen al op hoe dikwijls dat gordijn bij Clementine werd opzij geschoven, je was zo nieuwsgierig.  Ik weet niet of dat zo was afgesproken, maar na precies twee uren kwamen jij en je ma terug naar huis.  En daar zagen wij elkaar voor het eerst.  Het eerste wat je me vroeg was: “Ken je mij?”   Die vraag brak meteen het ijs en ze typeerde voor mij ook heel je bestaan.  Je hebt me altijd graag gehad als schoonbroer, misschien was je zelfs een beetje verliefd, wie weet?  

Weet je nog Valentine die koude decemberdag in 1977 toen ik trouwde met je zus.  Jij mocht niet mee naar de huwelijksmis, ma was daar te oud voor.  En jij en ma, dat was één.  Wat zou je daar graag bij geweest zijn, maar je klaagde niet, het was zo, het kon niet.  Eerst hebben we een tijdje bij jou en ma ingewoond, en het klikte wel tussen ons.  We vonden elk ons plaatsje in het te kleine huis en na een poos konden we het huis naast dat van jou huren. 

Weet je nog Valentine hoe dikwijls je achterom kwam.  We hoorden het poortje piepen, daar was je weer.  Ma had je nog zo verboden om te dikwijls om te komen, maar als zij je even uit het oog verloor, zag jij je kans schoon en kwam je langs voor een bezoekje.  “Wat een weir hé, foei foei foei.”   En dan stond je daar.  Als je ons maar gezien had, was het al goed en ging je terug naar ma, want dat was toch je grote favoriet. 

Weet je nog Valentine die eerste dagen in Oostheuvel.  Op dag één leverde je daar al direct je naamkaartje af, door mislukte ontsnappingspogingen.  Nu praten ze er nog van.  De tweede dag was je er al gewoon.  ’s Avonds bleef je maar herhalen wat je allemaal had meegemaakt in de knutselhoek bij Christiane.  Hoe dikwijls is die naam thuis niet gevallen, zij was je eerste oppas in Oostheuvel en dat voor vele jaren.  Ma heeft je verhalen zo dikwijls moeten horen, maar zij hoorde ze graag, ook al waren ze altijd zowat hetzelfde.  Ze was zo gelukkig dat je daar een goede tweede thuis had gevonden.  ’s Morgens stond je al veel te vroeg klaar met je chacoche in de arm op uitkijk naar het busje.  Joanna maar zeggen dat het nog niet tijd was, maar jij wilde dat niet horen, zo’n schrik had je dat het busje zonder jou zou doorrijden.  En als het busje daar was, had je plots alle tijd.  Dan was je weer Valentine, de Valentine die zich door niets of niemand liet opjagen, die altijd haar ding deed.  Dan moest Joanna achter je aan zitten…

Weet je nog Valentine dat het niet altijd gemakkelijk was met jou.  Soms kon je de mensen zo op stang jagen omdat je niet wou luisteren.  Het ging altijd maar over kleine dingen die zich alsmaar herhaalden, zoals je kleren steeds weer van plaats verwisselen in je kleerkast, je radio te hard laten spelen, alle knopen van mijn hemden in de kleerkast gaan toedoen of het plunderen van de snoepdoos.  Je kon soms zo’n drukte maken en thuis stond je “bemmel” nooit dicht.  Als je iemand ontmoette waren je klassiekers: “hoe oud zijt gij, waar woont gij en hebt gij nog een ma en een pa?”  Meer moest gij van niemand weten, dat was genoeg. 

Weet je nog Valentine dat je niet veel hobby’s had.  Een hobby van je was muziek beluisteren, zoals de liedjes van Eddy Wally, Will Tura, de Zangeres Zonder Naam of van Dana Winner.  Je grootste hobby was evenwel kralen maken.  Hopen en hopen heb je er gemaakt voor de arme kindjes van Nepal, elke dag weer opnieuw. Dan moesten we die kralen ’s avonds als je slapen was naar de post brengen om op te sturen naar Nepal, naar de arme kindjes daar.  Dat hadden we je wijsgemaakt tenminste om je te motiveren  en jij geloofde dat, je deed het echt voor het goede doel, voor de arme kindjes.

Weet je nog Valentine dat ze je daar in Oostheuvel plaagden, zoals vrienden onder elkaar kunnen plagen.  De chauffeur van dat busje, Erik,  die altijd “Oude doos” tegen je zei, of de kok Benny, die zo hard werkte in de keuken, en die altijd “theewijf” tegen je zei.  Jij vatte die plagerijen evenwel op als complimentjes.  Dan zei je: “weet je wat die altijd zegt tegen mij, oude doos, oude doos.  En roken dat die doet, roken, foei, foei, foei.”  En dat theewijf, daar moest je ook zo om lachen, je was er fier op dat er in Oostheuvel maar één theewijf was. 

Weet je nog Valentine dat je om de week samen met ma op bezoek mocht naar je broer Louis en zijn vrouw Nicole en naar Clementine en Giel, en daar keken jullie echt naar uit.  De familie was heilig voor je en je wist zelfs in welke maanden je neven Patrick, Dirk en Kristof verjaarden.  Maar dan kwam de tijd dat ma niet zo goed meer kon.  De familie maakte zich zorgen om jou.  We vroegen ons af hoe jij het ging kunnen verwerken als ma er niet meer was, want jullie waren een onafscheidelijk koppel. Weer verbaasde je iedereen.  Want wat niemand verwachtte gebeurde,  jij nam op een kalme en serene manier afscheid van ma.  Je was thuis die nacht dat ma doodging en toen we je kwamen roepen om nog eens naar haar te komen kijken, had jij dat al aanvaard.  “Ze kon niet meer,” zei je ‘’t is niet anders hé, is het niet?”

Weet je nog Valentine toen het ook voor jou moeilijker werd.  Je was niet meer zo vast te been, en nu en dan viel je al eens.  Welke arm, been of hand of schouder van je heeft niet in het gips gelegen?   Het waren periodes dat ze je ook in de ziekenhuizen leerden kennen, met je eigen willetje en dat je de verpleegsters op stang kon jagen met je tocht door de gangen.  Toch won je natuurlijke spontaniteit het steeds en als je het ziekenhuis mocht verlaten, spraken ze er zeker nog dagen van je.  Gelukkig was er in Oostheuvel zo’n goede kiné van Claire, die je met veel zorg en blijvende inspanningen, steeds weer te been wist te krijgen.  Tot een goed jaar geleden.  Toen kreeg je een eerste beroerte.  Je hebt toen de gebeden nog mee gepreveld toen Piet je de laatste sacramenten van de zieken toediende.  Je had hem goed in luren gelegd hé, want na een paar maanden was je al weer te been, tegen alle verwachtingen in.  Je had een zeer sterke wil.

Weet je nog Valentine toen we dit jaar in augustus in Oostheuvel je 65^ste verjaardag vierden.  Je was wel stil die dag maar iedereen kon zien dat je van je feest genoot met volle teugen.  Alles was tot in de puntjes geregeld door vele liefdevolle handen van de begeleiding.  Iedereen was zo gelukkig dat ze je dit feest konden aanbieden.  En ook al kon je zelf niet zo goed meer, er waren helpende handen genoeg om de vele cadeautjes uit te pakken.

Een drietal weken geleden kreeg je een tweede beroerte.  Nu hadden ze je echt goed tussen.  Je wou wel, zoals altijd, er tegen vechten.  Maar deze keer lukte het je niet meer.  Je geraakte van in de ligstoel in je bed en we zagen je achteruit gaan.  Als je dan weer even een helder moment had en we je vroegen hoe je het maakte, zagen we je mond “goed” zeggen, en een glimlach om je mond komen.  De grote dag van de verhuis naar de nieuwbouw was aangebroken, een dag waar jij zo had naar uitgekeken.  Je kamergenoten waren op bezinning, jij kon niet mee.  En zo heb jij toch nog als allereerste de intrek genomen in de chique warme nieuwbouw.  En wat zagen we toen Valentine?   Zoveel liefdevolle zorg van heel de begeleiding.  En al de bewoners die constant bezorgd waren om jou.  Namen noemen doen we niet, want we zouden het onszelf nooit vergeven om één iemand te vergeten.  Iedereen in de familie voelde zich zo getroost dat je daar je laatste dagen en uren in die liefdevolle omgeving hebt mogen doorbrengen.

Toen ben je na een gevecht om hier te kunnen blijven toch weggegaan Valentine, zonder omkijken.  Heel zeker ging je vlug op zoek naar ma.  We zijn er zeker van dat je niet lang hebt moeten zoeken, want ma zal wel op je gewacht hebben.  En zo ben je uit ons leven verdwenen.  Wat rest zijn herinneringen aan een bijzonder persoon.

Op de manier van Piet Huysentruyt, zou ik willen afsluiten met het volgende.

Valentine, wat hebben we van jou geleerd?  Na lang nadenken is dit mijn top drie:

-        Eén: blijf altijd en in alle omstandigheden jezelf,  wat er rondom je ook gebeurt en kom altijd eerlijk voor je mening uit;

-        Twee: waardeer de kleine dingen van het leven, blijf steeds positief, ook als de toestand uitzichtloos lijkt en lach en zing veel;

-        Drie: houd van alle mensen, zonder vooroordeel.  Neem iedereen zoals hij of zij is.

Dag Valentine, het ga je goed ginds.  Wij zullen je nooit vergeten.

Je schoonbroer Ivo