Emiel Ceuppens, Constant De Prins, Marcel De Win, Frans Geerts, Alfons Polfliet, Jan Van de Sande, Leon Van den Sande, Marcel Van Hoof, Antoine Van Praet. Door uitstel om studieredenen : Bradt Willy, Hellemans Leo, Keulemans Alfons, Stuyck Hugo en Verbruggen Jerome. (DB)
1956 – Bouwaanvragen.
De Wit Kamiel, Kouter. Geerts Alfons, Grote Heide. Verbeeck Karel, Tisseltbaan. De Schoenmaecker, Hertstraat. Piessens Fr., Dorp. Leemans M., Dorp. Vloebergh A., Dorp. Leemans K., Blaasveldstraat. Diddens Emiel, Blaasveldstraat. De Reys N., Kapellebaan. De Wit Jan, Kouter. De Rooster, Kouter. Bal L., Kouter. (DB)
1956 – Stichting van de veloclub “De Leestse Pedaalridders”.
Deze vereniging was aangesloten en officieel erkend door de Koninklijke Belgische Wielrijdersbond. (DB)
1956 – Electriciteitsbedeling te Leest.
Op het grondgebied van Leest zijn 5 distributiecabines geplaatst, nl. cabine 1 in het Dorp, cabine 2 wijk De Knip, cabine 3 aan Steinemolen, cabine 4 in de Bist en cabine 5 : steenweg op Tisselt. Het hoogspanningsnet heeft een lengte van 5.087 meter. Deze kabels bevinden zich onder de grond en voeden hogergenoemde cabines onder een spanning van 10.000 volt. De lengte van het laagspanningsnet bedraagt 17.414 meter. Deze leidingen verzekeren de verbinding tussen de cabines en de installaties van het cliënteel. In de omgeving van de cabines 1,2 en 3 is de spanning 130 of 220 volt voor de verlichting en 220 volt voor de drijfkracht. Dit netgedeelte strekt zich uit over een lengte van 8.303 meter. Voor de twee overblijvende cabines en over een lengte van 9.111 meter is de spanning 220 volt voor de verlichting en 380 volt voor de drijfkracht.
146.19 E. BRADT, Kouter 118.15 L. CROES, Dorpstraat 144.86 L. DE CROES, Dorp 118.56 L. DE HONDT,Elleboogstr. 144.85 F. DE PRINS,Dorp 712.36 P. DE PRINS,burgemeester 712.61 J. DE SMET, Bist 144.87 K. DE GREEF,Scheerstr. 116.28 DOKTER STUYCK 712.86 Garage ROBBERECHTS 711.33 J. GEERTS, Kleine Heide 115.38 GEMEENTEBESTUUR 144.89 R. LAFOSSE, Dorp 711.18 A. LAUWERS, Juniorsln 122.16 A. NUYTKENS,Dorpstr. 154.27 Albert PIESSENS,bakker 114.79 Frans PIESSENS, Dorpstraat 711.04 Edgard ROBEYNS, Juniorslaan 712.64 Jan ROBEYNS, Alemstraat 147.27 Karel ROTTIERS, Juniorslaan 711.76 SELLESLAGH, Kapellebaan 118.63 Theodoor TEUGHELS,Dorp 713.09 F. SLACHMUYLDERS,Kapellebaan 712.71 Weduwe VAN ASCH, Kapellebaan 712.74 Alfons VAN DAM, Juniorslaan 712.62 VAN NOBELEN, Kleine Heide 712.19 E. VAN PRAET, Juniorslaan 121.20 H. VERBEECK, Tisseltbaan 120.85 A. VLOEBERGH, Dorpstraat 114.99 Isidoor VLOEBERGH, Juniorslaan 142.29 Louis WUYTS, Kouter.
1956 – Nieuw vaandel voor Arbeid Adelt.
“Het vaandel van de Kon. Fanfare Arbeid Adelt werd vernieuwd, het goudbestiksel ervan gerestaureerd en met KONINKLIJKE titel bijgewerkt. Tevens is het bestuur er toe overgegaan meer kleur en daardoor meer leven op de “klakken” te leggen door de bruine band ervan te vervangen door een helrode.” (DB)
1956 – Bestuur Davidsfonds.
Dat jaar zag het bestuur van het Davidsfonds er als volgt uit : Voorzitter : Alfons Hellemans, secretaris : Alfons Verbruggen. Penningmeester : Cyriel Verbruggen en leden Albert Van Rompaey, Hugo Stuyck, Frans Van Neck, Hugo Verlinden, Juul De Smet, Maria Rheinhard, Mariette De Prins, Mariette De Boeck, Madeleine Verbruggen en M. Verbruggen. (DB)
1956 – Ongeval in beenhouwerij.
Dat jaar liep renner Constant “Stanne” De Prins uit het Dorp, een diepe snijwonde op in zijn onderbuik bij het uitbenen van vlees in de beenhouwerij van zijn vader. (DB)
1956 – De parochie Leest behoorde tot dekenij Mechelen-Zuid.
Leest behoorde tot de dekenij MECHELEN-ZUID die 14 parochiën telde. Deken : Kanunnik Huysman. Parochiegeestelijkheid : pastoor Coosemans en dienstdoende onderpastoor E.P. Omer O.F.M. Pater Omer, was de eerste van drie minderbroeders of bruine paters die na elkaar de Leestse pastoor hielpen. Gustaaf Willem Albert Van Geneugden was te Houthalen geboren op 31 mei 1917. Op 19/9/1936 trad hij in bij de Minderbroeders. Zijn tijdelijke professie vond plaats op 20/9/1937 en zijn plechtige professie op 14/4/1941. Hij werd op 2 augustus 1942 priester gewijd te Leuven en hij overleed te Gent op 28 januari 1975. Pater Omer zou bijna twee jaar in Leest werken en daar vier kinderen dopen van 9 augustus 1956 tot 8 september 1957. (DB)
1956 – Uren van de autobussen :
a) naar Mechelen : 07u45, 09u25, 13u25, 15u10, 17u25, 19u10, 21u25, 22u55. b) naar Leest : 07u15n 08u30, 10u45, 12u30, 14u30, 16u30, 18u15, 20u30, 22u.
1956 – Offerblok leeggemaakt.
Dat jaar werd de offerblok in de kapel van O.L.V. van Fatima door onbekenden geledigd. Dit was reeds voor de tweede maal. Een onderzoek werd ingesteld. (DB)
1956 – Plechtige communicanten.
In 1956 deden 19 jongens en 9 meisjes hun plechtige communie.
Jongens :
Bernaerts Leon, De Borger Karel, De Prins Louis, De Wit Herman, Diddens Victor, Lauwens Leo, Nuytkens Jozef, Polspoel Frans, Spinnael Marcel, Spoelders Jan, Lauwers Frans, Van Den Heuvel Frans, Van Den Brande Hugo, Verbruggen Marcel, Verwerft Marcel, Verschuren Leo, Teughels Jan, Geets Freddy, Silverants Willy.
Meisjes :
Bradt Yolanda, Daelemans José, De Rooster Elza, Huysmans Nicole, Lauwers Maria, Neutiens Renilda, Spoelders Clementine, Van den Heuvel Jozefine en Van Der Hasselt Maria.
1956 – Eugeen Vloeberghen werd aangesteld als gemeentewerkman. (Foto’s onderaan)
Eugeen ‘Gène’ Vloeberghen was te Leest geboren op 13 augustus 1902. Voordien werkte hij in de Eternitfabriek van Kapelle-op-den-Bos. “Gène van Jefkes” ook “Gène de grafmaker” was een bekend en kleurrijk figuur in Leest. In “De Band” van juni 1987 vertelde hij : “Wij waren thuis boeren met 6 kinderen, al van jongsaf heb ik veel moeten gaan helpen thuis en bij anderen. Eerst ben ik gaan werken bij een hovenier in de Geerdegemstraat; thuis wilden ze niet dat ik in een fabriek ging werken. ’t Was er hard werken, 90 uur per week voor 3,5 fr. per uur. Na 14 maand vroeg ik 4 fr. per uur, hij wou het niet geven. Dan ben ik naar de Eternit gegaan. Dat was in 1929. Ik had er 5,65 fr. en na een half jaar 6,25 fr. Ik stond er in ploegen. ’s Nachts was het er harder werken dan overdag : met 2 man 75 ton cement uitgieten en dat allemaal vervoeren met een karretje. In 1947 ben ik dan van de Eternit naar een stoelmaker gegaan in Mechelen, mijn schoonbroers werkten daar en die hadden mij overgehaald. Na enkele jaren stopte die stoelmaker en ben ik bij een andere meubelmaker gegaan, maar dat ging daar niet goed en ik viel zonder werk. In 1956 heeft burgemeester Verschueren mij dan als gemeentewerkman aangenomen. Grachten kuisen : soms had ik twee doppers om mij te helpen, en wij deden minder als dat ik alleen was, die mannen hielden me aan de klap. Verder helpen op het gemeentehuis : ik had een goed geschrift. De garde vervangen : zo heb ik eens een minnelijke schikking moeten afgeven op het kasteel in de Bist en ik kreeg nog 20 fr. ook. De klokken luiden als er een dode uit de geburen was : zo is X nog eens bij mij gekomen als Y dood was en hij zei : ‘Gène kom jongen, wij gaan nog eens aan Y’s kl…trekken’. Graven delven : in dien tijd deed ge nog uw goesting op het kerkhof. Het kwaadste graf dat ik ooit gegraven heb was dat voor Torre van Rooster, ’t was 70 cm. diep gevroren. Ik heb nog eens een kwaad graf gehad, drie diep en het zand begon te driften. Bij de boeren ging ik voor ’t Ministerie om de koeien in te strijken tegen runderhorzel, ik heb daar zelfs ergens een diploma van. ’t Was ne schonen tijd, ge kende iedereen. Sinds de oorlog –de eerste dan- hou ik al duiven. Ik heb veel prijzen gewonnen. 1976 was een goed jaar, dan heb ik veel gewonnen.” Gène is voorzitter geweest van de duivenbond van Leest-Dorp. Hij heeft er echter zijn ontslag gegeven toen Leest samengegaan is met Mechelen. “Vroeger waren er 100 duiven uit Leest en 40 uit Mechelen en nu is dat al omgekeerd. Ze hadden nooit met Mechelen moeten gaan. Ik speel nu met Tisselt. Ik heb nog een 18 duiven doorgehouden en evenveel jonge. Veel duiven vliegen zich kapot op de elektriciteitskabels, van de 15 die ik geringd heb schieten er nog 6 over.”
Over school en meester Dumont.
“Ik heb nog bij meester Dumont gezeten. Die was niet van hier, die moet gekomen zijn van de streek waarvan meester Meyers ook gekomen is. Die heeft de kinderen geslagen : hij sloeg eens naar ene met een koterhaak, de jongen trok zich opzij en de koterhaak kwam zo hard op de bank dat hij uit de handen van meester Dumont vloog. Hij heeft ook zijn meter eens kapot geslagen. En aan de oren trekken ! Zo was er eens een jongen uit de Alemstraat sommen aan het maken aan het bord en die zijn op zijn Alemstraats tegen ‘nul’ ‘noel’. Komt Dumont naar voor, zegt ‘noel, noel en dat is proel’ en geeft die een mep rond zijn oren ! Wij zongen toen het liedje : ’t is vakantie, we mogen dansen, ’t is vandaag de laatste dag, dat den Baard ons slagen mag. Maar ’t was ne goeie meester : zijn kadeeën haalden op ’t examen in Mechelen altijd eerste prijzen. Ik ben tot mijn 16 jaar naar school geweest, dat was toen lang, want na de plechtige communie, 11 jaar, bleef de helft van de klas thuis om te werken. Dumont hield ook biekens en als die zwermden liet hij ons in de klas alleen, en wij dan op de banken staan. Hij leerde ons ook in de hof werken en snoeien leerde hij ons ook. ’t Was ook ne fijne. ’s Zondags had hij eens in ‘t café gewed met den Busschots dat hij de dikste ajuinen had van Leest. Busschots zei dat hij die had en hij zou ze de volgende zondag meebrengen. Tijdens de week zond meester Dumont kinderen op om bij Busschots elk op toer de 4 dikste ajuinen te kopen…’
Hobby’s.
Naast duivenmelker was hij ook een geducht vogelvanger en dit tot er een verbod op kwam. Verder was hij een fervent visser, een hobby die hij meestal enkel in de voormiddag beoefende. Je kon hem dan terugvinden in het Broek in Blaasveld of aan de Leuvensevaart tussen de brug van Battel en het Zennegat. Eugeen wist wanneer de vissen beten en meestal kwam hij dan ook terug met een flinke buit. Een lucratieve bezigheid was de vangst van muskusratten, die pelsen werden gretig afgenomen door de bontindustrie. De hobby die hij het liefst uitoefende, was echter naar de repetitie van de fanfare gaan. De fanfare Sint-Cecilia van de Blekken. Hij had nochtans twintig jaar lang voor de fanfare “Arbeid Adelt”, de concurrerende Sussen gespeeld vertelde hij. “Tien jaar bariton en tien jaar trombone. In 1938 ben ik er uit gegaan. Dat kwam zo : wij hielden toen nog café, op de plaats waar nu het huis staat van Nanten, de beenhouwer. De repetities gebeurden toen om beurten in drie verschillende cafés. Door de fout van het bestuur heb ik toen enkele repetities moeten afgeven. Dat was niet juist en die van ons zei ‘draag uw instrument maar binnen.’ Ik was toen ook wipschutter, en zelfs een van de beste schutters. Die hadden hun lokaal bij Sooiken, waar ook het lokaal van Sint-Cecilia was. Zo kende ik die mensen al, en ben dan naar Sint-Cecilia overgestapt en heb me toegelegd op tuba.” Naast de Leestse fanfare was hij ook muzikant van de Koninklijke fanfare ‘De Werker’ van Kapelle-op-den-Bos. Eugeen speelde toen tuba en tijdens de periode van Rik De Bruyn waren de stukken voor tuba geschreven in fa-sleutel. Met de komst van J.-P. Leveugle werd er ook brassbandmuziek gespeeld en die stukken waren voor tuba (euphonium) dan weer geschreven in sol-sleutel. Deze laatste muzieknotatie was voor Eugeen zeer ongewoon omdat hij ze al wel dertig jaar niet meer onder de ogen had gekregen. En toch deed hij heel wat inspanningen om op zijn gevorderde leeftijd nog muziek in solsleutel te lezen. Tijdens de middag of wanneer hij bij een training van zijn duiven wachtte op hun terugkomst, zat hij op een bank op het dorpsplein de muziekstukken te lezen en te zingen. Wie hem dan vroeg waarom hij dat deed, kreeg als antwoord : “Zolang ik muziek speel, wil ik dat ook op een goede manier doen en ik wil zoveel mogelijk goede noten spelen. Daarom leer ik terug de solsleutel en…ge moogt er zeker van zijn, op mijn ouderdom is dat niet zo gemakkelijk in ’t begin.”
Eenvoudig en plichtsbewust.
Steeds had Géne een vriendelijk woord over voor iedereen en niemand klopte tevergeefs aan zijn deur. Hij was eenvoudig en plichtsbewust en dat kwam tot uiting bij zijn werk als gemeentewerkman. Hij zorgde er, tot ieders tevredenheid, voor dat de gemeentelijke eigendommen in goede staat bleven. Hij was gehuwd met de uit Heffen afkomstige Rosalie Kerremans (°Mechelen 24/10/1904, +Leest 6/5/1978) die hem drie zonen schonk : Jozef, Jules en Frans. Het gezin woonde naast de jongensschool in de Scheerstraat. Géne Vloeberghen overleed in het Onze Lieve Vrouw Ziekenhuis van Mechelen op 16 november 1992. “Jij stelde geen hoge betrachtingen in dit leven, jij was tevreden met wat het leven bood voor jezelf. Jij wist nochtans het geluk te benaderen door te geven wat je bezat : je arbeid en je hart. De vreugde die je daardoor anderen verschafte, was voor jou meer dan genoeg. Iedereen die je kent, heeft het mogen ervaren.” (Dixit zijn doodsprentje)
Foto’s :
-Een jonge Gène Vloeberghen. -Tijdens zijn huwelijk met Rosalie Kerremans. -Gène met zijn tuba. -Eugeen “Gène” zoals de Leestenaars hem het best gekend hebben met onafscheidelijke alpino en klompen. Links de woning van Melanie Van de Vondel, rechts de boerderij van Verschueren in de Scheerstraat (nu Ten Moortele). -De woning van Gène rechts van de jongensschool in de Scheerstraat (Ten Moortele).
Tijdens de maand december werden te Leest 4 werklozen genoteerd. (“DB”)
1955 – December : Geboortepremies.
“In de loop van 1955 werden er door de gemeente 15 geboortepremies uitgekeerd. Zoals men weet gaat het initiatief hiervan uit van de K.W.B.”(“DB”, december )
1955 – December : Ongevallen.
-Bij het indraaien van de steenweg op Leest te Battel werd Fons De Smet aangereden door een personenwagen die in volle snelheid wilde voorbijsteken. Alles bepaalde zich tot stoffelijke schade.
-Toen Willy Van Hoof, (foto onderaan) Grote Heide, ’s morgens op weg was naar zijn werk bij Jupi, viel hij ongelukkig met zijn fiets aan Rik Verschueren en brak zich de schouder.
-Verleden zondag, 18 december, werd er een man dood gevonden onder de 8 u. Mis in de Molenstraat, juist aan Louis en Viktor Van den Bempt. Dokter Stuyck kon enkel de dood vaststellen. Het H. Oliesel werd in extremis toegediend. Deze man was uit Heffen en juist op weg naar de dokter.
-Willy Robbens heeft een werkongeval gehad. Operatief ingrijpen was nodig. (“DB”)
-Stanne De Prins : het is wel waar dat van Stanne veel verwacht werd, en we mogen wel zeggen dat hij deze verwachtingen ingelost heeft. Hij zal volgend jaar wel van zich doen spreken ! Het is te hopen dat hij sportieve oversten mag treffen als hij het leger vervoegt volgend jaar.
-Frans Croon : we denken niet te overdrijven wanneer we beweren dat hij voor velen de verrassing van het seizoen werd ! Hij heeft prachtig gepresteerd ! Zes keer eerste, twee keer tweede, twee keer vierde, zeven keer vijfde, vijf keer zesde, drie keer zevende, enz.. Een ganse erelijst. Voegen we daarbij de zware val die hem 8 dagen kliniek bezorgde.
-Miel Ceuppens : een kalm doch zeer regelmatig seizoen. Het is alleen spijtig dat de prijzen niet wat hoger zijn ! Nochtans Miel, de moed niet verloren. De aanhouder wint !
-Louis Geets : die moeten we voorzeker niet meer voorstellen. We weten trouwens wat hij waard is !
-Lowieke Selleslagh : is de laatste aan de beurt. Voor hem geldt de slagzin “Klein maar Dapper”, want hij heeft van niemand geschenkjes nodig. Hij onderstreepte zijn kunnen : er waren geen eerste, maar verschillende tweede prijzen. Goed zo Louis !
“Hij trok het schuifken open…” “Hoe dreunden we voorheen te Leest dat ding van Loveling op, met stem en gebaren om de betonnen harten te breken. Ik trok mijn schuif open, en vond er, niet een zilveren uurwerk, doch DE BAND : ah…maar daarbij…ai-ai, en juist nu, nog een brief van DE BAND : ik weet immers reeds wat er staat en denk aan ’t spreekwoord : “Alleen een hond kan twee dingen tegelijk doen: eten en met zijn staart kwispelen. Nu, men moet al barbaars genoeg zijn om iets te weigeren aan die vriendelijke BAND, vooral als ze het u dan zo allervriendelijkst vragen, voor Kerstmis nog wel, als toch alle mensen van goede wil zijn. Maar alvorens te pogen wat uit mijn dorre pennenstok te zuigen, eerst een grote merci aan de geestelijkheid, aan mijn familieleden, geburen, bekenden en al de anderen van de goegemeente Leest, voor ’t gul onthaal aan Broeder Romain geboden tijdens zijn verblijf. Een driedubbele dikke merci voor de hartelijke genegenheid waarmee ge hem allen hebt omringd. Hij is het me met vreugde komen vertellen : hij heeft er veel deugd aan beleefd, en bij het vernemen ervan, wij beiden ook. Nog eens “MERCI” : God zegene ervoor ons dierbaar Leest. En nu nog eens trekken aan het oude klokzeel ? Ieder trekt daar wat aan op zijn eigen manier natuurlijk en ik hoop maar, dat ik er beter zal van afkomen, dan de oude Meester DUMONT (foto onderaan) die, bij zijn klauterpartij naar de toren, met zijn benen in ’t zeelgestruweel verhaspeld raakte : ploeg ploem…ineens vertikaal omsloeg en plots tussen hemel en aarde als een foxtrot hing te bengelen tot er verlossing opdaagde. Met de Kersttijd kwam er zowat allerlei op de proppen. Nieuwjaarsbrieven schrijven was een zware karwei. Daarvoor waren ook gewone handen niet goed genoeg. ’t Mochten geen stijve of gezwollen handen zijn, geen vuile of gepuiste, geen kromme of gesprongen handen, vooral geen plompe, alles bekladderende onhandige handen. En wat hebben we dan tenslotte, onder karrevrachten bezorgde vermaningen, zowel van Jw MATHILDE als van Jw KARLIEN, (op die brief gekneukeld en gezwoegd, vooraleer die “dierbare Peter” en die “teerbeminde Meter”, elk met wat bagage op dat papier gesukkeld waren. Van mijn (dit “mijn” volgens ’t recept ‘Ieder voor allen’ van de Boerenbond) : van mijn Peter, Nonkel Fons Coosemans uit ’t dorp, -een brave Peter, een ideaal van ’n Peter-, kreeg ik met Nieuwjaar een groot, mals, rond krentenbrood, met in steenbak, een witte zon in ’t midden : zojuist een beeld van zijn eigen immer blij zondagsgezicht dat altijd lachte op mij. En van mijn bovenste beste Pijt, Tante Christine uit de Alemstraat, daar hield ik dolveel van. Daarvoor zou ik, op één been, hebben willen gaan staan boven op een “prekkeleuze” pikkel, al ben ik blij dat noch zij, noch nonkel Monne ’t me ooit gevraagd hebben, want er zou niet veel been of arm of wat ook van mij hebben overgeschoten. Welnu van mijn Pijt kreeg ik , met Nieuwjaar, ook een krentenbrood, een met een stralende volle maan erin : de schone, zachtgoedige wederhelft van nummer I. En bij het befuddelen werden die wonderdingen natuurlijk al wat afgekaveld. En toen kwam er iemand. Mijn geheugen doet goede vorderingen : vele kleintjes maken een groot. Zo is ’t ermee; ’t is een zeeft : al de gaatjes groeien aaneen tot één groot gat en al wat er nog inzat schiet er los en door. Toen kwam dus…Hoe was de naam nu weer ? “MIEZJEF” weet er alles van. En die bezorgde alle “pontkoeken” aan de vele pijten en peters in ’t ronde. En die kwam warempel met haar kisten aanlanden bij ons. Ze pakte de pracht van haar schatten uit : o jeekes ! Hele tafels en stoelenrijen vol. Schoon om er iets van te krijgen : met veel sierlijk suikergesnossel en figuurkens erop, en daarboven, vlak in ’t midden, fiks, rechtop in triomf : een reuzenmanneke. Ik vergat erbij te leppen en te zebberen aan mijn suikerstek; mijn ogen stonden vooraan als op kersenstelen; mijn hart tjoekte erbij van emotie om al de glorie en tralala die zo saam onder ons dak kwam. Maar dat was nog maar het begin. Hoor nu hier nog even. Met Nieuwjaar was het de traditie bij ons, dat ieder de eerste wilde zijn om een Zalig Nieuwjaar te wensen. ’t Was doodjammer voor wie in zijn slaap verrast werd. Die ronkte dan maar woest wanhopig door, om, een poos later, plots recht te veren, fier de anderen “voor te zijn” en hun den baard af te doen… Soms nu gaf dat aanleiding tot bewogen rondreizend nachtelijk toneelspel. De slapers liggen in drie kwartieren gekampeerd : ’t mansvolk, ’t vrouwvolk, en, -als hoogste scheidsgerecht tussenin- vader en moeder, Soo en Charel lagen op de bovenkamer, deze als een vesting langs alle kanten omschanst en omsingeld door een 5-voet-dikke muur, een gang, een koppel gepantserde deuren, een catacombenkelder en een memelzolder. Die konden daar allemaal rustig vermoord worden zonder onze zoete dromen te storen. Om goed voor 12 uur wakker te zijn, nam Soo dan de ergst lawaaierige wekker mee en zette die in een ijzeren teljoor, in gezelschap van marbollen, plus stukken blik en nog allerlei meer zulk klein grut : en daar vertrouwde hij op als op God zelf. Afwachten ! Plots dan die wekker aan ’t rettelen : een kabaal en een geklabetter als van het Laatste Oordeel…In een niet te beschrijven uitrusting van eerste aanleg, klawiert Soo met al zijn lange benen uit ’t bed, de trappen af, de gang in : “ZALIG NIEUWJAAR !” Maar ’t vol orkest was al ingezet aan de andere kant ook. Op een siebot beent Charel met zijn wensen Soo achterna als een stormende Roeland… Onz’Melanie was, met zeven haasten in één sprong, ’t bed en de gaten uit, terwijl ik nog tureluurs in ’t donker mijn vijf zinnen zat bijeen te grabbelen. Vader en moeder schoten ook overeind en hun plezier was ons als spek op een boterham ! En nu…ja, “het hoogste komt steeds omfloerst tot ons”, zeg men… Nu kwam Charel II, als voor ’t record, de zolder afgekoerst, met zijn uitroepteken uitdagend triomfant in de lucht. Dat was (ik bedoel het geheel natuurlijk) een erfstuk van nonkel Charel, Charels peter, onz’ kat : welke gelijknamigheid thuis nogal eens verwarring bracht bij ’t spreken; er was immer nonkel Charel, de echte ; de onechte Charel (Broeder Romain), en de tweederangsburger Charel II, dus de derde. En wij, de anderen, waren ook allemaal min of meer wat Charels zoals ge weet. Maar we wensten en gaven op dat eerste uur van het jaar elkaar zoveel geluk, dat we nog immer leven van ’t overschot… Lieve herinneringen ! En denkend aan u, mijn eigen dierbare overledenen, en aan u, mijn beide geliefde missionarissen overzee, zeg ik : “’t Was goed : ge hebt uw best gedaan.” En nu, mijn allerliefsten te Leest daar allemaal, ik wens u nog, mede in naam van zuster Victoria en van onze dierbare zuster Albert Marie (M. Van Aken), het beste voor 1956. Veel geluk, en dat alles moge meevallen : want Nieuwjaar is een kloek op eieren : men moet het afwachten. Maar ik bid dat God u gunne het allerschoonst genadevol jaar dat ge maar dromen kunt.”
“IK WENS U EEN JAAR, DAT ALS ’T VOORBIJ IS, EEN ZALIG JAAR VOOR U EN MIJ IS; IK WENS U EEN JAAR, ZO GODS GEBOD IS, DAT IN EN DAT UIT, GEHEEL VOOR GOD IS.” (G.G.) Zr M.”
1955 – 25 december : Toneel B.J.B.-meisjes.
Op Kerstdag om 18 uur presenteerden de B.J.B.-meisjes het vissersdrama “Kapitein Marie”. Daarna volgde muziek, reidansen, ritmische oefeningen, enz… (“DB”)
Kerstfeest van de fanfare Sint Cecilia.
Op het programma stonden kerstliederen en film. Ook werden er versnaperingen uitgedeeld.
1955 – 26 december : Muzikanten van de Koninklijke Fanfare “ARBEID ADELT” aan de eer !
“Tijdens een groot banket, waaraan al de leden van de Kon. Fanfare “ARBEID ADELT” zullen aanzitten, zullen negen muzikanten vereerd worden met de GOUDEN MEDAILLE van de Koninklijke Federatie der Katholieke Muziekmaatschappijen der provincie Antwerpen. Op maandag 26 december zal de Heer Burgemeester, bijgestaan door een Afgevaardigde der genoemde Federatie aan volgende verdienstelijke muzikanten die 35 jaar of meer werkelijke dienst hebben, de gouden medaille uitreiken :
GEERTS Jozef, geboren te Hombeek, 13/6/1903, Tiendeschuurstraat 7.
VLOEBERGHEN Frans, geb. 20/2/1905, Kleine Heide 17.
Onze hartelijke gelukwensen ! Wij twijfelen er niet aan of deze decoraties zullen niet alleen bij de vereremerkten zelf, maar ook bij al de leden TERUG nieuw bloed brengen. En mogen wij de wens uiten dat het bestuur, dat op 2de Kerstdag zal gekozen worden, er moge in slagen in hun fanfare veel mooi werk te verrichten in VOLLEDIGE EENDRACHT, DYNAMISME en in een onwankelbare trouw aan de christelijke principes, gegroeid en geboren in de vredige atmosfeer van Kestmis. Veel goede moed, mannen ! KRANIG DOORZETTEN VAN IN ’t BEGIN EN BOUWT DAN UW FANFARE UIT TOT EEN VERENIGING DIE DE VERGELIJKING MET ANDERE SCHITTEREND KAN DOORSTAAN. Ook gij moet weten dat al onze verenigingen met hun actie en met hun initiatieven de straat op moeten opdat ALLEN zouden zien en voelen dat uw vereniging LEEFT en STREEFT. ARBEID ADELT, dit voddenblaadje wenst u GOED HEIL ! J.D.D." (Jan De Decker in De Band, december ’55)
1955 – 31 december : Bevolking.
Einde dat jaar telde Leest 1840 inwoners. In de loop van 1955 werden er door de gemeente 15 geboortepremies uitgekeerd. (DB)
1955 – Café Welkom, winkel en kleermakerij van Mandus Van Steen.
Foto onderaan.
Foto’s :
-Willy Van Hoof brak zijn schouder na een val met zijn fiets.
-Christine De Laet (Zuster Melanie) haalde herinneringen op.
-Meester Dumont raakte met zijn oude benen “in ’t zeelgestruweel verhaspeld”.
-De schooljuffen Mathilde (Hellemans) rechts en Karlien (Caroline Nees).
-Dorpstraat 1955 : Café Welkom en de winkel en kleermakerij van Mandus Van Steen. Links was de winkel (zij verkochten er o.a. ondergoed) en de kleermakerij van de familie van Mandus en zijn echtgenote Pelagie “Sie” Van Dam. Rechts was hun café. Pelagie was het jaar voordien (in 1954) reeds overleden en Mandus bleef over met 5 kinderen nog thuis en 3 reeds gehuwd. De jongste, Ariëlle, was toen nog geen 9 jaar. Op de foto staan Karel De Ridder, Elza Van Steen en Renaat De Ridder. Fons Van Steen en Wiske (?). Maria Van Steen, Michel Sneyers en Toon Sneyers. Frans Van Steen, Angèle De Kempeneer en Odette Van Steen. Hilde Van Steen.Marcella De Jongh en Mille Van Steen. Magda Van Steen en Mandus Van Steen. Op de vensterbank Arlette Van Steen (dochter van Frans) en haar tante Ariëlle Van Steen. (Met dank aan Gerda De Laet)
Op maandag 21 november had er te Leest een filmavond plaats, georganiseerd door de plaatselijke Chiro. De voorstelling bestond uit een Hollandse film met in de hoofdrol Tom Manders, een tekenfilmpje, een documentaire over het Vatikaan en de hoofdfilm “Heidi”. De parochiezaal was uitverkocht.
1955 – 22 november : Maria De Laet en Jan De Keersmaecker vanuit Kaniama :
“Hoelang we al in Kongo zijn ? Wel, voor Jan is dat drie jaar en half, voor mij is dat een jaartje minder : ’t is precies nog maar pas gebeurd. Onzen trouw dat is heel simpel en vlug vergaan. Een ongewoon uurtje : ’s avonds om 8.30 uur getrouwd in een klein missiekerkje; we waren er niet minder gelukkig om, integendeel. Voor de wet zijn we vier maand later gehuwd, daarvoor is het Kongo natuurlijk. We wonen nu een 23 km van Kaniama : Kasese genoemd. Jan heeft er zijn jaar stage moeten doen. Wij zelf wonen 3 km diep in de consessie; een heel tapke hoor ! De Kongolezen zijn voor ’t ogenblik aan ’t tabakplanten : sigarettentabak “Kentucky”. Daarvoor hebben ze ook grote droogschuren moeten bouwen. ’s Morgens om 6.30 uur doet Jan het appel. Het werk wordt verdeeld, er is een “capirta” (=chef) die het werk meestendeels nagaat en dan bij Jan verslag uitbrengt. Tussen 10 en 11 uur komen de vrouwen er door met het eten, want de mannen zijn dan nog nuchter. Ze krijgen dan “boekarit” : een soort bloem van maniokwortels, daar maken ze een grijsachtige deeg van, de negers knijpen het dan goed tussen de vingers, dopen het dan nog in een saus, afkooksel van vlees of groenten. Zelfs de kleine negertjes, amper een viertal maanden oud, krijgen er ook hun deel van. Willen of niet : ze moeten slikken; hun moeder duwt het er zelfs in; vandaar wel die overdikke buikjes, echte tonnekens. De negerinnen zelf, dat is dan nog een volkje apart, kleurrijke klederdracht, enfin het staat hun heel goed maar dan gezwegen over sommigen die daar met toespelden in hun oren lopen, zelfs met een kiekenpluim !! We ondervinden dat de mannen heelwat vooruit zijn op de vrouwen. Aan vliegtuigen, elektriciteit, geraken ze niet wijs uit. Het werkvolk, een 32 negers, die wonen allemaal samen in het “kamp”. Ongeveer een 15 gezinnen met daarbij enkele ongetrouwden. We krijgen controle van de Staat om te zien of de hutten zindelijk zijn. Onze naaste geburen wonen op 6 en 5 km afstand : dus geen last van krabbende kiekens of zo !! De legerbasis Kamina daar zijn we nog maar 2 maal geweest. Kamina zelf ligt op 200 km van hier (o.a. voor de tandarts gaan we er naartoe…) en de eigenlijke legerbasis zelf ligt dan nog een 30 km verder. De basis is prachtig om zien. De huizen van de blanken en ook van de negers die op de basis werken zijn modern. Koning Boudewijn hebben we ook mogen begroeten hier te Kaniama op zijn doorreis Luluaburg – Kamina. Pater Overste werd eerst aan de Koning voorgesteld en dan volgden de andere ambtenaren van de Staat. Op de missie hier zijn drie Paters en een Broeder, allen Scheutisten : trouwe bezoekers van den huize. Verder zijn we nog bevriend met de familie Van den Daele uit Leuven die een ultra moderne melkerij besturen. We verwachten hier ook wel eens een kennis van Leest !!! Hartelijke groeten !”
1955 – Woensdag 23 november : K.W.B.-Studiekring.
“Mon Heylen leidde de studiekring van het nieuwe werkjaar. In aanwezigheid van 37 leden werd de vergadering geopend met het arbeidersgebed. Na het welkomswoord werd verder aandacht besteed aan de liederen voor de K.W.B.-avond. Deze liederen zullen begeleid worden door E.H. Onderpastoor, Edward Fierens en Eddy Beterams. Daarna werd er duchtig gekaart.” (“DB”)
1955 – 24 november : Soldaat Milicien Jean SCHEERS vanuit Gent.
“Wellicht hebt u al eerder wat nieuws van mij verwacht uit Gent, doch wij hebben hier drie weken gezeten dat we geen enkele brief mochten versturen, dit ten gevolge van een epidemie die in het Centrum van de Gezondheidsdienst heerste. Tijdens deze epidemie moesten we dagelijks 12 tot 15 pillen slikken en daarbij vijf liter water drinken. In ’t totaal waren er een honderd man die werkelijk aangetast waren door die besmettelijke ziekte. Wat de kazerne betreft : even goed als te Leuven. Ik ben er werkzaam op ’t zelfde bureel. Het gebouw heeft dus aan de dienst niets veranderd. Alhoewel ik het bij het leger niet te kwaad heb, zal ik blij zijn binnen drie maand hier “mijn schup te mogen afkuisen”.
1955 – Zondag 28 november : Teerfeest Koninklijke Fanfare Sint-Cecilia.
Op zondag 28 november hield de kon. fanfare St.-Cecilia haar jaarlijks teerfeest. Op dat feest waren 107 vrouwen en 162 mannen aanwezig. De smakelijke spijzen werden ten zeerste gewaardeerd en secretaris Gust Lauwers hield de feestrede. De zondag werd besloten met een tombola, waarvan de opbrengst ten goede kwam aan het kerstfeest voor de kinderen, en een volksbal. ’s Anderendaags was er een mis voor de overleden leden en werd de dag in gezellig samenzijn doorgebracht rond de feesttafel en bij de leden-herbergiers. (DB, nr.33-1955)
1955 – 30 november : Zuster Aleydis (Jeanne De Boeck) vanuit Titulé.
“22 november. – Het werk geregeld en de medicamenten uitgedeeld aan de gehospitaliseerden, begonnen we rond 7.30 uur het dispensarium. De laatste tonen van de gezongen Mis stierven weg, want ook in Kongo wordt de H. Cecilia in ere gehouden of mijn aandacht werd getrokken door een toeloop van volk. Steeds druk bezocht, was er toch een verschil te merken met de andere dagen. Tussen al de zieken die er die dag kwamen, viel mijn aandacht al spoedig op het grote aantal kinderen, allemaal tussen 4 maand en 3 jaar. Steeds wees de thermometer 39,5, 39,8 tot 40 en zelfs 40,4 aan. Er werd steeds bloed genomen in de veronderstelling dat het aanvallen van malaria waren. Ik telde er reeds 16; nog maar eens nageteld : 21 bloedplaatjes lagen er die voormiddag in het laboratorium te drogen, en na onderzoek bleken ze alle positief te zijn. Gelukkig waren er die dag geen kinderen die de stuipen kregen, want de oorzaak daarvan is dikwijls de hoge koorts. Hoe zulke aanvallen van malaria verlopen ga ik u nu in enkele woorden vertellen. Elk kind kreeg een inspuiting. Gewoonlijk mogen de ouders dan met hun kind naar huis gaan, want plaats is er in het hospitaal niet om al die kinderen onder te brengen en daarbij zijn ze er ook niet altijd voor te vinden. Rond 2 uur komen ze dan terug, we weten dan de uitslag van het onderzoek. Bij de meesten is de koorts dan gezakt tot 37,3. Het is dit wat zo verraderlijk werkt want vele vrouwen denken dan dat hun kind genezen is en komen niet meer terug. De behandeling duurt vijf dagen ; daarna zal het afhangen van de algemene toestand van het kind of er nog andere medicamenten moeten genomen worden hetzij om de malaria verder te bestrijden, hetzij om de bloedarmoede die er mee gepaard gaat, te genezen. Hoe staat de zwarte nu tegenover zulke gevallen ? Hier in Titulé –waar ze toch reeds een beetje geëvolueerd zijn, kan men reeds met verstandige moeders te doen hebben, maar toch kan men nog aardige histories beleven. Als illustratie het volgende. Men bracht een kindje van 18 maanden, 37,8° koorts. Een inspuiting en het kind mag naar huis. Een 10 minuten later komt men afgelopen : “Het kind sterft…” – “Neen, het zijn de stuipen.” – We grijpen seffens in, en terwijl we zo aan ’t werken zijn, beginnen moeder en vader te huilen en op de grond te rollen juist alsof het kind reeds dood was. Ik vraag of ze toch willen ophouden want het kind zal genezen. Als de aanval voorbij is wil ik ze in ’t hospitaal houden : hevig geprotesteer. Gelukkig dat wij dan volhouden en het kind toch hospitaliseren. Ook op zondag krijgt men geen zieken in het hospitaal te zien. Dan is het een verlofdag en dan mogen ze sterven. Nu is dat toch al aan ’t beteren. Een gebedje opdat die vele zwarte vrouwen die zo graag hun kinderen zien, toch een beetje naar ons zouden luisteren, is zeker niet te veel gevraagd. Daar durf ik op rekenen.” (“DB”, december 1955)
1955 – 30 november : Soldaat Milicien Louis KEULEMANS.
-30/11/1955 vanuit Aken : “We zitten hier in de kazerne Ronsele. Ik heb de plaats van Jaak De Kock ingenomen en lig op dezelfde kamer als deze waarin hij gelegen heeft. Een schone kazerne. Ik heb er talrijke vrienden van vroeger aangetroffen. Ik ben in de garage als mekanieker. Jaak De Kock krijgt langs deze weg vele groeten van zijn oud-kamergenoten.” (DB)
- 25/4/1956 vanuit Trauen : “We zijn in Trauen op kamp. Al zit ik op een 700 km van Leest, toch vergeet ik u niet. Alles gaat opperbest met mij. Het is hier nog zeer koud. De eerste nacht van dit kamp van 3 weken lag de sneeuw nog 15 cm dik. Van een soldaat die in mei zijn matras keert.”
-Louis Keulemans met zijn verslag over zijn Lourdesreis (11/5/56) : “De dag is aangebroken, misschien wel de mooiste dag van ons soldatenleven. Elf mei, een onvergetelijke dag. Uit alle kazernes in Duistland en België stroomden talrijke soldaten samen om de mooie reis naar Lourdes mee te maken. Twee treinen werden ingelegd om de plus minus 1.500 soldaten naar het kleine stadje in het zuiden van Frankrijk te brengen. Om twaalf uur vertrokken we uit Brussel en ’s anderendaags te 07u30 konden we reeds de basiliek van Lourdes zien staan. Om 8 uur kwamen we in het staion aan waar we dadelijk in de bus konden stappen die ons naar het hotel bracht. Daar konden we ons eens goed opfrissen en wat eten. Te half elf woonden we allen de H. Mis bij die werd opgedragen door een bisschop uit Engeland. We bedankten Maria voor de goed verlopen reis. In de namiddag hadden we de plechtige kruisweg onder leiding van aalmoezenier Willems. Deze wist alle soldaten en burgers te ontroeren door zijn rake woorden die door ieders hart gingen. ’s Avond om 20u30 was het Kaarskensprocessie. Duizenden mensen uit alle delen van de wereld waren samengestroomd om deze indrukwekkende processie bij te wonen. Na nog een laatste groet aan de grot gebracht te hebben, trokken we er op uit om volk van Leest en omliggende te ontmoeten. Dadelijk hadden we er al een paar te pakken. Veel te vroeg was het tijd om te gaan slapen, die dag leek maar een paar uurkens. De volgende dag had er een defilé plaats voor het Graf van de Onbekende Soldaat. Het Leger had heel wat kijklustigen. In de namiddag beklommen we de Pic de Jer tot het hoogste puntje. Honderden meters in de diepte zagen we het stadje liggen. Gans uitgeput kwamen we terug aan in het hotel waar het eten klaar stond : brood met de meter en wijn met de liter. De voorlaatste dag…Uitstap naar Gavernie en Pont d’Espagne. Een dag die ik nooit zal vergeten daar boven in de sneeuw. Onze leuze was : “Steeds hoger”, maar…de mannen die schrik voor hun voeten hadden, konden een ezel huren, maar voor de mannen van Leest was dat niet nodig, die geraakten er zo op. De laatste dag…Plechtige Mis en afscheid aan de grot. Het waren nog vele momenten van innig gebed. Veel heb ik gedacht aan de mannen van de kamer en aan de Leestenaren, ook aan hen die misschien nooit het geluk zullen hebben te Lourdes te komen.” (“DB”)
-Louis Keulemans vanuit Aken, 17/6/56 : “Hier in Aken is het goed. Straks komt hier de koers ‘DRIE LANDENTROFEE’ voorbij in de kazerne. In september vieren we onze bataljonsfeesten. Komen er van Leest geen bezoekers ? Ze zijn altijd welkom ! Toen we op stelling waren, is er een makker, die met mij mee naar Lourdes geweest is, op een boom gereden. Hij ligt nu in het hospitaal. Nog de beste groeten aan alle Leestenaren en soldaten.”
-Louis Keulemans vanuit Aken, 16/7/56 : “Over een veertien dagen was het hier in de kazerne Vlaamse Kermis voor gans het garnizoen. Verleden zondag zijn we naar Monschau geweest. Het is de tweede maal dat ik daar kom. Echt schoon. Wanneer komt DE BAND ? Ik tracht er naar. Deze week kreeg ik mijn tweede kostuum, dat begint af te tellen… Ik ontvang alle dagen de Gazet van Antwerpen. Daar ben ik heel blij mee. Beste groeten aan alle Leestenaren !”
-Louis Keulemans (“DB”,nr.11, 1955), Doornik : “Ik zit hier nu in mijn tweede opleiding bij de tanks, en zal waarschijnlijk naar Duitsland of Leopoldsburg vliegen. Voor een paar dagen heeft het hier ook kaarskensprocessie geweest gelijk in Leest. Gezamenlijk vertrokken de vrijwilligers naar de grot van Alain, en daar werd de H. Mis opgedragen voor alle soldaten, wel 500. Echt schoon, ik ben daar ook nog eens misdienaar geweest. De 28ste november is het hier grote défile : ook bezoek van ouders en familieleden die hun bleuke komen bezoeken. Beste dank aan “De Band” en vele groeten aan alle soldaten.”
Louis Keulemans was te Leest geboren op 15 november 1936. Hij groeide op in de Kouter, in de woning naast en achterin het kasteeltje. Hij is een zoon van ‘Zjang’ Keulemans die vijf kinderen naliet waaronder naast Louis de zonen Gaston, Fons en Frans en één dochter Stans die intrad bij de zusters annonciaden te Huldenberg (zuster Wilhelmina). Louis werkte aan de stad Mechelen als mecanieker en later reed hij er met een schoolbusje. Na zijn huwelijk met Paula Vervoort vestigde hij zich met zijn gezin op de Hombeeksesteenweg te Mechelen, naast Procter and Gamble. Jarenlang zeurde de Amerikaanse multinational om zijn woning over te kopen, het bedrijf wou uitbreiden. Uiteindelijk is Louis gezwicht en is in Bonheiden gaan wonen. Daar is hij uiteindelijk ook overleden. Toen hij op 14 september 2002 de rolluiken van zijn huis wilde omhoog trekken, viel hij plotseling neer, een hartaanval. (Info Raf Selleslagh en Hugo Lauwens)
“Lieve papa, God alleen kent onze felle pijn, omdat je er niet meer bent… Je vertrouwde stap, je hartelijke lach, je vaardige handen en vooral de klank van je stem, waarin zoveel liefde en zorgen lagen voor ons en voor anderen. Je hele leven was gericht naar ons, naar elke medemens op je vele wegen, vervat in duizend kleine, eenvoudige contacten. Je was zo dicht betrokken bij natuur en dieren, als zovele tekens van Gods heerlijke schepping ! De kleur van je geliefde zonnebloemen zal deze herfst stilaan verkwijnen…maar de glans van je leven zal nooit meer vergaan. Met zachte vingers heeft God nu het volgeschreven boek van je aardse bestaan dichtgedaan. Wat blijft in onze herinnering, zullen de mooie bladzijden zijn die jij hebt geschreven, terwijl achter jouw gesloten boek het eeuwige mysterie van de dood blijft bestaan…” (Beklijvende woorden uit zijn gedachtenisprentje)
“Zoals ge u wellicht herinnert, had ik in mijn vorige brief geschreven dat we onze tweede opleiding (voor radio-operateur) in Brasschaat kregen. We waren met 26 Vlamingen, 22 gingen naar Duitsland, de overige vier gingen naar Brasschaat. Bij deze vier man behoorde ook S(a) M(ajesté) Selleslagh, alias Hubert van ’t Schaake. Kwestie van geluk te hebben, niet ? Ons dagelijks werk bestaat er in, de radarpositie na te kijken en van tijd tot tijd mee op oefening gaan met degenen die hun opleiding krijgen als radio-operateur. Zo hebben we dan deze week moeten meehelpen aan een demonstratie voor kandidaat-majoors. Dank aan Milac en beste groeten aan de soldaten !” (“DB”, december 1955)
-Hubert Selleslagh vanuit Brasschaat-Polygoon, mei 1956 : “Het deed me waarlijk genoegen DE BAND opnieuw te ontvangen. Het was zoals de verloren zoon die terugkeerde. Ik weet niet of de anderen ook zo denken, maar volgens mij is hij weeral een weinig verbeterd. Wat mijn soldatenleven betreft het gaat nog steeds zijn zelfde gang…eentonig en al (minder) trager. Deze week heb ik m’n derde wacht geklopt en ’t was nogal een lange, zondagmorgen 10 uur tot maandagavond 6 uur. Deze week hebben we ook nog een demonstratie moeten geven met de radar voor een groep officieren. We hadden weinig geluk want we waren pas vertrokken of onze auto reed tegen een boom. Er waren geen doden te betreuren mar wel een ernstig-gekwetste : de radar… Ik zie met verlangen uit naar het volgend nummer van De Band. Beste groeten aan het Milac-comité en aan mijn collegas-soldaten.” (“DB”, nr. 5 van 1956)
-Hubert Selleslagh vanuit Brasschaat, 19/6/56 : “In de maand mei hebben we een bedevaart gedaan naar O.L.Vrouw van Kapellenbos. Ik kan u verzekeren dat het zeer indrukwekkend was : 400 militairen stapten op, nu eens niet met geweer en rugzak, maar wel met een Paternoster. Om nu eens over de radar te spreken. Tegenwoordig gaan we veel op het terrein. Dat komt omdat er voor de moment twee secties officieren zijn die hun opleiding voor radar-operateur krijgen. De 2de juli vertrekken we voor een dag en een nacht op oefening met de radar naar Aarschot om auto’s te volgen om dan ’s nachts naar het schietveld te komen om er obussen op te sporen. Nog ne goeie dag aan allemaal.” (“DB”, nr.7)
-Hubert Selleslagh vanuit Brasschaat-Polygoon, 18/7/1956 : “Ik denk wel dat alle Leestse soldaten het zullen appreciëren dat Milac-Leest hun dagelijks tijdens de Ronde van Frankrijk een dagblad laat bezorgen. Van harte dank voor dit nieuw initiatief. Wij zijn op oefening geweest naar Aarschot. Ik heb nu voor het eerst een heel klein voorsmaakje van wat een oorlog kan zijn. Een heuvel (waar we langs een zeer smalle en steile helling op moesten) met allerlei diepe putten en grachten, was ons werkterrein. Een kleine oorlog…”
Foto’s :
-De filmaffiche van “Heidi”.
-Gust Lauwers hield de feestrede op het teerfeest van Sint-Cecilia.
