De Bereklauw

Slapeloos             Miriam Van Hee

’s nachts als ik wakker word 

en niet  weer in kan slapen

raak ik je lichaam aan dat groot

en slapend naast me ligt

soms draai je weg van mij ,

vermoeid , alsof je zeggen wil

dat ik mij heb vergist

soms ook kom je dichterbij

en lig ik op het licht te wachten

met je warmte in mijn hals

en ik denk dat ik je ooit

verliezen moet – dat zeg je niet

maar ook weerleg je niet

dat je zal weggaan en alleen

zal wonen boven op de schaduwloze

kalkplateaus waar altijd wind is

waar zomerregen onverrichterzake

in de grond verdwijnt .

Ja rozen                                                        Remco Campert

Dit zijn rozen voor je en alle poëzie

Dit is mijn mooiste pose :

Die van liefdes acrobaat ,

Zwevend schijnbaar moeiteloos ,

Maar met krampende tenen

Boven een bed van rozen en doornen .

Ik zal je nu beschrijven :

Kijk ik teken rozen op je huid

En jij doornen op de mijne

Goed , ik ben acrobaat .

Is er een mooiere pose ?

Pose van gevaar ,

Balancerende tussen begeerte en verweer :

Ik stijg , ik val en onderwijl :

Ik teken rozen

Ja rozen

Rozen

En dit zijn rozen .

Ode aan een boterham (met dank aan de bakker)

Aardappel wat heb ik je gehaat

rooiend op het land

met kapotte handen en

per kistje betaald

de poot tussen de tros

verrot in de grond

bleef zwart achter

mijn bakker zegt hetzelfde

‘tegen een aardappel wordt

geschopt maar

leg voor de aardigheid

eens een boterham op straat ! ‘

‘een boterham heeft iets sacraal's

mensen leggen hem bij een boom

voor vogels

niet zo de aardappel

in ’t geheim gegroeid

knoestig en raar vaak van vorm

maar een boterham .

‘nee je schopt niet tegen een boterham ! ‘

Aardrijkskunde

‘k Was al heel jong verzot op aardrijkskunde .

Ik vond niets mooier dan wanneer we op school

een kaartje moesten tekenen en inkleuren :

blauw voor het water , groen voor het laagveen .

En later kreeg je zelf je eigen atlas .

Nooit heb ik een boek met zoveel zorg gekaft .

Ik kon er uren over zitten dromen ,

tot ’t klokje van de gehoorzaamheid weer sloeg .

Heel de aarde leek één fonkelend wonderrijk :

Tibet . De Andes . Het Zuidpoolgebied .

Tasmanië . Vuurland . Afrika vooral .

Onmetelijk . Oneindig . Ieder naam

was pure poëzie . Wat ben ik blij

dat er toen (in Nederland) nog geen televisie was .

                                                       C.Buddingh

En daar zwemt een vis in de koele rivier ,

En daar staat een huisje , een heel eind van hier ,

En daar dreigt een hondje een koe met geblaf ,

En daar bij de berg rijdt Petrof op een draf ,

En daar op het huis staat een vlag in de top ,

En daar op het veld komt het koren al op ,

En zilver van ’t stof zijn de blaadjes rondom ,

En overal gonst het van vliegengebrom ,

En daar worden meisjes in ’t zonnetje bruin ,

En overal bijengezoem in de tuin ,

En daar is een gans die de vijver in glijdt ,

En zo gaat de dag weer voorbij als altijd .

Danil Charms

Kranten sluiten krakend als

dennenbomen in een hoge wind

hun kolommen ; een oude man

hangt onder de lamp ; op

de sofa slaapt de middag

en droomt van kerken .

En langzaam kruimelt op

zolder tussen oude boeken die

hun knevels opstrijken

een vrouw haar huid

tot zwetende weerspannigheid .

Een klok schijnt in de ramen

de tijd te zeggen , zich versprekend

en geen woord voltooiend ;

de nevel is een boom van koffie

groeiend in een kinderlijke buik .

Een drooglijn in een voortuin ,

in de goot een guitaar van

zijden doekjes en lucifers uit Zweden ;

en de wolken dikke vrouwen op

honderd goudkrullende divans .

Zeker ga ik door de straat ,

een auto remt : ik raap

mijn geschriften op en loop

verder . De aarde

heeft zich aan mijn mouw gehecht .

*

Poëzie                                Remco Campert

Voor wat ik nu zit te doen

Weet ik geen verklaring

Zou een man alleen op een eiland

Zon en honger

De behoefte voelen

Om een krant te maken ?

Zo schrijf ik eerst het weerbericht

En lees het dan

En verdomt als het niet waar is :

Soms komt het uit !

Landschap                    Remco Campert

Andere straten

Andere huizen

Eens in de zoveel jaar

Vernieuwt zich mijn vel

Gegroeid

Voller van blad

Staan sommige er nog

De bomen uit mijn jeugd

Maar de meeste werden omgehakt

Konijnenholen bungalows

Zandpad en snelweg

En waar op zondagmiddag in het duin

De paartjes te neuken lagen

Staat nu

Een verzorgingsflat

Een heel landschap

Verloor ik voorgoed

Onder mijn voeten

Werd de grond anders

En die bomen

Ik voel hun schors niet meer

Andere ogen voor dat landschap

Voeten voor die grond

Beweegt de trein waar ik in zit

Of die op het nevenspoor

De tijd onttrekt ons

Vaarwel  

Sommige poëzie

Is met een klein mondje

Nog kleinere dingen zeggen

Erwtjes blazen naar de zon

Net als een kleintje koffie

Als je omkomt van de dorst .

Het kind dat net lopen kan

Een paar passen doet

Op weg naar de stoel

Z’n handen uitsteekt

Maar de afstand verkeerd schat

En op z’n gezicht valt

Het is (on)menselijk

                                      c.buddingh

Bonenpaatje

Op zondag middag gingen we vaak wandelen

Ook als je eens geen zin had , moest je mee ,

’t Vissertje rond, of helemaal langs de havens .

Soms enkel naar de watermolenwei .

Daar mocht je kikkers vangen en bloemen plukken.

De kikkers lied ik altijd meteen weer gaan .

De madeliefjes deed je in een jampotje .

Dat kwam dan thuis op het buffet te staan .

Het liefste ging ik door het bonenpaatje :

Dan keek je uit op het bos van de Roo ,

Daar stapten misschien wel tien pauwen rond .

Mijn vader moest ze altijd van ons kwaad maken , zodat ze krijsend met hun staarten pronkten .

Wat vond ik hem vreselijk knap , dat hij dat kon .