Ons is bekend, dat zij overal tegenspraak vindt.

Ik ben Jezus.

We hoeven niet allemaal te verwachten dat er op een dag een verblindend licht aan de hemel staat. Sommigen van ons komen misschien inderdaad 'spectaculair' tot bekering. Voor de meesten zal het geleidelijk gaan, zoals bij Timotheüs. Maar hoe we ook bij de Here zijn gekomen, voor iedereen die Hem aanneemt als Redder voor de zonden komt er dat moment dat Hij ons persoonlijk voor de aandacht komt. Dat we diep onder de indruk komen van Zijn liefde, Zijn grootheid. Dat Hij tegen ons zegt: Ik ben Jezus. Dan zijn wij sprakeloos.

12 Zo was ik eens, met een volmacht van de hogepriesters en in hun opdracht, op weg naar Damascus, 13 toen ik midden op de dag zag hoe een licht uit de hemel, feller dan de zon, mij en mijn reisgenoten omstraalde. 14 We vielen allen op de grond en ik hoorde een stem in het Hebreeuws tegen me zeggen: “Saul, Saul, waarom vervolg je mij? Je kwelt jezelf door je zinloze halsstarrigheid!” 15 Ik vroeg: “Wie bent u, Heer?” De Heer antwoordde: “Ik ben Jezus, die jij vervolgt. 16 Maar kom nu overeind, sta op, want ik ben aan je verschenen om je aan te stellen als mijn dienaar, opdat je bekend zult maken dat je mij hebt gezien en zult getuigen van alles wat ik je nog zal laten zien. 17 Ik zal je daarbij beschermen tegen je eigen volk en tegen de heidenen, naar wie ik je uitzend 18 om hun de ogen te openen, zodat ze zich van de duisternis naar het licht keren, en van de macht van Satan naar God. Door het geloof in mij zullen ze vergeving krijgen voor hun zonden, en samen met allen die mij toebehoren zullen ze deel krijgen aan mijn koninkrijk.”

19 Ik heb dan ook gedaan wat me door deze hemelse verschijning werd opgedragen, koning Agrippa, 20 en heb eerst aan de inwoners van Damascus en Jeruzalem, en aan allen die in Judea wonen, en later ook aan de heidenen verkondigd dat ze tot inkeer moesten komen en God moesten eren, en zich dienden te gedragen zoals dat bij hun nieuwe leven paste. 21 Dat is de reden waarom de Joden me gegrepen hebben toen ik me in de tempel bevond en geprobeerd hebben me te vermoorden. 22 Omdat God mij echter tot op de dag van vandaag bijstaat, blijf ik mijn getuigenis zonder onderscheid aan iedereen bekendmaken, en daarbij zeg ik niets anders dan wat volgens de profeten en Mozes moest gebeuren, 23 namelijk dat de Messias zou lijden en sterven en dat hij als eerste van de doden zou opstaan om aan zijn eigen volk en aan de heidenen het licht te verkondigen.’

Hand:12-23

Christus is gestorven voor onze zonden, naar de Schriften.

Nog steeds zijn er veel mensen die denken dat de Here Jezus Zijn radicale ideeën moest bekopen met Zijn leven. Bekeken van de kant van de mens is daar wat voor te zeggen. Maar het sterven van Jezus Christus was niet alleen het resultaat van de haat en de verwerping van de mensen, het was ook - en bovenal - de Weg die God voorzien had om de mensen met Zichzelf te verzoenen: Zijn Zoon moest op het kruis sterven, beladen met de zonden van allen die in Hem zouden geloven. Het sterven van de Here Jezus was geen 'mislukt experiment': Zijn dood was eeuwen van tevoren in de Schriften voorzegd; het was een bewuste daad van God om Zijn liefde jegens ons te bewijzen en een weg te ontsluiten tot vergeving van onze zonden.

1 Broeders en zusters, ik herinner u aan het evangelie dat ik u verkondigd heb, dat u ook hebt aangenomen, dat uw fundament is 2 en uw redding, als u tenminste vasthoudt aan de boodschap die ik u verkondigd heb. Anders bent u tevergeefs tot geloof gekomen. 3 Het belangrijkste dat ik u heb doorgegeven, heb ik op mijn beurt ook weer ontvangen: dat Christus voor onze zonden is gestorven, zoals in de Schriften staat, 4 dat hij is begraven en op de derde dag is opgewekt, zoals in de Schriften staat, 5 en dat hij is verschenen aan Kefas en vervolgens aan de twaalf leerlingen. 6 Daarna is hij verschenen aan meer dan vijfhonderd broeders en zusters

tegelijk, van wie er enkelen gestorven zijn, maar de meesten nu nog leven. 7 Vervolgens is hij aan Jakobus verschenen en daarna aan alle apostelen. 8 Pas op het laatst is hij ook aan mij verschenen, aan het misbaksel dat ik was. 9 Want ik ben de minste van de apostelen, ik ben de naam apostel niet waard omdat ik Gods gemeente heb vervolgd. 10 Alleen dankzij zijn genade ben ik wat ik ben. En zijn genade is bij mij niet zonder uitwerking gebleven. Integendeel, ik heb harder gezwoegd dan alle andere apostelen, niet op eigen kracht maar dankzij Gods genade. 11 Hoe dan ook, of zij het nu zijn of ik, wij verkondigen allemaal dezelfde boodschap, en door die boodschap bent u tot geloof gekomen

1 kor:1-11

De liefde is de vervulling van de wet.

Iedereen hunkert naar liefde. Maar vergeet niet dat liefhebben een werkwoord is en niet een emotie zonder meer. Het is een opdracht om uit te voeren desnoods zonder dat er sprake is van wederzijdse gevoelens. Het is zaliger te geven dan te ontvangen. Eerst liefde géven, dat staat voorop. En dat niet alleen aan hen van wie we hopen liefde terug te ontvangen, maar óók aan hen van wie we die verwachting niet hebben. Immers, slechte mensen hebben ook alleen maar lief degenen die hen liefhebben. Om de wet der liefde te vervullen, hebben we Goddelijke liefde nodig. De liefde van God wordt door de Heilige Geest in je hart uitgestort, wanneer je Christus toelaat in je hart.

8 Wees elkaar niets schuldig, behalve liefde, want wie de ander liefheeft, heeft de gehele wet vervuld. 9 Want: ‘Pleeg geen overspel, pleeg geen moord, steel niet, zet uw zinnen niet op wat van een ander is’ – deze en alle andere geboden worden samengevat in deze ene uitspraak: ‘Heb uw naaste lief als uzelf.’ 10 De liefde berokkent uw naaste geen kwaad, dus de wet vindt zijn vervulling in de liefde.

11 U kent de huidige tijd: het moment is gekomen waarop u uit de slaap moet ontwaken, want de redding is ons meer nabij dan toen we tot geloof kwamen. 12 De nacht loopt ten einde, de dag nadert al. Laten we ons daarom ontdoen van de praktijken van de duisternis en ons omgorden met de wapens van het licht. 13 Laten we daarom zo eerzaam leven als past bij de dag en ons onthouden van bras- en slemppartijen, ontucht en losbandigheid, tweespalt en jaloezie. 14 Omkleed u met de Heer Jezus Christus en geef niet toe aan uw eigen wil, die begeerten in u opwekt.

Rom:8-14

God heeft de blijmoedige gever lief.

Hudson Taylor, de man die een groot zendingswerk in China op gang heeft gebracht, heeft eens gezegd: 'Mijn ervaring was, dat hoe meer ik weggaf, des te meer mijn ziel vol geluk en zegen stroomde.' Wie rijk wil worden, moet geven. Die rijkdom is niet te meten in geld(dat zou maar tijdelijk zijn), maar in hemelse vreugde die tot in eeuwigheid blijft. Niet alleen de gever is vol blijdschap, ook de ontvanger. Hij prijst en dankt God ervoor. En hoe groot is toch de gave van God waarvoor gever en ontvanger Hem tot in alle eeuwigheid zullen danken!

Karla Tucker

Op 3 februari 1998 werd Karla Tucker terecht gesteld in Texas, U.S.A. Ze had in 1983 twee mensen met een pikhouweel op een gruwelijke wijze vermoord. Daarvoor kreeg ze de doodstraf. In de veertien jaren dat ze in de dodencel doorbracht is er veel veranderd in haar leven. Ze ging zelfs de Bijbel lezen. Ze begon iets te ontdekken van de reddende liefde van God. Er was ook voor haar vergeving van zonden. Ze begreep dat ze niet alleen mensen onzegbaar leed had aangedaan, maar dat ze ook tegen God gezondigd had. Ze nam het aanbod van vergeving en eeuwige redding aan. Zij beleefde de innerlijke vernieuwing door het geloof in Jezus Christus. Weken voor haar executie kwam er een actie op gang om deze te voorkomen. Zelf vroeg ze om gratie, omdat ze een heel ander mens geworden was en geen bedreiging meer vormde voor de samenleving. Mensenrechtenorganisaties en vele christenen vroegen om clementie. De paus vroeg om omzetting van de doodstraf in gevangenisstraf. Anderen kwamen hiertegen in het geweer, o.a de vader van één van de slachtoffers. De gouverneur van Texas, de zoon van de Republikeinse ex - president Bush, wees alle gratieverzoeken af en zo kwam dan voor deze vrouw het einde van haar aardse leven. De terechtstelling van Karla Tucker roept nogal wat vragen op. Was dit echt nodig?Ja, zeggen de voorstanders, verdiend is verdiend en recht is recht. Nee, zeggen anderen, ze kwam zeker in aanmerking voor gratie, want ze had haar schuld erkend en zou voortaan heel anders zijn gaan leven. Voor God zijn alle mensen schuldig omdat ze Zijn geboden overtreden hebben. Wat mensen niet kunnen, kan God wel! Hij laat genade en recht samengaan. We lezen in de Bijbel: "God heeft ons Zijn grote liefde getoond, door Christus te sturen en Hem voor ons te laten sterven toen wij nog schuldig waren. Wij zijn dus voor God rechtvaardig geworden doordat Christus Zijn leven voor ons gegeven heeft. Hoeveel te meer zal Hij er dan voor zorgen dat Gods vreselijke oordeel aan ons voorbij gaat! Vroeger waren wij vijanden van God. Maar doordat Gods Zoon Zijn leven voor ons gegeven heeft, is de vijandschap voorbij. We zijn nu Gods vrienden. En omdat Jezus weer leeft zijn we voor altijd veilig. "Blijft u uw zondeschuld voor God ontkennen? Dan kan Hij niets voor u doen. Wanneer u doet als Karla Tucker, dan zal God u rechtvaardigen door uw geloof in Christus' verzoenend sterven voor uw zonden.

Hoeveel vrienden?

De oude man keerde zich naar mij en vroeg: "Hoeveel vrienden heeft u?" Ik antwoorde: "Hoezo? Ik schat zo’n 30…40..." Ik noemde er een paar op. Langzaam stond hij op schudde meewarig zijn hoofd. U bent een gelukkig mens dat u zoveel vrienden heeft." zei hij.

 Maar denk eens goed na over wat je nu zegt, want er is zoveel dat u nog niet weet. Een vriend is niet zomaar iemand die u vriendelijk groet ......

Een vriend is een zachte schouder waar je zacht op kunt huilen, een put waar je al je zorgen in kunt gooien. Iemand de je weer op kan beuren. Een vriend is iemand die je omhoog kan trekken vanuit je wanhoop, vanuit het duister. Daar waar al je andere zogenaamde vrienden je achter hebben gelaten. Een ware vriend is je bondgenoot die niet van je zal wijken, die je niet kunt kopen. Een stem die je naam in leven houd als anderen die allang zijn vergeten. Maar boven alles heeft een vriend een groot hart, is een rots waar je altijd op kunt bouwen. Uit het hart van een vriend komt de grootste liefde aller tijden voort.

Dus… denk nog maar eens goed over mijn woorden na, want elk woord wat ik zei is waar. En geef me dan nog eens een antwoord, m’n kind: Hoeveel vrienden heb jij?"

En daar stond hij dan en keek me aan, wachtend op mijn antwoord. En zachtjes zei ik: Als ik geluk heb … dan maar een, jij!"

God heeft naar Zijn volk omgezien.

Wat moet de vrouw hier zich hopeloos hebben gevoeld. Ze was al weduwe. Nu heeft ze ook nog haar enige zoon verloren. Er is niemand meer om voor haar te zorgen. Ze heeft geen toekomst meer. Verblind door tranen loopt ze achter de baar aan. Gelukkig ontmoet ze de Here Jezus, die bewogen is met haar nood. Hij roept de troosteloosheid een halt toe en geeft haar nieuw perspectief. God kent ook ons verdriet, onze zorgen, onze nood. En in de Here Jezus steekt Hij de reddende en de helpende hand naar ons uit. Hij geeft ons nieuwe hoop en een nieuwe toekomst: moed voor nu en perspectief voor de eeuwigheid.

11 Niet lang daarna ging Jezus naar een stad die Naïn heet, en zijn leerlingen en een grote menigte gingen met hem mee. 12 Toen hij de poort van de stad naderde, werd er net een dode naar buiten gedragen, de enige zoon van een weduwe. Een groot aantal mensen vergezelde haar. 13 Toen de Heer haar zag, werd hij door medelijden bewogen en zei tegen haar: ‘Weeklaag niet meer.’ 14 Hij kwam dichterbij, raakte de lijkbaar aan – de dragers bleven stilstaan – en zei: ‘Jongeman, ik zeg je: sta op!’ 15 De dode richtte zich op en begon te spreken, en Jezus gaf hem terug aan zijn moeder. 16 Allen werden vervuld van ontzag en loofden God met de woorden: ‘Een groot profeet is onder ons opgestaan,’ en: ‘God heeft zich om zijn volk bekommerd!’ 17 Het nieuws over hem verspreidde zich in heel Judea en in de wijde omtrek

Ik ben gevonden door wie Mij niet zochten.

Dag in dag uit heeft God Zijn armen uitgestrekt naar Israël. Hij wilde hen graag zegenen. Hij kon dat helaas niet omdat zij hun eigen opvattingen hadden over godsdienst en daaraan invulling gaven op hun eigen wijze. Toen stelde God hen voorlopig terzijde en nodigde door de evangelieverkondiging allen, buiten het jodendom, uit zich te bekeren en het heil in de Here Jezus aan te nemen, alhoewel zij God niet zochten (zoals de Joden wel deden, maar die deden het zonder verstand). Wanneer u het evangelie gehoor hebt gegeven, bent u zeer benijdenswaardig. Laat het van u afstralen!

Daarom kent de wereld u niet.

Voor de mensen is Paulus een vervloekte, of een god. Wat hij werkelijk is, is blijkbaar onbegrijpelijk: een zondaar die een kind van God is geworden en die door Gods genade onder Gods bescherming staat. De wereld kan daar niet bij. Horen wij niet hetzelfde? Je bent of hypocriet: iemand die op zondag op de voorste bank van de kerk zit en op maandag z'n buurman besteelt; of je bent een heilig boontje die zich beter voelt dan ieder ander. Terwijl een christen geen van beide is, maar iets totaal anders: een verloste zondaar. Onbegrijpelijk!

 Pas toen we veilig en wel aan land waren gekomen, hoorden we dat het eiland Malta heette. 2 De plaatselijke bevolking gedroeg zich buitengewoon vriendelijk: ze verwelkomden ons en staken een vuur aan omdat het was gaan regenen en het koud was. 3 Paulus sprokkelde een grote bos dor hout en legde die op het vuur, maar door de hitte kwam er een gifslang uit kruipen die zich in zijn hand vastbeet. 4 Toen de Maltezers het beest aan zijn hand zagen hangen, zeiden ze tegen elkaar: ‘Die man is vast een moordenaar. Hij is aan de zee ontsnapt, maar Dikè wil niet dat hij blijft leven.’ 5 Paulus schudde de slang echter van zich af in het vuur en bleef volstrekt ongedeerd. 6 De Maltezers verwachtten dat zijn hand zou opzwellen of dat hij plotseling dood zou neervallen. Maar toen ze na geruime tijd zagen dat hem nog steeds vertrek van alles wat we nodig hadden.niets mankeerde, veranderden ze van mening en zeiden dat hij een god was.

7 Niet ver daarvandaan lag een landgoed, dat het eigendom was van de gouverneur van het eiland, een zekere Publius. Hij liet ons bij zich komen en onthaalde ons drie dagen lang bijzonder gastvrij. 8 Het geval wilde dat de vader van Publius ernstig ziek op bed lag, gekweld door koorts en buikloop. Paulus ging naar hem toe, legde hem onder gebed de handen op en genas hem. 9 Daarna kwamen ook de andere zieken op het eiland naar hem toe en kregen hun gezondheid terug. 10 Ze overlaadden ons met eerbewijzen en voorzagen ons bij ons vertrek van alles wat we nodig hadden

Yump programma.

Vermoedelijk zijn jullie niet allemaal goed op de hoogte van het Yump programma.

U kunt dit vinden op hun website: http://agenda.yump.be/agenda.php

Programma de komende 3 vrijdagavonden:

Schepping/evolutie

Vrijdagavond 8 en 22 februari om 20 u. komt wetenschapper dr. Jos Philippaerts aantonen dat het scheppingsverhaal uit de bijbel niet in tegenspraak is met de effectieve wetenschap. Kom je wapenen tegen de leugens van de zogenaamde wetenschap.

Inkom gratis. Waarderingsgift voor Creabel is altijd welkom.

Cabaretier Jo Derijck

Zaterdagavond 16 februari om 20 u. is christen cabaretier Jo Derijck te gast in Yump.

Jo heeft in Nederland een juryprijs gewonnen.

In het voorprogramma is er kleinkunst door Dempsey en Tim.

Inkom 3 euro.

Indien iemand echter de Geest van Christus niet heeft, die behoort Hem niet toe.

Iemand kan gedoopt zijn, trouw naar de kerk gaan, elke dag in de Bijbel lezen, een belangrijke taak in de Gemeente hebben en toch verloren zijn. Was Judas, die Jezus Christus heeft verraden, ook niet zo iemand?! Judas had de uiterlijke kenmerken van een discipel. Maar hij had de Here Jezus niet lief. Hij behoorde Christus niet toe! Iemand kan zijn uiterste best doen om God te dienen, maar zonder de Heilige Geest is dat onmogelijk! Alleen zij die de Here Jezus hebben aangenomen als hun persoonlijke Heiland, hebben de Heilige Geest ontvangen. Pas dan hebben kerkgang en goede werken zin.

Dus wie in Christus Jezus zijn,

(8:1) worden niet meer veroordeeld – Andere handschriften lezen: ‘worden niet meer veroordeeld en laten hun leven niet langer beheersen door hun eigen wil, maar door de Geest’.

2 De wet van de Geest die in Christus Jezus leven brengt, heeft u bevrijd van de wet van de zonde en de dood. 3 Waartoe de wet niet in staat was, machteloos als hij was door de menselijke natuur, dat heeft God tot stand gebracht. Vanwege de zonde heeft hij zijn eigen Zoon als mens in dit zondige bestaan gestuurd; zo heeft hij in dit bestaan met de zonde afgerekend, 4 opdat in ons wordt volbracht wat de wet van ons eist. Ons leven wordt immers niet langer beheerst door onze eigen natuur, maar door de Geest. 5 Wie zich door zijn eigen natuur laat leiden is gericht op wat hij zelf wil, maar wie zich laat leiden door de Geest is gericht op wat de Geest wil. 6 Wat onze eigen natuur wil brengt de dood, maar wat de Geest wil brengt leven en vrede. 7 Onze eigen wil staat vijandig tegenover God, want hij onderwerpt zich niet aan zijn wet en is daar ook niet toe in staat. 8 Wie zich door zijn eigen wil laat leiden, kan God niet behagen.

Rom:1-8

De Geest Zelf pleit voor ons met onuitsprekelijke verzuchtingen.

Te midden van een zuchtende schepping leven en werken wij, voelen dikwijls onze eigen zwakheid en zuchten met de schepping mee. In onze kleinheid voelen we onze afhankelijkheid van God, die we tot uitdrukking brengen in ons gebed. Maar wat we moeten bidden is ons niet altijd duidelijk. Er is nog Iemand die meezucht: de Heilige Geest! Hij weet wel wat er gebeden moet worden. Hij kent ons door en door. Hij woont immers in ons en weet wat wij nodig hebben. En de Geest van God is in staat om te bidden in overeenstemming met de wil van God. De Heilige Geest behartigt de belangen van God en die van ons.

26 De Geest helpt ons in onze zwakheid; wij weten immers niet wat we in ons gebed tegen God moeten zeggen, maar de Geest zelf pleit voor ons met woordloze zuchten. 27 God, die ons doorgrondt, weet wat de Geest wil zeggen. Hij weet dat de Geest volgens zijn wil pleit voor allen die hem toebehoren. 28 En wij weten dat voor wie God liefhebben, voor wie volgens zijn voornemen geroepen zijn, alles bijdraagt aan het goede. 29 Wie hij al van tevoren heeft uitgekozen, heeft hij er ook van tevoren toe bestemd om het evenbeeld te worden van zijn Zoon, die de eerstgeborene moest zijn van talloze broeders en zusters. 30 Wie hij hiertoe heeft bestemd, heeft hij ook geroepen; en wie hij heeft geroepen, heeft hij ook vrijgesproken; en wie hij heeft vrijgesproken, heeft hij nu al laten delen in zijn luister.

Dezen bleven volharden in het gebed.

Het was wel even wennen nu Jezus niet meer zichtbaar bij hen was. Gelukkig had Hij hen leren bidden. Dat deden ze en bleven ze doen in de bovenzaal te Jeruzalem. Al biddend ontdekten ze wat er moest gebeuren. De Geest bepaalde Petrus bij een Bijbelpassage. Er moest een plaatsvervanger voor Judas komen. Ze waren zo wijs de keus aan God over te laten. Sinds de Heilige Geest werd uitgestort, lezen we nergens meer iets over het aanwijzen door middel van het lot, maar wel over het gebed waarin we God om wijsheid mogen vragen. Laten we daarin volharden.

12 Daarop keerden de apostelen van de Olijfberg terug naar Jeruzalem. Deze berg ligt vlak bij de stad, op een sabbatsreis afstand. 13 Toen ze in de stad waren aangekomen, gingen ze naar het bovenvertrek waar ze verblijf hielden: Petrus en Johannes, Jakobus en Andreas, Filippus en Tomas, Bartolomeüs en Matteüs, Jakobus, de zoon van Alfeüs, en Simon de IJveraar en Judas, de zoon van Jakobus. 14 Vurig en eensgezind wijdden ze zich aan het gebed, samen met de vrouwen en met Maria, de moeder van Jezus, en met zijn broers.

15 In die dagen stond Petrus op te midden van de leerlingen – er was een groep van ongeveer honderdtwintig mensen bijeen – en zei: 16 ‘Broeders en zusters, het Schriftwoord waarin de heilige Geest bij monde van David heeft gesproken over Judas, de gids van hen die Jezus gevangen hebben genomen, moest in vervulling gaan. 17 Judas was een van ons en had deel aan onze dienende taak. 18 Van de beloning voor zijn schanddaad kocht hij een stuk grond, maar bij een val werd zijn buik opengereten, zodat zijn ingewanden naar buiten kwamen. 19 Alle inwoners van Jeruzalem hebben van deze gebeurtenis gehoord, en daarom noemen ze dat stuk grond in hun eigen taal Akeldama, wat ‘bloedgrond’ betekent. 20 In het boek van de Psalmen staat namelijk geschreven: “Laat zijn woonplaats een woestenij worden en laat niemand daar meer verblijven.” En ook: “Laat een ander zijn taak overnemen.” 21 Daarom moet een van de mannen die steeds bij ons waren toen de Heer Jezus onder ons verkeerde, 22 vanaf de doop door Johannes tot de dag waarop hij in de hemel werd opgenomen, samen met ons getuigen van zijn opstanding.’

23 Ze stelden twee kandidaten voor: Josef Barsabbas, die de bijnaam Justus had, en Matthias. 24 Daarna baden ze als volgt: ‘U, Heer, doorgrondt ieders gedachten. Wijs van deze beide mannen degene aan die u gekozen hebt 25 om als apostel zijn dienende taak te verrichten en de plaats in te nemen van Judas, die zijn ondergang tegemoet is gegaan.’ 26 Ze lieten hen loten en het lot viel op Mattias. Hij werd aan de elf apostelen toegevoegd.

Dit is Mijn gebod, dat u elkaar liefhebt, gelijk Ik u heb liefgehad.

De liefde is uit God. Hij is liefde. De Here Jezus is volmaakt in de liefde van God gebleven. Hij gebiedt ons elkaar lief te hebben zoals Hij ons heeft liefgehad. Onmogelijk, zegt u? Nee, toch niet. Hij geeft ons Zijn Geest, waardoor de liefde van God in onze harten is uitgestort. We mogen de Vader bidden in Jezus' naam of de vrucht van de Geest, liefde, in ons leven zichtbaar wordt. De liefde verandert alles; zij doorbreekt de dikste muren van haat en jaloezie. De liefde wordt zichtbaar in een leven van zelfverloochening en dienst. De Here Jezus noemt ons Zijn vrienden als we doen wat Hij zegt.

9 Ik heb jullie liefgehad, zoals de Vader mij heeft liefgehad. Blijf in mijn liefde: 10 je blijft in mijn liefde als je je aan mijn geboden houdt, zoals ik me ook aan de geboden van mijn Vader gehouden heb en in zijn liefde blijf. 11 Dit zeg ik tegen jullie om je mijn vreugde te geven, dan zal je vreugde volkomen zijn. 12 Mijn gebod is dat jullie elkaar liefhebben zoals ik jullie heb liefgehad. 13 Er is geen grotere liefde dan je leven te geven voor je vrienden. 14 Jullie zijn mijn vrienden wanneer je doet wat ik zeg. 15 Ik noem jullie geen slaven meer, want een

slaaf weet niet wat zijn meester doet; vrienden noem ik jullie, omdat ik alles wat ik van de Vader heb gehoord, aan jullie bekendgemaakt heb. 16 Jullie hebben niet mij uitgekozen, maar ik jullie, en ik heb jullie opgedragen om op weg te gaan en vrucht te dragen, blijvende vrucht. Wat je de Vader in mijn naam vraagt, zal hij je geven. 17 Dit draag ik jullie op: heb elkaar lief.

Joh:15.9-17  

Wat u ook vraagt in Mijn naam, Ik zal het doen.

Het afscheid van de Here is aanstaande. Hij gaat heen om voor de discipelen plaats te bereiden. Maar de relatie met Hem zal blijven door het gebed. We mogen in Zijn naam bidden met vertrouwen, in geloof. Bidden in de naam van de Here Jezus is meer dan een formule die te pas en te onpas gebruikt wordt. Hij verwacht dat we bidden zoals Hij het zou doen. Anders is het niet in Zijn naam. Het doel van deze gebeden zal moeten zijn: opdat de Vader in de Zoon verheerlijkt wordt. Als we dicht bij Hem leven en Zijn gezindheid in ons hart woont, zal dat vanzelfsprekend zijn. Dan zullen we ervaren: bidt en u zal gegeven worden.

 Daarop zei Filippus: ‘Laat ons de Vader zien, Heer, meer verlangen we niet.’ 9 Jezus zei: ‘Ik ben nu al zo lang bij jullie, en nog ken je me niet, Filippus? Wie mij gezien heeft, heeft de Vader gezien. Waarom vraag je dan om de Vader te mogen zien? 10 Geloof je niet dat ik in de Vader ben en dat de Vader in mij is? Ik spreek niet namens mezelf als ik tegen jullie spreek, maar de Vader die in mij blijft, doet zijn werk door mij. 11 Geloof me: ik ben in de Vader en de Vader is in mij. Als je mij niet gelooft, geloof het dan om wat hij doet. 12 Waarachtig, ik verzeker jullie: wie op mij vertrouwt zal hetzelfde doen als ik, en zelfs meer dan dat, ik ga immers naar de Vader. 13 En wat jullie dan in mijn naam vragen, dat zal ik doen, zodat door de Zoon de grootheid van de Vader zichtbaar wordt. 14 Wanneer je iets in mijn naam vraagt, zal ik het doen.

Joh:14.8-14

De waarachtige aanbidders zullen de Vader aanbidden in geest en in waarheid.

De Here Jezus spreekt de Samaritaanse vrouw heel persoonlijk aan op haar zondige leven. Zij tracht nog te vluchten in een theologische discussie. In plaats van te erkennen dat de Here gelijk heeft en dat zij inderdaad een zondares is, stelt zij de vraag naar welke 'kerk' zij zou moeten gaan. Ook tegenwoordig wordt vaak op dezelfde manier op het evangelie gereageerd. Het antwoord van de Here Jezus maakt duidelijk dat die vraag verkeerd is. Aanbidding is niet aan een bepaald godsdienstig genootschap of bepaalde rituele handelingen gebonden. Het gaat er in de eerste plaats om dat wij de Here God met ons hele hart liefhebben en oprecht willen dienen. Alleen dan kunnen wij ware aanbidders zijn.

13 ‘Iedereen die dit water drinkt zal weer dorst krijgen,’ zei Jezus, 14 ‘maar wie het water drinkt dat ik hem geef, zal nooit meer dorst krijgen. Het water dat ik geef, zal in hem een bron worden waaruit water opwelt dat eeuwig leven geeft.’ 15 ‘Geef mij dat water, heer,’ zei de vrouw, ‘dan zal ik geen dorst meer hebben en hoef ik ook niet meer hierheen te komen om water te putten.’ 16 Toen zei Jezus tegen haar: ‘Ga uw man eens roepen en kom dan weer terug.’ 17 ‘Ik heb geen man,’ zei de vrouw. ‘U hebt gelijk als u zegt dat u geen man hebt,’ zei Jezus, 18 ‘u hebt vijf mannen gehad, en degene die u nu hebt is uw man niet. Wat u zegt is waar.’ 19 Daarop zei de vrouw: ‘Nu begrijp ik, heer, dat u een profeet bent! 20 Onze voorouders vereerden God op deze berg, en bij u zegt men dat in Jeruzalem de plek is waar God vereerd moet worden.’ 21 ‘Geloof me,’ zei Jezus, ‘er komt een tijd dat jullie noch op deze berg, noch in Jeruzalem de Vader zullen aanbidden. 22 Jullie weten niet wat je vereert, maar wij weten dat wel; de redding komt immers van de Joden. 23 Maar er komt een tijd, en die tijd is nu gekomen, dat wie de Vader echt aanbidt, hem aanbidt in geest en in waarheid. De Vader zoekt mensen die hem zo aanbidden, 24 want God is Geest, dus wie hem aanbidt, moet dat doen in geest en in waarheid.’ 25 De vrouw zei: ‘Ik weet wel dat de Messias zal komen’ (dat betekent ‘gezalfde’), ‘wanneer hij komt zal hij ons alles vertellen.’ 26 Jezus zei tegen haar: ‘Dat ben ik, degene die met u spreekt.’

Blijf bij ons, want het is tegen de avond en de dag is reeds gedaald.

Dat mag ook onze wens zijn nu de nacht die over de wereld gaat komen, zijn schaduwen vooruitwerpt. Ondanks de eeuwenlange verkondiging van het evangelie wordt het in de wereld alleen maar donkerder. Steeds duidelijker blijkt dat men ons als vreemde elementen beschouwt. Wat is het dan fijn te weten dat de Here Jezus bij ons wil blijven. Ook met ons wil Hij meelopen, onderweg tot ons spreken en voor ons de Schriften openen. Wordt ook ons hart daar warm van? Hij wil ons graag zegenen, Zich aan ons bekendmaken en gemeenschap met ons oefenen. Dan voelen we ons gesterkt om ons licht in deze donkere wereld te laten schijnen, en bidden we dat daaruit nog velen tot Zijn wonderbaar licht worden getrokken.

28 Ze naderden het dorp waarheen ze op weg waren. Jezus deed alsof hij verder wilde reizen. 29 Maar ze drongen er sterk bij hem op aan om dat niet te doen en zeiden: ‘Blijf bij ons, want het is bijna avond en de dag loopt ten einde.’ Hij ging mee het dorp in en bleef bij hen. 30 Toen hij met hen aan tafel aanlag, nam hij het brood, sprak het zegengebed uit, brak het en gaf het hun. 31 Nu werden hun ogen geopend en herkenden ze hem. Maar hij werd onttrokken aan hun blik. 32 Daarop zeiden ze tegen elkaar: ‘Brandde ons hart niet toen hij onderweg met ons sprak en de Schriften voor ons ontsloot?’ 33 Ze stonden op en gingen meteen terug naar Jeruzalem, waar ze de elf en de anderen aantroffen, 34 die tegen hen zeiden: ‘De Heer is werkelijk uit de dood opgewekt en hij is aan Simon verschenen!’ 35 De twee leerlingen vertelden wat er onderweg gebeurd was en hoe hij zich aan hen kenbaar had gemaakt door het breken van het brood.

De hemel en de aarde zullen voorbijgaan, maar Mijn woorden zullen geenszins voorbijgaan.

De Here Jezus besluit Zijn toekomstrede met een gelijkenis en een waarschuwing. De gelijkenis laat zien dat we moeten letten op de tekenen der tijden. Als we zien wat er in de wereld om ons heen gebeurt, kan Zijn komst niet meer ver weg zijn. De waarschuwing die hieraan gekoppeld wordt, houdt in dat wij moeten waken en bidden. Waken wil zeggen: de ogen open houden en uitzien naar Zijn komst. Dat zal ons leven reinigen van zondige dingen (zie 1 Joh. 3:3: 3 Jezus zei: ‘Waarachtig, ik verzeker u: alleen wie opnieuw wordt geboren, kan het koninkrijk van God zien.’ )Bidden is je gevoel van machteloosheid aan God vertellen en Hem vragen dat Hij je bewaart voor de gevaren die in vs. 34 worden genoemd.

29 Hij vertelde hun ook een gelijkenis: ‘Kijk naar de vijgenboom en al de andere bomen. 30 Als je ziet dat ze uitlopen, weet je dat de zomer in aantocht is. 31 Zo moeten jullie ook weten, wanneer je die dingen ziet gebeuren, dat het koninkrijk van God nabij is. 32 Ik verzeker jullie: deze generatie zal zeker niet verdwenen zijn wanneer dit alles gebeurt. 33 Hemel en aarde zullen verdwijnen, maar mijn woorden zullen nooit verdwijnen. 34 Pas op dat jullie hart niet afgestompt raakt door de roes en de dronkenschap en de zorgen van het dagelijks leven, zodat die dag jullie overvalt, 35 onvoorspelbaar als een val die dichtklapt. Want plotseling zal hij komen over allen die waar ook op aarde wonen. 36 Wees waakzaam en bid onophoudelijk om te ontkomen aan de dingen die gebeuren gaan en om voor de Mensenzoon te kunnen verschijnen.’

37 Overdag gaf hij onderricht in de tempel, maar ’s avonds vertrok hij om de nacht door te brengen op de Olijfberg. (Lucas:21.29-37

1 Juich niet over de dag van morgen,

je weet niet wat hij brengen zal.

2 Laat een ander je prijzen, doe het niet zelf,

laat het over aan een vreemde, zie er zelf van af.

3 Een steen is zwaar, het zand is een last,

zwaarder dan beide drukt de ergernis over een dwaas.

4 Woede is wreed, razernij is als een stortvloed,

maar wie is tegen jaloezie bestand?

5 Beter dat je openlijk terechtgewezen wordt

dan dat je uit liefde wordt gespaard.

6 Het verwijt van een vriend is oprecht,

de kus van een vijand al te hartelijk.

7 Wie genoeg te eten heeft, veracht de zoetste honing,

voor wie honger heeft, is al het bittere zoet.

8 Een man die wegvlucht van zijn huis

is als een vogel die zijn nest ontvlucht.

9 De geur van balsem en wierook maakt gelukkig,

maar zoeter voor het hart is ware vriendschap.

10 Houd een vriend in ere, ook die van je vader,

ga niet naar je broer als je problemen hebt;

een vriend in de buurt is beter dan een broer ver weg.

11 Mijn zoon, wees wijs, dan geef je mij vreugde,

en heb ik een weerwoord voor wie mij beschimpt.

12 Wie verstandig is, ziet het gevaar en hoedt zich ervoor,

wie onverstandig is, gaat eraan voorbij en wordt gestraft.

(spreuken:27.1-12

Bidt zonder ophouden.

Altijd bidden en niet verslappen, dat vraagt volharding. Vandaar het voorbeeld van een weduwe. Ze kan immers niet anders. Niemand is er die voor haar opkomt. Vooral in dien tijd was een weduwe volledig afhankelijk van de goede wil van haar medemensen. Ze gaat door totdat de rechter haar recht verschaft. Bidden totdat het antwoord komt, laat zien dat het ons ernst is. Waarom beleven we zo weinig gebedsverhoringen? Misschien wel omdat we 's middags vergeten zijn wat we 's ochtends gebeden hebben. Here, leer ons bidden!

1 Hij vertelde hun een gelijkenis over de noodzaak om altijd te bidden en niet op te geven: 2 ‘Er was eens een rechter in een stad die geen ontzag had voor God en zich niets aan de mensen gelegen liet liggen. 3 Er woonde ook een weduwe in die stad, die steeds weer naar hem toe ging met het verzoek: “Doe mij recht in het geschil met mijn tegenstander.” 4 Maar lange tijd wilde hij dat niet doen. Ten slotte zei hij bij zichzelf: Ook al heb ik geen ontzag voor God en laat ik mij niets aan de mensen gelegen liggen, 5 toch zal ik die weduwe recht verschaffen omdat ze me last bezorgt. Anders blijft ze eindeloos bij me komen en vliegt ze me nog aan.’ 6 Toen zei de Heer: ‘Luister naar wat deze rechter zegt, al minacht hij ook het recht. 7 Zal God dan niet zeker recht verschaffen aan zijn uitverkorenen die dag en nacht tot hem roepen? Of laat hij hen wachten? 8 Ik zeg jullie dat hij hun spoedig recht zal verschaffen. Maar als de Mensenzoon komt, zal hij dan geloof vinden op aarde?’

Lucas:18.1-8