God heeft naar Zijn volk omgezien.

Ik ben gevonden door wie Mij niet zochten.

Dag in dag uit heeft God Zijn armen uitgestrekt naar Israël. Hij wilde hen graag zegenen. Hij kon dat helaas niet omdat zij hun eigen opvattingen hadden over godsdienst en daaraan invulling gaven op hun eigen wijze. Toen stelde God hen voorlopig terzijde en nodigde door de evangelieverkondiging allen, buiten het jodendom, uit zich te bekeren en het heil in de Here Jezus aan te nemen, alhoewel zij God niet zochten (zoals de Joden wel deden, maar die deden het zonder verstand). Wanneer u het evangelie gehoor hebt gegeven, bent u zeer benijdenswaardig. Laat het van u afstralen!

Daarom kent de wereld u niet.

Voor de mensen is Paulus een vervloekte, of een god. Wat hij werkelijk is, is blijkbaar onbegrijpelijk: een zondaar die een kind van God is geworden en die door Gods genade onder Gods bescherming staat. De wereld kan daar niet bij. Horen wij niet hetzelfde? Je bent of hypocriet: iemand die op zondag op de voorste bank van de kerk zit en op maandag z'n buurman besteelt; of je bent een heilig boontje die zich beter voelt dan ieder ander. Terwijl een christen geen van beide is, maar iets totaal anders: een verloste zondaar. Onbegrijpelijk!

 Pas toen we veilig en wel aan land waren gekomen, hoorden we dat het eiland Malta heette. 2 De plaatselijke bevolking gedroeg zich buitengewoon vriendelijk: ze verwelkomden ons en staken een vuur aan omdat het was gaan regenen en het koud was. 3 Paulus sprokkelde een grote bos dor hout en legde die op het vuur, maar door de hitte kwam er een gifslang uit kruipen die zich in zijn hand vastbeet. 4 Toen de Maltezers het beest aan zijn hand zagen hangen, zeiden ze tegen elkaar: ‘Die man is vast een moordenaar. Hij is aan de zee ontsnapt, maar Dikè wil niet dat hij blijft leven.’ 5 Paulus schudde de slang echter van zich af in het vuur en bleef volstrekt ongedeerd. 6 De Maltezers verwachtten dat zijn hand zou opzwellen of dat hij plotseling dood zou neervallen. Maar toen ze na geruime tijd zagen dat hem nog steeds vertrek van alles wat we nodig hadden.niets mankeerde, veranderden ze van mening en zeiden dat hij een god was.

7 Niet ver daarvandaan lag een landgoed, dat het eigendom was van de gouverneur van het eiland, een zekere Publius. Hij liet ons bij zich komen en onthaalde ons drie dagen lang bijzonder gastvrij. 8 Het geval wilde dat de vader van Publius ernstig ziek op bed lag, gekweld door koorts en buikloop. Paulus ging naar hem toe, legde hem onder gebed de handen op en genas hem. 9 Daarna kwamen ook de andere zieken op het eiland naar hem toe en kregen hun gezondheid terug. 10 Ze overlaadden ons met eerbewijzen en voorzagen ons bij ons vertrek van alles wat we nodig hadden

Yump programma.

Vermoedelijk zijn jullie niet allemaal goed op de hoogte van het Yump programma.

U kunt dit vinden op hun website: http://agenda.yump.be/agenda.php

Programma de komende 3 vrijdagavonden:

Schepping/evolutie

Vrijdagavond 8 en 22 februari om 20 u. komt wetenschapper dr. Jos Philippaerts aantonen dat het scheppingsverhaal uit de bijbel niet in tegenspraak is met de effectieve wetenschap. Kom je wapenen tegen de leugens van de zogenaamde wetenschap.

Inkom gratis. Waarderingsgift voor Creabel is altijd welkom.

Cabaretier Jo Derijck

Zaterdagavond 16 februari om 20 u. is christen cabaretier Jo Derijck te gast in Yump.

Jo heeft in Nederland een juryprijs gewonnen.

In het voorprogramma is er kleinkunst door Dempsey en Tim.

Inkom 3 euro.

Indien iemand echter de Geest van Christus niet heeft, die behoort Hem niet toe.

Iemand kan gedoopt zijn, trouw naar de kerk gaan, elke dag in de Bijbel lezen, een belangrijke taak in de Gemeente hebben en toch verloren zijn. Was Judas, die Jezus Christus heeft verraden, ook niet zo iemand?! Judas had de uiterlijke kenmerken van een discipel. Maar hij had de Here Jezus niet lief. Hij behoorde Christus niet toe! Iemand kan zijn uiterste best doen om God te dienen, maar zonder de Heilige Geest is dat onmogelijk! Alleen zij die de Here Jezus hebben aangenomen als hun persoonlijke Heiland, hebben de Heilige Geest ontvangen. Pas dan hebben kerkgang en goede werken zin.

Dus wie in Christus Jezus zijn,

(8:1) worden niet meer veroordeeld – Andere handschriften lezen: ‘worden niet meer veroordeeld en laten hun leven niet langer beheersen door hun eigen wil, maar door de Geest’.

2 De wet van de Geest die in Christus Jezus leven brengt, heeft u bevrijd van de wet van de zonde en de dood. 3 Waartoe de wet niet in staat was, machteloos als hij was door de menselijke natuur, dat heeft God tot stand gebracht. Vanwege de zonde heeft hij zijn eigen Zoon als mens in dit zondige bestaan gestuurd; zo heeft hij in dit bestaan met de zonde afgerekend, 4 opdat in ons wordt volbracht wat de wet van ons eist. Ons leven wordt immers niet langer beheerst door onze eigen natuur, maar door de Geest. 5 Wie zich door zijn eigen natuur laat leiden is gericht op wat hij zelf wil, maar wie zich laat leiden door de Geest is gericht op wat de Geest wil. 6 Wat onze eigen natuur wil brengt de dood, maar wat de Geest wil brengt leven en vrede. 7 Onze eigen wil staat vijandig tegenover God, want hij onderwerpt zich niet aan zijn wet en is daar ook niet toe in staat. 8 Wie zich door zijn eigen wil laat leiden, kan God niet behagen.

Rom:1-8

De Geest Zelf pleit voor ons met onuitsprekelijke verzuchtingen.

Te midden van een zuchtende schepping leven en werken wij, voelen dikwijls onze eigen zwakheid en zuchten met de schepping mee. In onze kleinheid voelen we onze afhankelijkheid van God, die we tot uitdrukking brengen in ons gebed. Maar wat we moeten bidden is ons niet altijd duidelijk. Er is nog Iemand die meezucht: de Heilige Geest! Hij weet wel wat er gebeden moet worden. Hij kent ons door en door. Hij woont immers in ons en weet wat wij nodig hebben. En de Geest van God is in staat om te bidden in overeenstemming met de wil van God. De Heilige Geest behartigt de belangen van God en die van ons.

26 De Geest helpt ons in onze zwakheid; wij weten immers niet wat we in ons gebed tegen God moeten zeggen, maar de Geest zelf pleit voor ons met woordloze zuchten. 27 God, die ons doorgrondt, weet wat de Geest wil zeggen. Hij weet dat de Geest volgens zijn wil pleit voor allen die hem toebehoren. 28 En wij weten dat voor wie God liefhebben, voor wie volgens zijn voornemen geroepen zijn, alles bijdraagt aan het goede. 29 Wie hij al van tevoren heeft uitgekozen, heeft hij er ook van tevoren toe bestemd om het evenbeeld te worden van zijn Zoon, die de eerstgeborene moest zijn van talloze broeders en zusters. 30 Wie hij hiertoe heeft bestemd, heeft hij ook geroepen; en wie hij heeft geroepen, heeft hij ook vrijgesproken; en wie hij heeft vrijgesproken, heeft hij nu al laten delen in zijn luister.

Dezen bleven volharden in het gebed.

Het was wel even wennen nu Jezus niet meer zichtbaar bij hen was. Gelukkig had Hij hen leren bidden. Dat deden ze en bleven ze doen in de bovenzaal te Jeruzalem. Al biddend ontdekten ze wat er moest gebeuren. De Geest bepaalde Petrus bij een Bijbelpassage. Er moest een plaatsvervanger voor Judas komen. Ze waren zo wijs de keus aan God over te laten. Sinds de Heilige Geest werd uitgestort, lezen we nergens meer iets over het aanwijzen door middel van het lot, maar wel over het gebed waarin we God om wijsheid mogen vragen. Laten we daarin volharden.

12 Daarop keerden de apostelen van de Olijfberg terug naar Jeruzalem. Deze berg ligt vlak bij de stad, op een sabbatsreis afstand. 13 Toen ze in de stad waren aangekomen, gingen ze naar het bovenvertrek waar ze verblijf hielden: Petrus en Johannes, Jakobus en Andreas, Filippus en Tomas, Bartolomeüs en Matteüs, Jakobus, de zoon van Alfeüs, en Simon de IJveraar en Judas, de zoon van Jakobus. 14 Vurig en eensgezind wijdden ze zich aan het gebed, samen met de vrouwen en met Maria, de moeder van Jezus, en met zijn broers.

15 In die dagen stond Petrus op te midden van de leerlingen – er was een groep van ongeveer honderdtwintig mensen bijeen – en zei: 16 ‘Broeders en zusters, het Schriftwoord waarin de heilige Geest bij monde van David heeft gesproken over Judas, de gids van hen die Jezus gevangen hebben genomen, moest in vervulling gaan. 17 Judas was een van ons en had deel aan onze dienende taak. 18 Van de beloning voor zijn schanddaad kocht hij een stuk grond, maar bij een val werd zijn buik opengereten, zodat zijn ingewanden naar buiten kwamen. 19 Alle inwoners van Jeruzalem hebben van deze gebeurtenis gehoord, en daarom noemen ze dat stuk grond in hun eigen taal Akeldama, wat ‘bloedgrond’ betekent. 20 In het boek van de Psalmen staat namelijk geschreven: “Laat zijn woonplaats een woestenij worden en laat niemand daar meer verblijven.” En ook: “Laat een ander zijn taak overnemen.” 21 Daarom moet een van de mannen die steeds bij ons waren toen de Heer Jezus onder ons verkeerde, 22 vanaf de doop door Johannes tot de dag waarop hij in de hemel werd opgenomen, samen met ons getuigen van zijn opstanding.’

23 Ze stelden twee kandidaten voor: Josef Barsabbas, die de bijnaam Justus had, en Matthias. 24 Daarna baden ze als volgt: ‘U, Heer, doorgrondt ieders gedachten. Wijs van deze beide mannen degene aan die u gekozen hebt 25 om als apostel zijn dienende taak te verrichten en de plaats in te nemen van Judas, die zijn ondergang tegemoet is gegaan.’ 26 Ze lieten hen loten en het lot viel op Mattias. Hij werd aan de elf apostelen toegevoegd.

Dit is Mijn gebod, dat u elkaar liefhebt, gelijk Ik u heb liefgehad.

De liefde is uit God. Hij is liefde. De Here Jezus is volmaakt in de liefde van God gebleven. Hij gebiedt ons elkaar lief te hebben zoals Hij ons heeft liefgehad. Onmogelijk, zegt u? Nee, toch niet. Hij geeft ons Zijn Geest, waardoor de liefde van God in onze harten is uitgestort. We mogen de Vader bidden in Jezus' naam of de vrucht van de Geest, liefde, in ons leven zichtbaar wordt. De liefde verandert alles; zij doorbreekt de dikste muren van haat en jaloezie. De liefde wordt zichtbaar in een leven van zelfverloochening en dienst. De Here Jezus noemt ons Zijn vrienden als we doen wat Hij zegt.

9 Ik heb jullie liefgehad, zoals de Vader mij heeft liefgehad. Blijf in mijn liefde: 10 je blijft in mijn liefde als je je aan mijn geboden houdt, zoals ik me ook aan de geboden van mijn Vader gehouden heb en in zijn liefde blijf. 11 Dit zeg ik tegen jullie om je mijn vreugde te geven, dan zal je vreugde volkomen zijn. 12 Mijn gebod is dat jullie elkaar liefhebben zoals ik jullie heb liefgehad. 13 Er is geen grotere liefde dan je leven te geven voor je vrienden. 14 Jullie zijn mijn vrienden wanneer je doet wat ik zeg. 15 Ik noem jullie geen slaven meer, want een

slaaf weet niet wat zijn meester doet; vrienden noem ik jullie, omdat ik alles wat ik van de Vader heb gehoord, aan jullie bekendgemaakt heb. 16 Jullie hebben niet mij uitgekozen, maar ik jullie, en ik heb jullie opgedragen om op weg te gaan en vrucht te dragen, blijvende vrucht. Wat je de Vader in mijn naam vraagt, zal hij je geven. 17 Dit draag ik jullie op: heb elkaar lief.

Joh:15.9-17  

Wat u ook vraagt in Mijn naam, Ik zal het doen.

Het afscheid van de Here is aanstaande. Hij gaat heen om voor de discipelen plaats te bereiden. Maar de relatie met Hem zal blijven door het gebed. We mogen in Zijn naam bidden met vertrouwen, in geloof. Bidden in de naam van de Here Jezus is meer dan een formule die te pas en te onpas gebruikt wordt. Hij verwacht dat we bidden zoals Hij het zou doen. Anders is het niet in Zijn naam. Het doel van deze gebeden zal moeten zijn: opdat de Vader in de Zoon verheerlijkt wordt. Als we dicht bij Hem leven en Zijn gezindheid in ons hart woont, zal dat vanzelfsprekend zijn. Dan zullen we ervaren: bidt en u zal gegeven worden.

 Daarop zei Filippus: ‘Laat ons de Vader zien, Heer, meer verlangen we niet.’ 9 Jezus zei: ‘Ik ben nu al zo lang bij jullie, en nog ken je me niet, Filippus? Wie mij gezien heeft, heeft de Vader gezien. Waarom vraag je dan om de Vader te mogen zien? 10 Geloof je niet dat ik in de Vader ben en dat de Vader in mij is? Ik spreek niet namens mezelf als ik tegen jullie spreek, maar de Vader die in mij blijft, doet zijn werk door mij. 11 Geloof me: ik ben in de Vader en de Vader is in mij. Als je mij niet gelooft, geloof het dan om wat hij doet. 12 Waarachtig, ik verzeker jullie: wie op mij vertrouwt zal hetzelfde doen als ik, en zelfs meer dan dat, ik ga immers naar de Vader. 13 En wat jullie dan in mijn naam vragen, dat zal ik doen, zodat door de Zoon de grootheid van de Vader zichtbaar wordt. 14 Wanneer je iets in mijn naam vraagt, zal ik het doen.

Joh:14.8-14

De waarachtige aanbidders zullen de Vader aanbidden in geest en in waarheid.

De Here Jezus spreekt de Samaritaanse vrouw heel persoonlijk aan op haar zondige leven. Zij tracht nog te vluchten in een theologische discussie. In plaats van te erkennen dat de Here gelijk heeft en dat zij inderdaad een zondares is, stelt zij de vraag naar welke 'kerk' zij zou moeten gaan. Ook tegenwoordig wordt vaak op dezelfde manier op het evangelie gereageerd. Het antwoord van de Here Jezus maakt duidelijk dat die vraag verkeerd is. Aanbidding is niet aan een bepaald godsdienstig genootschap of bepaalde rituele handelingen gebonden. Het gaat er in de eerste plaats om dat wij de Here God met ons hele hart liefhebben en oprecht willen dienen. Alleen dan kunnen wij ware aanbidders zijn.

13 ‘Iedereen die dit water drinkt zal weer dorst krijgen,’ zei Jezus, 14 ‘maar wie het water drinkt dat ik hem geef, zal nooit meer dorst krijgen. Het water dat ik geef, zal in hem een bron worden waaruit water opwelt dat eeuwig leven geeft.’ 15 ‘Geef mij dat water, heer,’ zei de vrouw, ‘dan zal ik geen dorst meer hebben en hoef ik ook niet meer hierheen te komen om water te putten.’ 16 Toen zei Jezus tegen haar: ‘Ga uw man eens roepen en kom dan weer terug.’ 17 ‘Ik heb geen man,’ zei de vrouw. ‘U hebt gelijk als u zegt dat u geen man hebt,’ zei Jezus, 18 ‘u hebt vijf mannen gehad, en degene die u nu hebt is uw man niet. Wat u zegt is waar.’ 19 Daarop zei de vrouw: ‘Nu begrijp ik, heer, dat u een profeet bent! 20 Onze voorouders vereerden God op deze berg, en bij u zegt men dat in Jeruzalem de plek is waar God vereerd moet worden.’ 21 ‘Geloof me,’ zei Jezus, ‘er komt een tijd dat jullie noch op deze berg, noch in Jeruzalem de Vader zullen aanbidden. 22 Jullie weten niet wat je vereert, maar wij weten dat wel; de redding komt immers van de Joden. 23 Maar er komt een tijd, en die tijd is nu gekomen, dat wie de Vader echt aanbidt, hem aanbidt in geest en in waarheid. De Vader zoekt mensen die hem zo aanbidden, 24 want God is Geest, dus wie hem aanbidt, moet dat doen in geest en in waarheid.’ 25 De vrouw zei: ‘Ik weet wel dat de Messias zal komen’ (dat betekent ‘gezalfde’), ‘wanneer hij komt zal hij ons alles vertellen.’ 26 Jezus zei tegen haar: ‘Dat ben ik, degene die met u spreekt.’

Blijf bij ons, want het is tegen de avond en de dag is reeds gedaald.

Dat mag ook onze wens zijn nu de nacht die over de wereld gaat komen, zijn schaduwen vooruitwerpt. Ondanks de eeuwenlange verkondiging van het evangelie wordt het in de wereld alleen maar donkerder. Steeds duidelijker blijkt dat men ons als vreemde elementen beschouwt. Wat is het dan fijn te weten dat de Here Jezus bij ons wil blijven. Ook met ons wil Hij meelopen, onderweg tot ons spreken en voor ons de Schriften openen. Wordt ook ons hart daar warm van? Hij wil ons graag zegenen, Zich aan ons bekendmaken en gemeenschap met ons oefenen. Dan voelen we ons gesterkt om ons licht in deze donkere wereld te laten schijnen, en bidden we dat daaruit nog velen tot Zijn wonderbaar licht worden getrokken.

28 Ze naderden het dorp waarheen ze op weg waren. Jezus deed alsof hij verder wilde reizen. 29 Maar ze drongen er sterk bij hem op aan om dat niet te doen en zeiden: ‘Blijf bij ons, want het is bijna avond en de dag loopt ten einde.’ Hij ging mee het dorp in en bleef bij hen. 30 Toen hij met hen aan tafel aanlag, nam hij het brood, sprak het zegengebed uit, brak het en gaf het hun. 31 Nu werden hun ogen geopend en herkenden ze hem. Maar hij werd onttrokken aan hun blik. 32 Daarop zeiden ze tegen elkaar: ‘Brandde ons hart niet toen hij onderweg met ons sprak en de Schriften voor ons ontsloot?’ 33 Ze stonden op en gingen meteen terug naar Jeruzalem, waar ze de elf en de anderen aantroffen, 34 die tegen hen zeiden: ‘De Heer is werkelijk uit de dood opgewekt en hij is aan Simon verschenen!’ 35 De twee leerlingen vertelden wat er onderweg gebeurd was en hoe hij zich aan hen kenbaar had gemaakt door het breken van het brood.

De hemel en de aarde zullen voorbijgaan, maar Mijn woorden zullen geenszins voorbijgaan.

De Here Jezus besluit Zijn toekomstrede met een gelijkenis en een waarschuwing. De gelijkenis laat zien dat we moeten letten op de tekenen der tijden. Als we zien wat er in de wereld om ons heen gebeurt, kan Zijn komst niet meer ver weg zijn. De waarschuwing die hieraan gekoppeld wordt, houdt in dat wij moeten waken en bidden. Waken wil zeggen: de ogen open houden en uitzien naar Zijn komst. Dat zal ons leven reinigen van zondige dingen (zie 1 Joh. 3:3: 3 Jezus zei: ‘Waarachtig, ik verzeker u: alleen wie opnieuw wordt geboren, kan het koninkrijk van God zien.’ )Bidden is je gevoel van machteloosheid aan God vertellen en Hem vragen dat Hij je bewaart voor de gevaren die in vs. 34 worden genoemd.

29 Hij vertelde hun ook een gelijkenis: ‘Kijk naar de vijgenboom en al de andere bomen. 30 Als je ziet dat ze uitlopen, weet je dat de zomer in aantocht is. 31 Zo moeten jullie ook weten, wanneer je die dingen ziet gebeuren, dat het koninkrijk van God nabij is. 32 Ik verzeker jullie: deze generatie zal zeker niet verdwenen zijn wanneer dit alles gebeurt. 33 Hemel en aarde zullen verdwijnen, maar mijn woorden zullen nooit verdwijnen. 34 Pas op dat jullie hart niet afgestompt raakt door de roes en de dronkenschap en de zorgen van het dagelijks leven, zodat die dag jullie overvalt, 35 onvoorspelbaar als een val die dichtklapt. Want plotseling zal hij komen over allen die waar ook op aarde wonen. 36 Wees waakzaam en bid onophoudelijk om te ontkomen aan de dingen die gebeuren gaan en om voor de Mensenzoon te kunnen verschijnen.’

37 Overdag gaf hij onderricht in de tempel, maar ’s avonds vertrok hij om de nacht door te brengen op de Olijfberg. (Lucas:21.29-37

1 Juich niet over de dag van morgen,

je weet niet wat hij brengen zal.

2 Laat een ander je prijzen, doe het niet zelf,

laat het over aan een vreemde, zie er zelf van af.

3 Een steen is zwaar, het zand is een last,

zwaarder dan beide drukt de ergernis over een dwaas.

4 Woede is wreed, razernij is als een stortvloed,

maar wie is tegen jaloezie bestand?

5 Beter dat je openlijk terechtgewezen wordt

dan dat je uit liefde wordt gespaard.

6 Het verwijt van een vriend is oprecht,

de kus van een vijand al te hartelijk.

7 Wie genoeg te eten heeft, veracht de zoetste honing,

voor wie honger heeft, is al het bittere zoet.

8 Een man die wegvlucht van zijn huis

is als een vogel die zijn nest ontvlucht.

9 De geur van balsem en wierook maakt gelukkig,

maar zoeter voor het hart is ware vriendschap.

10 Houd een vriend in ere, ook die van je vader,

ga niet naar je broer als je problemen hebt;

een vriend in de buurt is beter dan een broer ver weg.

11 Mijn zoon, wees wijs, dan geef je mij vreugde,

en heb ik een weerwoord voor wie mij beschimpt.

12 Wie verstandig is, ziet het gevaar en hoedt zich ervoor,

wie onverstandig is, gaat eraan voorbij en wordt gestraft.

(spreuken:27.1-12

Bidt zonder ophouden.

Altijd bidden en niet verslappen, dat vraagt volharding. Vandaar het voorbeeld van een weduwe. Ze kan immers niet anders. Niemand is er die voor haar opkomt. Vooral in dien tijd was een weduwe volledig afhankelijk van de goede wil van haar medemensen. Ze gaat door totdat de rechter haar recht verschaft. Bidden totdat het antwoord komt, laat zien dat het ons ernst is. Waarom beleven we zo weinig gebedsverhoringen? Misschien wel omdat we 's middags vergeten zijn wat we 's ochtends gebeden hebben. Here, leer ons bidden!

1 Hij vertelde hun een gelijkenis over de noodzaak om altijd te bidden en niet op te geven: 2 ‘Er was eens een rechter in een stad die geen ontzag had voor God en zich niets aan de mensen gelegen liet liggen. 3 Er woonde ook een weduwe in die stad, die steeds weer naar hem toe ging met het verzoek: “Doe mij recht in het geschil met mijn tegenstander.” 4 Maar lange tijd wilde hij dat niet doen. Ten slotte zei hij bij zichzelf: Ook al heb ik geen ontzag voor God en laat ik mij niets aan de mensen gelegen liggen, 5 toch zal ik die weduwe recht verschaffen omdat ze me last bezorgt. Anders blijft ze eindeloos bij me komen en vliegt ze me nog aan.’ 6 Toen zei de Heer: ‘Luister naar wat deze rechter zegt, al minacht hij ook het recht. 7 Zal God dan niet zeker recht verschaffen aan zijn uitverkorenen die dag en nacht tot hem roepen? Of laat hij hen wachten? 8 Ik zeg jullie dat hij hun spoedig recht zal verschaffen. Maar als de Mensenzoon komt, zal hij dan geloof vinden op aarde?’

Lucas:18.1-8

Wie in Mij gelooft, stromen van levend water zullen uit zijn binnenste vloeien.

Veel gelovigen menen dat 'in Christus geloven' een garantie is voor zegen. Als je gelooft, zul je gezegend worden. Dat is natuurlijk ook zo. Maar de Here Jezus zegt hier juist het omgekeerde. De 'stromen van levend water' zullen niet 'in je binnenste vloeien', maar 'uit je binnenste vloeien'. Het is goed om daar vandaag eens bij stil te staan. Wij, u en ik, mogen iets betekenen voor de mensen om ons heen. We confronteren hen met 'stromen van levend water'. Dat is het gevolg van het feit dat we geloven en de Heilige Geest in ons is komen wonen. God is bezig ons te veranderen naar het beeld van Zijn Zoon, en dat moet de wereld zien.

37 Op de laatste dag, het hoogtepunt van het feest, stond Jezus in de tempel, en hij riep: ‘Laat wie dorst heeft bij mij komen en drinken! 38 “Rivieren van levend water zullen stromen uit het hart van wie in mij gelooft,” zo zegt de Schrift.’ 39 Hiermee doelde hij op de Geest die zij die in hem geloofden zouden ontvangen; de Geest was er namelijk nog niet, want Jezus was nog niet tot Gods majesteit verheven.

40 Toen de mensen in de menigte dit hoorden zeiden ze: ‘Dit moet wel de profeet zijn.’ 41 Anderen beweerden: ‘Het is de Messias,’ maar er werd ook gezegd: ‘De Messias komt toch niet uit Galilea? 42 De Schrift zegt toch dat de Messias uit het nageslacht van David komt en uit Bethlehem, waar David woonde?’ 43 Zo ontstond er verdeeldheid in de menigte, 44 en sommigen wilden hem grijpen, maar niemand deed hem iets.

Regelmatig horen wij preken en Bijbelstudies.

Wat hebben deze voor uitwerking in ons leven ?

Kunnen we heel concrete veranderingen noemen ?

Of zijn we meestal slechts op het moment zelf aangesproken en gebeurt er verder niets mee ?

Ik heb de indruk (alleszins bij mijzelf) dat met de meeste preken die ik hoor het volgende gebeurt:

'Het zaad dat tussen de distels terechtkwam, is iemand die de boodschap hoort, maar zo in beslag genomen wordt door de zorgen van het dagelijks leven en de valse schittering van de rijkdom, dat de boodschap verstikt wordt en geen vrucht draagt.' (Matth.13:22)

Vaak ben ik aangesproken door een boodschap, maar wat is hier 1 dag later nog van over ?

Ik zou kort na het horen van een boodschap of een Bijbelstudie, een moment van stilte moeten hebben om hierover na te denken, en zo de Geest de gelegenheid te geven mij ergens over aan te spreken.

Misschien moet ik bepaalde concrete stappen nemen, iets veranderen in mijn leven, ........

Heel heel vroeger, toen ik nog student was, zat ik enkele jaren op een Bijbelstudiegroep. Naar aanleiding van elke Bijbelstudie kregen wij de opdracht om na te denken over onszelf en een puike toepassing te maken.

Puike toepassing = een bepaalde Aktie, voornemen met de volgende 3 kenmerken: Praktisch, Uitvoerbaar, Controleerbaar.

Enkele voorbeelden van toepassingen:

-Iedere dag wil ik 1/2 u. Bijbellezen: dit is praktisch, uitvoerbaar en controleerbaar

-Ik wil meer Bijbellezen: dit is te vaag en moeilijk controleerbaar

God heeft ons Zijn Woord gegeven om ons bij te schaven, te veranderen naar het beeld van Jezus Christus (Rom.8:29).

'Elk van God ingegeven Schriftwoord is ook nuttig om te onderrichten, te weerleggen, te verbeteren en op te voeden in de gerechtigheid, opdat de mens Gods volkomen zij, tot alle goed werk volkomen toegerust' (2 Tim.3:16).

Om terug te komen op mijn vraag: zijn preken en Bijbelstudies wel nuttig ?

Ja, mits we het gezaaide Woord toepassen in ons leven en het niet laten wegroven door de vijand !

Gr.

Jan

De God der heerlijkheid doet de donder weerklinken.

Misschien vindt u dit helemaal geen tekst voor de dag des Heren. Wie kiest er nu een tekst over de donder? Die is gekozen om die prachtige uitdrukking die in precies dezelfde woorden slechts twee keer voorkomt in de Heilige Schrift: 'de God der heerlijkheid'. De andere plaats is Hand. 7:2: 'De God der heerlijkheid is verschenen aan onze vader Abraham.' In onze Psalm zien we de grootheid en heerlijkheid van God in de natuur. Zevenmaal wordt 'de stem des Heren' genoemd in verband met Zijn Woord vol kracht waarmee Hij de hele schepping beheerst. Bewonderend zeggen we: Hoe groot bent U!

1 Een psalm van David.

Erken de HEER, o goden,

erken de HEER, zijn macht en majesteit,

2 erken de HEER, de majesteit van zijn naam,

buig u voor de HEER in zijn heilige glorie.

3 De stem van de HEER boven de wateren,

de God vol majesteit doet de donder rollen,

de HEER boven de wijde wateren,

4 de stem van de HEER vol kracht,

de stem van de HEER vol glorie.

5 De stem van de HEER splijt ceders,

de HEER splijt de ceders van de Libanon.

6 Opspringen doet hij de Libanon als een kalf

en de Sirjon als het jong van een wilde stier.

7 De stem van de HEER ontbrandt in vurige vlammen,

8 de stem van de HEER brengt de woestijn tot beven,

beven doet de HEER de woestijn van Kades.

9 De stem van de HEER doet de hinden kalven

en de geiten hun jongen werpen.

Majesteit! roept heel zijn paleis.

10 De HEER heeft zijn troon boven de vloed,

ten troon zit de HEER als koning voor eeuwig.

11 De HEER zal macht aan zijn volk verlenen,

de HEER zal zijn volk zegenen met vrede.

1 Verder zei hij ook nog: ‘Ik verzeker jullie: sommigen die hier aanwezig zijn zullen niet sterven voordat ze de komst van het koninkrijk van God in al zijn kracht hebben meegemaakt.’

2 Zes dagen later nam Jezus Petrus, Jakobus en Johannes met zich mee een hoge berg op, waar ze helemaal alleen waren. Voor hun ogen veranderde hij van gedaante, 3 zijn kleren gingen helder wit glanzen, zo wit als geen enkele wolwasser op aarde voor elkaar zou kunnen krijgen. 4 Toen verscheen Elia aan hen, samen met Mozes, en ze spraken met Jezus. 5 Petrus nam het woord en zei tegen Jezus: ‘Rabbi, het is goed dat wij hier zijn; laten we drie tenten opslaan, een voor u, een voor Mozes en een voor Elia.’ 6 Hij wist niet goed wat hij moest zeggen, want ze waren door schrik overweldigd. 7 Toen viel de schaduw van een wolk over hen, en uit de wolk klonk een stem: ‘Dit is mijn geliefde Zoon, luister naar hem!’ 8 Ze keken om zich heen en zagen opeens niemand meer, behalve Jezus, die nog bij hen stond.

9 Toen ze de berg afdaalden, zei hij tegen hen dat ze aan niemand mochten vertellen wat ze hadden gezien voordat de Mensenzoon uit de dood zou zijn opgestaan. 10 Ze namen zijn woorden ter harte, maar vroegen zich onder elkaar wel af wat hij bedoelde met deze opstanding uit de dood. 11 Ze vroegen hem: ‘Waarom zeggen de schriftgeleerden dat Elia eerst moet komen?’ 12 Hij antwoordde: ‘Elia komt inderdaad eerst en herstelt alles, maar over de Mensenzoon staat toch geschreven dat hij veel moet lijden en met verachting behandeld zal worden? 13 Ik zeg jullie: Elia is al gekomen, en ze hebben met hem gedaan wat ze wilden, zoals over hem geschreven staat.’

Marcus 9.1.13

Zij waren in gesprek met Jezus.

Er was iets heel bijzonders aan de hand op die berg. Daar was de Here Jezus met drie discipelen aan wie Mozes en Elia verschenen. Wat een verandering vond er toen plaats bij de Here: Zijn kleding werd zo schitterend wit als geen mens kan maken. Het was goed daar te mogen zijn. Het staat er van die twee oudtestamentische gelovigen zo heel gewoon: zij waren in gesprek met Jezus. Met die buitengewone, verheerlijkte, Goddelijke Persoon mogen ook wij spreken. Hij wil naar ons horen, en wij worden opgeroepen naar Hem te horen. Mogen wij gezegende gesprekken met de Here hebben!

Hef daarom uw slappe handen op, strek uw knikkende knieën, 13 en kies rechte paden, zodat een voet die gekneusd is niet verder ontwricht raakt, maar juist geneest.

14 Streef ernaar in vrede te leven met allen en leid een heilig leven; wie dat niet doet zal de Heer niet zien. 15 Zorg ervoor dat niemand zich de genade van God laat ontgaan, dat er geen giftige kiem opschiet die onrust veroorzaakt en met zijn bitterheid velen besmet, 16 en dat niemand overspel pleegt of het heilige zozeer minacht als Esau, die voor één enkel bord eten zijn eerstgeboorterecht verkocht. 17 U weet immers dat hij daarna, toen hij alsnog de zegen wilde verkrijgen, afgewezen werd; hij kreeg geen kans meer om het goed te maken, ook al smeekte hij er in tranen om.

Heft dan de slappe handen op.

Kent u dat gevoel van 'slappe handen en knikkende knieën'? Wie eigenlijk niet? In Hebreeën 11 lezen we over geloofshelden als Noach, Abraham en Mozes. Ten onrechte zou de indruk kunnen ontstaan dat dit mannen waren die nooit last hadden van 'slappe handen en knikkende knieën'. Maar wie de geschiedenis van deze helden leest in het Oude Testament, weet dat niets menselijks hun vreemd was. Omstandigheden kunnen soms uitermate verontrustend zijn. Maar wie beseft dat God alles in Zijn sterke handen heeft en op Hem vertrouwt, kan ondanks 'slappe handen' met goede moed verdergaan.

 Toen Jezus weer met de boot was overgestoken, verzamelde er zich een grote menigte bij hem, en hij bleef aan het meer. 22 Een van de leiders van de synagoge, die Jaïrus heette, kwam naar hem toe, en toen hij Jezus zag viel hij aan zijn voeten neer. 23 Hij smeekte hem dringend: ‘Mijn dochter ligt op sterven; kom haar de handen opleggen om haar te redden en te zorgen dat ze in leven blijft.’ 24 Hij ging met hem mee. Een grote menigte volgde hem en verdrong zich om hem heen. 25 Onder hen was ook een vrouw die al twaalf jaar aan bloedverlies leed. 26 Ze had veel ellende doorgemaakt door de behandeling van allerlei artsen, aan wie ze haar hele vermogen had uitgegeven zonder dat ze ergens baat bij had gehad; integendeel, ze was alleen maar achteruitgegaan. 27 Ze had gehoord over Jezus, en ze begaf zich tussen de menigte en raakte zijn bovenkleed van achteren aan, 28 want ze dacht: Als ik alleen zijn kleren maar kan aanraken, zal ik al gered worden. 29 En meteen hield het bloed op te vloeien en merkte ze aan haar lichaam dat ze van de kwaal genezen was. 30 Op hetzelfde ogenblik werd Jezus zich ervan bewust dat er kracht uit hem was weggestroomd. Midden in de menigte draaide hij zich om en vroeg: ‘Wie heeft mijn kleren aangeraakt?’ 31 Zijn leerlingen zeiden tegen hem: ‘U ziet dat de menigte zich om u verdringt en dan vraagt u: “Wie heeft mij aangeraakt?”’ 32 Maar hij keek om zich heen om te zien wie het gedaan had. 33 De vrouw, die bang was geworden en stond te trillen omdat ze wist wat er met haar was gebeurd, kwam naar hem toe en viel voor hem neer en vertelde hem de hele waarheid. 34 Toen zei hij tegen haar: ‘Uw geloof heeft u gered; ga in vrede en wees genezen van uw kwaal.’

Marcus 5 21-34

Indien ik slechts Zijn klederen kan aanraken, zal ik behouden zijn.

Er zijn naast het christelijk geloof vele godsdiensten in deze wereld. In al die godsdiensten gaat het erom dat je als mens goed moet leven en zelf moet opklimmen naar het hoogste niveau: god, Allah, nirwana. In het gedeelte van vandaag zien we dat dit niet werkt, en dat het er slechts toe leidt dat je 'geen baat vindt, maar veeleer achteruit gaat'. Het christendom daarentegen is het geloof waarin we het niet zelf voor elkaar kunnen krijgen. Onze redding is niet allereerst van ons afhankelijk. Bovendien is het christelijk geloof niet afstandelijk. Het gaat om het persoonlijke contact met de Here Jezus, de Enige die ons omhoog kan trekken tot God. Als wij naar Jezus Christus gaan en ons door Hem laten aanraken, is er redding bij Hem.

Het meisje is niet gestorven, maar het slaapt.

Als Jezus het bovenstaande zegt, lachen de mensen Hem uit. Zij weten dat het meisje gestorven is. Toch hebben ze het mis. Ze weten niet dat voor God de dood is als een slaap, waaruit Hij iemand wakker kan maken. Jezus laat dat zien door haar bij de hand te pakken, waarop zij 'ontwaakt'. Voor ieder die gelooft, zit daar een bemoediging in. Voor hem of haar is het sterven een ontslapen geworden, waarop weer een ontwaken zal volgen. De Here zal ons opwekken tot het eeuwige leven. Deze geschiedenis laat ook zien dat Jezus Zelf God is, die doden tot leven wekt.