Uit de eerste brief van Petrus

Uit de profeet Sefanja         3, 17

    De Heer, je God, zal in je midden zijn,

        Hij is de held die je bevrijdt.

        Hij zal vol blijdschap zijn,

        verheugd over jou,

        in zijn liefde zal Hij zwijgen,

        in zijn vreugde zal Hij over je jubelen

Uit d brief van Paulus aan de Galaten.   5, 22ab

        De vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede,

        geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof,

        zachtmoedigheid en zelfbeheersing.

 Als wij ons laten inspireren door Gods geest, dan kunnen wij, in Gods naam, warmte zijn daar waar de relaties tussen de mensen

 verkillen. Dan kunnen wij soepelheid brengen daar waar mensen verstarren in onbegrip en onverdraagzaamheid. Dan kunnen wij

 echt licht zijn voor de mensen die in de duisternis verkeren.  Dan kunnen wij troost zijn voor mensen die verdriet hebben, verlossing

 voor mensen die gevangen zitten, gezondheid voor mensen die zwaar ziek zijn.  Dan kunnen we verstand zijn voor mensen die geen

raad meer weten.  God heeft ons nodig om zijn gaven aan de mensen te geven.

  Medeleven met onze medemensen is een voorwaarde om

 te kunnen meeleven met God.

Ik wens dat die Geest ons mag blijven bezielen,

Zalig Pinksterfeest

Uit de eerste brief van Johannes  2, 17

        De wereld met haar begeerte gaat voorbij,

        maar wie Gods wil doet blijft tot in eeuwigheid

Uit de brief van Paulus aan de Romeinen         8, 11

Als de Geest van Hem die Jezus

        uit de dood heeft opgewekt in u woont,

        zal Hij die Christus heeft opgewekt

        ook u die sterfelijk bent,

        levend maken door zijn Geest,

        die in u leeft.

Uit het evangelie volgens Johannes
17, 1-11

Jezus sloeg zijn ogen op naar de hemel en zei:
‘Vader, nu is de tijd gekomen, toon nu de grootheid van uw Zoon, dan zal de Zoon uw grootheid tonen.
Hij heeft van U macht over alle mensen ontvangen, de macht om iedereen die U Hem gegeven hebt het eeuwige leven te schenken.
Het eeuwige leven, dat is dat zij U kennen, de enige ware God, en Hem die U gezonden hebt, Jezus Christus.
Ik heb op aarde uw grootheid getoond door het werk te volbrengen dat U mij opgedragen hebt.
Vader, verhef mij nu tot uw majesteit, tot de grootheid die Ik bij U had voordat de wereld bestond.
Ik heb aan de mensen die U mij uit de wereld gegeven hebt uw Naam bekendgemaakt. Zij waren van U, maar U hebt hen aan mij gegeven. Ze hebben uw woord bewaard, en nu begrijpen ze dat alles wat U mij hebt gegeven, van U komt.
Ik heb de woorden die Ik van U ontvangen heb aan hen doorgegeven, zij hebben ze aanvaard en nu weten ze echt dat Ik van U gekomen ben, en ze geloven dat U mij hebt gezonden.
Ik bid voor hen. Ik bid niet voor de wereld, maar voor de mensen die U mij hebt gegeven, omdat zij van U zijn - alles wat van mij is, is van U, en alles wat van U is, is van mij – en omdat in hen mijn grootheid zichtbaar geworden is.
Ik ben al niet meer in de wereld, Ik ga naar U toe, maar zij blijven wel in de wereld.
Heilige Vader, bewaar hen door uw Naam, de Naam die U ook aan mij gegeven hebt, zodat zij één zijn zoals wij één zijn.

Jezus' gebed is als het ware een geestelijk testament. Hij roept ons op tot trouw aan onze zending: God brengen in onze wereld. God staat aan het begin en aan het einde van ons leven.

In Christus leven betekent deelnemen aan zijn zending. Het betekent in eenheid met Hem God aanwezig brengen in de wereld waarin we leven, tot bij de mensen die wij doorheen de dag ontmoeten, in het werk dat we dagelijks doen.
In Christus leven betekent deelnemen aan zijn Liefde tot God en medemens, doorheen actie en gebed.
In Christus leven betekent je leven als christen ernstig nemen, fris en welgezind

Uit de Handelingen van de Apostelen
19, 1-8

Terwijl Apollos in Korinte verbleef, kwam Paulus na zijn reis door het binnenland in Efeze aan.
Hij ontmoette daar enkele leerlingen, aan wie hij vroeg: ‘Hebben jullie de heilige Geest ontvangen toen jullie het geloof aanvaardden?’
Ze antwoordden: ‘Nee, we hebben zelfs niet gehoord van het bestaan van een heilige Geest.’
Hij vroeg: ‘Hoe zijn jullie dan gedoopt?’
‘Met de doop van Johannes’ , antwoordden ze.
Daarop zei Paulus: ‘Johannes doopte de mensen om hen een nieuw leven te laten beginnen en zei tegen hen dat ze moesten geloven in degene die na hem kwam, in Jezus.’
Toen ze dat gehoord hadden, lieten ze zich dopen in de naam van de Heer Jezus, en toen Paulus hun de handen had opgelegd daalde de heilige Geest op hen neer, zodat ze in klanktaal gingen spreken en profeteerden. De voltallige groep bestond uit ongeveer twaalf mensen.
De volgende drie maanden ging hij regelmatig naar de synagoge, waar hij vrijmoedig met de bezoekers sprak over het koninkrijk van God en hen met zijn uiteenzettingen trachtte te overtuigen

Johannes de Doper was de voorloper van Jezus. Het doopsel dat hij toediende was een voorbereiding op de verkondiging van de Blijde Boodschap en de navolging van Jezus. Te Efeze ontmoet Paulus, lang na de dood van Jezus, enkele leerlingen van Johannes die Christus nog niet kennen. Ze zijn bereid christenen te worden en ontvangen de heilige Geest. Zoals te Jeruzalem gaat deze gave gepaard met een pinksterwonder.

Uit de eerste brief van Johannes
4, 11-16

Geliefde broeders en zusters,
als God ons zo heeft liefgehad, moeten ook wij elkaar liefhebben.
Niemand heeft God ooit gezien. Maar als we elkaar liefhebben, blijft God in ons en is zijn liefde in ons ten volle werkelijkheid geworden.
Dat wij in Hem blijven en Hij in ons, weten we doordat Hij ons heeft laten delen in zijn Geest.
En we hebben zelf gezien waarvan we nu getuigen: dat de Vader zijn Zoon gezonden heeft als redder van de wereld.
Als iemand belijdt dat Jezus de Zoon van God is, blijft God in hem en blijft hij in God.
Wij hebben Gods liefde, die in ons is, leren kennen en vertrouwen daarop.
God is liefde. Wie in de liefde blijft, blijft in God, en God blijft in hem.

God blijft in ons en wij in Hem door de liefde en door het geloof in zijn Zoon, wat een gave is van de Geest.

Uit de tweede brief van Johannes 1.9b

Wie bij die leer van Christus blijft,

        heeft zowel de Vader als de Zoon.

Uit de brief van Paulus aan de Romeinen    8, 38-39

Ik ben ervan overtuigd dat dood noch leven,

        engelen noch machten noch krachten,

        heden noch toekomst, hoogte noch diepte,

        of wat er ook maar in de schepping is,

        ons zal kunnen scheiden van de liefde van God,

        die Hij ons gegeven heeft in Christus Jezus, onze Heer

Uit de Handelingen van de Apostelen
1, 1-11

In mijn eerste boek, Theofilus, heb ik de daden en het onderricht van Jezus beschreven, vanaf het begin tot aan de dag waarop Hij in de hemel werd opgenomen, nadat Hij de apostelen die Hij door de heilige Geest had uitgekozen, had gezegd wat hun opdracht was.
Na zijn lijden en dood heeft Hij hun herhaaldelijk bewezen dat Hij leefde; gedurende veertig dagen is Hij in hun midden verschenen en sprak Hij met hen over het koninkrijk van God.
Toen Hij eens bij hen was, droeg Hij hun op: ‘Ga niet weg uit Jeruzalem, maar blijf daar wachten tot de belofte van de Vader, waarover jullie van Mij hebben gehoord, in vervulling zal gaan. Johannes doopte met water, maar binnenkort worden jullie gedoopt met de heilige Geest.’
Zij die bijeengekomen waren, vroegen Hem: ‘Heer, gaat U dan binnen afzienbare tijd het koningschap over Israël herstellen?’
Hij antwoordde: ‘Het is niet jullie zaak om te weten wat de Vader in zijn macht heeft vastgesteld over de tijd en het ogenblik waarop deze gebeurtenissen zullen plaatsvinden. Maar wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen en van mij getuigen in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde.’
Toen Hij dit gezegd had, werd Hij voor hun ogen omhoog geheven en opgenomen in een wolk, zodat ze Hem niet meer zagen.
Terwijl Hij zo van hen wegging en zij nog steeds naar de hemel staarden, stonden er opeens twee mannen in witte gewaden bij hen. Ze zeiden: ‘Galileeërs, wat staan jullie naar de hemel te kijken? Jezus, die uit jullie midden in de hemel is opgenomen, zal op dezelfde wijze terugkomen als jullie Hem naar de hemel hebben zien gaan.’

In het boek van de Handelingen zet Lucas het verhaal van zijn evangelie verder. Tijdens de ontmoetingen met zijn leerlingen tussen zijn verrijzenis en zijn hemelvaart heeft Jezus het met hen herhaaldelijk gehad over hun zending en verantwoordelijkheid in de komst van het koninkrijk van God. Wanneer Jezus er niet meer is, zal de Kerk onder leiding van de heilige Geest op haar eigen benen moeten staan om haar opdracht tot een goed einde te brengen.

Uit het evangelie volgens Mattëus
28, 16-20

De elf leerlingen gingen naar Galilea, naar de berg waar Jezus hen had onderricht, en toen ze Hem zagen bewezen ze Hem eer, al twijfelden enkelen nog.
Jezus kwam op hen toe en zei: ‘Mij is alle macht gegeven in de hemel en op de aarde. Ga dus op weg en maak alle volken tot mijn leerlingen, door hen te dopen in de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest, en hun te leren dat ze zich moeten houden aan alles wat Ik jullie opgedragen heb. En houd dit voor ogen: Ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van deze wereld.’

Psalm.111:7-8

Waarheid en recht zijn het werk van de Heer,

uit al zijn regels blijkt zijn trouw,

ze zijn onwrikbaar, voor altijd en eeuwig,

gemaakt volgens waarheid en recht.

Uit de Handelingen van de Apostelen
16, 22-34

De verzamelde menigte keerde zich tegen Paulus en Silas, waarna de stadsbestuurders hun de kleren van het lijf lieten scheuren en bevel gaven hen met stokslagen te straffen. Nadat ze een groot aantal slagen hadden gekregen, werden ze opgesloten in de gevangenis, waar de gevangenbewaarder opdracht kreeg hen streng te bewaken. Overeenkomstig dit bevel bracht hij hen naar de binnenste kerker en sloot hun voeten in het blok.
Om middernacht waren Paulus en Silas aan het bidden en zongen ze lofliederen voor God. De andere gevangenen luisterden aandachtig naar hen. Plotseling deed zich een hevige aardschok voor, zodat de gevangenis op haar grondvesten trilde; alle deuren sprongen open en bij iedereen schoten de boeien los.
De gevangenbewaarder schrok wakker, en toen hij zag dat de deuren van de gevangenis openstonden, trok hij zijn zwaard om zelfmoord te plegen, want hij dacht dat de gevangenen ontsnapt waren. Maar Paulus riep hem luidkeels toe: ‘Doe uzelf niets aan, we zijn immers nog allemaal hier!’ De bewaarder vroeg om een fakkel, rende naar binnen en viel bevend voor Paulus en Silas op de grond.
Hij bracht hen naar buiten en vroeg: ‘Zegt u mij, heren, wat moet ik doen om gered te worden?’
Ze antwoordden: ‘Geloof in de Heer Jezus en u zult gered worden, u en uw huisgenoten.’
En ze verkondigden het woord van de Heer aan hem en aan iedereen die bij hem woonde.
Hoewel het midden in de nacht was, nam hij hen mee en maakte hun wonden schoon. Meteen daarna werden hij en zijn huisgenoten gedoopt. Hij bracht hen naar zijn woning boven de gevangenis en zette hun daar een maaltijd voor. Hij en al zijn huisgenoten waren buitengewoon verheugd dat hij nu in God geloofde.

Christus laat zijn leerlingen niet in de steek: ook Petrus werd op wondere wijze bevrijd uit een kerker. Het laatste zinnetje uit deze lezing stelt ons de vraag of wij wel echt blij zijn in ons geloof... Of hebben wij iets verloren laten gaan van die fristheid en de vreugde van het jonge christendom...

Paulus en Silas hebben voor zich een duidelijke keuze gemaakt. In de gevangenis geworpen, blijven ze vertrouwen op de belofte van de Heer. Zij nemen niet de methode over van hen die hen gefolterd hebben. Ze gaan op hun beurt niet over tot geweld. Zij kiezen voor het stille verzet, in de lijn van de gekruisigde Christus. In de stilte van hun donkere cel vertrouwen zij zich aan God toe, bidden tot Hem, danken Hem omdat ze door hun lijden iets mogen bijdragen tot het heil en het geluk van de wereld.

Wanneer ze dan ook nog beginnen te zingen, verstaan de gevangenen er niets meer van. Dat is vaak zo.

Waarom zingen en juichen christenen eigenlijk ?
Wat valt er te zingen in een wereld vol haat ?
Wel, er valt te zingen omdat er een uitweg bestaat uit al het kwaad en omdat het kwaad niet hoeft te overwinnen.
Daarom valt er te zingen !

Het wordt tijd nieuwe zangers de wereld in te zenden met het lied van Gods bevrijding op de lippen.
Eigenlijk zouden we moeten zingen alsof het de lust van ons leven is.

Uit het evangelie volgens Johannes
15, 9-17

Jezus sprak tot zijn leerlingen:
'Ik heb jullie liefgehad, zoals de Vader mij heeft liefgehad. Blijf in mijn liefde: je blijft in mijn liefde als je je aan mijn geboden houdt, zoals Ik me ook aan de geboden van mijn Vader gehouden heb en in zijn liefde blijf. Dit zeg ik tegen jullie om je mijn vreugde te geven, dan zal je vreugde volkomen zijn.
Mijn gebod is dat jullie elkaar liefhebben zoals Ik jullie heb liefgehad.
Er is geen grotere liefde dan je leven te geven voor je vrienden. Jullie zijn mijn vrienden wanneer je doet wat Ik zeg.
Ik noem jullie geen slaven meer, want een slaaf weet niet wat zijn meester doet; vrienden noem Ik jullie, omdat Ik alles wat Ik van de Vader heb gehoord, aan jullie bekendgemaakt heb.
Jullie hebben niet mij uitgekozen, maar Ik jullie, en Ik heb jullie opgedragen om op weg te gaan en vrucht te dragen, blijvende vrucht.
Wat je de Vader in mijn naam vraagt, zal Hij je geven.
Dit draag Ik jullie op: heb elkaar lief.'

'Jullie hebben niet mij uitgekozen, maar Ik jullie'

Het is Christus die ons kiest. En door het feit dat Hij kiest dragen wij een roeping in ons.
Dat Hij kiest, daar hebben we het doorgaans niet zo moeilijk mee, integendeel. We kunnen er ons toe gevleid voelen. Maar dat Hij ook roept… da’s heel andere koek. Want roeping veronderstelt een antwoord; in dit geval een ja-woord.

Daar de mens fundamenteel vrij is (ook voor God!) kan hij in plaats van ‘ja’ ook ook ‘nee’ zeggen. Wat jammer zou zijn, want dan ontlopen we onszelf en staan we niet toe dat we onze diepste identiteit vinden (die enkel in God te vinden is).
Wie ‘ja’ zegt op Jezus’ roep laat toe dat Hij ons vormt. Het is geen vanzelfsprekende weg, eerder een geheimnisvol gebeuren dat zich dag op dag steeds dieper in ons zal voltrekken. Het is een voortdurend sterven aan ons oppervlakkig ‘ik’ (dat wilt leven vanuit zichzelf) om meer en meer tot leven te komen in God, zijn ware ‘ik’. Wie dit klaarspeelt zal uiteindelijk zich thuis weten in de woorden uit het boek Genesis: ‘Ik heb u geschapen naar mijn beeld en gelijkenis’.

Gebed, biddend leven, is dé sleutel om deze weg te gaan. Het is ons door God laten opnemen, Hem er door ons laten zijn. Het is je laten verenigen met Christus in de liefde van de Geest om beeld van de Liefde te kunnen worden.

Laat ons niet enkel bidden, laat ons gebed zijn… om vrucht te dragen, zoals de Heer ons vandaag zegt: blijvende vrucht

Uit het evangelie volgens Johannes
15, 9-17

Jezus sprak tot zijn leerlingen:
'Ik heb jullie liefgehad, zoals de Vader Mij heeft liefgehad. Blijf in mijn liefde: je blijft in mijn liefde als je je aan mijn geboden houdt, zoals Ik me ook aan de geboden van mijn Vader gehouden heb en in zijn liefde blijf. Dit zeg Ik tegen jullie om je mijn vreugde te geven, dan zal je vreugde volkomen zijn.
Mijn gebod is dat jullie elkaar liefhebben zoals Ik jullie heb liefgehad. Er is geen grotere liefde dan je leven te geven voor je vrienden.
Jullie zijn mijn vrienden wanneer je doet wat Ik zeg. Ik noem jullie geen slaven meer, want een slaaf weet niet wat zijn meester doet; vrienden noem Ik jullie, omdat Ik alles wat ik van de Vader heb gehoord, aan jullie bekendgemaakt heb.
Jullie hebben niet mij uitgekozen, maar Ik jullie, en Ik heb jullie opgedragen om op weg te gaan en vrucht te dragen, blijvende vrucht.
Wat je de Vader in mijn naam vraagt, zal Hij je geven.
Dit draag Ik jullie op: heb elkaar lief.'

'Ik heb jullie liefgehad, zoals de Vader mij heeft liefgehad. Blijf in mijn liefde: je blijft in mijn liefde als je je aan mijn geboden houdt, zoals Ik me ook aan de geboden van mijn Vader gehouden heb en in zijn liefde blijf. Dit zeg Ik tegen jullie om je mijn vreugde te geven, dan zal je vreugde volkomen zijn.'

Een christen is geroepen in de vreugde van de Heer te leven; niet alleen drager te zijn van deze vreugde, maar ook uitdrager. In de vreugde verheerlijkt hij niet enkel de Vader, maar getuigt hij ook van de diepe vreugde die de Vader, de Zoon en de Geest met elkaar voortdurend delen. Aan de tafel van deze Drie-ene liefde is de christen geroepen plaats te nemen om te delen in Gods vreugde.

Deze deelname is het gevolg van het liefhebben. Of beter gezegd: het gebeurt tegerlijkertijd. Wie in de Heer blijft en alzo liefheeft, tafelt op die moment met de Drie-eenheid en deelt in hun vreugde. Net zoals de Vader, de Zoon en de Geest elkaar voortdurend liefde geven en ontvangen, zo zal de christen ook voortdurend liefde ontvangen van Hen en deze ook steeds teruggeven. De christen zal volkomen delen in de vreugde van de Drie-ene God.

Concreet betekent dit dat wij geroepen zijn hier op deze wereld alles en allen (allen !) te beminnen vanuit en in de liefde van Christus, het kruis in ons dragend als bron van genade om te kunnen liefhebben. Dan zal onze vreugde volkomen zijn...

Uit het evangelie volgens Johannes
15, 18-21

Jezus sprak tot zijn leerlingen :
'Wanneer de wereld je haat, bedenk dan dat ze Mij eerder haatte dan jullie.
Als jullie bij de wereld zouden horen, zou ze jullie hebben liefgehad als iets van haarzelf, maar jullie horen niet bij haar, want Ik heb jullie uit de wereld weggeroepen. Daarom haat ze jullie.
Denk aan wat Ik gezegd heb: een slaaf is niet meer dan zijn meester. Ze hebben Mij vervolgd, dus zullen ze ook jullie vervolgen; maar wie zich aan mijn woorden gehouden heeft, zal zich ook aan jullie woorden houden.
Dit alles zullen ze jullie vanwege mij aandoen, want ze kennen Hem niet die Mij gezonden heeft.

‘Als jullie bij de wereld zouden horen, zou ze jullie hebben liefgehad als iets van haarzelf, maar jullie horen niet bij haar, want Ik heb jullie uit de wereld weggeroepen.’

Wie zijn christen-zijn ter harte neemt, zal het kruis van de Heer altijd aan zijn zijde weten. Vroeg of laat komt men immers in conflict met de 'wereld' waar de drang naar macht en geld, status, het spel der competitie, de verheelijking van het 'ik', heel dikwijls de overhand heeft. Het vraagt moed om daar afstand van te nemen en te houden.

We moeten ons daarvoor richten naar de Heer diep in onszelf, naar zijn aanwezigheid in de ander die vraagt om liefde, naar de Kerk van waaruit ons Hij wil bevruchten met zichzelf. Deze drie zijn in wezen één.

Laten we ons geven aan de Heer, Hij geeft zich aan ons. Laat ons één worden met Hem opdat we zijn liefde mogen worden, groeiend in Hem.

Laat ons heel bewust mét Hem leven in deze wereld, zonder van haar te zijn.