Maandag 20 februari 2006
GEBED IS DE SLEUTEL VAN DE OCHTEND
EN DE GRENDEL VAN DE AVOND.
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Maandag 20 februari 2006
De vuurtoren
Eens op een keer voer een slagschip, op weg naar de thuishaven in Engeland, dicht langs de kust in een dichte mist.
'Toeoeoet!' blies de misthoorn. Het was een naargeestig geluid. De stuurman en de kapitein moesten heel goed uitkijken waar ze voeren. Er waren uitkijkposten uitgezet om te helpen kijken. Het was immers in de tijd dat er nog geen radar was. Plotseling doemde uit de mist een donker gevaarte op met een zwaaiend licht. De kapitein schrok erg. Hij pakte de grote scheepsroeper en riep: 'Hier kapitein Thompson van de Independence, Ga ogenblikkelijk opzij. Herhaal! Opzij, twintig graden stuurboord.'
De stuurman hield het grote rad stevig in handen en met een verbeten gezicht bleef hij, zoals de kapitein hem beval, rechtdoor varen. Daar klonk van over het water een stem: 'Hier matroos Stevens, U moet opzij, Independence. Twintig graden stuurboord. Herhaal: Ga direct opzij!'
'Wel nou nog mooier,' mopperde de kapitein. 'Zo'n stomme matroos. Waar is zijn kapitein? Laten ze maar gauw maken dat ze weg komen.'
Hij greep naar zijn roeper en schreeuwde: 'Hallo, Stevens... hier kapitein Thompson... Dit is een slagschip, herhaal slagschip. Ga ogenblikkelijk opzij, anders gebeurt er iets verschrikkelijks met jullie... Twintig graden stuurboord!'
Even was het stil! Gespannen trachtte iedereen door de dichte mist heen te kijken. Zou het andere schip opzij gaan? Dan klonk weer de stem van de matroos uit de richting van het donkere gevaarte dat angstwekkend dichterbij kwam.
'Kapitein, ga ogenblikkelijk opzij! U bent dan wel een slagschip, maar dit is een VUURTOREN!
Bliksemsnel gaf de stomverbaasde kapitein het bevel: 'Twintig graden stuurboord!'
Gelukkig konden ze dit verhaal nog na vertellen. Gods Woord is net als die vuurtoren. Het waarschuwt ons voor verkeerde dingen en wijst ons de weg in de duisternis. Sommige mensen denken het beter te weten dan de Bijbel. Ze willen er niet naar luisteren. Toch kunnen ze dat maar beter wel doen. Anders strandt hun levensscheepje nog.Zondag 19 februari 2006
want elke boom
Zaterdag 18 februari 2006
Rachel - 17 jaar
Als je vandaag zou sterven
Wat gebeurt er dan met jou?
Morgen is geen belofte.
Maar een mogelijkheid.
Misschien komt er voor jou geen morgen.
Wat komt er na de dood?
Waar brengt jij je eeuwigheid door?
Krijg jij \'n eeuwig leven bij onze liefhebbende Vader...
Of wordt je weggerukt uit de armen van Jezus?
Aan jou om te kiezen!
Rachel-- 17 jaar
2 weken voordat ze werd neergeschoten in Columbine H. school USA
Vertaalt door Filip.V
Zaterdag 18 februari 2006
Bij een spoorwegovergang staat vaak een andrseaskruis als waarschuwing, genoemd naar Petrus’ oudere broer. Wie is hij eigenlijk? Hij is een van Jezus’ eerste discipelen. Andreas was de broer van Simon Petrus. Zodra Andreas, via Johannes de Doper, tot Jezus gekomen is, gaat voor hem het licht schijnen.Eindelijk is de Messias, Christus, de Gezalfde van God gekomen! Zo’n grote ontdekking houd je niet voor jezelf. Hij gaat naar huis en brengt ook zijn jongere broer Petrus tot Jezus. Het is moeilijker om aan familie of vrienden het evangelie door te geven en vóór te leven dan aan vreemden. Andreas doet dus het moeilijkste. Over Petrus horen we hierna nog heel vaak. Over Andreas heel weinig. Volgens de overlevering heeft hij na het Pinsterfeest het evangelie verkondigd in Klein-Azië en de landen rond de Donau. Ten tijde van de regeringsperiode van keizer Nero werd Andreas door stadhouder Ageas gearresteerd. Hij werd gedwongen de goden te offeren maar hield standvastig vol en bleef weigeren. Daarop sprak de stadhouder het doodvonnis over hem uit. Omstreeks het jaar 60 is hij te Patras in het noorden van de Peloponnesus (Griekenland) aan een X-vormig kruis gestorven (het Andreaskruis).Vrijdag 17 februari 2006
laat uw wijze
De jacht naar geld of succes brengt de mens geen geluk , omdat je je op die manier afhankelijk maakt van dingen buiten jezelf.Vrijdag 17 februari 2006
Stille Tijd
STILTE is afwezigheid van lawaai.
In de STILTE kun je luisteren naar God en opklimmen naar Hem, maar in de STILTE kun je ook Gods zwijgen ervaren.
STILTE is een keuze, het valt niet altijd mee om voor de STILTE te kiezen, STILTE kan strijd zijn.
STILTE is wachten op God, het is een vindplaats van God.
STILTE is tijd nemen en aandacht hebben.
STILTE kan ook bedreigend zijn, je kunt in de STILTE een beklemmende angst ervaren.
STILTE kan eenzaam zijn, maar in de STILTE kun je ook de Ander ontdekken, en de ander.
STILTE wordt je geschonken, maar STILTE kan soms ook onnatuurlijk aanvoelen.
STILTE is voor alles discipline, STILTE moet je beoefenen.
STILTE is een weg van loslaten.
STILTE is dichter bij God komen.
Donderdag 16 februari 2006
DE WONDERMOOIE SCHEPPING VAN GOD
Een plantkundige in Schotland trok er op een
mooie zomerdag op uit om de flora op de heide
te bestuderen. Toen hij een paar heidestruiken
ontdekte die opvielen door hun buitengewoon
prachtige bloei, knielde hij neer en nam zijn
loupe om dit overbekende bloempje nog eens
goed te bekijken. Terwijl hij zo bezig was, hele-
maal verdiept in wat hij zag, viel er een schaduw
over hem heen. Hij keek op en zag het door
weer en wind verweerde gezicht van een herder.
De herder keek hem aan met een glimlach, alsof
hij wou zeggen: 'Wat voor een groot kind moet
jij zijn, om zo te kijken naar een doodgewoon
heidebloempje.' De botanist bood hem vrien-
delijk zijn loupe aan met de woorden: 'Wil je
ook eens kijken?' De herder bukte zich en keek
door de loupe. Onder het kijken veranderde zijn
gezicht. Vol bewondering bleef hij kijken. 'Is het
niet schitterend?', vroeg de botanist. 'Ik heb er
geen woorden voor', zei de herder. 'Wat erg: wat
heb ik vaak zonder er bij na te denken, vertrapt
wat God zo mooi heeft gemaakt!'
<IMG src="http://www.freephotohost.com/out.php/i11202_a15.gif
"border="0">
Donderdag 16 februari 2006
VINDEN EN VERDER VERTELLEN
Jaren geleden waren enkele goudzoekers op zoek naar goud in Montana toen een van hen een ongewone steen vond. Hij brak hem open en zag dat er goud in zat. Toen ze gretig begonnen te werken, ontdekten de mannen al gauw een overvloed van het kostbare metaal. Helemaal dol van vreugde schreeuwden ze: 'We hebben het gevonden! We hebben goud gevonden! We zijn rijk!'
Voor ze naar de stad gingen, spraken ze met elkaar af om geen mens iets van hun vondst te vertellen. Toen ze in de stad waren, vertelde niemand iets van de ontdekking. Maar toen ze teruggingen naar het kamp, kwam een hele groep mannen achter hen aan. 'Jullie hebben goud gevonden,' zeiden de mannen. 'Wie heeft jullie dat verteld?' vroegen de goudzoekers. 'Niemand,' was het antwoord, 'maar we kunnen het zien aan jullie gezicht!'
Zo is het ook als iemand Christus ontdekt. De vreugde van de vergeving van zonden en de nieuwe relatie met Hem is te zien op iemands gezicht en in zijn veranderde leven. Christus te vinden is de grootste ontdekking van het leven en onze blijdschap wordt groter als we die met anderen delen. Laten we verder vertellen wat we gevonden hebben!
Woensdag 15 februari 2006
vrienden noem Ik jullie
Een echte vriend is iemand met wie je over de diepste geheimen van je leven kunt praten, iemand die voor je zorgt ondanks je fouten en gebreken.
Jezus was een echte Vriend voor Zijn discipelen. Hij hield van ze en er was niets waardoor zijn liefde kleiner zou worden. Hij deelde zijn plannen met hem en vertelde ze zelfs dat Hij zou moeten sterven en dat Hij daarna zou opstaan uit de dood. Hij vertelde hun over Zichzelf en over de Vader en Hij deed hun grote beloften voor de toekomst.Woensdag 15 februari 2006
Dubbel kompas
Een zekere David Devoir heeft in vroeger tijd eens het volgende verteld:
Toen ik de Atlantische Oceaan overstak ontdekte ik dat het schip was uitgerust met twee kompassen. Het ene was geplaatst op het dek en wel zo dat de man bij het roer erop kon kijken. Het andere kompas zat halverwege de mast. Vaak klom een matroos in de mast om op het kompas daar te kijken. Ik vroeg de kapitein : 'Waarom gebruikt u twee kompassen?'. Hij antwoordde: 'Dit schip is van ijzer en het kompas op het dek wordt soms beïnvloed door zijn omgeving. Dat is niet het geval met het kompas in de mast. Op dat kompas bepalen we in feite onze koers'.
Devoir geeft hier de volgende les bij: Op de levensreis hebben we ook twee kompassen. Het ene kompas kun je 'gevoel' noemen. Dat wordt vaak beïnvloed door onze omstandigheden. Het andere kompas kun je 'geloof' noemen. Dat kompas gaat uit boven de omstandigheden en geeft te midden van welk weertype ook de koers aan op de levenszee. Laten we op dat kompas varen!Dinsdag 14 februari 2006
LIEFDE IS DADEN, GEEN GEVOELENS
\'Als ik die knul van m\'n leven niet meer terugzag, Here, zou ik er niet rouwig om zijn\', dacht ik. Er brandden tranen in mijn ogen toen ik daar bij de wasmachine stond. In mijn handen had ik een nieuw shirt en een nieuwe spijkerbroek van mijn zestienjarige pleegzoon, Bart. De kleren waren helemaal vernield door brandgaten en braakvlekken na een dronken bui. Uitgeput en helemaal ontmoedigd knielde ik op de vloer. Die kleren waren nog maar één ding dat Bart vernield had. In zijn slaapkamer had hij een groot gat in de muur gemaakt. Verschillende ramen in ons huis moesten gerepareerd worden omdat Bart ingebroken had als hij weer eens een tijdje op straat leefde. Maar dit alles was niet te vergelijken met de emotionele schade die Bart had aangericht in ons vroeger zo rustige huis.
Ik wist dat Barts noden diep waren en ik had vaak gebeden om wijsheid en liefde. Het op één na grootste gebod, \'U zult uw naaste liefhebben als uzelf\', had voor ons een nieuwe betekenis gekregen toen Bart als twaalfjarige jongen bij ons kwam wonen.
Als ik mijn naaste moest liefhebben, moest ik dan in de eerste plaats niet houden van onze beschadigde pleegzoon?
Gedurende die vier jaar was ik zo geduldig mogelijk met Bart omgegaan. Maar nu kookte ik inwendig. \'Ik wil hem niet langer in huis hebben, Here\', huilde ik toen ik neerknielde op de vloer. \'Ik kan hem gewoon niet uitstaan!\' Snikkend gooide ik al mijn irritatie en moedeloosheid eruit. Toen sprak God liefdevol tot mij in mijn zwakheid. Matth. 25:35-40 kwam in mijn gedachten, waar de Here Jezus zegt dat als we een vreemdeling helpen, de hongerige voeden, de naakte kleden of hen die gevangen zijn bezoeken, we dat doen als voor Hem. Voor het eerst zag ik dit alles in het licht van wat de Here Jezus zegt over daden. Hij zegt: \'Doe dit. Help anderen in hun nood. Door je daden kun je laten zien dat je hen liefhebt en Mij.\'
Gods bemoediging die dag hielp me om weer kracht te krijgen om verder voor Bart te zorgen. Toch veranderde Bart zijn gedrag niet en iedere dag opnieuw moest ik God om kracht vragen.
Toen Bart bijna 18 was, kwam hij weer in de jeugdgevangenis terecht. Door gebed kwamen mijn man en ik tot de overtuiging dat het Gods leiding was Bart naar een kostschool te sturen. De psychologische training daar was heel rigoureus. Maar Bart behaalde tot onze blijdschap het einddiploma. Wij waren bij de diploma-uitreiking. Elke geslaagde had een langstelige witte roos om aan de persoon te geven die het meest voor hem betekend had.
Tot mijn verrassing sprak Bart mij aan. \'U hebt zoveel voor mij gedaan\', zei hij, \'u was er altijd. Ik was erg moeilijk om mee om te gaan en ik heb u heel wat last bezorgd. Maar toch hebt u me altijd zoveel liefde betoond. En ik wil graag dat u weet dat ik daarom van u houd.\'
Ik stond helemaal verbaasd toen Bart mij de prachtige witte roos overhandigde en mij een stevige omhelzing gaf. Op dat moment zag ik de waarheid in van Gods woorden, jaren geleden. Ik had geworsteld met inwendige boosheid, maar Bart had alleen mijn daden gezien.
Liefde is daden!
Dinsdag 14 februari 2006
Wees in broederliefde....
Het is vaak zo dat we gebruik maken van mensen en gehecht zijn aan onze spullen. Het zou beter zijn als we onze spullen gebruiken en gehecht waren aan mensenMaandag 13 februari 2006
Want God had de wereld
Zondag 12 februari 2006
In vijandelijk gebied
Het gebeurde in de Eerste Wereldoorlog. In de dagen voor Kerstmis waren er hevige gevechten. Een Duitse soldaat kwam uit zijn loopgraaf en werd getroffen door geweervuur en raakte ernstig gewond. Toen hij probeerde terug te kruipen naar de vrijheid, raakte hij verward in prikkeldraad. Toen zijn geschreeuw veranderde in kreunen, klom een Amerikaanse soldaat uit zijn loopgraaf en begaf zich op weg naar de gewonde man. Toen de twee tegenover elkaar staande bevelhebbers zagen wat er gebeurde, gaven zij bevel het vuren te staken. In de lugubere stilte naderde de Amerikaan de Duitse soldaat, bevrijdde hem en droeg hem terug naar zijn kameraden. De geweren bleven stil totdat hij weer in zijn loopgraaf terug was.
Dit verhaal doet ons denken aan wat de Here Jezus deed. Hij verliet Zijn hemel en ging naar \'vijandelijk gebied\' om ons te redden uit de geestelijke dood. Hoewel wij verdienden te sterven, aanvaardde Hij vrijwillig vernedering, pijn en de dood aan het kruis om de prijs te betalen voor onze zonden.
\'Toen wij nog zwak waren, is Christus te zijner tijd voor goddelozen gestorven\' (Rom. 5:6).
schrijver onbekend
Zondag 12 februari 2006
want wat zou het
Over honderd jaar maakt het echt
niet meer uit of je die wereldreis kon
maken of dat je je auto eindelijk kon
inruilen voor die cabriolet.
Over honderd jaar komt het erop aan
of je je leven aan Christus
hebt gegeven.Zaterdag 11 februari 2006
EEN LES VAN DE BIJ
Zaterdag 11 februari 2006
wie dorst
wie dorst
Zaterdag 11 februari 2006
IK WIL VRIJ ZIJN
We waren met onze kinderen op vakantie aan een meer en lagen in het zand te genieten van de zon. Maar telkens dwaalde mijn blik af naar de waterskiërs, jonge mensen die schijnbaar moeiteloos over het water suisden. \'Ik wou dat ik ook kon waterskiën.\' In mij groeide de wens ook zo \'vrij\' te zijn. Telkens ging ik naar de startplaats en keek hoe het ging. Ik zag hoe de beginnelingen in het water vielen. Ik verwonderde me over de kunsten die gevorderden uithaalden. Het leek of het voor hen maar een spel was. Ik besloot er ook aan te beginnen. De eerste start mislukte grandioos. Mijn kinderen hadden medelijden met me. Maar na een paar keer lukte het. En dadelijk ondervond ik de vreugde en de vrijheid die met deze sport verbonden is. Ik suisde, net zoals de anderen, over het water. Het ging! Ik kon bochten draaien, sneller en langzamer gaan en ook over de golven dansen. Eén ding was daarbij belangrijk! Ik moest in verbinding blijven met de motorboot, met het trekkende koord. Dat was beslissend. Als ik het koord los liet, lag ik meteen in het water.Dat waterskiën gaf me wel stof tot nadenken. Het is de droom van veel mensen, helemaal vrij te zijn, boven de dingen te \'zweven\', onafhankelijk te zijn. Iedereen heeft zo zijn eigen voorstelling van vrijheid. Maar als je met mensen spreekt die zich bijna alles kunnen veroorloven waarvan je kunt verwachten dat ze veel vrijheid hebben, hoor je vaak zulke mensen klagen dat ze nog onder allerlei dwang leven. Dus ook voor hen is er geen vrijheid!
Absolute vrijheid is er niet. Dat is trouwens ook niet goed - het kan zelfs gevaarlijk zijn. De belangrijke vraag voor een mens is welke kracht hem trekt. De waterskiër is door het touw verbonden met de motorboot. Deze kracht bewaart hem ervoor in het water weg te zakken. Welke kracht trekt ons? Je kunt getrokken worden door een ideologie en die volgen, terwijl je je verder aan niets en niemand stoort. Je kunt getrokken worden door je egoïsme en voor jezelf de vrijheid opeisen die je denkt nodig te hebben. Ook als je daarmee anderen schaadt, doordat je leeft ten koste van de vrijheid van anderen. Een christen wordt getrokken door de kracht van God. Daardoor wordt hij ervoor bewaard weg te zakken in angst en liefdeloosheid, in oppervlakkigheid en zelfbeklag. We glijden zo gemakkelijk af! Maar wie zo door God \'getrokken\' wordt, die is volkomen vrij. Dit is christelijke vrijheid! Hij kan liefhebben, ook als de ander hem haat. Hij kan vergeven, ook als de ander hem kwaad doet. Hij kan trouw blijven aan God, ook als velen hem tot verkeerde dingen willen verleiden. Dat is een vrijheid die tot zegen is voor anderen. Deze vrijheid geeft u nieuwe ervaringen, onder andere een ongekende vreugde. Bent u op zoek naar die vrijheid? U moet uzelf door de liefde van God laten \'trekken\' zodat u niet wegzinkt.
schrijver onbekend
Vrijdag 10 februari 2006
(ON)DANKBARE KINDEREN
Als je kinderen krijgt, kom je heel je leven niet meer los van het feit dat je vader of moeder bent geworden. Ook al zijn ze misschien zelf al op middelbare leeftijd: ze blijven je kinderen. Natuurlijk vinden we het fijn dat onze kinderen een goede baan krijgen. Maar als die goede baan of positie ertoe leidt dat dat kind zich af gaat zetten tegen het milieu waar het uit komt, en maar heel weinig meer thuiskomt of zich misschien zelfs voor ons schaamt, dan doet dat ons verschrikkelijk pijn. Het geeft het gevoel dat je alles hebt gedaan wat je kon, het kind heeft ervan geprofiteerd en wil nu liever niet teveel meer met je te maken hebben.
God is onze Vader, en net als aardse vaders blijft Hij dat voor eeuwig. Hij zorgt voor ons en heeft alles voor ons overgehad, zelfs zijn Zoon. Hij heeft Zich er niet voor geschaamd ons zijn kinderen te noemen. Het past ons niet te denken dat wij onze talenten zelf verdiend hebben en het wel zonder Hem af kunnen. Wat Hij zo graag wil, is dat we eens glimlachen van dankbaarheid in de wetenschap dat wij de beste Vader hebben die er is. Want uit Hem en door Hem en tot Hem zijn alle dingen ... ook onze talenten.
Schenk Hem vandaag eens zo'n dankbare glimlach, dat is Hij toch wel waard?
schrijver onbekend