HET LAATSTE BIERTJE

HIJ PAKTE MIJN HAND

Hij kwam mij tegemoet

in een blinkend gewaad

het licht van zijn koninkrijk

bescheen zijn gelaat,

Hij pakte mijn hand

en praatte met mij;

de sfeer van de hemel

omgaf ons allebei.

Ik vroeg: Jeshoea*,

waar gaan wij naar toe,

de weg is zo lang,

ik ben zo moe.

Toen hief Hij mij op,

hoog boven mijn zorgen

en ik ging rustig voort,

in Hem geborgen.

(*Jezus)

Hannah Maltha

WAAROM AL HET LIJDEN?

Zelfs Luther worstelde met de vraag hoe hij Christus kon zien als zijn beste vriend. Hij schreef eens: 'Ik verwacht meer van mijn vrouw, van Philip Melanchthon en van andere vrienden dan van mijn lieve en gezegende Redder Jezus Christus; en toch weet ik zeker dat geen persoon op deze aarde voor mij kan of zal lijden zoals Hij heeft geleden; waarom zou ik dan bang voor Hem zijn! Deze dwaze zwakheid van mij betreur ik enorm.'

In zijn onmiskenbare stijl vervolgde Luther: 'We moeten ons schamen voor onze ongelovige harten, dat we bang zouden moeten zijn voor deze Man die liefdevoller, vriendelijker en zachtmoediger is en meer begaan met ons dan onze geestverwante broeders en zusters; ja, dan ouders zijn met hun kinderen.'

Dan voegt hij een gedachte toe die voor moderne oren onjuist klinkt: 'Zijn genade en goedheid voor ons is zo immens groot, dat ze zonder grote moeilijkheden en beproevingen niet kan worden begrepen.'

Van nature denken we niet zo. Het is logisch te veronderstellen dat we makkelijker Gods immense goedheid zouden waarderen als we die konden afmeten aan minder beproevingen en meer zegeningen. Goede vrienden maken ons leven makkelijker, niet moeilijker. Zo denken we.

Maar God houdt vol dat Hij door ons lijden iets goeds in ons bewerkt, iets beters dan ons te verlossen van ons lijden. Hij houdt nooit op ons goed te doen (Jeremia 32:40). Het probleem is ons begrip van goedheid - gebaseerd op zegen en gericht op geluk. Dat is te bekrompen. En met ons bekrompen idee van goedheid dromen we mindere dromen, en mindere dromen leiden tot mindere gebeden.

We zullen Christus pas zien als onze beste Vriend, als de Bron van alle werkelijke goedheid, als de Ene die zorgt voor de hoogste vreugde voor onze zielen, als we onszelf aan Hem overgeven. En tot volledige overgave, echt vertrouwen, komt het zelden als we niet God ontmoeten tijdens gebroken dromen, en in onze gebrokenheid Hem als het enige en overvloedige juiste antwoord zien op de diepste schreeuw van onze ziel.

Uit: Gebroken dromen, door Larry Crabb

De Geest van de waarheid zal Mij eren.

EERSTE PINKSTERDAG

We kennen de mijlpalen in Gods heilsplan wel: de geboorte, kruisiging, opstanding en hemelvaart van onze Heer Jezus Christus. Maar ook de uitstorting van de heilige Geest met Pinksteren in Jeruzalem hoort bij de hoogtepunten in Gods heilsgeschiedenis. Wanneer de heilige Geest niet was gekomen, zou het evangelie niet over de hele wereld verspreid zijn. Voor ons zou er geen nieuw leven uit God zijn. We zouden geen kinderen van God kunnen zijn en niet kunnen ervaren dat de heilige Geest ons leidt. Ook de Gemeente van God zou niet zijn geboren. Bovendien maakt de heilige Geest de Zoon van God groot. 'Door jullie bekend te maken wat Hij van Mij heeft, zal Hij Mij eren.'

Satan heeft twee glazen om de mensen hun zonden te laten zien.

Allereerst een verkleinglas, dat hij voor de ogen houdt van geruste zondaars, waarin de zonden klein blijken te zijn.

Ten tweede een vergrootglas, dat hij voor de ogen houdt van een overtuigde zondaar.

GELOOF

Geloof is niet een aarz'lend tasten,

geen worstelen om zekerheid,

geen lijdelijk passief verlangen,

geen zoeken naar een hand die leidt.

't Geloof is niet een hopend wachten,

geen weifelend uitzien naar wat komt,

geen eind'loos bidden en versmachten,

geen last waaronder men zich kromt.

't Is geen krampachtig zich onthouden

van alle blijheid, elke vreugd,

geen weg van wetten en geboden,

of streven naar volmaakte deugd.

't Geloof is dankend, blij aanvaarden

wat God in Christus aan ons gaf,

niet bij het kruishout blijven wenen,

maar juichen bij het lege graf.

Margreet van den Heuvel

'SCHIL 'M MAAR!'

Een moeder liep met haar vierjarig dochtertje over de markt. Toen het kind staarde naar een grote berg sinaasappels, pakte de aardige koopman er één af en gaf die aan haar.

'Wat zeg je nou?' vroeg de moeder aan haar dochter. Het kleine meisje keek naar de sinaasappel en gooide hem toen naar de koopman en riep: 'Schil 'm maar!'

Dankbaarheid is iets waarin we vaak tekortschieten. Wat we vergoelijken bij een kind van vier, zou ondankbaar zijn bij een ouder kind.

Ja, hoe gauw kunnen we zelfs lauw reageren op Gods zegeningen door te denken: Dit is wel aardig, maar ik zou eigenlijk graag wat meer willen hebben.

Een houding van dankbaarheid tegenover God is een kenmerk van geestelijke rijpheid. Paulus schrijft aan de gelovigen in Efeze: 'Dankt te allen tijde in de Naam van onze Here Jezus Christus God, de Vader, voor alles' (Ef. 5:20).

Laten we vandaag dankbaar zijn, in plaats van te klagen over wat we niet hebben en meer te willen hebben.

 ben met u alle dagen tot aan de voleinding van de eeuw.

HEMELVAARTSDAG

De elf discipelen gingen naar Galilea, want daar zouden zij de Heer zien. Eenvoudig gehoorzaam doen wat Hij zegt, brengt ons bij Hem. Dan wil Hij ons zijn heerlijkheid laten zien. Dat leidt tot aanbidding. Bij twijfelaars komt Hij naderbij, opdat zij goed zullen zien dat de gekruisigde Meester echt de Levende is, aan Wie alle macht is gegeven. Later lezen wij van de apostelen dat zij met grote kracht getuigenis gaven van de opstanding van de Heer Jezus (Hand. 4:33). Als wij op Hem zien en alles van Hem verwachten, hebben wij moed en kracht. 'Welzalig hij, wiens verwachting is op de Here' (Ps. 146:5).

De opdracht van de Heer is immens groot: Hij wil dat alle volken tot zijn discipelen gemaakt zullen worden, dat zij gedoopt zullen worden en dat hun geleerd wordt om naar zijn Woord te leven. Het is duidelijk dat deze opdracht ook nu nog van kracht is. En elke christen heeft daarin een grotere of kleinere taak. Beseffen we dat en functioneren we zoals de Heer dat wil? Misschien hebben we wel eens gedacht: wat jammer dat de Heer Jezus niet meer op aarde is om ons te helpen. Het is opmerkelijk dat in dit Evangelie geen woord staat over de hemelvaart van onze Heer. Mattheüs stond erbij toen Jezus ten hemel voer, terwijl zijn handen zegenend over de zijnen waren uitgebreid. Wij mogen vandaag en alle dagen denken aan die prachtige belofte waarmee Mattheüs zijn Evangelie afsluit: 'En zie, Ik ben met u alle dagen.' Onze Heiland blijft bij ons. Lichamelijk is Hij in de hemel. Daar bidt Hij voor ons. Door de Heilige Geest is Hij in ons. Zijn liefde en zorg gaan onverminderd naar ons uit. Hij wil zo graag dat wij iedere dag tot Hem opzien en vol vertrouwen alles van Hem verwachten. Christus is niet ver weg, Hij is en blijft ons elke dag heel dicht nabij.

Hij zei tegen haar: 'Dat hebt u goed gezegd.'

Je zult maar een kind hebben dat ernstig ziek is. Dag in, dag uit zorgen en moeite. De vrouw hier heeft zo'n zorg, maar hoort niet bij Gods volk. Jezus maakt Hij haar op niet mis te verstane wijze duidelijk dat ze niet bij Gods volk hoort. Ze heeft geen enkel recht van spreken. Maar wat ze wel heeft, is lef: ze geeft eerlijk toe dat ze geen aanspraak kan maken op Jezus' hulp. Maar ze laat het er niet zomaar bij zitten. Ze weet dat ze alleen kan vertrouwen op zijn gunst en dat bij Hem alles mogelijk is. God luistert naar zulke mensen die beseffen dat ze nergens recht op hebben en tóch op zijn goedheid vertrouwen

24 Hij ging weg en vertrok naar de omgeving van Tyrus. Daar nam hij zijn intrek in een huis, en hoewel hij niet wilde dat iemand dat te weten zou komen, lukte het hem niet onopgemerkt te blijven. 25 Integendeel, er kwam al meteen een vrouw die over hem gehoord had naar hem toe, en zij viel voor zijn voeten neer. Ze had een dochter die door een onreine geest bezeten was. 26 Deze vrouw was van Syro-Fenicische afkomst en geen Jodin; ze smeekte hem om bij haar dochter de demon uit te drijven. 27 Hij zei tegen haar: ‘Eerst moeten de kinderen genoeg te eten krijgen; het is niet goed om de kinderen hun brood af te pakken en het aan de honden te voeren.’ 28 De vrouw antwoordde: ‘Heer, de honden onder de tafel eten toch de kruimels op die de kinderen laten vallen.’ 29 Hij zei tegen haar: ‘Dat hebt u goed gezegd. Ga naar huis, de demon heeft uw dochter al verlaten.’ 30 En toen ze thuiskwam, lag haar kind op bed en bleek de demon verdwenen te zijn.

Mar.7:24-30

Mijn God, mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?

Deze psalm is een psalm van David. Hij heeft de psalm gemaakt in een tijd van zware beproevingen en nood. Waarschijnlijk toen hij moest vluchten voor koning Saul. Ongetwijfeld heeft hij deze psalm opgeschreven onder de leiding van de heilige Geest. Veel dingen die hier genoemd worden, zijn niet rechtstreeks van toepassing op David zelf. Het blijkt duidelijk dat we in deze psalm een profetische beschrijving vinden van het lijden van de Heer Jezus aan het kruis. Verschillende teksten uit deze psalm worden in het Nieuwe Testament aangehaald. Ze werden vervuld tijdens het lijden van de Heer Jezus aan het kruis. De woorden waarmee de psalm begint: 'Mijn God, mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?' zijn door de Heer Jezus uitgesproken toen Hij in de drie uren van duisternis door God verlaten was. In de psalm wordt deze vraag van de Heer Jezus niet beantwoord, maar tijdens zijn kruislijden gaf God Hem ook geen antwoord. Waarom moest de Heer Jezus, de man die het lijden kende, zo lijden op het kruis? Zijn lichamelijk lijden moet al enorm zijn geweest. De woorden uit de psalm laten daar iets van zien: 'Als water ben Ik uitgegoten' en 'mijn gebeente valt uiteen' en 'mijn hart is als was, het smelt in mijn lijf'. Maar dat Hij door God verlaten werd, in de drie uren van duisternis, was nog erger voor Hem. Aan het kruis is de Heer Jezus voor ons één gemaakt met de zonde en heeft Hij onze zonden in zijn lichaam gedragen. Hij kreeg de straf die wij verdiend hadden. God kan de zonde niet verdragen. Daarom moest God Hem op het kruis alleen laten. Hij is nu niet meer alleen. Vandaag wil Hij bij zijn broeders en zusters zijn om samen met hen God te eren: 'Ik zal U loven in de kring van mijn volk.

1 Voor de koorleider. Op de wijs van De hinde van de dageraad. Een psalm van David.

2 Mijn God, mijn God,

waarom hebt u mij verlaten?

U blijft ver weg en redt mij niet,

ook al schreeuw ik het uit.

3 ‘Mijn God!’ roep ik

overdag, en u antwoordt niet,

’s nachts, en ik vind geen rust.

4 U bent de Heilige,

die op Israëls lofzangen troont.

5 Op u hebben onze voorouders vertrouwd;

zij hebben vertrouwd en u verloste hen,

6 tot u geroepen en zij ontkwamen,

op u vertrouwd en zij werden niet beschaamd.

7 Maar ik ben een worm en geen mens,

door iedereen versmaad, bij het volk veracht.

8 Allen die mij zien, bespotten mij,

ze schudden meewarig het hoofd:

9 ‘Wend je tot de HEER! Laat hij je verlossen,

laat hij je bevrijden, hij houdt toch van je?’

10 U hebt mij uit de buik van mijn moeder gehaald,

mij aan haar borsten toevertrouwd,

11 bij mijn geboorte vingen uw handen mij op,

van de moederschoot af bent u mijn God.

12 Blijf dan niet ver van mij,

want de nood is nabij

en er is niemand die helpt.

13 Een troep stieren staat om mij heen,

buffels van Basan omsingelen mij,

14 roofzuchtige, brullende leeuwen

sperren hun muil naar mij open.

15 Als water ben ik uitgegoten,

mijn gebeente valt uiteen,

mijn hart is als was,

het smelt in mijn lijf.

16 Mijn kracht is droog als een potscherf,

mijn tong kleeft aan mijn gehemelte,

u legt mij neer in het stof van de dood.

17 Honden staan om mij heen,

een woeste bende sluit mij in,

zij hebben mijn handen en voeten doorboord.

18 Ik kan al mijn beenderen tellen.

Zij kijken vol leedvermaak toe,

19 verdelen mijn kleren onder elkaar

en werpen het lot om mijn mantel.

20 HEER, houd u niet ver van mij,

mijn sterkte, snel mij te hulp.

21 Bevrijd mijn ziel van het zwaard,

mijn leven uit de greep van die honden.

22 Red mij uit de muil van de leeuw,

bescherm mij tegen de horens van de wilde stier.

U geeft mij antwoord.

Ps.22:1-22

WONDERLIJK .

Verbaasd en stil blijf ik staan en kijk naar het piepkleine plantje tussen het grind. Ik buk me en ontdek tot mijn verrassing een minuscuul bloemknopje. Een compleet plantje van zo'n anderhalve centimeter breed. Maar het ís een plantje. Tussen het grind, de meest onmogelijke plek op mijn hele erf. Verwonderd glijd ik met mijn vinger langs de blaadjes. Wonderlijk... zo veel levenskracht, zo veel wil om te overleven, zo veel energie. Een maand of twee geleden was het plantje net zo klein. Ook toen al verbaasde ik me over de plek waar het stond. Een zaadje door de wind meegevoerd, terechtgekomen tussen de kiezels. Houvast voor de wortels was er nauwelijks te vinden. Ik dacht aan de gelijkenis van de zaaier: 'En een ander deel (van het zaad) viel op de rotsbodem en toen het opkwam, verdorde het, omdat het geen vochtigheid had.'

Dit zaadje was ook op een 'rotsbodem' terechtgekomen. En het kwam op. Maar... het verdorde níét. Het groeide en bloeide en was mooier dan alle andere viooltjes in mijn tuin. Heel kleine bloemetjes had het, heldergeel van kleur. Een akkerviooltje, als ik mijn wilde-bloemen-boekje goed begrepen heb.

Alles zat dit viooltje tegen. Water kreeg het niet, want het regende amper. Bovendien stond het midden in de bocht die we altijd namen met de fiets. Zelf besloot ik op staande voet die bocht ruimer te nemen, maar ik was niet de enige fietser. Toch bleef het overeind.

'Heb je dat mooie plantje gezien, mam?' riepen de kinderen stuk voor stuk, en zonder dat ik iets hoefde te zeggen, fietsten ook zij om het plantje heen. Het deed me goed te merken dat ik iets van het respect voor de natuur heb kunnen overbrengen aan de volgende generatie. Dagelijks genoot ik van dat kleine plantje.

Tot er iemand met de auto juist hier wilde keren. Vooruit-achteruit-vooruit-en-weer-achteruit. Ik zag het gebeuren, maar wat kon ik nog doen? Het viooltje werd vermorzeld, verdorde alsnog en dat was het dan. Dacht ik. Tot ik dus vandaag opeens dat piepkleine plantje zie.

Ondanks alle ellende is het weer opgekomen en vertoont zelfs al een knop. Verwonderd kijk ik ernaar - verwonderd en verbaasd. Het plantje spreekt de gelijkenis tegen. Maar tegelijkertijd bewijst het de kracht van de natuur. Zonder regen, zonder houvast voor de wortels, verpletterd door autobanden - het leeft! Het bewijst de kracht die in de schepping zit, de mogelijkheid om te overleven die in de natuur geschapen is. Voor mij bewijst het, dat God bestaat, ondanks alle narigheid in de wereld. Want wie anders dan Hij is tot zoiets groots in staat? En ik voel me gelukkig met dit fantastische wondertje zo vlak naast mijn huis.

DE ONTMOETING

Een rabbi zei tegen een atheïst: 'Morgen zal ik God aan jou laten zien.' Waarop de man zei: 'Dat kun jij niet, want God bestaat niet.' De mannen spraken af om elkaar de volgende dag te ontmoeten in een bos, waar de rabbi zijn belofte zou inlossen. Toen beide mannen de dag daarna op een open plek in het bos stonden, zei de rabbi: 'Kijk maar omhoog naar de zon.' De man keek omhoog, maar begon meteen met zijn ogen te knipperen en beschermde zijn ogen met zijn handen. 'Ik kan niet in de zon kijken,' zei hij. De rabbi spoorde hem aan zijn best te doen en zich niet aan te stellen. Na nog enkele pogingen gaf de man het op, waarop de rabbi zei: 'Hoe kan ik jou nu God laten zien, wanneer je nog niet eens in staat bent om in de zon te kijken?'Weleens in de zon gekeken? Niet doen - direct in de zon kijken is gevaarlijk voor je ogen. Daar zijn speciale eclipsbrillen voor ontworpen. Geen mens kan zonder bescherming voor zijn ogen in de zon kijken. Zo kan ook niemand God zien. Hij is te groot, te overweldigend - Hij is heilig! Niemand kan Hem zien en blijven leven! En tóch heeft de Allerhoogste het mogelijk gemaakt om Hem te ontmoeten. God is mens geworden: Jezus! En in de Mens Jezus kunnen wij God ontmoeten! We hoeven niet met een rabbi naar een open plek in het bos om een ontmoeting te hebben met God. Ook hebben we niet een dominee of pastoor nodig om met Hem in contact te komen. We hoeven niet gereformeerd, hervormd, of katholiek te worden. Ook is het niet nodig om naar Betlehem, Jeruzalem of een andere 'heilige' plaats te gaan. Gewoon op de plaats waar u nu bent kunt u God tegenkomen. Kom zoals u bent. U hoeft alleen maar uw hart voor Hem te openen en te geloven dat Jezus de Zoon van God is, gestorven voor uw zonden. God is dichterbij dan u denkt. In feite is het heel eenvoudig om God te ontmoeten. Misschien dat het daarom voor veel mensen zo moeilijk is en ze er maar niet toe komen.

Hoe kunnen sommige mensen zeggen dat God niet bestaat? Ik heb Hem vanmorgen nog gesproken...