WAAROM AL HET LIJDEN?

De Geest van de waarheid zal Mij eren.

EERSTE PINKSTERDAG

We kennen de mijlpalen in Gods heilsplan wel: de geboorte, kruisiging, opstanding en hemelvaart van onze Heer Jezus Christus. Maar ook de uitstorting van de heilige Geest met Pinksteren in Jeruzalem hoort bij de hoogtepunten in Gods heilsgeschiedenis. Wanneer de heilige Geest niet was gekomen, zou het evangelie niet over de hele wereld verspreid zijn. Voor ons zou er geen nieuw leven uit God zijn. We zouden geen kinderen van God kunnen zijn en niet kunnen ervaren dat de heilige Geest ons leidt. Ook de Gemeente van God zou niet zijn geboren. Bovendien maakt de heilige Geest de Zoon van God groot. 'Door jullie bekend te maken wat Hij van Mij heeft, zal Hij Mij eren.'

Satan heeft twee glazen om de mensen hun zonden te laten zien.

Allereerst een verkleinglas, dat hij voor de ogen houdt van geruste zondaars, waarin de zonden klein blijken te zijn.

Ten tweede een vergrootglas, dat hij voor de ogen houdt van een overtuigde zondaar.

GELOOF

Geloof is niet een aarz'lend tasten,

geen worstelen om zekerheid,

geen lijdelijk passief verlangen,

geen zoeken naar een hand die leidt.

't Geloof is niet een hopend wachten,

geen weifelend uitzien naar wat komt,

geen eind'loos bidden en versmachten,

geen last waaronder men zich kromt.

't Is geen krampachtig zich onthouden

van alle blijheid, elke vreugd,

geen weg van wetten en geboden,

of streven naar volmaakte deugd.

't Geloof is dankend, blij aanvaarden

wat God in Christus aan ons gaf,

niet bij het kruishout blijven wenen,

maar juichen bij het lege graf.

Margreet van den Heuvel

'SCHIL 'M MAAR!'

Een moeder liep met haar vierjarig dochtertje over de markt. Toen het kind staarde naar een grote berg sinaasappels, pakte de aardige koopman er één af en gaf die aan haar.

'Wat zeg je nou?' vroeg de moeder aan haar dochter. Het kleine meisje keek naar de sinaasappel en gooide hem toen naar de koopman en riep: 'Schil 'm maar!'

Dankbaarheid is iets waarin we vaak tekortschieten. Wat we vergoelijken bij een kind van vier, zou ondankbaar zijn bij een ouder kind.

Ja, hoe gauw kunnen we zelfs lauw reageren op Gods zegeningen door te denken: Dit is wel aardig, maar ik zou eigenlijk graag wat meer willen hebben.

Een houding van dankbaarheid tegenover God is een kenmerk van geestelijke rijpheid. Paulus schrijft aan de gelovigen in Efeze: 'Dankt te allen tijde in de Naam van onze Here Jezus Christus God, de Vader, voor alles' (Ef. 5:20).

Laten we vandaag dankbaar zijn, in plaats van te klagen over wat we niet hebben en meer te willen hebben.

 ben met u alle dagen tot aan de voleinding van de eeuw.

HEMELVAARTSDAG

De elf discipelen gingen naar Galilea, want daar zouden zij de Heer zien. Eenvoudig gehoorzaam doen wat Hij zegt, brengt ons bij Hem. Dan wil Hij ons zijn heerlijkheid laten zien. Dat leidt tot aanbidding. Bij twijfelaars komt Hij naderbij, opdat zij goed zullen zien dat de gekruisigde Meester echt de Levende is, aan Wie alle macht is gegeven. Later lezen wij van de apostelen dat zij met grote kracht getuigenis gaven van de opstanding van de Heer Jezus (Hand. 4:33). Als wij op Hem zien en alles van Hem verwachten, hebben wij moed en kracht. 'Welzalig hij, wiens verwachting is op de Here' (Ps. 146:5).

De opdracht van de Heer is immens groot: Hij wil dat alle volken tot zijn discipelen gemaakt zullen worden, dat zij gedoopt zullen worden en dat hun geleerd wordt om naar zijn Woord te leven. Het is duidelijk dat deze opdracht ook nu nog van kracht is. En elke christen heeft daarin een grotere of kleinere taak. Beseffen we dat en functioneren we zoals de Heer dat wil? Misschien hebben we wel eens gedacht: wat jammer dat de Heer Jezus niet meer op aarde is om ons te helpen. Het is opmerkelijk dat in dit Evangelie geen woord staat over de hemelvaart van onze Heer. Mattheüs stond erbij toen Jezus ten hemel voer, terwijl zijn handen zegenend over de zijnen waren uitgebreid. Wij mogen vandaag en alle dagen denken aan die prachtige belofte waarmee Mattheüs zijn Evangelie afsluit: 'En zie, Ik ben met u alle dagen.' Onze Heiland blijft bij ons. Lichamelijk is Hij in de hemel. Daar bidt Hij voor ons. Door de Heilige Geest is Hij in ons. Zijn liefde en zorg gaan onverminderd naar ons uit. Hij wil zo graag dat wij iedere dag tot Hem opzien en vol vertrouwen alles van Hem verwachten. Christus is niet ver weg, Hij is en blijft ons elke dag heel dicht nabij.

Hij zei tegen haar: 'Dat hebt u goed gezegd.'

Je zult maar een kind hebben dat ernstig ziek is. Dag in, dag uit zorgen en moeite. De vrouw hier heeft zo'n zorg, maar hoort niet bij Gods volk. Jezus maakt Hij haar op niet mis te verstane wijze duidelijk dat ze niet bij Gods volk hoort. Ze heeft geen enkel recht van spreken. Maar wat ze wel heeft, is lef: ze geeft eerlijk toe dat ze geen aanspraak kan maken op Jezus' hulp. Maar ze laat het er niet zomaar bij zitten. Ze weet dat ze alleen kan vertrouwen op zijn gunst en dat bij Hem alles mogelijk is. God luistert naar zulke mensen die beseffen dat ze nergens recht op hebben en tóch op zijn goedheid vertrouwen

24 Hij ging weg en vertrok naar de omgeving van Tyrus. Daar nam hij zijn intrek in een huis, en hoewel hij niet wilde dat iemand dat te weten zou komen, lukte het hem niet onopgemerkt te blijven. 25 Integendeel, er kwam al meteen een vrouw die over hem gehoord had naar hem toe, en zij viel voor zijn voeten neer. Ze had een dochter die door een onreine geest bezeten was. 26 Deze vrouw was van Syro-Fenicische afkomst en geen Jodin; ze smeekte hem om bij haar dochter de demon uit te drijven. 27 Hij zei tegen haar: ‘Eerst moeten de kinderen genoeg te eten krijgen; het is niet goed om de kinderen hun brood af te pakken en het aan de honden te voeren.’ 28 De vrouw antwoordde: ‘Heer, de honden onder de tafel eten toch de kruimels op die de kinderen laten vallen.’ 29 Hij zei tegen haar: ‘Dat hebt u goed gezegd. Ga naar huis, de demon heeft uw dochter al verlaten.’ 30 En toen ze thuiskwam, lag haar kind op bed en bleek de demon verdwenen te zijn.

Mar.7:24-30

Mijn God, mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?

Deze psalm is een psalm van David. Hij heeft de psalm gemaakt in een tijd van zware beproevingen en nood. Waarschijnlijk toen hij moest vluchten voor koning Saul. Ongetwijfeld heeft hij deze psalm opgeschreven onder de leiding van de heilige Geest. Veel dingen die hier genoemd worden, zijn niet rechtstreeks van toepassing op David zelf. Het blijkt duidelijk dat we in deze psalm een profetische beschrijving vinden van het lijden van de Heer Jezus aan het kruis. Verschillende teksten uit deze psalm worden in het Nieuwe Testament aangehaald. Ze werden vervuld tijdens het lijden van de Heer Jezus aan het kruis. De woorden waarmee de psalm begint: 'Mijn God, mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?' zijn door de Heer Jezus uitgesproken toen Hij in de drie uren van duisternis door God verlaten was. In de psalm wordt deze vraag van de Heer Jezus niet beantwoord, maar tijdens zijn kruislijden gaf God Hem ook geen antwoord. Waarom moest de Heer Jezus, de man die het lijden kende, zo lijden op het kruis? Zijn lichamelijk lijden moet al enorm zijn geweest. De woorden uit de psalm laten daar iets van zien: 'Als water ben Ik uitgegoten' en 'mijn gebeente valt uiteen' en 'mijn hart is als was, het smelt in mijn lijf'. Maar dat Hij door God verlaten werd, in de drie uren van duisternis, was nog erger voor Hem. Aan het kruis is de Heer Jezus voor ons één gemaakt met de zonde en heeft Hij onze zonden in zijn lichaam gedragen. Hij kreeg de straf die wij verdiend hadden. God kan de zonde niet verdragen. Daarom moest God Hem op het kruis alleen laten. Hij is nu niet meer alleen. Vandaag wil Hij bij zijn broeders en zusters zijn om samen met hen God te eren: 'Ik zal U loven in de kring van mijn volk.

1 Voor de koorleider. Op de wijs van De hinde van de dageraad. Een psalm van David.

2 Mijn God, mijn God,

waarom hebt u mij verlaten?

U blijft ver weg en redt mij niet,

ook al schreeuw ik het uit.

3 ‘Mijn God!’ roep ik

overdag, en u antwoordt niet,

’s nachts, en ik vind geen rust.

4 U bent de Heilige,

die op Israëls lofzangen troont.

5 Op u hebben onze voorouders vertrouwd;

zij hebben vertrouwd en u verloste hen,

6 tot u geroepen en zij ontkwamen,

op u vertrouwd en zij werden niet beschaamd.

7 Maar ik ben een worm en geen mens,

door iedereen versmaad, bij het volk veracht.

8 Allen die mij zien, bespotten mij,

ze schudden meewarig het hoofd:

9 ‘Wend je tot de HEER! Laat hij je verlossen,

laat hij je bevrijden, hij houdt toch van je?’

10 U hebt mij uit de buik van mijn moeder gehaald,

mij aan haar borsten toevertrouwd,

11 bij mijn geboorte vingen uw handen mij op,

van de moederschoot af bent u mijn God.

12 Blijf dan niet ver van mij,

want de nood is nabij

en er is niemand die helpt.

13 Een troep stieren staat om mij heen,

buffels van Basan omsingelen mij,

14 roofzuchtige, brullende leeuwen

sperren hun muil naar mij open.

15 Als water ben ik uitgegoten,

mijn gebeente valt uiteen,

mijn hart is als was,

het smelt in mijn lijf.

16 Mijn kracht is droog als een potscherf,

mijn tong kleeft aan mijn gehemelte,

u legt mij neer in het stof van de dood.

17 Honden staan om mij heen,

een woeste bende sluit mij in,

zij hebben mijn handen en voeten doorboord.

18 Ik kan al mijn beenderen tellen.

Zij kijken vol leedvermaak toe,

19 verdelen mijn kleren onder elkaar

en werpen het lot om mijn mantel.

20 HEER, houd u niet ver van mij,

mijn sterkte, snel mij te hulp.

21 Bevrijd mijn ziel van het zwaard,

mijn leven uit de greep van die honden.

22 Red mij uit de muil van de leeuw,

bescherm mij tegen de horens van de wilde stier.

U geeft mij antwoord.

Ps.22:1-22

WONDERLIJK .

Verbaasd en stil blijf ik staan en kijk naar het piepkleine plantje tussen het grind. Ik buk me en ontdek tot mijn verrassing een minuscuul bloemknopje. Een compleet plantje van zo'n anderhalve centimeter breed. Maar het ís een plantje. Tussen het grind, de meest onmogelijke plek op mijn hele erf. Verwonderd glijd ik met mijn vinger langs de blaadjes. Wonderlijk... zo veel levenskracht, zo veel wil om te overleven, zo veel energie. Een maand of twee geleden was het plantje net zo klein. Ook toen al verbaasde ik me over de plek waar het stond. Een zaadje door de wind meegevoerd, terechtgekomen tussen de kiezels. Houvast voor de wortels was er nauwelijks te vinden. Ik dacht aan de gelijkenis van de zaaier: 'En een ander deel (van het zaad) viel op de rotsbodem en toen het opkwam, verdorde het, omdat het geen vochtigheid had.'

Dit zaadje was ook op een 'rotsbodem' terechtgekomen. En het kwam op. Maar... het verdorde níét. Het groeide en bloeide en was mooier dan alle andere viooltjes in mijn tuin. Heel kleine bloemetjes had het, heldergeel van kleur. Een akkerviooltje, als ik mijn wilde-bloemen-boekje goed begrepen heb.

Alles zat dit viooltje tegen. Water kreeg het niet, want het regende amper. Bovendien stond het midden in de bocht die we altijd namen met de fiets. Zelf besloot ik op staande voet die bocht ruimer te nemen, maar ik was niet de enige fietser. Toch bleef het overeind.

'Heb je dat mooie plantje gezien, mam?' riepen de kinderen stuk voor stuk, en zonder dat ik iets hoefde te zeggen, fietsten ook zij om het plantje heen. Het deed me goed te merken dat ik iets van het respect voor de natuur heb kunnen overbrengen aan de volgende generatie. Dagelijks genoot ik van dat kleine plantje.

Tot er iemand met de auto juist hier wilde keren. Vooruit-achteruit-vooruit-en-weer-achteruit. Ik zag het gebeuren, maar wat kon ik nog doen? Het viooltje werd vermorzeld, verdorde alsnog en dat was het dan. Dacht ik. Tot ik dus vandaag opeens dat piepkleine plantje zie.

Ondanks alle ellende is het weer opgekomen en vertoont zelfs al een knop. Verwonderd kijk ik ernaar - verwonderd en verbaasd. Het plantje spreekt de gelijkenis tegen. Maar tegelijkertijd bewijst het de kracht van de natuur. Zonder regen, zonder houvast voor de wortels, verpletterd door autobanden - het leeft! Het bewijst de kracht die in de schepping zit, de mogelijkheid om te overleven die in de natuur geschapen is. Voor mij bewijst het, dat God bestaat, ondanks alle narigheid in de wereld. Want wie anders dan Hij is tot zoiets groots in staat? En ik voel me gelukkig met dit fantastische wondertje zo vlak naast mijn huis.

DE ONTMOETING

Een rabbi zei tegen een atheïst: 'Morgen zal ik God aan jou laten zien.' Waarop de man zei: 'Dat kun jij niet, want God bestaat niet.' De mannen spraken af om elkaar de volgende dag te ontmoeten in een bos, waar de rabbi zijn belofte zou inlossen. Toen beide mannen de dag daarna op een open plek in het bos stonden, zei de rabbi: 'Kijk maar omhoog naar de zon.' De man keek omhoog, maar begon meteen met zijn ogen te knipperen en beschermde zijn ogen met zijn handen. 'Ik kan niet in de zon kijken,' zei hij. De rabbi spoorde hem aan zijn best te doen en zich niet aan te stellen. Na nog enkele pogingen gaf de man het op, waarop de rabbi zei: 'Hoe kan ik jou nu God laten zien, wanneer je nog niet eens in staat bent om in de zon te kijken?'Weleens in de zon gekeken? Niet doen - direct in de zon kijken is gevaarlijk voor je ogen. Daar zijn speciale eclipsbrillen voor ontworpen. Geen mens kan zonder bescherming voor zijn ogen in de zon kijken. Zo kan ook niemand God zien. Hij is te groot, te overweldigend - Hij is heilig! Niemand kan Hem zien en blijven leven! En tóch heeft de Allerhoogste het mogelijk gemaakt om Hem te ontmoeten. God is mens geworden: Jezus! En in de Mens Jezus kunnen wij God ontmoeten! We hoeven niet met een rabbi naar een open plek in het bos om een ontmoeting te hebben met God. Ook hebben we niet een dominee of pastoor nodig om met Hem in contact te komen. We hoeven niet gereformeerd, hervormd, of katholiek te worden. Ook is het niet nodig om naar Betlehem, Jeruzalem of een andere 'heilige' plaats te gaan. Gewoon op de plaats waar u nu bent kunt u God tegenkomen. Kom zoals u bent. U hoeft alleen maar uw hart voor Hem te openen en te geloven dat Jezus de Zoon van God is, gestorven voor uw zonden. God is dichterbij dan u denkt. In feite is het heel eenvoudig om God te ontmoeten. Misschien dat het daarom voor veel mensen zo moeilijk is en ze er maar niet toe komen.

Hoe kunnen sommige mensen zeggen dat God niet bestaat? Ik heb Hem vanmorgen nog gesproken...

HAMED

Hamed groeide op in een groot, liberaal moslimgezin in Irak. Verhalen over God werden van vader op zoon doorgegeven. Hamed hoort bij het volk van de Koerden, een volk dat vele vijanden kent. Oorlog is er aan de orde van de dag. Hamed volgde een militaire opleiding onder het bewind van Saddam Hussein. Hij kreeg de leiding over zo'n tweehonderd man.

Hij begaf zich in die tijd ook op het politieke terrein en leerde Saddam Hussein van dichtbij kennen. Hamed kreeg veel moeite met het regime. 'Mijn haat tegenover deze man was groot. Ik maakte plannen om hem te doden.' Dat bleef niet onopgemerkt. Hamed werd gevangengenomen en gefolterd. Hij was wanhopig en wilde dood. Hij deed een zelfmoordpoging. Met spoed werd hij naar het ziekenhuis gebracht. Later wist hij, toen hij weer wat hersteld was, te ontkomen en hij vluchtte naar Iran. 'In Iran verdachten ze mij van spionage. Ik belandde weer in de gevangenis, maar ik wist te ontsnappen. Tien jaar vocht ik tegen Saddam Hussein. Toen wilde ik terug naar mijn vaderland.' Maar de Iraniërs voelden dat als een soort verraad en gooiden hem in het gevang. Daar leed hij onbeschrijflijk. In zijn wanhoop riep hij tot God: 'Here God, help me!' Hamed wist op een wonderlijke wijze te ontkomen. Hij moest het land uit. Samen met zijn hoogzwangere vrouw - die hij in Iran had leren kennen - en hun kinderen sloeg hij op de vlucht. Dagen en nachten zonder slaap en in groot gevaar volgden. 'Ik had het gevoel of die week wel een jaar duurde.'

Uiteindelijk kwam het gezin in Nederland terecht. Gebroken en uitgeput. Na een halfjaar in een asielzoekerscentrum te hebben doorgebracht, kregen ze een huis toegewezen in het midden van het land. Kort daarna ontving het gezin een vaste status. Ze haalden opgelucht adem. 'Maar in mijn hart was nog geen rust,' vertelt Hamed. 'De angst zat diepgeworteld. Mijn verleden leefde voort in het heden. Zodra het donker werd was ik bang. Ik had angst voor de hel. Was dat mijn eindbestemming? Ik zocht hulp bij artsen en psychiaters. Maar ze konden me niet helpen. De onrust bleef.' Lidia, zijn vrouw, ging naar naailes. Daar baden de anderen tot God. Het viel haar op dat de vrouwen iets positiefs uitstraalden. Ze zag iets in hun ogen. Maar toen Hamed dit hoorde, verbood hij haar er nog heen te gaan. Enkele weken later stond er iemand voor de deur. Lidia herkende haar meteen, het was een vrouw die ze op naailes had leren kennen. Ze vertelde dat ze Lidia al een tijdje miste en vroeg of ze mocht binnenkomen. Hamed: 'Toen viel mij ook op dat deze vrouw iets uitstraalde, een geluk, een vrede die wij misten. Ze vroeg of ze vaker langs mocht komen en liet een Bijbel achter. Ik begon erin te lezen. Dag en nacht las ik in de Bijbel. Ik las over de mens, vies en zondig. Maar ook over Iemand die de mens ervan kon bevrijden. Veel begreep ik er nog niet van.''Na een tijdje verhuisde deze vrouw en verloren we haar uit het oog. Veel vragen bleven onbeantwoord. Tenslotte belandde de Bijbel in de kast.'

Hamed ging op zoek naar werk. Hij kwam in dienst van een schildersbedrijf. Zijn nieuwe werkgever bleek een christen te zijn. Als deze man bad voor z'n eten, hoorde Hamed hem danken voor de verlossing van zijn zonden en voor het eeuwige leven dat hij ontving van God de Vader door Jezus Christus. 'Het viel mij op dat deze man zeker was van een eeuwig leven met God, iets waarvan een moslim nooit zeker is. Ik wilde er meer van weten. Hij bood aan over zijn geloof te komen ''Ik hoefde er niets voor te offeren. Ik mocht Gods liefde zomaar voor niets ontvangen! Toch was dat geen gemakkelijke boodschap. Dat kon niet, dacht ik. Maar het stond echt zo in de Bijbel! Als je je fouten bij God brengt, je leven zonder God, dan wil Hij je vergeven. Jezus Christus heeft voor jouw zonden geboet met zijn leven. Hij wil je nieuw leven geven, eeuwig leven met Hem. We zijn neergeknield en ontvingen Jezus in ons hart. Alle last viel van mij af. Het was alsof ik bekleed werd met Gods liefde en warmte. Eindelijk daalde er een diepe vrede in mijn hart. De angst was weg. En ik wist het zeker: God is ook mijn Vader!'

Hamed en zijn gezin verkeren nog steeds in moeilijke omstandigheden. Er dreigt regelmatig gevaar vanuit hun geboorteland, terwijl ze in Nederland ook veel afkeer ervaren. Maar één ding blijft onveranderd: uit hun ogen straalt vrede en blijdschap.vertellen bij ons thuis. Ik haalde de Bijbel weer onder het stof vandaan. Die avond werd mij veel duidelijk over wie God is. Toen stelde hij de vraag: "Als je sterft, waar ga je dan heen?" "Naar de hel," antwoordde ik. "Ik heb verschrikkelijke dingen gedaan, ik ben bang voor God, er is geen rust in mijn hart." Maar hij liet me zien dat in de Bijbel staat dat God van mij houdt: "Zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in Hem gelooft, eeuwig leven heeft." en "Wie de Zoon heeft, heeft het leven."'

Wie oren heeft om te horen, moet goed luisteren!

De Heer Jezus staat in een bootje op het meer en de mensen staan op de oever en luisteren naar Hem. De Heer vertelt de gelijkenis van een man die naar zijn land gaat om zaad te zaaien. De vraag is wat er gebeurt met al dat zaad. Niet al het zaad brengt vrucht voort. Alleen het zaad dat in de goede aarde valt. De Heer eindigt deze gelijkenis met de woorden: 'Wie oren heeft om te horen, moet goed luisteren!' Laat het zaad van het Woord in je hart zakken zodat het vrucht kan dragen voor God. Wat is luisteren vaak moeilijk. Wij hebben zelf zo veel te vertellen. Wanneer we niet goed luisteren, begrijpen we vaak niet wat iemand tegen ons zegt, ook niet wanneer God via de Bijbel tot ons spreekt. Dan is het goed om te bidden: 'Heer, leer me luisteren.'