mieke mantel

Komt de Christus dan soms uit Galilea?

De bijbelgetrouwe luisteraars hadden een serieus probleem. Ze wisten uit hun bijbel waar de Messias vandaan zou komen, en dat klopte niet met wat ze over Jezus dachten te weten. Wonderlijk: hun bijbelkennis lijkt hen in de weg te staan. Maar het probleem was niet de vervulling van de bijbelse belofte, het probleem was hun eigen kennis over Jezus. Zij dáchten te weten waar Hij vandaan kwam. Op dezelfde wijze moeten ook wij onze eigen meningen af en toe goed relativeren. De Bijbel is wel onfeilbaar, maar wat wij ermee doen en wat wij eruit concluderen, zou wel eens beïnvloed kunnen zijn door óns feilbaar denken.

Ik ken Hem.

HET OPEN VERHAAL

De Heer Jezus heeft het verhaal verteld dat meestal de gelijkenis van de verloren zoon genoemd wordt.

We weten wel dat niet die zoon de hoofdrolspeler uit dat verhaal is, en ook niet de eigengerechtige oudste zoon, maar de vader: 'Toen hij nu nog veraf was, zag zijn vader hem.' De vader zag, hoewel hij nog ver weg was, dat het de zoon was naar wie hij alle dagen had uitgekeken.

Het lijkt of het verhaal niet helemaal af is. Want de oudste zoon, die zich zo verongelijkt voelde en zo'n goeie dunk van zichzelf had, wilde niet naar binnen gaan. Wat gaat hij nou uiteindelijk doen? Komt hij binnen of blijft hij koppig buiten staan? Het staat er niet. Waarom niet?

Omdat jij, die het zo goed met jezelf hebt getroffen, die zoveel succes hebt en zo geslaagd bent in het leven, en dat zelf ook zo goed weet en waardeert, omdat jíj die vraag voor jezelf moet beantwoorden.

  God geve het! - door van je voetstuk af te stappen en naar binnen te gaan, om daar naast je broer, je zuster, je weet wel wie, te gaan zitten!

IEDERE OCHTEND ...

... heb ik een afspraak met God.

Ik heb mij dikwijls afgevraagd wat er gebeurt als de God die van mij houdt, komt om mij te ontmoeten. Wat gaat er in Hem om als Hij vraagt: 'Henry, waar ben je?' - en ik ben er niet? Ik merkte ook in mij eigen leven: ik houd mijn stille tijd, niet om een relatie tot stand te brengen, maar omdat ik die relatie reeds heb en ernaar verlang Hem in mijn stille tijd te ontmoeten. Ik wil tijd met Hem doorbrengen, en die samen doorgebrachte tijd verrijkt en verdiept de relatie die ik met Hem heb.

Veel mensen zeggen: 'Voor mij is het een hele strijd tijd alleen met God door te brengen.' Als u ook met dit probleem te kampen hebt, wil ik u een voorstel doen: maak het tot een prioriteit in uw leven om Hem met heel uw hart te leren liefhebben. Houd uw stille tijd omdat u Hem kent en liefhebt, en niet uit plichtsgevoel of om iets over Hem te ervaren. U zult het verschil merken in uw leven.

Mijn leer is niet van Mij.

Als wij in de kerk zijn opgegroeid en doordrenkt zijn met bijbelse leer, lopen we het risico dat we zo gewend zijn aan alle onderdelen van de leer dat die ons niet meer kunnen verbazen. Voor de omstanders van de Heer Jezus was dat anders. Veel discipelen hadden Hem verlaten, een deel van zijn familie geloofde niet in Hem. Dat had alles te maken met zijn pretenties: dat alles wat Hij deed en zei rechtstreeks uit de hemel kwam. Het is goed om eens stil te staan bij dat heel bijzondere. Laten we ons maar verbazen over de leer van Jezus, laten we die maar diep tot ons laten doordringen!

Want ook zijn broers geloofden niet in Hem.

Ongeveer dertig jaar lang hadden de broers en zussen van de Heer Jezus Hem al gekend. Al die tijd hadden ze Hem dagelijks meegemaakt. Maar dat was geen garantie voor geloof. Daarvoor moesten ze ieder individueel een persoonlijke keus maken. Wij kunnen tientallen jaren in de kerk komen, het evangelie horen, gelovigen (goede en minder goede) om ons heen zien, braaf in de sporen lopen waardoor wij geaccepteerd worden. Maar dat is nog geen geloof. Het draait ook bij ons om dat éne: de persoonlijke keus voor Jezus. Ook na soms tientallen jaren is het daarvoor niet te laat.

Heer, naar wie zullen wij toe gaan?

Veel volgelingen verlaten de Heer Jezus. Als ze meditatieopdrachten hadden gekregen, of strenge regels in het kader van een verbond, ja, dan zouden ze Jezus wel willen volgen. Maar nu Jezus niets anders vraagt dan in Hem te geloven en zich dagelijks met Hem te verbinden, nee, nu zijn ze teleurgesteld en gaan ze op zoek naar een religie die meer bij hun persoonlijke ideeën past. Slechts een paar volgelingen herkennen de échte genade in de woorden van de Heer. Dít zijn woorden van eeuwig leven. Bij déze Heer willen ze horen!

JOUW GROTE OPDRACHT

Gisteren is voorbij. Wat overblijft, is vandaag - tot de dag dat je zult sterven. Wat ga jij doen met jouw resterende tijd?

Ik toetste u.

Natuurlijk had Israël het tijdens de uittocht uit Egypte niet zo ervaren. Ze hadden dorst, ze waren gefrustreerd geraakt door onverwachte tegenvallers, door de hitte van de dag en de kou van de nacht. In zulke omstandigheden kun je steeds minder hebben van de mensen om je heen, je raakt steeds sneller geïrriteerd. U weet wel hoe dat gaat. Uiteindelijk was hun frustratie ook naar God doorgebroken: is de Heer eigenlijk wel met ons?

Het was een toets van God geweest. Niet een proef om het volk over te halen tot zondigen. Maar een test om zichtbaar te laten worden wat er in hun hart was. In moeilijke situaties blijkt ons karakter!

God wil zo graag dat zijn kinderen Hem in staat stellen om voor hen te zorgen. Hij wil geven, helpen, troosten. Het probleem dat wij vaak ervaren, zit dan ook niet in het karakter van God, maar in dat van ons. Willen wij wel ontvangen? Willen wij wel geholpen worden, getroost worden? Net als bij de Israëlieten zit ons karakter ons soms danig in de weg. Te trots om ons ongelijk toe te geven. Te hoogmoedig om ons voor God te vernederen. Te hardnekkig om getroost te worden. Te vasthoudend om gecorrigeerd te kunnen worden. Alle trekjes die in de geschiedenis van Israël blijken, zijn ook zichtbaar in de geschiedenis van de kerk. En de meeste ook in de geschiedenissen van individuele christenen.

God moet ook in zijn handelen met ons waarschijnlijk regelmatig verzuchten: 'Och, dat mijn volk naar Mij luisterde...' (vers 14). Gelukkig is het nooit te laat om ons naar Hem toe te keren, om bij Hem te schuilen. Want zijn karakter is liefde en trouw, en Hij verandert niet.

WAT IS GELOOF?

Een blind jongetje stond tussen andere jongens te vliegeren. Een kennis wilde hem wat plagen en zei tegen hem: 'Waar is je vlieger? Je weet niet eens of hij hoog in de lucht zit, of ergens op de grond ligt.'  'Jawel, dat weet ik wel, hij zit hoog in de lucht.' 'Hoe weet je dat, je kunt hem toch niet zien?' 'Nee, maar ik voel het aan het trekken van de vlieger aan het touw.'  Het jongetje kon zijn vlieger niet zien, toch was hij ervan overtuigd dat de vlieger hoog in de lucht zat. Dit is een mooi voorbeeld van geloven. Geloven in de Bijbel is zeker weten, hoewel je het niet ziet. 'Het geloof is de zekerheid van wat men hoopt en de overtuiging van wat men niet ziet' (Hebr. 11:1). Wij geloven omdat we weten dat wat God zegt, waar is. In het geloof ligt dus zekerheid. De Here Jezus zei tegen Thomas: 'Omdat je Mij hebt gezien, heb je geloofd? Gelukkig zij die niet gezien en toch geloofd hebben' (Joh. 20:31).

ALLES IS WAAR - OF NIET?

De schappen van onze westerse 'godsdienstsupermarkt' zijn goed gevuld. Boeddha, Ghandhi, Mohammed en Jezus staan naast elkaar op dezelfde plank. Er is voor elk wat wils en alles is wáár - niet waar? Kies maar uit. En tegenover de stellingen waar Reiki, Wicca en Yoga staan, vindt u een vergaarbak van allerlei alternatieve geneeswijzen. Het is ook mogelijk je eigen 'geloof' samen te stellen. Je neemt wat van de Bijbel, de Koran en wat van de geschriften van Bhagwan - en ziedaar, je hebt je eigen religie. Jouw waarheid! Het enige waar je op moet letten is: je moet je er goed bij voelen. De supermarkt is zeer klantvriendelijk. Pas er voor op dat je allerlei 'waarheden' niet tegen elkaar uit speelt. Dat heeft geen zin. Elke tegenstrijdigheid is schijn: paradoxaal! En wanneer het over God gaat, dan hebben we het uiteindelijk allemaal over dezelfde god - of niet?

Wat is waarheid? Bestaat er wel zoiets als 'waarheid'? Volgens Jezus wel. Hij waagde het te zeggen dat Hijzelf de waarheid is. Sommigen vinden dat elitair, intolerant, onverdraagzaam. Maar wie de Evangeliën leest, kan Jezus zoiets niet verwijten. Integendeel! Hij verdroeg hoeren, tollenaars, zondaars, at met hen en veroordeelde hen niet. Hij heeft gezegd: 'Ik ben niet gekomen om de wereld te oordelen, maar om haar te redden.' Jezus nam geen blad voor de mond. Wat goed was, noemde Hij goed en wat slecht was, noemde Hij slecht. Wie er ook voor Hem stond. Dat werd overigens uiteindelijk wel zijn dood.

Maar iedereen die Hem ontmoette, voelde wel aan dat zijn maatstaf ongewoon zuiver was en zijn woorden oprecht. Zo had nog nooit iemand gesproken! Waarheid was bij Hem geen kille wet. Waarheid werd verweven met liefde. Toch is het onmogelijk de brandende fakkel van de waarheid in een dichte menigte van mensen uit te dragen, zonder schroeiplekken te veroorzaken aan baarden of kleren. Vooral de gezetelde 'godsdienstige' mens stoorde zich aan Jezus' uitspraken. Kruisig Hem! Wie denkt Hij wie Hij is?

Jezus is de weg, de waarheid en het leven! Niemand komt tot God, tenzij door Hem!

                                                                                                              Peper & Zout scheurkalender 14 feb. 2007

Als ik wist dat ik je voor het laatst in slaap zag vallen, zou ik je nog beter instoppen en de Heer vragen of Hij de wacht wil houden.

Als ik wist dat ik je voor het laatst de deur zag uitgaan, zou ik je een knuffel en een zoen geven en je terugroepen om er nog één te geven.

Als ik wist dat het voor het laatst was, zou ik nog wel wat tijd hebben om te zeggen dat ik van je houd, i.p.v. aan te nemen dat je dat wel weet.

Als ik wist dat het voor het laatst was, zou ik de dag met jou willen beleven, i.p.v. te denken er komen vast nog een heleboel dagen, dus wacht nog maar even.

Een vergissing kunnen we toch altijd nog compenseren en we krijgen toch altijd een kans om ervan te leren ?

‘Ik houd van je’ kunnen we toch altijd nog zeggen ?

De kans om te vragen ‘Kan ik helpen?’ dient zich toch nog vaak genoeg aan ?

Maar als ik er naast zit en vandaag de laatste dag is, wil ik graag zeggen hoeveel ik van je houd en hoe dankbaar ik ben dat ik je kennen mag.

Niemand, jong of oud, weet of hij morgen nog leeft.

Vandaag is misschien je laatste kans om je geliefde in je armen te nemen....

Dus waarom zou je tot morgen wachten ?

Doe het gewoon vandaag !

Want als vandaag de laatste dag is, zul je het jezelf nooit vergeven, dat je geen tijd had voor een glimlach, knuffel of zoen, en dat je het te druk had voor wat iemands laatste wens bleek te zijn.

Neem je dierbaren dus vandaag in je armen, fluister in hun oor en zeg hoeveel je van hen houdt en dat je hen altijd zult koesteren.

Neem de tijd om te zeggen ‘Het spijt me’,  ‘Wil je me vergeven’,  ‘Dank je’  of

‘Het geeft niet’.

En als inderdaad een keer vandaag de laatste dag is, dan hoef je niet terug te kijken met spijt of verdriet.

ZORG EN LEIDING; MAAR HOE?

In een kudde schapen zijn sterke en zwakke dieren; oude schapen en lammeren. Hoe moeten ze geleid worden? De herder past zich aan bij de zwakke schapen. Die hebben de meeste zorg nodig. Zo is het ook in de Gemeente van God. Allen zijn schapen van de goede Herder. Hij zorgt voor hen en leidt ze in goede weiden. Hij deelt deze zorg met de aardse herders die Hij in de Gemeente gegeven heeft. Iedere christen die zijn Heer en Herder wil dienen, kan van Hem leren. Hij is nederig en zachtmoedig en heeft veel geduld. Bent u christen en wilt u in de Gemeente van God dienen? De grote Herder wil u zeker helpen om anderen tot zegen te zijn. U kunt dienen met de gaven die Hij u door zijn Geest gegeven heeft. Veel hangt af van de manier waarop u die gaven uitoefent. Van de grote Herder lezen we in Jesaja 40: 'Hij zal als een herder zijn kudde weiden; in zijn arm de lammeren vergaderen en ze in zijn schoot dragen; de zogenden zal Hij zachtkens leiden.' Paulus spoort de gelovigen aan om de kleinmoedigen te vertroosten, de zwakken te ondersteunen en lankmoedig te zijn jegens allen.

Ik ben het brood van het leven.

Hele volksstammen zij tegenwoordig op dieet. Er wordt nauwkeurig gerekend: hoeveel calorieën, hoeveel koolhydraten, hoeveel vezels, hoeveel mineralen. Het zou prachtig zijn als wij dezelfde zorgvuldigheid zouden opbrengen om eens na te denken waarmee wij onze harten en onze zielen voeden. Want iedereen snapt dat zulk voedsel veel belangrijker is dan wat wij met onze monden eten. Welke dingen zien wij, welke dingen horen wij, wat lezen wij? Aan welke dingen denken wij en waaraan besteden wij aandacht en tijd? Welk dieet heeft onze ziel?

WEER EEN NIEUWE DAG!

Weer een nieuwe dag! Iemand heeft eens gezegd: 'Leef zo alsof elke dag je laatste was!' Zou dit de houding zijn die God van ons vraagt? Als we bij die gedachte leven, bestaat het gevaar dat we angstig en krampachtig gaan leven. Zou het niet beter zijn elke nieuwe morgen te begroeten met het gebed: 'Heer, leer mij zo te leven alsof deze dag mijn eerste is!' Als we zo leven, leven we in dankbare verwondering.

We moeten niet denken dat God ons aan het eind van deze dag zal vragen of we klaar zijn gekomen met alles wat we ons hadden voorgenomen te doen. Hij zal ook niet letten op de veelheid van onze prestaties, of op wat we bereikt hebben. Dat doen wij zelf wel vaak. Dat is kennelijk iets menselijks. Wij vragen ons aan het eind van de dag vaak geërgerd af: 'Wat heb ik vandaag nu eigenlijk gepresteerd?' God ziet niet naar uiterlijke dingen. God ziet het hart van de mens aan. Veel mensen zijn ongelukkig als de taak die ze verricht hebben, hun ontvalt. Beseffen we wel dat we eigenlijk onszelf zoeken bij al onze werkzaamheden? We mogen, vol vertrouwen, elke nieuwe morgen in zijn hand leggen en Hem bidden om wijsheid en kracht om tot eer van Hem te leven.

Wat moeten wij doen?

Zij werden bang.

Er is veel in dit leven om angstig van te worden. Allemaal krijgen wij te maken met stormen, met onverwachte gebeurtenissen, met onbeheersbare situaties, met ziekte of angst. Wij merken steeds weer dat we kleine en kwetsbare mensen zijn. In de angst die zijn discipelen hier meemaken, troost de Heer Jezus hen. Niet met grote, opvallende wonderen, maar met Zichzelf. Hij is erbij, ze zijn niet alleen. Zijn wij soms bang, voelen wij onze kwetsbaarheid? Hij komt dan ook bij ons, met diezelfde wonderbaarlijk troostende woorden: 'Ik ben het.'