Welzalig de mensen wier sterkte in U is.

Iemand vergeven, 

 verandert niet het verleden, maar geeft wel zicht op de toekoms

Geloof is nooit los verkrijgbaar.

Het moet altijd (uit)gedragen worden door een mens. En die mens is uniek. Hij of zij heeft in de loop van zijn leven ervaringen opgedaan die hem hebben gekleurd. Er waren hopelijk mooie en opbouwende ervaringen bij van warmte en nabijheid, van harmonie en vrede. Maar er waren ongetwijfeld ook beschadigingen bij. En die ervaringen vonden weer een voedingsbodem in een bepaald karakter. Zo is die mens geworden tot een aarden vat waar Gods ervaringen in zijn opgeslagen. En aan dat aarden vat kleven dus heel wat zaken die zich onmiskenbaar hebben gemengd met de inhoud van het vat.Soms is het goed om dit weer even voor de geest te halen. Bijvoorbeeld als we met anderen spreken over God. Vooral als we anderen dreigen te idealiseren, omdat zij een dergelijk bijzondere band met God lijken te hebben en omdat God zo duidelijk en helder tot hen lijkt te spreken.

Zij horen overal Gods stem en lijken onmiddellijk te weten wat Hij wil en ze vertellen ons hoe ze Hem ervaren en dicht bij zich voelen. En dat terwijl wij misschien zo moeizaam moeten zoeken naar iets van Gods bedoeling met ons leven.

Bijvoorbeeld omdat wij Hem nooit zo helder tegen ons hebben horen spreken, of 'dat bijzondere gevoel' niet ervaren dat zij kennelijk ervaren.Het is goed om te bedenken dat geloof nooit los verkrijgbaar is als we ons dreigen te ergeren aan andere gelovigen. Als we heel duidelijk zouden kunnen aanwijzen waar hun boodschap van God niet klopt, om allerlei redenen. Op zulke momenten helpt het ons om te beseffen dat 'het geloof nooit los verkrijgbaar is'. Zo heeft God het gewild. Hij heeft het alleen door mensen heen gestalte laten krijgen. Toen de gestalten zó ver van het origineel waren afgedwaald dat het haast niet meer te herkennen was, toen heeft Hij zijn Zoon gezonden. Toen is het Woord vlees geworden en heeft onder ons gewoond en heeft ons de Vader laten zien. Hij was de Levende, die ons liet zien hoe geloof en liefde voor de Vader er uit kan zien door een mens heen. Een leven, volkomen tot eer van zijn Vader: dát is geloof.

Wij hebben ook de opdracht om door ons heen het geloof te laten zien. In woorden, in daden, door heel ons leven en handelen heen. Met hart en ziel aan God verbonden, omdat het geloof niet los verkrijgbaar is. Gelukkig maar.

Ik wil horen wat God, de HERE, spreekt.

Als we de Bijbel openen, zou dat ons verlangen moeten zijn: Hem te horen spreken. Daar zijn redenen genoeg voor. Ten eerste vertelt de Bijbel ons Wie God is: Schepper, Onderhouder en zelfs Vader wil Hij zijn. Ten tweede laat de Bijbel zien wie we zelf zijn. Dat is niet zo'n mooi plaatje misschien. Want hoewel we naar Gods beeld gemaakt zijn, hebben we daarna de zaak grondig verprutst. Maar gelukkig is er een ten derde: we lezen over de Heer Jezus en zijn verlossingswerk. God schenkt ons nieuw leven. En ten vierde is Gods Woord een lamp voor onze voet. Als we niet zo goed weten waar we heen moeten gaan, kan de Bijbel ons helpen om onze weg in dit leven te vinden.

GELOOF IS NOOIT LOS VERKRIJGBAAR.

Geloof is nooit los verkrijgbaar. Het moet altijd (uit)gedragen worden door een mens. En die mens is uniek. Hij of zij heeft in de loop van zijn leven ervaringen opgedaan die hem hebben gekleurd. Er waren hopelijk mooie en opbouwende ervaringen bij van warmte en nabijheid, van harmonie en vrede. Maar er waren ongetwijfeld ook beschadigingen bij. En die ervaringen vonden weer een voedingsbodem in een bepaald karakter. Zo is die mens geworden tot een aarden vat waar Gods ervaringen in zijn opgeslagen. En aan dat aarden vat kleven dus heel wat zaken die zich onmiskenbaar hebben gemengd met de inhoud van het vat.

Soms is het goed om dit weer even voor de geest te halen. Bijvoorbeeld als we met anderen spreken over God. Vooral als we anderen dreigen te idealiseren, omdat zij zo'n bijzondere band met God lijken te hebben en omdat God zo duidelijk en helder tot hen lijkt te spreken.

Zij horen overal Gods stem en lijken onmiddellijk te weten wat Hij wil en ze vertellen ons hoe ze Hem ervaren en dicht bij zich voelen. En dat terwijl wij misschien zo moeizaam moeten zoeken naar iets van Gods bedoeling met ons leven.

Bijvoorbeeld omdat wij Hem nooit zo helder tegen ons hebben horen spreken, of 'dat bijzondere gevoel' niet ervaren dat zij kennelijk ervaren.

Het is goed om te bedenken dat geloof nooit los verkrijgbaar is als we ons dreigen te ergeren aan andere gelovigen. Als we heel duidelijk zouden kunnen aanwijzen waar hun boodschap van God niet klopt, om allerlei redenen. Op zulke momenten helpt het ons om te beseffen dat 'het geloof nooit los verkrijgbaar is'. Zo heeft God het gewild. Hij heeft het alleen door mensen heen gestalte laten krijgen. En toen de gestalten zó ver van het origineel waren afgedwaald dat het haast niet meer te herkennen was, toen heeft Hij zijn Zoon gezonden. Toen is het Woord vlees geworden en heeft onder ons gewoond en heeft ons de Vader laten zien. Hij was de Levende, die ons liet zien hoe geloof en liefde voor de Vader er uit kan zien door een mens heen. Een leven, volkomen tot eer van zijn Vader: dát is geloof.

Wij hebben ook de opdracht om door ons heen het geloof te laten zien. In woorden, in daden, door heel ons leven en handelen heen. Met hart en ziel aan God verbonden, omdat het geloof niet los verkrijgbaar is. Gelukkig maar.

DE BEELDHOUWER.

Heb je wel eens een beeldhouwer aan het werk gezien? Als hij een bepaalde steen pakt, kijkt hij er eerst goed naar - hij bekijkt hem van alle kanten. In zijn hoofd vormt zich dan al het beeld. Hij zet de steen wat anders neer en loopt er nog eens omheen. Hij kijkt er van een afstand naar en knijpt zijn ogen bijna dicht. Met de vingers van zijn hand op armlengte schat hij de onderdelen. Hij doet het nog eens van een andere kant, zet wat strepen op de steen en kijkt nog eens. Pas na verloop van tijd gaat hij aan het werk: hakkend, zagend, beitelend, schavend. Bij sommige stukken werkt hij eerst vrij grof, op andere delen is hij meteen al voorzichtig. Steeds meer krijgt het beeld de vorm die hij in gedachten had. Of - beter gezegd: de vorm die er al in zat. Want dat doet een beeldhouwer: naar voren halen wat er al in de steen zat. Hij hakt en zaagt en schaaft alleen maar om weg te halen wat niet bij het beeld hoort. Zo heeft God ook mij bekeken. Hij heeft wat in mij gezien - iets heel moois zelfs - maar er zit nog aardig wat in de weg. Hij moet aan mij zagen en schaven. Soms doet dat pijn - maar ik weet zeker dat Hij weet wat Hij doet. Straks word ik onthuld en zal de Beeldhouwer zeker geprezen worden.

Heer, zie, hij die U liefhebt, is ziek.

Wat zit er veel verborgen in deze eenvoudige zin. Ten eerste de erkenning dat Jezus Heer is. Dat moet effect hebben op ons persoonlijke leven: Hij is de baas! Ten tweede de wetenschap dat Hij hen liefhad. Wat een troost en rust voor ons om te weten dat Hij van ons houdt, en ook - wat een besef van genade: tenslotte heeft niemand zijn liefde verdiend. Ten derde de overtuiging dat Hij zeker iets aan het probleem van de ziekte van Lazarus kon doen. Verderop horen we dat Martha en Maria allebei nog een keer persoonlijk uitspreken. Maar vervolgens lijkt het net alsof Hij niet naar hen luistert - ongetwijfeld kennen we allemaal zoiets uit eigen ervaring: we bidden in grote nood, en het lijkt alsof Hij ons niet hoort... Hij wacht nog twee dagen voor Hij gaat.

STILLE TIJD

Klinkt het bekend? Als goed voornemen in het nieuwe jaar of na een conferentie: 'Vanaf nu ga ik iedere ochtend een half uur stille tijd houden!' En het lukt! Twee, drie ochtenden spring ik m'n bed uit en ga een half uur stille tijd houden. Heerlijk! De hele dag door ervaar ik dat het een goede start is geweest. Blij vertel ik het op m'n kring: 'Ik heb ervoor gekozen om regelmatig stille tijd te houden en merk dat God het echt zegent!'
De vierde ochtend is het wat moeilijker. Dan herinner ik me een uitspraak van Keith Green: 'Jesus rose from the death, you even can't get out of bed?' (Jezus kwam uit de dood terug en jij kunt niet eens je bed uitkomen?) En kreunend strompel ik uit mijn bed. De volgende ochtend... verslaap ik me. Ik beloof God dat ik de volgende ochtend weer stille tijd zal houden. Die ochtend lukt het, de ochtend daarna niet. Ik voel me schuldig en geef het uiteindelijk op.
Oké, en mocht je denken dat ik het te snel heb opgegeven: ik heb
- geprobeerd om eerst te douchen, te ontbijten en dan stille tijd te houden.
- geprobeerd om eerst stille tijd te houden, dan te douchen en te ontbijten.
- in bed stille tijd gehouden, zodra de wekker ging.
- in plaats van stille tijd te houden gewoon één bijbeltekst gelezen.
- er een dagboekje bij gebruikt.
- een gebedslijst opgesteld.
- een stille-tijd-dagboek gemaakt.
- cd's met aanbiddingsliederen erbij gedraaid.

Kortom... ik ben 's ochtends gewoon niet op m'n best! Maar hoe houd ik mijn geestelijke leven nu een beetje op peil? Tijd voor God maken, dwars door alles heen? Tijd om te werken aan de relatie die centraal in mijn leven staat: die met mijn Vader en Redder? Hoe komt het toch dat dit zo moeilijk is? Ik zal er bewust voor moeten kiezen om tijd apart te zetten voor God. Ik wíl meer over Hem leren, want ik weet dat dat levensbelangrijk is. Maar mijn agenda zit altijd heel snel vol. Vol met leuke dingen of met verplichtingen. Tijd voor hobby's en vriendinnen. En wat er overblijft, is misschien gedeeltelijk voor God...Ken je het boek met de titel 'Wie je bent als niemand kijkt'? Ik ben single en er zijn dus heel veel momenten waarop niemand anders dan God mij ziet. Hoe leef ik dan? Tijd voor Hem maken is maar één kant van mijn geestelijke leven. Veel groter is het deel van hoe ik met Hem leef in de dagelijkse dingen.

Gelukkig heb ik met een paar vriendinnen een bidgroep. Met z'n vieren komen we regelmatig bij elkaar en dan proberen we eerlijk en open te zijn over hoe ieders geestelijke vlag erbij staat. Wat is moeilijk? Wat gaat er goed? Daarna bidden we voor elkaar. En als we elkaar tussentijds zien, vragen we even hoe het er mee gaat. Voor mij een manier om mijn geestelijke peil onder de loep te nemen. Maar nog steeds ben ik zélf verantwoordelijk of ik eerlijk ben.
Wie ben ik als niemand kijkt? Wie ben ik als ik op internet surf en als ik tv kijk? Wie ben ik als ik aan soaps verslingerd ben of mezelf volprop met chocola? God ziet mij altijd. Hij is daarom ook de Enige die mijn geestelijke peil een beetje op peil kan houden. Maar dan moet ik Hem wel die kans geven...

Uit: Niet alleen maar single, door Lisa Fontein

DE LAMP EN DE SPIEGEL

Iemand beklaagde zich erover dat hij bij andere mensen zo weinig liefde opmerkte. 'Wat is er veel liefdeloosheid onder de mensen.' En met veel voorbeelden kon hij de juistheid van zijn mening aantonen.
De man met wie hij sprak, haalde het voorbeeld aan van de lamp en de spiegel. Hij vroeg de ander of hij in het donker veel van een spiegel kon verwachten. De man begreep deze vraag niet en hij vroeg: 'Wat heeft een spiegel nu met liefdeloosheid te maken?' 'Wel', zei de ander, 'als je een lamp in de hand hebt en je schijnt ermee in de richting van een spiegel, dan lijkt het net alsof die lamp op jezelf is gericht. Want de spiegel kaatst het licht terug. Zo is het ook met de liefde. Als je je eigen liefde op anderen richt, dan blijken de anderen spiegels te zijn. De liefde die jij uitstraalt, wordt teruggekaatst naar jou. Dan zul je overvloedig door hun liefde verwarmd en verlicht worden.'
Dit was een belangrijke les voor de man die geen liefde bij anderen kon opmerken - en voor ons.

IK GA TOT DAAR

Voor de Joden een bekend plaatje: schapen van diverse kudden in een schaapskooi. De deurwachter laat alleen herders binnen. Elke herder kent zijn eigen schapen en de schapen herkennen hem aan zijn stem. Hij gaat hen voor om goede weiden te zoeken. In de avond brengt de herder hen in veiligheid: achter een stenen omheining met daarin een opening. Hij is zelf de deur: de schapen gaan tussen zijn benen door naar binnen, zodat hij ze kan tellen en verzorgen. De goede herder is de deur naar eeuwig leven. Bij Hem is het leven van een bijzondere kwaliteit.

OP REIS.

Een egaal wolkendek schuift langzaam voorbij. De wisselende grijstinten, donker en ietsje minder donker, verraden dat er beweging in zit. Regen tikkelt tegen het glas, bij een windvlaag iets nadrukkelijker. De zomer lijkt voorbij, nog voor ze is begonnen. Voor me ligt 'Het journaal van de Takebora' - het reisverslag van de eerste Nederlander die een poging deed in zijn eentje om de wereld te zeilen. Soms droom ik van zo'n wereldreis. Als dat schip met geld nu eens echt zou binnenvaren...

Wat maakt reizen nou zo leuk? Is het eigenlijk wel zo aantrekkelijk als het lijkt? Op de drempel van mijn zomervakantie schijnt de zon altijd. Want als de zon zich, net als nu, achter de wolken verschuilt, dan zoek ik haar wel op. Maar als reizen noodzaak wordt, gedwongen? Zo'n solozeiltocht is dat, zodra je op zee zit, in elk geval wel. De afvaart was een keuze, maar daarna, in die storm, na nachten zonder slaap, misselijk van het stampen en rollen, kun je de reis niet meer eventjes onderbreken. Midden op de oceaan zijn geen havens. Natuurlijk: ook voor vakantiereisjes wordt geen pleziergarantie gegeven - er zijn verzekeraars en televisiemakers die daar flink geld mee verdienen - maar er zijn reizen waarvoor geen enkele terugkeergarantie geldt, die onverzekerbaar en desondanks onvermijdelijk zijn. Mijn leven, bijvoorbeeld.enlijk staan er van dit type reizen maar een paar dingen vast: ze beginnen, ze eindigen en mijn inbreng is gering. Kleiner in elk geval dan ik vaak suggereer of zou wensen. Mazzelaars, die om de een of andere reden veel vaker op het Westelijk halfrond wonen, kunnen het zich veroorloven te denken dat het leven maakbaar is. Maar hoe terecht - in het licht van de rest van het mensdom en de geschiedenis - is dat?

En is op deze manier reizen altijd leuk? Gaat het goed? Wil ik het wel? Regelmatig stellen mensen dat soort vragen en het antwoord is, al even regelmatig, 'nee'. En dan?

Het grote verschil tussen mijn levensreis en alle andere reizen is natuurlijk dat ik er niet zelf mee begonnen ben. Van alle reizen was deze het meest onontkoombaar. Daar moet dan toch wel een heel goede reden voor zijn, en anders is het waanzin.

De Bijbel heeft hier heel opmerkelijke dingen over te zeggen, namelijk dat we geschapen zijn met een doel, een positieve bestemming, volgens Gods ontwerp en plan.

Als dát waar is, wordt leven een ontdekkingsreis en is het onderweg zijn veel belangrijker dan de angstvallige vraag of ik míjn doelen wel haal en of míjn dromen wel uitkomen. Het is veel spannender en bevredigender - niet persé gemakkelijker - om te ontdekken wat God precies voor mij in gedachten had. Saai? Nooit, echt nooit. Integendeel. Jezus is een Metgezel die me leert hoe ik een zegen kan zijn, een Gids die me loodst als het moeilijk is. Ineens is er midden op de oceaan toch een haven. Met Hem ben ik in wezen onschendbaar, wat er onderweg ook gebeurt. Er is altijd een uitweg. Ik leer wat het betekent om de reis van mijn leven te maken en de aankomst is gegarandeerd. En u?

De regen tikkert onverminderd tegen het vensterglas en ik vraag me af of de zomer in het water vallen zal. Het zit er voor een arme schrijver niet in om naar het buitenland te gaan dit jaar. Ik vind het best. Ik heb binnen nog genoeg te doen.

Als Deze niet van God was, zou Hij helemaal niets kunnen doen.

Helemaal alleen gaat de blindgeborene de confrontatie met de farizeeën aan. Als ze hem vragen om God de eer te geven - dan dóet hij dat. Dit kan immers niet anders dan echt Gods werk zijn! Als hij hen vraagt of ze ook discipelen van Jezus willen worden, schelden ze hem uit. Ze moeten hun onwetendheid belijden en met kinderlijke eenvoud zet hij hen te kijk. Zijn redenering is te eenvoudig - en daarom ook zo waar. Als deze niet van God was gekomen, had Hij niets kunnen doen. Dit is de farizeeën te machtig. Hooghartig zetten ze hem te kijk als zondaar - hij was immers blindgeboren! Maar die gedachtegang had de Heer Jezus nu juist doorbroken.

Wat zegt u van Hem, omdat Hij uw ogen geopend heeft?

Ongetwijfeld was de blindgeborene verbaasd en blij om te kunnen zien. In deze geschiedenis zien we zijn ogen steeds verder voor de waarheid open gaan. Dat geldt helaas niet voor de farizeeën: zij hadden hun eigen invulling van wat er wel en niet op sabbat mocht - geheel volgens de traditie. Ruimte voor wonderen en bewogenheid met mensen was er daardoor niet zo veel. Het helpt niet als ze proberen om het wonder te ontkennen: iedereen kon zien dat het waar was - al schuiven de ouders de verantwoordelijkheid liever van zich af. Alleen de blindgeborene is zonder angst. Maar hij heeft dan ook echt iets bijzonders meegemaakt - en dan heeft een vraag naar wie Jezus is een heel persoonlijke lading gekregen.

Eigen hart.

Ieder die zijn eigen hart heeft leren kennen, weet dat wij mensen voor God geen enkel recht kunnen laten gelden. Alles wat we van Hem ontvangen, is onverdiend: genade. Maar daar staat tegenover dat Hij zijn Naam verbonden heeft aan zijn volk. Dat gold in het verleden voor Israël. Ook al hebben ze het heel vaak verbruid, telkens maakte God duidelijk dat Hij hen niet loslaat. Ook nu nog is er een belofte van herstel voor zijn volk Israël, zoals de profeten ons verklaren.

Van ons verlangt Hij een oprecht geloof in de Heer Jezus, voordat Hij ons, gelovigen die niet uit Israël maar uit de heidenen zijn, tot zijn kinderen rekent. Er is een geestelijke wedergeboorte nodig. Maar dan mogen we ook op Hem rekenen. Vergis u overigens niet in uw vijanden. Het echte gevaar komt niet uit de loop van een geweer. De vijand valt ons aan en maakt daarbij gebruik van alcohol, seks en de media, en stimuleert onze jaloezie en trots en onderlinge geruzie. We hoeven voor deze vijand niet op de loop te gaan, maar bedenk wel: we kunnen hem zelf niet aan. Als we tot God roepen, komt Hij ons te hulp en als we op Hem vertrouwen, moet de vijand afdruipen.

Zolang Ik in de wereld ben, ben Ik het licht van de wereld.

We willen graag iemand de schuld van onze narigheid geven. Wie heeft er in dit geval schuld aan de blindheid van deze man - de ouders, de maatschappij, de man zelf - of God? Dat is een verkeerde vraag. Je zou wat anders moeten vragen: wat wil God eraan doen?

Deze man heeft de zon nooit gezien, maar nu gaat de Heer Jezus bewijzen dat Hij inderdaad het licht van de wereld is. Tegelijk zal nu duidelijk worden wie er eigenlijk ziende blind zijn.

Hoelang de blindgeborene overigens heeft moeten wachten, weten we niet. Maar zodra Hij langs komt, is het wachten voorbij - al moet hij nog wel even gehoorzamen en zich gaan wassen. Zo is het ook op wereldschaal: als Hij komt, wordt de verlossing werkelijkheid. Op Hem wachten wordt beloond.

Voor Abraham werd, ben Ik.

Niemand van de aanwezigen kende Abraham persoonlijk, niemand had hem ooit ontmoet - behalve God Zelf. Hij was hier aanwezig. In het 'ben Ik' (eigenlijk 'Ik ben') herkennen we de ontmoeting van de Heer met Mozes - en hier is Hij. Begrijpen de aanwezigen dit?

Hij kende niet alleen Abraham, Hij kende de Vader en als mens deed Hij precies wat de Vader vroeg, als enige op aarde. Opnieuw biedt Hij iets geweldigs aan: leven waar de dood geen vat op heeft. Eeuwig leven.

Abraham had daar naar uitgezien en had geloofd dat Hij komen zou om het waar te maken. Wij kunnen erop terugkijken en geloven dat Hij daartoe gestorven is en weer is opgestaan. Toen en nu: het gaat erom dat je gelooft dat de Zoon ons het leven van de Vader geven wil!

de waarheid zal u vrijmaken.

Het is niet altijd leuk om de waarheid onder ogen te zien, maar het is wel de eerste stap naar een werkelijke bevrijding van ons eigen ik. Dan blijkt wie we zijn: slaven van de zonde. We zitten vast in onze slechte gewoontes - al is dat soms alleen zichtbaar voor wie in onze gedachten kan kijken. En hier blijkt dat Hij dat kan!

Misschien denkt u dat Hij hen veroordeelt? Nee, Hij biedt ze juist iets kostbaars aan: bevrijding. Maar dan moeten ze eerst erkennen wie en wat ze zelf zijn en wie Hij is. Dan komt ook de overgave: ik kan het niet zelf, wilt U het doen? Dan kan Hij aan het werk om de slavernij te breken. Wanneer dan de Zoon u vrijgemaakt heeft, zult u werkelijk vrij zijn.