HONDEN

Beste mensen,

Vandaag, verjaardag sterfdag van Francis zoals ik eerder schreef, ontvang ik het overlijdensbericht van een moeder van een goede vriendin van mij. En dan denk ik terug aan een tekst die ik al eerder had aangekruist ... Voor ooit, maar soms staat dat OOIT voor de deur en stellen we de vraag naar de vanzelfsprekendheid van de dingen  ...
"Had ik toen zij nog leefde ooit wel eens de tijd genomen om goed naar haar te kijken als zij zich opmaakte, als zij haar haren kamde? Ik kon het me niet meer herinneren. We hadden 's ochtends te veel haast en het was te vertrouwd om erbij stil te staan. Toch zag ik nog momenten van verstilling voor me, zoals afgebeeld op de foto (kon ook Francis zijn met zijn lach, gezeten op de bromfiets).
Als we 's avonds aan onze grote tafel zaten, urenlang en zonder haast om nog iets te moeten doen of ergens naartoe te gaan. ( hier denk ik in het bijzonder aan een paar senioren maar wellicht ook aan anderen die "het lege-tafelsyndroom" kennen en ervaren).
Soms voerden we lange gesprekken, maar meestal was elkaars aanwezigheid al voldoende om te voelen dat alles goed was (zoals die vriendin die haar gisteren overleden moeder aanvoelde al die jaren van zorg, woordeloos en tevreden, dankbaar of soms angstig).
Als ik er nu aan terugdacht, leek het alsof dat gevoel er vaak was geweest, zonder dat we ons daarvan echt bewust waren. HET WAS TE VANZELFSPREKEND GEWORDEN!"

Het zijn bij deze momenten van afscheid - het hoeft niet eens de dood te zijn - dat we ons voornemen bewuster met elkaar om te gaan, maar zoals gezegd, dit haastig leven doet ons soms vergeten dat wij hier maar voor even zijn! Dan krijgt CARPE DIEM toch nog een nieuw geluid, maar dan wel in een positieve samen-leving!

Beste Annie, mag ik deze vandaag uit dankbaarheid om wat je gedaan hebt voor 'je moe' aan u opdragen tezamen met mijn christelijke deeneming in de rouw die u nu komt te treffen, maar weet, ook al sterven mensen: de Liefde NOOIT, zeker niet een moeder!

Genegen
Maarten

Beste mensen,
Goede vrienden,

Vandaag begint te Dadizele - mijn geboortedorp en bedevaartsoord - de negendaagse noveen ter verering van de Heilige Maagd Maria.
Mag ik jullie dan uitnodigen samen met mij op stap te gaan gedurende deze negen dagen Maria ter ere waar we altijd als haar kinderen terecht kunnen.

Gebed voor de noveen

 Wij komen tot U, O.L.Vrouw,
 gewoonweg om bij U te zijn,
 om tot U te bidden,
 te spreken,
 als met een Moeder
 die  de pijn en het onbegrip
 in haar  hart bewaart
 Wij willen ons tot U wenden,
 omdat U onze diepste zorgen kent.
 
O.L.Vrouw van Dadizele,
zorg toch voor ieder van ons,
in alles wat wij vragen :
wees voor ons een
Moeder in nood,
een Moeder die draagt.
O.L.Vrouw, Moeder van alle liefde en leven,
wij weten dat U ons verhoort,
ons uw liefde door wilt geven,

Wij willen leven vanuit dit eenvoudige vertrouwen
dat U ons nabij bent,
opdat we vanuit uw Zoon Jezus de Heer
steun vinden
door het bidden van de rozenkrans.
 
Mogen allen gelukkig zijn
die zich met heel hun leven
en in vertrouwen aan U geven,
geef ons daartoe de kracht.
 Moge ons gebed  op voorspraak van
O.L.Vrouw van Dadizele ons hoop,
liefde, vreugde en vertrouwen geven,
voor tijd en eeuwigheid.
Amen.

BLOGVRIENDEN,

https://blog.seniorennet.be/krelis/

MAG IK VANDAAG EENS HEEL IN HET BIJZONDER VOLGEND BLOG IN DE KIJKER PLAATSEN, ANDERS DAN ANDERE EN TOCH EEN INSPIRATIEBRON VOOR VELEN!

In elk geval een wijs man die deze dingen weet te delen op zijn "jeugdige" leeftijd en met zin voor alledaagse en ook wat humor. Misschien is hij zomaar een wegwijzer naar de ander, de ANDER!

Beste blogvriend,

Zoals daarnet beloofd, geef ik u hier een héél goede boekentip door.

Inger Frimansson

De schaduw in het water

Prijs Euro 19.95

De schaduw in het water In Inger Frimanssons vorige roman Welterusten, mijn liefje is hoofdpersoon Justine verantwoordelijk voor een aantal mysterieuze verdwijningen en sterfgevallen. In haar nieuwste thriller De schaduw in het water pakt Frimansson de draad weer op. In verschillende ve r h a a l l ijnen vertelt ze hoe de levens van de nabestaanden er zes jaar na dato uitzien. Justine is nooit gepakt voor haar misdrij ven. Het leven heeft een rustiger wending genomen en de kans op ontmaskering wordt steeds kleiner. Maar dan dreigt het verleden haar op de valreep in te halen, en de voortekenen zijn luguber. Justine krijgt nachtmerries over een van haar slachtoffers, en vrienden en familieleden leggen plotseling een ongekende belangstelling aan de dag voor haar verleden. Dan duikt er ook nog een politieman op, die zich is gaan interesseren voor het reeds gesloten onderzoek. Het lijkt erop dat de strop om Justines hals steeds verder wordt aangetrokken... Zal ze de dans opnieuw kunnen ontspringen? De schaduw in het water is een briljante demonstratie van psychologische spanning. Een thriller die je van begin tot eind in een ijzeren greep houdt.