Moeder 's morgens

... en blijkbaar herkenbaar toen iemand me zegde dat schijnrelaties iets relatiefs zijn, maar hij er zich wel aaan optrok, want toen hij op de rand van zijn stille bed zat, de laptop op de schoot, begreep hij de verlokkingen van een virtuele relatie. Als je eenzaaam bent, dan betekende een gesprek meer dan even het bed in duiken. Ik hoor en lees ook dat velen zich uit het 'IRL' (lees: in het echte leven) liever terugtrekken in deze veilige(?) virtuele wereld.... Gebeuren daardoor soms ook meer zelfdodingen? Ik laat de vraag in het midden, maar een feit is wel dat ons sociaal weefsel uiteen gevallen is.

Beste blogvrienden, in tegenstelling wat ik hierboven schrijf en wat je de voorbije dagen mocht lezen op mijn blog is dit helemaal niet op mij van toepassing op dit ogenblik. Ik wil niet dat jullie zich zorgen zouden maken om me. Het gaat goed en ook de toestand van mijn vader verbetert - letterljk deze keer - ZIENDEROGEN. De delicate operatie is gelukt en hij ziet teug net als voordien. Het was toch even bang afwachten, maar zie: hoop doet leven zeker ...zeker in het echte leven.

Nog en toemaatje:Ooit was ik lid van een parochiale groep die regelmatig langdurige zieken ging bezoeken alsook mensen boven de 80 jaar. De naam vand e groep was 'zienderogen': zien wat in je omgeving beter kan ... En dat kan je énkel maar in de echte wereld. Bij deze dank aan mensen die zieken bezoeken!

Dit mooie veel beluisterde adventslied is zo gekend, maar wie begrijpt de Latijnse tekst wel van dit Gregoriaanse gezang? Ik geef jullie dan ook graag de Nedelandstalige versie mee.

Het is hoe dan ook een hoopgevende gedachte bij de start van een nieuwe week.


Troost u, troost u, mijn volk: weldra komt uw heil: waarom wordt gij verteerd van smart? Waarom grijpt steeds weer nieuwe droefheid u aan? Ik zal u verlossen, wil niet vrezen: Ik ben immers de Heer, uw God, de Heilige, uw Verlosser.

"Men schrijft niet om gepubliceerd te worden, men schrijft om te ademen." 
Samuel Beckett

En dit vrienden bloggers is een veel grotere waarheid dan 'schrijven om te blijen', want elke blogger zal beamen dat zijn bezig-zijn op SeniorenNet een grote adempauze meebrengt. Dus laat ons maar even verder wandelen in deze virtuele wereld die hoe dan ook ons dagelijks leven raakt.

Aan alle verpleegkundigen die uur na uur,
dag en nacht het beste van zichzelf geven
om de pijn van de zieke medemens te verlichten.

Geef hen dan ook jouw waaardering
zeker nu er hoe langer hoe minder handen zijn
om zo veel lijden te verlichten, al was het
maar door een woord, een kniipoog, wat begrip
als het niet altijd verloopt zoals de verpleegkundige
en zorgverstrekker het wél zouden willen.

Daarom DANK jullie!

zorgen, moet je doen..

zorgen, moet je niet maken..........

Je wil het échte dagboek van deze week?
Oké, hier gaan we dan ...

Fietsband lek ...
Toetsenbord pc defect.
Warmwatertoevoer naar bad doet het niet meer.
Afstandsbediening geeft de geest.

En de week is nog niet voorbij.
Gelukkig - voorlopig - geen slecht nieuws rond gezondheid van pa ...

We hadden elkaar jaren niet meer gezien, gebeld of gemaild. Ik stuurde af en toe nog iets maar er kwam nooit reactie tot onverwacht een berichtje: "Ik ben in het ziekenhuis opgenomen, kun je me een kruiswoordraadsel brengen"? We schrijven veertien juli. En dan werd het terug stil, of was er misshien toch een sluimerend verlangen van gene zijde. Hoe dan ook, op tien oktober word ik gebeld. Hij zal onmiddellijk zelf langskomen en het is alsof we elkaar geen dag uit het oog verloren waren. Het wordt een heel intense tijd. Beide levens hebben grote bochten gemaakt, maar vooral de andere heeft zijn leven op de rails gekregen wat ik toejuich.  En dan gebeurt het onweznlijke .. Geen telefoon, geen mail, geen sms-je meer; telefoon wordt neergelegd ... denk ik toch. Ik was vooral ongerust omdat er dingen van mij die ik écht nodig heb, in zijn handen zijn ... 'voor even' ...  Mijn hartelijkheid en teruggevonden vriendschap kreeg meer dan een deuk, ik koesterde zelfs verdenkingen .. 'In woord en gedachten' ... dacht ik tot ik hem plots en eeder onverwaacht deze middag aan de telefoon had. Ja, je leest het goed.

Er was niets aan de hand, toch niet tussen ons, MAAR zijn auto was stuk, zijn belkrediet was op, zijn toetsenbord was stuk .... De vergaande gevolgen van en voor iemand die van een leefloon moet gaan leven door ongewilde omstandigheden.
Het heeft me zo aangegrepen dat ik dit even wil posten.

O ja, indien alles wat beter gaat, zien we elkaar volgende week ...In vriendschap en liefde.
Misschien ook omdat ik hem telkens weer kansen heb gegeven en ik zelf ook blij was met zijn vriendschap.

Ja het onderwerp kan raar klinken in een blog rond liefde en vriendschap; juist daarom even stil staan bij deze zinloosheid ....

Het pistool voelt aan als de kilheid van het staal zelf met zijn gladde oppervlak. En uit dat ding gaat een wrede dreigende belofte uit ... Het wordt op de vijand gericht.

Maaar lang daarvoor heeft iemand dat uitgevonden. Erover gedroomd, het geschetst, er slapeloze nachten van gehad. Je neemt een stuk staal, vult het met in staal gehulde kogels en die stuur je met een naar buiten toe gerichte explosie naar andere mensen. Het is een stuk metaal. Niet meer, niet minder. Het heeft niets menselijks. Je vermenselijkt een pistool niet; je richt het en vuurt....

Is dit niet iets om bij stil te staan en meteen een halt toe te roepen aan wapenhandel!

Velen onder jullie zullen volgende graag lezen al heb ik er zelf een beetje moeilijk mee zolang we niet méér geven om de medemens ...

Een hond is echt de beste vriend van een man of een vrouw.
Zolang je hem eten geeft en van hem houdt, houdt een hond ook van jou.
Hij zal je niet bestelen, slaan of verraden. Hij is eerlijk.
Wat je aan de buitenkant ziet, is precies wat er ook aan de binnenkant zit.

Heel anders dan mensen.