Straaljagerpilote geeft leven voor kind
De eerste vrouwelijke straaljagerpiloot van de Franse luchtmacht en aankomend astronaut, Caroline Aigle, zou deze maand 33 jaar zijn geworden. Drie weken voor haar verjaardag overleed zij aan de gevolgen van kanker. Heel Frankrijk reageerde geschokt op haar dood, die zij zelf verkoos om het leven van haar kind te redden.
Caroline Aigle was vijf maanden zwanger toen zij half juli hoorde dat zij kanker had. Haar artsen adviseerden haar een snelle behandeling die echter ernstige gevolgen zou hebben voor haar nog ongeboren kind, dat daarom geaborteerd diende te worden.
In overleg met haar man, Christophe Deketelaere, eveneens piloot, besloot zij haar tweede zoon een kans te geven. Begin augustus kwam hij ter wereld, drie en een halve maand te vroeg. Volgens artsen maakt hij het goed.
In een interview zei Christophe; “Zij kon het leven dat zij vijf maanden had gedragen niet beëindigen. Zij zei mij: ‘Hij heeft het recht dezelfde kans te krijgen die ik heb gekregen.’: Volgens haar echtgenoot was de zwangerschap “haar laatste strijd en zij heeft gewonnen”. Vlak voor haar dood, twee weken later, heeft zij haar zoon verschillende keren gezien en vastgehouden.”Zij was zo dapper tot het einde”, aldus Deketelaere.
Caroline Algle werd in 1974 in Montauban geboren. Als veertienjarige begon zij aan de militaire school van Saint-Cyr. In mei 1999 werd zij straaljagerpiloot.
De uitvaart werd gedaan door pater Pierre Demoures, zelf een oud-jachtvlieger. In zijn preek kenschetste hij Caroline als iemand die mensen naar Christus leidt met "haar kwaliteiten, vriendelijkheid, bereidwilligheid en passie". Hij prees haar keuze voor het leven van haar kind te kiezen voor wie zij een een dringende behandeling uitstelde.
De priester herinnerde eraan dat Caroline en Christophe hem uitkozen voor hun huwelijksvoorbereiding. Zij vroegen hem een boek dat niet ging over de liefde voor elkaar, "maar eerder over de liefde die ons openstelt om anderen lief te hebben".
"De grote les die Caroline ons leert, is de noodzaak lief te hebben. Niet de noodzaak te vrezen, maar de vitale noodzaak te weten dat alleen liefde leven geeft."
Gelezen in KN vrijdag 5 oktober 2007
- met dank aan Krelis voor deze bijdrage! -
het verborgene
Ik kijk uit over mijn balkon en bedenk dat tegenwoordig iets uitsluitend nog bestaat als het zichtbaar is. Dat wil men me toch doen geloven. Wat moet ik dan met de pompoenen en halloWEEN?! Ja, we zijn in een tijd beland waar het er geen tijd meer is voor het verborgene of het verzonkene; dat is pas wenen of is er toch nog hoop zoals in het lied over ons landje "waar men de Heer nog mag loven". Ik verkies dan ook voor een ander plaatje dan de wenende ajuinen ... doordenkertje. maarten
2 reacties op dit bericht
Zoeken naar het verborgene
Verder wens ik je alle goeds en nog fijne dagen toe.Met toch een lieve groet van Rozemarijn.
Doordenkertje
Ik begrijp je doordenkertje.....mijn gevoelens begrijpen jou....ik ben net als jij een liefdevol mens....
doe zo verder , doe ik ook....
Lieve groetjes
Susanna