Pijn of angst kun je niet delen. Ieder mens afzonderlijk kan zijn eigen pijn of angst voelen, maar lichamelijke en geestelijke gewaarwordingen zijn nooit zo exact over te dragen als ze zijn. Hoe je ook je best doet, het gevoel dat jezelf hebt, de pijn die je voelt en het verlangen dat je voorstuwt zijn zaken die strikt privé zijn. De angst of de pijn of het liefdesverdriet of de lustgevoelens van een ander kun je uitsluitend begrijpen als je je in een volkomen identieke toestand bevindt. Wil je weten hoe het voelt een been te breken, breek dan een been. Maar hoe voelt het om burn-out, depressief te zijn, een ander te zien aftakelen. Angst lijk me daarbij véél erger dan pijn. Maar wanneer je verneemt dat iemand die zijn been heeft gebroken of je hoort dat iemand voor langere tijd in een ziekenhuis  is opgenomen, dan hebben wij als mens een ingebouwde reflex die persoon te  willen bezoeken, ook al weet ik dat slechts weinigen ‘graag’ op ziekenbezoek gaan. Aan de andere kant raakte ik even het private karakter aan van de zielstoestand. Ook dat ligt soms heel gevoelig, zeker wanneer de ziekte niet zichtbaar is. Wellicht hebben ook anderen jullie ooit al gezegd dat “er geen zelfklever op je voorhoofd prijkt”  wanneer je voor langere tijd thuis bent zonder dat de omgeving hoeft te weten dat je ziek bent. Anderen vertellen het dan wél graag als een bevrijding. Nog anderen willen dat écht niemand weet  van hun ziek-zijn, ook al zijn ze al langer opgenomen in een ziekenhuis. In laatste geval kan weliswaar begrip voor opgebracht worden, maar dan kan de kans zich voordoen dat een goedbedoeld ziekenbezoek (want familie, buren en kennissen zijn al lang op de hoogte van de afwezigheid van die persoon) a.h.w. wordt aangevoeld als in indringen in de privésfeer, gewoon nog maar door de kamerdeur te openen. En zo worden alle kansen tot ontmoeting ineens ontnomen en voelt de bezoeker zich van een kale reis thuiskomen.  Er zijn inderdaad mensen die soms op bezoek gaan uit pure nieuwsgierigheid, maar wanneer de afwezigheid te lang duurt is er ook een groot verlangen de medemens in zijn ziek-zijn te gaan bezoeken. ‘Bezoeken’ is hier ondertussen misplaatst want die bezoeker is al die tijd een bekommerd iemand geworden, die soms zelf gaat meelijden in het meeleven, en dus niets anders kan dan toch maar aan te kloppen bij die persoon die uiteindelijk ten diepste wél verlangt naar contact en het uitspreken van … Dit maakte ik gisteren mee; maar blijkbaar wachten ook bloggers op bezoek. Bij deze, groet ik u! Maarten

p.s. Voor het slapengaan las ik ergens een antwoord naar mezelf toe of ik er nu wel goed aan gedaan die persoon te gaan bezoeken.Ik kon in rust beamen wat geschreven stond:

"HIJ HAD HET GEDAAN UIT LIEFDE".

in het donker van mijn leven

tast ik zoekend naar het licht

vraag ik om een beetje vrede

beetje liefde beetje rust

blind en bang voor grote dingen

hunker ik naar een gezicht

in het donker van mijn leven

reik ik naar een sterke hand

die mij steun geeft bij het lopen

die me licht geeft in de nacht

voel me soms intens verdrietig

nietig klein en zonder kracht

in het donker van mijn leven

lijkt de hemel als van steen

niemand kan dit echt begrijpen

deze weg ga ik alleen

en toch

toch geloof ik in de liefde

toch geloof ik in de hoop

dat mijn God mij zal verlossen

van mijn angsten en mijn pijn

toch geloof ik in de ander

toch geloof ik in mezelf

toch vertrouw ik op mijn Heiland;

dat dit eens voorbij zal zijn

klaas hoorn

nijkerk, nederland, 2000

een DANK U is voldoende
om gered te worden!

dat is het mysterie
van GELOVEN.

Straaljagerpilote geeft leven voor kind

De eerste vrouwelijke straaljagerpiloot van de Franse luchtmacht en aankomend astronaut, Caroline Aigle, zou deze maand 33 jaar zijn geworden. Drie weken voor haar verjaardag overleed zij aan de gevolgen van kanker. Heel Frankrijk reageerde geschokt op haar dood, die zij zelf verkoos om het leven van haar kind te redden.

Caroline Aigle was vijf maanden zwanger toen zij half juli hoorde dat zij kanker had. Haar artsen adviseerden haar een snelle behandeling die echter ernstige gevolgen zou hebben voor haar nog ongeboren kind, dat daarom geaborteerd diende te worden.

In overleg met haar man, Christophe Deketelaere, eveneens piloot, besloot zij haar tweede zoon een kans te geven. Begin augustus kwam hij ter wereld, drie en een halve maand te vroeg. Volgens artsen maakt hij het goed.

In een interview zei Christophe; “Zij kon het leven dat zij vijf maanden had gedragen niet beëindigen. Zij zei mij: ‘Hij heeft het recht dezelfde kans te krijgen die ik heb gekregen.’: Volgens haar echtgenoot was de zwangerschap “haar laatste strijd en zij heeft gewonnen”. Vlak voor haar dood, twee weken later, heeft zij haar zoon verschillende keren gezien en vastgehouden.”Zij was zo dapper tot het einde”, aldus Deketelaere.

Caroline Algle werd in 1974 in Montauban geboren. Als veertienjarige begon zij aan de militaire school van Saint-Cyr. In mei 1999 werd zij straaljagerpiloot.

De uitvaart werd gedaan door pater Pierre Demoures, zelf een oud-jachtvlieger. In zijn preek kenschetste hij Caroline als iemand die mensen naar Christus leidt met "haar kwaliteiten, vriendelijkheid, bereidwilligheid en passie". Hij prees haar keuze voor het leven van haar kind te kiezen voor wie zij een een dringende behandeling uitstelde.

De priester herinnerde eraan dat Caroline en Christophe hem uitkozen voor hun huwelijksvoorbereiding. Zij vroegen hem een boek dat niet ging over de liefde voor elkaar, "maar eerder over de liefde die ons openstelt om anderen lief te hebben".

"De grote les die Caroline ons leert, is de noodzaak lief te hebben. Niet de noodzaak te vrezen, maar de vitale noodzaak te weten dat alleen liefde leven geeft." 

Gelezen in KN vrijdag 5 oktober 2007

- met dank aan Krelis voor deze bijdrage! -