In het hoekje van dankbaarheid.

tel geen dagen!
zorg dat de dagen tellen!

Als ik mij erger aan een ander;

als ‘ik’ geen geduld heb;

als ‘ik’ vind dat een ander …

dan is het duidelijk dat ‘ik’ centraal sta,

dat ‘ik’ de eerste ben, niet de dienaar.

Dan is het ook duidelijk dat ik,

als ik mijn leven wil geven als losprijs voor velen,

mezelf moet onder handen nemen

en mezelf moet veranderen om te dienen.

Dat moet ik niet doen met ijzeren vuist maar met liefde.

Ik moet het ook niet alleen doen

want Jezus voelt mee met mijn zwakheid

en schenkt mij tijdig hulp!

maar zoeken en verlangen wij eigenlijk niet allemaal naar mensen
deze dingen te herstellen?!

maar nog veel meer het oud-zijn, verdient respect!

Handbereik

Iedereen heeft een licht dat te ver is
En een berg te steil en te hoog
Iedereen heeft een pad dat te zwaar is
Naar een onhaalbare regenboog.

Iedereen heeft gras dat groener is
Aan de andere kant van de stroom
Een onvervulbare, wrange hoop
Een blijvende onuitgesproken droom

Een geurende bloem in een vreemde tuin
Met een ondoordringbare haag
Iedereen krijgt nooit echt een antwoord
Op die ene ongestelde vraag

Iedereen heeft een stil verlangen
Waarvoor alles en iedereen wijkt
Maar iemand legt het steeds weer, plagend,
Net buiten elk handbereik

Pas wanneer je leert te luisteren om te begrijpen,
in plaats van te luisteren om te reageren,
ontstaat er echt contact.

Mijn bloggen wordt meestal geïsnpîreerd door wat om me heen gebeurt. Soms blijven bepaalde indrukken langer hangen zoals toen ik een tijd terug aan de zijde mocht staan van een kankerpatiënt. Hij heeft het niet met zo vele woorden gezegd, maar duidelijk gemaaakt met deze woorden die ik terug vond via een gedicht.




Nadat de zieke man,
zowat vier jaren door,
door iedereen was verwend geweest,
door iedereen zacht behandeld
en zacht was aangesproken, en
gewassen en in bed gelegd,
gekrabd, in bed gelegd, geraden,
gestreeld, gelakseerd, in bed gelegd,
en iedereens zachte wil, vier jaren,
tot eigen heil had ondergaan –
daar sloot hij opééns
zijn kasten, laden, ramen, deuren;
en op de buitenkant van iedere deur
plakte hij een papier,
waarop hij had geschreven:
Iedereen kan verrekken.
Ik ook.

... dan maar het Damiaanbierke geproefd tijdens de break over Kamiano ..
foto genomen in de lokalen van Eigentijdse Jeugd waarvan de naam ondertussen omgedoopt is tot Don Bosco Experience.

 

toen ik een tijd terug mantelzorger mocht zijn
bij en voor een paliatief persoon,
ook al lwam de kritiek
dat je daar beter niet mee begint!

de dankbaarheid van de betrokkene
was dus te groter,
zelf al was het voor mij soms
psychologisch lastig,
zeker toen de vraag gesteld werd
hoe het moet voelen
alleen te sterven.

Ook dan is onderstaande van toepassing!

 Tijdens mijn verblijf in het gemeenschapshuis Don Bosco, vond ik volgende woorden op het muismatje:

vertrouwen
bevestigen
liefde

humor
trouw
respect

gebed
rede
verantwoordelijkheid

vriendelijhkheid
familiegeest
zorg

geloof
weerbaarheid
gemoedelijkheid

dankbaarheid
droom
samenwerking

vreugde


als er zo vele waarden zijn, hoe kan het in onze wereld dan verkeerd lopen?!