op naar de lente?

Het zijn de woorden van twee vrienden die ik al jaren ken. Mensen die langdurig ziek zijn en het meestal niet laten merken. Ze staan op en hervallen, maar ze lachen en ze trekken zich op aan de muziek. Maar eens helemaal alleen, vloeit er een  traan, of wenen ze een nacht lang... De ene strijdt al vijftien jaar tegen kanker, de ander lijdt bijna al twintig jaar aan de ziekte van Parkinson. Dan gebeurt het dat ze zeggen: Laat me nu maar alleen...

NU HET ZO KOUD IS!

Niet wij hebben God bemind, HIJ heeft ons het eerst bemind.
Wie denkt dat hij zelf kan beminnen, denkt nog dat de zon rond
de aarde draait. hij is nog uit de tijd van voor Copernicus en Gallei.
Het centrum zijn niet wij, maar God.

HIJ is de zon en wij de planeet, of eerder nog een kleine maan van een grote planeet.
Wie altijd zegt:"ik heb God lief en ik doe alles voor Hem", kan niet
anders dan in een impasse geraken waar hij niet meer uitkomt.

Hij wordt ontmoedigd of hij wordt hoogmoedig.
Ontmoedigd omdat het "ik"vermoeid raakt, omdat het dagelijks
ondervindt dat het faalt. Wie kan rechtop blijven op het slappe koord
van eigen krachten? Ofwel verdwijnt hij in de illusie van eigen volmaaktheid.

Er is maar een uitweg: naar God gaan en Hem erkennen als het
centrum. HIJ doet het. Jezus had het al lang gezegd: "Zonder MIJ kun je niets!"

- Hieruit bestaat de liefde, niet wij hebben God liefgehad,
maar HIJ heeft ons liefgehad, en HIJ heeft Zijn Zoon gezonden om
onze zonden uit te wissen", ( Joh.4,10)

Kom, Heer Jezus, en bemin mij.....

Geachte vrienden medebloggers, eerst en vooral van harte dank voor de fijne reacties de voorbije dagen op mijn blog, via welke weg dan ook. Verder kan ik u meedelen dat de gezondheidstoestand van vader de goede kant opgaat, en hij er ook duidelijk veel beter uitziet. Nu hij begint te klagen over kleinigheden is dat meteen een goed teken, al verlangt hij asap zijn rollator te gebruiken en ziet hij uit naar zijn fiets. Eigenlijk dit korte bericht daar wij elkaar weinig of niet zullen 'zien', daar ik een begrafenis dien bij te wonen, en de overige tijd al vlug gespendeerd zijn.  Ik laat jullie dan ook zomaar nog een foto na uit mijn rijk album.

Groeten en dank,

Maarten

 BEN JE VOORBEREID OP DE GROTE KOUDE DIE ONS TE WACHTEN STAAT?

ZELF HEB IK ME ALVAST GOED INGEDUFFELD.

EERT UW VADER EN UW MOEDER

Verleden donderdag werd een goede collega en verre buur ten grave gedragen. Op de vooravond van deze uitvaart kwam een overlijdensbericht binnen van een wijze dame die in haar streek een monument wordt genoemd. Deze beide overlijdens, zo kort op elkaar brachten me bij deze gedachte.

Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen,
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan, en niet
terugkeren.

Je blijft iemand op wie wordt gewacht.

Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven.

Niemand wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.

MENSEN ZIJN MEER GEHANDICAPT DOOR EEN GEBREK AAN VERTROUWEN DAN DOOR HUN FYSIEKE BEPERKINGEN.

TIJDENS ZIEKTE

  EN VADER KAN DUS TERUG RECHTOP ZITTEN; HADDEN ZE MAAR WAT TIJD GENOMEN OM HEM BETER AAN TE KLEDEN,  MAAR HIJ IS ER NOG; WEL EEN VERSCHIL SINDS VERLEDEN JAAR. LIEFDE IS TE ZIEN IN DE HANDDRUK.

EEN JAAR GELEDEN ....

 Mag je vrij gebruiken. Liepen net zelf bij me binnen.

VALENTIJN!

Op 11 februari zou mijn nichtje 32 jaar gworden zijn. Ze verliet ons helaas veel te vroeg. Mijn broer heeft hAar dood nooit kunnen plaatsen en heeft haar kort daarop gevolgd in de dood. Zie maar de rechterkant van blog. Ze zag zo graag mijn ouders.

Zondag 11 februari is het 160 jaar geleden dat in Lourdes Maria verscheen aan Bernadette.

Ook nu na 160 jaar is de boodschap van Lourdes nog steeds actueel en we mogen zien dat mensen vanuit de gehele wereld de weg naar Lourdes vinden, om daar geraakt te worden. Men mag daar een stuk blijdschap in geloof ervaren, kracht en ondersteuning voor hun leven. Het is een plaats van hoop en bezinning en tegelijkertijd door de onderlinge contacten ook van warmte en vriendschap, van christelijke naastenliefde.

Wie herinnert zich nog de oude 'meesters', leerkrachten lager onderwijs zeg maar. Zij die met harde hand en metalen latje regeerden. Wel daarover gaat het volgende. Het jongetje op zich was wel erg slim maar een beetje schuchter. Toen het voelde dat het naar het de grote wc moest gaan, stak het zijn vingertje op. De meester reageerde met: 'Vinger naar beneden, jij!'. Het jongetje neep zijn beentjes toe en na nog wat gewacht te hebben, stak het jongetje nog eens zijn vinger omhoog. "Meester, meester". Maar de meester negeerde het jongetje compleeet. Toen voelde het jongetje het warm worden in zijn broekje. juist op dat moment vroeg de  meester: 'Ja, wat is er met u aan de hand?!" De meester kwam naderbij en beiden merkten dat het te laat was...

Tachtig jaar later is dit jongetje een oude man geworden, maar volop bij zijn verstand. De man zit in de zetel en roept naar een verpleegkundige in het rusthuis, nadat hij al een paar maal op de bel had gedrukt om hulp te vragen. Hij wil niet zoals hij kind was, weer in zijn broek moeten doen, en vraagt het dus al op tijd in geval van. Hij herinnert zich nog levendig de schaamte van toen, en dat zal hem nu niet overkomen. Als de oude man dan toch niet naar het toilet kan gaan, dan denken de verpleegkundigen al gauw dat hij om aandacht vraagt, en laten ze hem later langer wachten. Maar dit is verre van toneel. Veel later , in het ziekenhuis, zorgt hij ook dat men hem op tijd op het toilet plaatst.

Het heeft lang, heel lang geduurd, voor de link gelegd werd tussen het heden en verleden; al had vader het verhaal van de meester recent vaak verteld aan ons! Want dat jongetje is mijn vader...

Het is dus belangrijk wat en hoe je iets zegt aan kinderen! Nu moet ik hier wellicht geen tekening bij maken.Mijn vader  heeft er dus een trauma aan overgehouden, aan die meester en zijn 'gezag'.