Als leven eindigt

en

sterven begint,

wankelt de wereld

en is er twijfel overal.

Herinneringen troosten.

Woorden beuren op.

Licht verdringt

het duister.

Kom tot leven ,

Heer,

in ons midden.

Breng ons thuis.

Wek in ons

de hoop

op een weerzien

voor altijd.

Hij heeft rimpels en zijn gezicht is zo mooi. Ik ben op een goede avond bij mijn oude  vriend  (86 jaar) geweest. Ik kan niet nalaten aan zijn gezicht terug te denken. Men spreekt vaak over de strijd tegen de rimpels, men vindt allerlei soorten producten en gezichtsgymnastiek uit en dat brengt mij terug bij het gezicht van de man. Zijn rimpels zijn mooi omdat zij een immense goedheid uitstralen en een innerlijk landschap. Daar is de echte strijd tegen de rimpels, hij heeft slechts uitwerking als hij innerlijk gevoerd wordt, tegen de angst, de verbittering, de prikkelbaarheid. Bij het ouder worden wordt het gezicht een bekentenis of een getuigenis.

Ondanks de zalven en de liftings, ondanks de bestudeerde expressies bekent het aangezicht: ‘Ik voel me niet goed in mijn vel, ik aanvaard het oud worden niet.’ Op zijn aangezicht las ik: ‘Ik aanvaard de laatste etappe heel openhartig, met haar beperkingen, haar fysieke problemen en de normale onverschilligheid van de anderen tegenover mij. Ik bereid me voor op de grote Ontmoeting. Die is al de zon van mijn avonden. En jij, mijn vriend, zal voor ons de zon blijven tot op het einde. Met je rimpels.

Naast het feit dat we zowat overal wapenstlstand vieren, is het tevens vandaag de feestdag van Sint-Maarten. Dus ook mijn naamfeest en proficiat aan allen die deze naam of een aFgeleide van de naam dragen. Laten wij net als de heilige man ook onze mantel delen met mensen die het met veel minder moeten stellen in deze barre dagen, maaar ook bereid zijn onze tijd te geven aan zij die een woord van opbeuring kunnen gebrruiken.

Mijn grootvader(de vader van mijn vader) is zes jaar soldaat geweest waarvan vier jaar aan het front in de loopgrvaven, moeders moeder stond jaren op de uitkijk te wachten op haar man(mijn andere grootvader) die weggevoerd was als dwangarbeider!

...........

Maar zo waar en wellicht aansluitend bij de waarden,

zeg maar de waardering waarover ik het gisteren in het kort had.

IK DENK EN HOOP EN BID DAT DE JONGEREN VAN NU ZE STILAAN TERUG AAN HET VINDEN ZIJN!

die eindelijk een plaats kregen

U zag het of je hebt het gemist, maar door de vele reacties op socioale media moet je het ergens opgevangen hebben. Na een breuk tussen Helene Fischer en Florian Silbereisen, de gerenomeerde presentator van grootse Duitstalige shows, llijkt de liefde voor elkaaar nog steeds niet gekoeld. Florian was zo aangedaan dat hij er zelfs even bij ging zitten.

Eén van de meest gewijde, folkloristische broden is dat van Sint Hubertus, patroon van de jagers die zijn feestdag viert op 3 november. Vroeger leidde men jachthonden de kerk in om ze te laten zegenen op Sint Hubertusdag. Dit werd gezien als voorbehoedmiddel tegen hondsdolheid. Om diezelfde reden at men die dag de door de kerk gewijde Sint Hubertusbroodjes.

‘Toen de Heilige Hubertus op zekere dag aan het preken was (ongeveer het jaar 730), begon een vrouw, die door de kwade geest bezeten was, zo te razen en te tieren, dat dit onder het gehoor een grote opschudding verwekte. Toen de Heilige Hubertus merkte, hoe de duivel door deze vrouw zijn bekeringswerk wilde beletten, deed hij haar tot zich komen en, vertrouwende op de almacht Gods, maakte hij over haar het H. Kruisteken en tikte haar tegen de wang zonder daarbij verder een woord te spreken. De vrouw viel als dood ter aarde, doch nadat zij zo enige tijd gelegen had, begon haar een golf etter uit de mond te stromen, waarna de boze geest haar uit het lichaam vlood. Aldus zegt de Legende der Heiligen.'

Wanneer mijn werk gedaan zal zijn,
Mijn adem stil, mijn ogen dicht,
Geneest mij van de laatste pijn
Dit nooit verloren vergezicht:

Er leeft een God, die alles schiep
Wat zichtbaar en onzichtbaar is.
Die mij tot zijn aanschouwing riep
Uit ondoorgrondbre duisternis.

Voorafgetekend loopt zijn pad
Dwars tegen mijn begeerten in,
Doch die ik 't liefst heb liefgehad
Gaf aan mijn heil zijn eerst begin.

 Anton van Duinkerken (1903 – 1968)

JIJ

jij bent onvergetelijk geworden
in ons leven.
Je zult altijd in onze gedachten zijn.
Wij zullen nog van je dromen
en je stem nog horen.
Wij kunnen niet begrijpen
dat jij weg bent voorgoed.

Jij bent onvergetelijk geworden
in ons leven.
Jij zult altijd met ons meegaan
op onze levensweg.
Wij zullen heimwee naar je hebben.
Wij hadden je langer willen vasthouden.
Wij hadden je nog zoveel willen vragen.
Jij blijft een litteken
in ons bestaan.

Jij blijft een teken
van liefde in ons leven.
Aan jou zullen wij ons optrekken.
Jou gedenkend zullen wij groeien
en sterk worden.
Wij zullen proberen om
vol levensmoed verder te gaan.
Jij onzichtbaar bij ons.

HULDE AAN DE THUISZORG-ENGELEN !

Begint de dag nog maar net te krieken,
dan dalen op snelle engelenwieken
de thuiszorg-engelen in ons buurtje neer.
Wat voor dag het mag wezen, ze zijn er weer.

Draai ík me nog eens om in m'n bed,
zíj bestormen al de seniorenflat,
en met een lief woord of gebaar
staan zij altijd voor iedereen klaar.

,,Dag mevrouw Jansen, wat zit u te gapen,
hebt u niet zo goed geslapen ?
zo, eerst maar even de steunkousen aan,
dan kunt u weer een beetje lopen en staan.”

,,Goede morgen, meneer van Dalen, eerst uw pillen,
voordat meneer Parkinson uw handen laat trillen.”
Met raad en daad staan zij paraat,
voor iedereen in de flat en in de straat.

,,Dag meneer Smit, laat ik nou weer niet vergeten,
om eventjes netjes uw bloeddruk te meten.
Hebt u trouwens uw plaspil al op ?
doen hoor, anders loopt de druk teveel op.”

,,En mevrouw van der Linden,
hebt u uw bloedverdunner kunnen vinden ?”
Die thuiszorg-engelen willen er echt voor gaan,
gewoon…helemaal niet, een zware baan.

Zelf zullen zij nooit naar een complimentje hengelen,
dan geef ik het:

HULDE AAN DE THUISZORG-ENGELEN !!!

Deze week nam Divock Origi (24) van Liverpool het in de Champions League op tegen KRC Genk, de ploeg waar hij als jonge snaak uitgroeide tot topvoetballer — ook zijn vader Mike schitterde drie seizoenen bij de Limburgse club. Alle ogen in het stadion waren dus op hem gericht, zo besefte Origi, een Belg van Keniaanse afkomst. Toch liet hij zich absoluuut niet van de wijs brengen.

‘Door mijn geloof kan ik alles een plaats geven. Ik zweef niet als het lekker loopt, maar ik zit ook niet in de put als het vierkant draait’, zei hij in Het Nieuwsblad. ‘Het geloof biedt me stabiliteit. Het is mijn kracht en mijn motor. Ik bid en mediteer elk dag. Omdat ik dankbaar ben voor het leven dat ik kan leiden.’