Het nieuwe normaal

Acht moeders van jonge kinderen zijn om het leven gebracht. Ieder van hen leed aan een ongeneeslijke ziekte. De dader, Natan Z., zit veilig in een kliniek, maar dreigt door een fout van Justitie vroegtijdig vrij te komen.

Tijdens het proces doet zijn advocaat Reinier een gruwelijke ontdekking. Tegelijkertijd neemt de jonge
therapeute Suus levensgevaarlijke risico’s op de afdeling waar Natan vastzit en werkt Hannah, echtgenote van Reinier en een bekende schrijfster, in de Franse Alpen aan haar nieuwe roman… over Natan. In het afgelegen
landhuis ontdekt ze iets dat ieders voorstellingsvermogen te boven gaat.

Arjan Alberts brengt met deze bloedstollende thriller de lezer in het hart van een tbs-kliniek, in
een zenuwslopende rechtszaak en in een draaikolk rondom een seriemoordenaar wiens verwrongen karakter ondoorgrondelijk lijkt…

“Natan Z. is een Hannibal Lecter-achtige creatie, en doet ook denken aan de zieke geest van Jurek Walter in de Joona Linna-reeks van Lars Kepler.” – Het Parool

 DIE HEBBEN WE NU MEER DAN OOIT NODIG!

BIJ NACHT

Wellicht kijk je raar op als je de titel zag van dit stukje, maar ik kijk al een tijd letteterlijk op als ik aan mijn tafel zit. Want als ik opkijk zie ik een bijzonder groot dak van een nieuwbouw, en daar is een man alleen en zonder veel bescherming de dakpannen aan het leggen. Het is toch een stiel apart vind ik, en vooral gevaarlijk hoe ik hem zie 'lopen', op die pannelatten, van links naar rechts, dan weer naar boven en beden. Soms neemt hij zelfs de tijd om even rechtop te staan. Ik dacht altijd dat die mensen vastgebonden zouden moeten zijn aan een soort broeksband, maar hier niets van. Enkel via een hoge kraan worden pakken dakpannen aangebracht die hij dan één voor één op hun plaats legt, alsof het een spel is. je mag geeen hoogtevrees hebben, en je moet ook tegen wind, water en koude kunnen. Want juist nu hij bezig was heeft het constant geregend. Maar hij deed en doet gewoon verder.

Het huis mag dan mooi ogen, ik ben wel het zicht op een helblauwe hemel - als het goed weer is - volledig kwijt, en kijk ik nu voorgoed op een zwart dak ...

Onlangs sprak ik met een jonge twintiger. Ze had net haar proefschrift afgewerkt aan de universiteit en haar promotor had haar een fijne en goedbetaalde job aangeboden. Voor veel jonge mensen en ouders klinkt dit misschien als een droom die werkelijkheid wordt, zeker in deze tijden. En toch was ze hier niet gelukkig mee. Meer nog, ze was zelfs teleurgesteld. Want, zo vertelde ze, wat hij haar aangeboden had, was een carrière pad, een manier om ‘binnen’ te zijn.

Help niet ten koste van jezelf,

hoe nobel dat misschien ook lijkt.

Maar niemand heeft iets aan jouw steun,

als je daaronder zelf bezwijkt.

In de laatste zomer van hun lagereschooltijd spelen de vrienden Jonas, Nils, Ron, Daniël en Juul in de grotten van het Savelsbos. Volgend jaar zal alles anders zijn, en zal de club uitwaaieren naar verschillende scholen. Hun toekomst moet nog beginnen. Maar dan verdwijnt de mooie, opstandige Juul spoorloos. De vrienden zagen haar voor het laatst in de mergelgrot. Voor ze het beseffen ligt alle schuld bij hen en worden ze veroordeeld voor het incident.
Tien jaar later komt de verdwijning opnieuw in de media. De jongens besluiten weer bij elkaar te komen om voor eens en altijd de waarheid over die noodlottige dag aan het licht te brengen. Maar de vriendschap is veranderd en hun herinneringen lijken allemaal een andere waarheid te belichten.

Een spannende psychologischee thriller over vriendschap en trouw, leugens en bedrog.

14/03/2020 - 14/03/2021:

Een bijzonder jaar.
Voor het eerst sinds de allereerste Last Post op maandag 2 juli 1928, mochten er geen toeschouwers aanwezig zijn op de dagelijkse Last Post onder de Menenpoort op zaterdag 14 maart 2020. Dit omwille van de COVID-19-maatregelen die een jaar later nog steeds een invloed hebben op de ceremonie die blijft doorgaan met twee klaroeners en zonder publiek.

 over de Ark van NOAH

Deze crisis heeft er voor gezorgd dat we met zijn allen gaan wandelen, in groep of alleen. Ik beperk me nu tot even alleen een ommetje maken om toch even buiten te zijn, al gebeurt het ook dat ik even de stad in wandel. Maar vooral valt het me op dat, nog meer dan vroeger, men niet langer in staat lijkt te zijn met elkaar te babbelen. Het mondmasker maakt het wel niet eenoudig elkaar aan te spreken, maar wat ik weer eens heb ondervonden is het feit dat zeer velen gewoon veRder lopen, de gsm in de hand zonder om zch heen te kijken, enkel hun ogen gericht op hun klavier en hun vingers. Als je niet oplet loop je zo tegen een ander op. Voor de gewone wandelaar kan er met moeite nog een goede dag af, men loopt liever met gebogen hoofd je voorbij. Het lijkt erop dat we niet meer in staat zijn met elkaar te babbelen. Je hebt de woning verlaten, bent een uur gaan wandelen en terug thuis moet je vaststellen dat je met niemand een woord hebt gewisseld.

ucy en Daniëlle van Alphen zijn tweelingzussen. Lucy timmert aan de weg als cabaretière, terwijl Daniëlle door drugsproblemen aan lagerwal is geraakt. Wanneer de psychologe die hen vroeger onderzocht plotseling dood wordt gevonden, zijn beide vrouwen verdacht. Een verborgen verleden komt langzaam tevoorschijn en stelt hun toch al gespannen relatie verder op de proef. Hoe sterk is de zusterliefde als het er echt op aankomt? Tweedracht is een spannende roman.

Lichtvoetig en toegankelijk geschreven, maar met een schrijnende ondertoon.

Hoe je je ook gedraagt,

op- en aanmerkingen zullen er altijd in overvloed zijn.

Volg daarom altijd wat je eigen hart je ingeeft.

Liefhebben is ontdekken hoe de ander van je verschilt.

Liefde is luisteren.

 Dan sta je open wat de ander kan schenken,

voor zijn andere manierr van liefhebben.

... alvast hier niet, maar voorbije dagen waren slopend; en de enige reden  was mijn hospitalisatieverzekering. Toen ik jaarlijkse uitnodiging kreeg voor betaling wist ik niet wat ik zag: het aangerekende bedrag werd vier maal zo veel. De reden: ik werd 65 jaar!

Het waren dagen en uren van over en weeer telefoneren en mailen, van wakker liggen ook. Ik dacht dan maar de koe bij de horens te vatten en naar het kantoor te gaan die me al jaren verzekerde. Maar daar kreeg ik bot. Men wilde er amper naar kijken ook al had ik alle documenten mee.

Van een koude douche gesproken! Het was dan nog letterlijk koud buiten en het regende. Maar ik zou niet onverrichter zake naar huis gaan. Ik heb me dan gemeld bij een kantoor dat gewoon is om te gaan met alles wat met ziekte te maken heeft. Ik werd er vriendelijk te woord gestaan. De man bleef maar teksten intypen en ik bleef in stilte naar hem kijken. En ineens zonder enige telefoon was alles voor elkaar!

Ik kan dus rustig gaan slapen!

Electriciteit is voor ons heel vanzelfsprend. We kunnen er niet meet zonder. Niet dus in India en zo vele andere delen in de wereld. Ik kreeg zo net een foto door waarbij men vertelde hoe groot de vreugde was dat men eindelijk elctriciteit had in een gebedshuis, en dat maanden wachten van werken en sponsoring. De foto vertelt genoeg.

VAN  PAUS FRANCISCUS