Verbondenheid

... of hoe je zo iets wil noemen. Ik log hier dus niet zomaar in en ook niet om op dit uur nog bezoekers te lokken; is nooit mijn ding geweest trouwens.Geen inspiratie dan maar ook niet bloggen! Vanwaar dit tussenwerpsel dan? Wel, in de laatste teksten die ik hier achterliet blijkt het bij menig lezer, goed bekende of verre vreemde, dat ik een moeilijke periode zou doormaken. Dit is dus niet zo! Dus de me voorgeschreven remedies laat ik graag aan een ader over die ze wél kan gebruiken; en uit ervaring weet ik dat goede raad, hoe klein ook soms welkom is. Wat ik schrijf is inderdaad altijd doelbewust, dus met een DOEL voor ogen. De voorbije dagen waren ze misschien - en ik onteken dat niet - een beetje semi-autobiografisch. Dat mag ook wel. We kunnen ons niet blijven verstoppen als dat al moet. Aan de andere kant zal het voor de vrienden en verwanten na drie jaar bloggen wel al duidelijk zijn wat hier allemaal aan de basis lag voor het bloggen. Ik heb het er ooit over gehad. Wat dat doelmatige betreft; het zijn inderdaad de werkelijkheden die op me afkomen via de contacten doorheen het bloggen en mailen. Zo leerde je o.a. de jonge man kennen met adhd. Ook in de teksten die ik deze week plaatse heb ik die mensen een stem willen geven, hen zelfs tussendoor letterlijk geciteerd omdat het HUN schreeuw was; met mijn doel voor ogen opdat ze zouden weten en beseffen dat ze er niet alleen voor staan en dat mijn woorden niet zomaar woorden zijn, maar doorleefd en ook gemeend, én naar mezelf toe en naar die anderen.
Ik was me ten zeerte bewust, én dat al voor het verschijnen van mijn recente blog, dat er zou op gereageerd worden in de zin van aanmoedigeingen te krijgen. Ik kon dus twee dingen doen. Alles terug weghalen, wat ik ooit eens heb gedaan,en dan vraagt men naar de tekst, of het er laten staan zoals heet op dat moment geschreven werd. Ik heb deze week gekozen voor laatste.

En voor de twijfelaars of mensen die echt om me bekommerd zouden zijn, dank maar ik voel me goed al heeft de zon ook deze keer haar belofte niet gehouden en ben ik zopas van een 'natte'reis terug gekomen, met het toemaatje dat de treinconducteur me nog op letterlijk een verkeerd spoor heeft gezet zodat ik anderhalf uur later thuis ben.

En alles wat ik hier brouw is misschien dan ook ingegeven door de inwendfige stilte tijdens wachten en eens niet direct te kunnen reageren via pc, wat ook heilzaam kan werken.
Is dit en beetje mijn antwoord op jullie verzuchtingen?

Het kost niet zoveel iemand een glimlach te schenken of je hand op te steken voor een vriendelijke groet.
Zoiets kan opeens de zon laten schijnen in het hart van de mens die je zomaar ontmoet.

Het kost niet zoveel om een hand uit te steken om een ander een beetje behulpzaam te zijn.
Een dankbare blik is vaak de beloning al was de moeite voor jou slechts klein.

Het kost niet zoveel om je hart wat te openen voor de mens om je heen in vreugd en verdriet.
Wees blij dat je zo wat kan doen voor die ander, of is die ander je medemens niet?

Het kost maar weinig je arm om een schouder of alleen maar even een zachte druk van een hand.
Het is vaak voor de ander of hij heel even in een paradijs belandt.

Het kost zo weinig om een ander te geven iets wat je zelf ook zo heel graag ontvangt.
Vriendschap, alleen door dat weg te schenken geef je iets waar ieder mens naar verlangt.

Denk eens wat vaker aan je medemens en je zal de liefde die je uitdraagt in dubbele mate terug ontvangen.
Wens jullie een mooi en liefdevol weekend toe!

Der liebe Gott
hat nicht gewollt
dass edeler Wein
verderben sollt.
D’rum hat Er uns
nicht nur die lieben,
nein –
auch den nöt’gen
Durst gegeben. 

Neen, de lieve God
heeft niet gewild
dat de wijn zou
bederven.
Daarom heeft Hij ons
niet alleen de liefde,
maar ons ook
de nodige dorst
gegeven.

"vakantieheriinering, vind je vaak op geschilderde gevels in Duitsland'

Ben zelf een huismus, maar hou ook van mijn medemens hoewel ik daar de laatste tijd erg vaak teleurgesteld in raak.
Net alsof de mensen om je heen steeds egocentrischer en bekrompener beginnen te worden.
Ieder voor zich en de rest bekijkt het zich maar, lijkt het motto steeds meer te worden.
Dat vind ik jammer, trek me daardoor steeds meer terug van het maatschappelijk toneel en raak wat in mezelf gekeerd, terwijl mijn aard zich daar wel tegen blijft verzetten.

Ik weet niet hoeveel mensen mij hebben geschreven of gezegd toen het slecht met me ging :"We zullen een kaarsje vooor je opsteken."
Mensen uit alle lagen van de bevolking, onder wie ook gelouterde mensen die zelf ooit ook hard hadden moeten knokken.
Op die momenten voel je, dat zo'n kaarsvlammetje niet zomaar een sentimenteel lichtje is.
Als iemand een kaars pakt, en een lucifer, en die kaars voor iemand aders aansteekt, dan is er toch sprake van warmte van de ene mens voor de andere mens.
Duizenden en duizenden mensen steken op een dag een kaasje aan.
Dat is iets heel anders dan wanneer duizenden mensen geen kaars aansteken.
Bidden betekent niet alleen 'vragen voor jezelf', maar het is ook vragen voor de ander. zoals je een kaarsje voor een ander opsteekt.
Zo vindt door het gebed een verbinding tussen mensen plaats en dat is een grote kracht in de samenleving.

richt dan je ogen op Jezus!

Het christendom is ondanks alles een geloof voor buitenshuis. Volgens mij waren de apostelen zo een beetje de hele dag buiten. Is het dat niet wat ons heden ontbreekt?! Wij, jij en ik, zijn toch ook maar allemaal gewone mensen die door hun manier van zijn apostel kunnen zijn, ook op vandaag. Het geloof is inderdaad niet iets dat je voor jezelf houden mag of kunt. Dat hadden de eerste apostelen heel goed begrepen en tot op heden gebeurt dit inderdaad ook buitenshuis; zie maar naar de evangelisatie in het Zuiden, letterlijk buitenshuis.

Onze broeders in het geloof zoals moslims zijn inderdaad op straat te vinden en in het café waar ze het woord van God verkondigen. Ons christendom heeft dan ook diezelfde buitenmensen nodig zoals de vele honderden jonge Indische missionarissen, niet opgesloten waar men lekker cocoont met een ander en spreekt over het geloof. Wanneer liefde een werkwoord is, dan heel zeker ook ons geloven, ons christendom. Een blij en vreugdevol geloof zoals te merken is op de foto.

5000 mensen 

Vijfduizend mensen, vijf broden en twee vissen. Hebt u zich al in de plaats gesteld van Jezus die, zélf moe van het preken, de mensen niet zomaar weg wil sturen met een lege maag. “Deel het brood uit aan de mensen” zegt Jezus opdat ze niet met een lege maag naar huis gaan. En er werd gedeeld en iedereen kwam tevreden en voldaan naar huis. Eén nam een beter deel, de ander hoefde maar weinig. Het doet me denken aan de bedevaarders te Lourdes tijdens de voorbije dagen. Waren er uit ons Bisdom 5000,10000? Allemaal verschillende types; één werkloze, een invalide, een weduwe, een jongeling, een werkgever die niet weet hoe in deze crisis zijn personeel te houden , iemand die denkt aan zelfmoord, een brancardier, een verpleegkundige, een homokoppel, een militair, een bejaarde man. Neen, geen massameeting, maar een collectief, allemaal met de ogen gericht naar datzelfde doel. Ook te Lourdes neemt elk een deel wat hem aangeboden wordt, vrij zonder verplichting; zonder er ook maar iets voor terug te doen. Iemand neemt een stukje uit het Evangelie, een ander neemt er nog het Oude Testament bij. Voor nog een ander volstaat het kijken naar de Lieve Vrouwe. “Maar allen keerden voldaan terug”. De eenzame was niet zo eenzaam meer, de invalide kreeg weer voedsel ‘tot volgend jaar’, de gebroken jongeling zag hoe goed de wereld toch is … duizenden mensen, duizenden types elk met hun eigen verhaal en verleden en toekomstplannen en dromen. Ja, er was nog over voor zo velen om nu aan anderen te vertellen: GEEF ZE TE ETEN!

want ik was vergeten dat een paar heel lieve dames me hadden aangeraden in het begin van mijn (toen heel ernstig bloggen) af en toe wat moois tussen de ernst te gooien en kijk met deze zomerdag krijg je deze frisse knaap op je bord al weet ik ondertussen dat er ook mannen zijn die stiekem af en komen loeren en why not, maar dus deze heel in het bijzonder aan ... enfin, julle weten dat wel!

In de Schepping draait het maar om één ding, de kern, het wezen, van de schepping heet Liefde. De Liefde is de kracht die ons opnieuw samenbrengt, om de ervaring die over vele levens en vele oorden in de wereld is verspreid, te verdichten. Gaat het hun slecht, dan zullen we, al is het in ons onderbewustzijn, een deel van hun verdriet ervaren. Maar vooral zijn we verantwoordelijk daarvoor, dat we ons minstens éénmaal per reïncarnatie opnieuw verenigen met het Andere Deel, dat zonder meer ons pad kruisen zal. En al is het maar voor korte ogenblikken, het schenkt ons zo een intense Liefde dat daarmee de rest van ons leven zin krijgt.

We kunnen ons Andere Deel ook verder laten gaan zonder het op te merken of te aanvaarden. Dan zullen we enkel een reïncarnatie nodig hebben om ons Andere Deel opnieuw te treffen. naar Brida.

Maar dat andere deel hebben mijn ouders al heel lang geleden bij elkaar gevonden en die zijn nu heel precies vandaag 54 JAAR GELUKKIG GETROUWD!

Omdat er toen nog niet geblogd werd stond volgende tekst op de uitnodiging tot de dankviering en het feestmaal.

"Er is een tijd om te trouwen
  Er is een tijd om te bouwen
  Er is een tijd om te rusten
  Er is een tijd om te vieren
 Vandaag, een dag om terug te kijken,
  een dag om te danken.
  Zoveel jaar voor elkaar gespaard zijn,
  dat mag gevierd worden!"

gelezen op een blog van een "bevriende zender" :

"Steeds meer Nederlandse jongeren die ooit protestant gedoopt zijn of helemaal niet gedoopt, kiezen er voor om Rooms-Katholiek te worden vanwege de duidelijkheid die onze Kerk geeft."

"Gelukkig zijn degenen die gelukkig zijn".

Is dit niet toepasselijk bij ht afsluitern van een verjaardag waar jullie, Jos, Ronald, Marc, Geert ... er waren om deze dag op te luisteren tussen de weelde van de bloemenpracht. Zo ervaar je jaar na jaar wie de echte vrienden zijn of leer je ze,zelfs na zovele jaren, herontdekken. Dank aan mijn ouders en familie die me op een of andere manier er wilden bij zijn! De wensen van pa en ma voor mij bij het begin van dit nieuwe levensjaar deel ik dan ook graag met jullie, beste blogvrienden, omdat menigéén moeite en tijd getroost  heeft me op een specifieke en welgemeende manier nabij te zijn.

"Wij wensen je een zorgeloze dag, met heel veel zon! Maar ook voor het ganse jaar een goede gezondheid, gelukkig zijn in kleine en grote dingen; in jouw tuin met mooie bloemen, om er eveneens binnenshuis van te genieten.".

Het was echt een zorgeloze dag waar ik me bijzonder goed bij heb gevoeld zonder maar eens stil te staan bij het getal. Dank voor jullie vriendschap en genegenheid!

Maarten

Gelukkige verjaardag!

Drie maal drie is negen,
we gaan tafels vegen,
vier maal twee is acht,
leuk als je zo lacht,
drie maal twee is zes,
geef mij nu de fles
want van het zingen krijg je dorst!





De tafel is al gedekt!
Mijn tasje koffie staat al klaar!
We zingen en we dansen!
Een dikke proficiat nog,
Zoals een trotse verjaardagkaars!

Danke aan de vele vrienden, in het bijzonder aan degene die bovenstaande achterliet en aan degene die virtueel de champagne liet knallen!

De weg naar de ander

Begint bij iets heel eenvoudigs, dat zelfs dieren hebben: je bekommeren om je soortgenoten. Zelfs geschonden mensen zijn bekwaam, misschien zelfs meer dan anderen,  om eindeloos veel goeds re doen en toewijding op te roepen. Armen, gehandicapten, kleine mensen maken in de mens soms grote dingen los. Doodgewone mensen zoals ze dan gemeenzaam en een beetje meewarig genoemd worden, zijn soms zij die door één woord, één wenk je uit het alledaagse optrekken zonder dat zelf daarom goed en wel te beseffen.  Wie bijvoorbeeld meer hoort en leest bij deze woorden die me onlangs bereikten – ik citeer: “ik maak relationeel, professioneel en emotioneel een moeilijke periode door” – weet dat ieder geschonden mens een geheim in zich draag dat hij alleen bezit. Wie gelooft, ziet net iets dieper. “Wat je aan de minsten van de mijnen doet, doe je aan mij”. Dat is de echte weg naar de ander. En deze zal het dan ook in stilte dankbaar aanvaarden. Draagt die geschonden mens zelf misschien niet  het grootse geheim mee, Christus die leeft in hem en hem dan ook zal redden. Richt je ogen op Jezus!