doordenkertje

Wanneer ook deze dag vergaat .... Heb ik pas hier nagelaten en het is al tijd om te denken aan de dagsluiting; zo vlug gaat de tijd. Gisteren wilde ik nog een stukje schrijven maar toen het af was begaf de pc het ineens zodat ik maar een kortere versie heb achtergelaten. Ik wou het namelijk hebben hoe we verknocht zijn aan de pc, hoe hij een partner geworden is en doorheen het SeniorenNet zeker vriend en toevlucht voor elkaar geworden zijn. Sommigen hebben zulke sporen bij de ander nagelaten dat we niet eens hoeven te zoeken naar het laatste nieuws van de blog. We zijn een hechte familie geworden en ik ben daar blij en gelukkig om. Ik denk soms - al kan het aan de aard van de blog liggen- dat ik hier als man soms tussen de vele vrouwen  een beetje "de pastor" ben. En waarom zou dat ook niet mogen. Ik heb toch eerder al geschreven dat een Indische vriend-priester me ooit heeft gezegd dat ik wellicht altijd "the unblessed deacon" zou blijven.

Ik weet dat ik hier nu ver aan het afwijken ben en toch - ja, geloof het of niet - maar ook vandaag liep alles mis wat communicatiemiddelen betreft. Geen internet of te zwakke verbinding, geen telefoon gedurende enkele uren al zijn beide los van elkaar gekoppeld ... En dan denkt een mens: WAAR ZIJN WE IN GODS NAAM MEE BEZIG?! Met het materialistische dat ons weghoudt van het echte leven, van levende mensen? Uren bezig zijn met kabels en draden en stopcontacten!Heb ik die pc zo broodnodig? Kan ik niet zonder een paar uren telefoon? Ja, ik betrap me er op dit moment op dat ik dit medium nodig heb, alleen al omdat mensen uitzien naar mijn verhaal; ik heb het nodig om contacten en afspraken te maken via mail, maar waarom maken DINGEN ons bijna ziek?!
Weet je, ik doe zoals verleden jaar vrijwillig "kerkbewaking" en ik moest wel weg van die draden en dingen, en toen zag en hoorde ik terug mensen. Meer nog, ik betrad de stille ruimte waar dingen niet storen maar uitnodigen. Ik zag de dame met in haar hand een paternoster. En ik, ja ik dacht nog even of mijn telefoon het straks zou doen en keek dan op naar dat grote kruis, denkend aan de morgenhymne en wat ik niet heb gedaan.
Slaap wel en voor morgen gezond weer op.
En voor de aandachtige lezer, JA, ik heb deze avond naar de sterren gekeken, maar er was enkel maar grijze lucht, maar intens aan JOU gedacht!
Maarten
PC, dank dat je er bent zodat ik toch mijn verhaal kwijt kon en vooral teken van leven mocht zijn voor u en u en u!

Terwijl het morgenlicht ontwaakt,
wij schouwen op naar Gods gelaat:
dat Hij ons doen van deze dag
voor tegenspoed behoeden mag.

Hij zij een teugel voor de tong
die vaak een twistgesprek begon.
Hij zij een lichtscherm voor het oog
dat zich aan ijdelheid bedroog.

Vooral de diepte van ons hart
beware Hij voor haat en smart,
Hij lere ons opstandig vlees
zich onderwerpen aan de geest.

Wanneer ook deze dag vergaat,
en weer een nacht te wachten staat,
laat ons, van zonden even rein,
de zanger van Zijn glorie zijn.

Aan God de Vader op Zijn troon
zij lof en aan zijn enige Zoon,
en aan de Geest die ons verblijdt
van heden ot in eeuwigheid!

Maurits Van Vossole

 

Als je de talenten die jij bezit, inzet voor de mensen die jouw talenten niet bezitten, dan ben je bezig met je levensmissie.
Anatol Kuschpèta

Iemand aardig gaan vinden is als verliefd worden; of neen, het is VRIENDSCHAP, de argeloze intimiteit, het vrij stromende, soms absurde converseren dat we zo lang gemist hebben, de wederzijdse eerlijkheid waarvan we genieten dat maakt dat we ons soms alleen gaan voelen eens de vriend vertrokken is. ... Waarom kunnen mannen elkaar niet bellen zoals vrouwen doen? Omdat we niet kunnen of durven toegeven dat misschien wel af en toe een mannelijke vriend nodig hebben en zo beter het leven aan te kunnen?!

Citaat:

. "Ja, ik probeer elke dag opnieuw graag te zien, maar in de liefde is er voor mij ook een vorm van respect en dat is de eenheid maken met de andere in de alledaagse momenten en soms in de hele kleine dingen. Deze kleine tekenen zijn voor mij de échte tekenen van Liefde, van Jezus' aanwezigheid. De mariale spiritualiteit hoeft geen lang betoog of het hoogste woord, maar voor mij is Maria de moeder die Gods' liefdeswoord weet te herkennen en te vertalen, zij beschermt haar kinderen en met haar genade gaat ze met ons op weg om dichter bij God te komen. Ik zou het fijn vinden mocht iedereen, elke instelling, elke gemeenschap een hart hebben dat liefde toelaat in respect, begrip en eerbied voor de andere om op deze manier de liefde zichtbaar te maken. Een 'hoe gaat het" is voor mij een even groot geschenk van de liefde. Soms vraag ik me af waar de eenvoud is van deze liefde..."

Het was dat "hoe gaat het" dat me een tijd ook een stukje deed schrijven en een aandachtige lezer die nochtans zelf nog geen blogger is heeft deze commentaar achtergelaten al mag ik het eigenlijk niet zo benoemen.
Dank L. voor de wijze woorden en het samen-zoeken wat je zo mooi verwoordt als "DE EENVOUD VAN DE LIEFDE"!

 

door pc-problemen en zo hebben velen wellicht vruchteloos op me gewacht zonder een  woord van afscheid, maar ik geraakte gewoon niet meer op her net; vandaar een goeiedag aan allen .. Want je bent inderdaad nog niet van me af.
Alvast deze als nieuw begin ... als het tenminste wil lukken! En het lukt dus nog niet echt, enfin ik ben er en moegen zien we wel verder. Ja, wat zijn we nog zonder ons pc-ke hé?

Deze stuur ik heel in het bijzonder aan twee mensen die ik hier leerde kennen, maar is ondertussen ook een eigen bevraging.  Daar gaat "ie" zoals ze in Nederland zeggen. Trouwens bij deze, wie had verwacht zoveel Nederlanders aan te treffen in blogland!

Mensen die niet in harmonie kunnen leven met de mensen die voor hen waardevol zijn, moeten eens kijken naar de inspanningen die zij zich getroosten. Is de verzorging die zij geven wel juist, verwachten zij dat de relatie in de koude winter hetzelfde is als in de lente of de oogsttijd? Ze kunnen beter plannen en vernieuwen voor de nieuwe lente wanneer de tijd er rijp voor is, hoe pijnlijk soms ook.

ALLEEN Daar sta je dan, heel alleen. Geen mens wil meer van je weten. Verloren kijk je om je heen, Geen gelach, alleen maar geween. Je had het niet verwacht, op handen werd jij gedragen. Het kwam zo onverwacht koud zijn nu je dagen. Trots steeg je naar de top, hoe diep ben je nu gevallen. Die mooie dagen zijn nu op, nu wijzen ze met z'n allen. Hoe raar kan het gaan in het leven, hoe groot het succes ook lijkt. Vaak duurt geluk maar even, waarbij het je tijdelijk verrijkt. Als je eenmaal bent gevallen, dan raapt geen mens je meer op. Dan vertrappen ze je met z'n allen, en reizen ze zelf naar de top. Hoe goed je ook doet voor de mensen, hoe groot ook jouw hart, al dat ze doen is verwensen en jij zit dan met de smart. Ach je wist dat het zou komen, maar waarom toch zo vlug. Nog eventjes dromen, had jij het maar terug. Daar sta je dan, alleen en verslagen, vertrapt als een schurftige hond. Zoveel nog te vragen, maar ze snoeren je mond. Al je vrienden verdwenen, eenzaam bleef je achter met smart. Ze trapten je op je tenen, op je ziel en op je hart. Hoe hoger de berg, hoe dieper het dal. Het gaat door been en door merg de gil van jouw val. Je gaat nu je eigen weg, Waar ga je heen? Ik zie je verdwijnen achter de heg, Daar ga je dan, alleen! jepico

Kijk, geachte lezer, deze vond ik zo toepasselijk voor velen en in verschillende omstandigheden dat ik deze vraag graag deel met jullie ... in de haast neergepend bij het lezen van één of andere brochure en pas nu teruggevonden.
Ik zal de vraag dan maar tot mijn vraag maken ... Wie het schoentje past, trekke het aan!

Laat mij, o lezer, laat u o lezeres,- maar alleen aan u die zwijgen kunnen - een groot geheim toevertrouwen en beloof mij het niet te zullen verraden, er nooit een woord van te reppen.