VRIENDSCHAP IS DE MOOISTE LIEFDE DIE ER IS

Vrijdag 27 juli 2007

nog eens verjaren

Ja, ook vandaag is het mijn verjaardag, want op 27 juli werd ik gedoopt! Als dat niet rap rap was.
Er was toen geen sprake van recepties en geboortelijsten, en wie was erbij? Wellicht enkel de peter en meter op een doordeweekse dag ergens in een kapel van het ziekenhuis. Ik moet dat thuis nog eens vragen. En hoe verplaatsten die mensen zich want 52 jaar terug hadden de meesten niet eens een wagen? En doopsuiker??? Een bedenking van het ogenblik en toch bemerk je hier hoeveel er is veranderd in amper 50 jaar. Trouwens, ik heb nooit foto's gezien van die doopplechtigheid. Nu we de verjaardag weer achter de rug hebben en een nieuw levensjaar me is gegeven geef ik nog eens de wensen door uit India die ik mocht ontvangen, wat mijn gedachten laat dwalen naar dat huiselijke wat ik daar mocht ervaren zoals op de foto. Deze foto zien is alles terug beleven!

A Very happy Birthday to you. You are fondly remembered very specially, on this day, as you celebrate your Birthday. I thank god for the gift you to your family, to the country, to the church and of course to me as someone who always thinks of me and prays for me and supports me. May God bless you with his choicest blessings ans grant you good health and long life. Many Happy Returns of the Day!

Geschreven door maarten om 10:52 Stuur door Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

klaproosje16 augustus 2007 om 21:43

oeps

ik zag dat je jarig was op 26 juli. Toen waren wij op verlof in Nederland. Maar ik wil jou vandaag dan een hele gelukkige verjaardag wensen. Hopelijk heb je van jouw dagje genoten en ik wens je een nieuw levensjaar zonder zorgen of ziekte. Een uitstekende gezondheid en lieve mensen om ons heen, dat is al voor een stukje feest elke dag.

Reageer op dit bericht

Donderdag 26 juli 2007

Beste mensen,
Goede vrienden,
Lieve bloggers,

Wat in navolging van het tv-programman in Vlaanderen "Fata Morgana" een tijdje terug voor mij zomaar een ingeving was n.a.v. mijn nakende verjaardag is vandaag waarheid geworden. Er zijn dus vele sterren binnen! Ik verklaar me straks nader, want dit bericht komt uit het vuistje zo tussen de koffie en de taart door en wie weet, straks misschien nog onderbroken door een telefoon.
Voor hen die niet kunnen volgen en toch nog kunnen en willen meedoen hier nog even het bericht dat ik de wereld instuurde.

"Beste allemaal,
Het gebeurt dat je hoort op de radio dat er plaatjes worden aangevraagd t;g;v. een verjaardag. Het is ook al meerdere malen gebeurd dat mensen een plaatje vragen voor zichzelf. Vandaar kwam ik op deze “opdracht” … omdat ik er altijd van heb gehouden : … van wenskaarten dan!
Wie stuurt me via de ouderwetse postduif een wenskaart voor mijn verjaardag dit tegen 25 juli a.s., ten laatste te ontvangen op 26 juli, mijn Verjaardag, een dag die ik al altijd graag heb gedeeld met de binnenste kring van vrienden en bekenden. Ik deel je later via blog mee hoeveel sterren er zijn binnengekomen! Ik zie uit naar een lange kast die vol staat van kaarten! Mag ik jullie nu al van harte danken!"

Eerst en vooral VAN GANSER HARTE DANK, enkel en alleen al omdat jullie zich de moeite hebben getroost een winkel binnen te stappen , een gepaste kaart te zoeken en de tijd te nemen een boodschap achter te laten. Ik heb zelfs gemerkt dat mensen er alvast de verzendingsdatum hebben bijgeschreven om zeker te zijn dat de kaart op tijdzou aankomen. Wel, lieve mensen allemaal, ik kan jullie verzekeren dat de kaarten op tijd binnen waren en ze netjes op een rij staan! En als het al waar mocht zijn dat Nederlanders gieriger zijn dan Belgen, dan kan ik u verzekeren dat de meeste post precies uit Nederland komt, ook al vond er iemand dat dit nu even te ver van me af was.
Maar dit allemaal terzijde; het gaat uiteindelijk om deze dag: VANDAAG, mijn geboortedag! Linda, ik dank je dat je dit woord bewust gebruikt hebt, want daar wordt normaal niet bij stilgestaan. Zovele jaren later, zovele ervaringen rijker, mag ik me gelukkig prijzen - ook na mindere jaren - dat ik er mag zijn voor jullie, vooral omdat ik er mag zijn DOOR jullie.Wie had ooit gedacht dat we via deze weg elkar zouden ontmoeten; wie had ooit durven denken elkaar zo anders te leren kennen?! Die kaarten zijn dan ook geen collectorsitem op zich maar zijn a.h.w.een stille aanwezigheid van jullie allen op dit feest, elk met zijn eigen talent en gevoel. Ik voel de hartslag van elke schrijver, zij het in één woord of één lange tekst, of gewoon in de artistieke waarde van de uitgelezn kaart! Ik dank jullie dan echt van harte dat jullie vandaag de zon brachten op deze regenachtige Verjaardag. Wij zouden zo een attentie meer moeten sturen doorheen het jaar aan elkaar!
Ik wijk hier wellicht een beetje af en toch wil ik nog in het kort een samenvatting geven, maar dit voor straks.

Geschreven door maarten om 19:39 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 26 juli 2007

wenskaarten

Beste,

In een tweede deeltje wil ik een impressie achterlaten zomaar door elkaar en zonder namen te noemen. Naast de wenskaarten via de postduif zijn er ook nog e-cards toegekomen. Sommiigen waren zelfs zo goed beide te sturen, én een e-card én een echte kaart, en soms nog een mail.
Ik dacht een eerste prijs toe te kennen aan de mooiste kaart, maar ze zijn allemaal mooi op zich en smaken verschillen. Toch geniet de kunstkaart met de twee vogels in de lucht mijn voorkeur. Een helderblauwe lucht en een zonnebloem, daar heb ik ook lang naar gestaard, zeker op deze regendag. En dank aan degene die me een biljet van 20 euro stuurde! Verder een lichtende engel en ook nog een grote rode bloem op zilverkusjes; verder nog grazende schapen in Oosterijkse heuvels. Wie denkt dat hij te laat is of iets over het hoofd heeft gezien kan me nog altijd m:ailen.
Naast de wensen voor geluk, gezondheid, gedeelde vreugde zit af en toe ook tussen de lijnen of heel letterlijk een bevesting in van wat ik de laatste tijd probeer via blogland. Vooral dat heeft me deze morgen gelukkig gemaakt, al is het ontvangen van een kaart, zeker wanneer ze uit blogland komen al ergens een stil dankwoord en een "doe-zo-voort", en toch wil ik even deze wens met jullie delen omdat ik denk en weet dat vele bloggers ook hier een nieuwe roeping en taak hebben gekregen.

"Deze kaart wou ik je sturen omdat ik er zeker van ben dat je al heel wat schaapjes op de weide van 'liefde en vriendschap' gebracht hebt. ... Je bent een inspiratiebron geworden voor velen. ... Doorheen je getuigenissen weten velen zich te herkennen in die eenvoudige innerlijke waarden."

Goeie vrienden, wanneer dit mijn bijdrage is na een paar jaar bloggen dan ben ik dankbaar, en heel in het bijzonder dankbaar aan die ANDER naar wie ik mijn ogen heb gericht wanner ik deze morgen wakker werd en dacht dat we 26 juli waren. WEES GEGROET, MARIA!

Ik sluit af met een gelegenheidsgedicht van Bompa "Peter1925", waarvoor dank!

Als twee vrije vogels
vliegen zij door de lucht
gaande hun eigen zucht
zonder kruin of zuchten
hebben zij hun zeg
een oude en een jonge
"vrienden ongedwongen" .................... zeer mooi!
immers zo de ouden zongen
zo piepen de jongen.

Blijf gezond en JEZELF

Geschreven door maarten om 19:24 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 24 juli 2007

nodig

Ik heb je niet lief omdat k je nodig heb, maar ik heb je nodig omdat ik je lief heb!

daarin schuilt wellicht de ware liefde!

Geschreven door maarten om 22:13 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 23 juli 2007

VRIENDSCHAP

VRIENDSCHAP IS HET OPRECHTSTE GEVOEL DAT ER BESTAAT,
OPRECHTER DAN DE LIEFDE TUSSEN MAN EN VROUW.

Geschreven door maarten om 18:44 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 23 juli 2007

Veranderd

Als je op de rug lift, zie je de dingen anders ... helaas zorgt deze zomer er voor dat we niet te veel naar de hemel kunnen staren vanuit een luie zetel of op het strand. En toch als je op vakantie bent verandert je blik of zou het zo moeten zijn! Maar ik ben dan één van die mensen die niet zomaar die knop kan omdraaien en hier ligt een echte uitdaging in, nog meer met dit regenweer. Of moet ik daarvoor nog eens naar India of naar echte ontmoetingen met andere mensen? Misschien ligt in laatste nog het beste antwoord, nu we eens weg zijn van vergaderingen en agenda's. Is het niet de uitgerekende tijd om die persoon te bezoeken die ons al zo lang heeft uitgenodigd; ik denk he t wel hé. Is het niet, blogvrienden?
Ja, sommige vakantiegangers gaan weg en nemen alles mee: hun zorgen, hun gewoontes, hun hele hebben en houden. Ze verplaatsen (soms letterlijk) hun huis. Ze gaan ergens naartoe om dezelfde stress te beleven. Dat is geen vakantie, da tis 'werken op een andere plek'. Ze zijn niet veranderd als ze thuiskomen.
Andere vakantiegangers duiken onder in de beschermende anonimiteit: ze ontmoeten eigenlijk niemand.Let op, dit is geen verwijt want ik weet ondertussen hoevelen ook lijden in deze tijd waar juist verlof nog eens eenzaamheid zwaarder maken kan, meer tijd om te tobben of verwijderd te worden van een geliefde. Maarten, tegen wie zeg je het!? Ze verplaatsen alleen hun zelfde 'eenzaamheid'. Ze zijn niet veranderd als ze thuiskomen. Het is dus van het grootste belang uit ons kot te komen, anderen uit te nodigen, naar anderen toe te gaan, elkaar te ONTMOETEN en voor deze keer mag het woord MOETEN; pas zo kan je open staan voor de gastvrijheid, het gratuite, het onverwachte en onvoorziene; voor nieuwe mensen en dingen. In deze dingen ontmoeten we God. Het latste heb ik wél ondervonden in de blogcontacten maar ben daarom nog niet echt buiten geweest, misschien wel een aanleiding, een hint. Dan kom je zelfs in je huis anders thuis. Deze tijd is dan een gezegende tijd voor ontmoetingen, meer tijd voor familie en vrienden, en dit eens niet via mail of chat! Zo ontdek je niet zelden dat familie en vrienden anders zijn dan je dacht.
Het doen even achterwege laten en zoals in de zondagslezing laatst: Maria heeft het beste deel gekozen.
Ik wens sterkte aan hen die het vandaag even moeilijk hebben, dat ze een lusiterend oor mogen vinden en even mogen echt genieten. X en Yen Z zullen wel weten aan wie ik deze boodschap richt. En nu maar uit die anonimiteit treden als opgave, anders blijf je maar turen en triest zijn om dit regenweer! Dus nu samen pc-afzetten en echt leven en morgen terug als veranderd nieuw mens!

Geschreven door maarten om 11:55 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 21 juli 2007

waarom het

al maanden regent ?

Als 1 druppel regen zegt:
"Ik hou van jou"
En jij vraagt mij hoeveel ik van je hou
Dan regent het 't hele jaar door...

met dank aan lightvader!

Geschreven door maarten om 21:42 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 20 juli 2007

er is meer

Beste mensen,
Ja, er is meer! Dat was de gedachte die verder in me werkte wanneer ik de tekst gisteren hier afsloot, de gedachte over die bijzondere verbondenheid. Eigenlijk was hij pas afgesloten of het was alsof ze me hierboven gevolgd hadden, achter mijn rug aan het meelezen waren. Het DENKEN AAN van gisteren en het ZORGEN VOOR kreeg dan ineens een versterkte dimensie, want toen ik de laatste regels nog eens herlas over de hoop 'voor een beter leven te vinden' ging op dat moment de telefoon over en nog dezelfde avond stond die zoekende voor de deur, na al die tijd! Dat is dus HOOP: er vast op vertrouwen DAT ER ¨MEER IS, ondanks dat ik nog geschreven had of we soms niet te véél denken aan. Ja, er is meer voor ons weggelegd dan we kunnen vermoeden en wensen en voor mogelijk achten!
Maar nog sterker werd me dit alles wanneer ik nog denkend aan de telefoon en de ontmoeting van straks de telefoon voor een tweede keer overgaat. "Hier LOURDES"! Even stilte en dan een vriendin-ms-patiënte die ik al meer dan 25 jaar ken, elkar ontmoet te Lourdes, ik als brancardier - maar dat hebben jullie al eerder gelezen - zij, als zieke, die ook nu weer was meegereids met een ziekenbedevaart, DENKEND aan mij en aan mijn verjaardag straks! Ik wist niet eens dat ze weg was, nog minder dat een vriend-priester er ook is en me van daaruit groet! Beide mensen die ik bijna nooit kan ontmoeten, maar de verbondenheid, het denken-aan blijft. En bljkbaar komt de essentei van het leven pas op plaatsen als Kevelaer en Lourdes echt naar boven, daar waar de hemel de aarde raakt en er een blijvende verbondenheid blijft bestaan.
Het zijn die beide gebeurtenissen -binnen dezelfde avond - , en dit in aansluiting met de meditatie van gisteren rond zorgen en denken, versterkt door wat ik van een paar mensen via mail rond dit 'thema' als aanvulling kreeg -al mag het zo niet genoemd worden- waarom ik nog meer overtuigd ben dan wat ik al gisteren schreef en zoals een vrouw me mailde: God schrijft recht langs kromme wegen!
Wat me in deze dagen is overkomen, kan niets anders zijn dan een vervulling van een hoop, een wens die zich vandaag an mij aanvbiedt ook al heb ik er dagen,weken, jaren niet aan durven denken hoe alles zou aflopen.
Vandaag weet ik dat weer een beetje beter. Misschien, en ergens ben ik er ook zeker van, komt het uit de kracht die ik van elk van jullie kreeg. Ik denk dat bloggers een vitale rol kunnen spelen in het leven van de ander. Ja, de puzzel valt dan inees in elkaar.
Lieve mensen, er is inderdaad meer in dit alledaagse leven!
Hartelelijke maar vooral dankbare groet in zorgzame verbondenheid.

Geschreven door maarten om 18:27 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 19 juli 2007

houden van

"HOUDEN VAN IS DENKEN AAN EN ZORGEN VOOR"

Beste mensen, ik sta al een heel poosje stil bij dit citaat ... Ik zou daar heel veel over kunnen schrijven, over de twee polen, het "denken aan" en het "zorgen voor", en hoe langer ik daarover nadacht, des te duidelijker het me werd dat dit niet zomaar een gezegde is; het is veeleer de samenvatting van een leven van echte (niet-zo-jonge) senioren hier in blogland die een leven lang lief en leed hebben gedeeld, zorgend voor de partner, of voor de zieke ouders. Het constant begaan zijn om ... woordeloos, maar zo fundamenteel zoals het in het Evengelie staat, zolas wij ook anderen mogen opbeuren met een woord als:

"IK ZAL ER ZIJN VOOR U!"

Dat éne woord, dat een ander zin geeft en de kracht om voort te doen.
Ooit schreef ik dit evangeliewoord aan het einde van een lange brief ... Ik wist niet wat voor impact precies dat woord op deze persoon had, en dit duizenden km. van hier!
Beste mensen, elke dag opnieuw en telkens meer en beter besef ik dat wij allen die eenvoudige taak hebben er te zijn voor elkaar.
Misschien denken wij soms ook eens teveel aan een ander en is onze aandacht niet verdiend naar die ander, en toch moeten wij ons vooral dan herpakken!

Maar zoals ik een tijd geleden geschreven heb over die schilder: eens je iemand in je hart en huis hebt binnengelaten, ook met zijn nefaste gevolgen, dan nog zullen we blijven denken aan die persoon en in stilte en hoopvol zorgen dat hij straks toch goed terecht komt.
In die zin schreef ik hier al de voorbije dagen over dat zorgen voor.
Ik denk dat dit alleen maar kan wanneer we gelovend aanwezig zijn, want er is een band ontstaan, die hoger en verder reikt dan het direct aanraakbare, eventueel lichamelijke.
Doorheen het zorgen voor en denken aan is er een VERBONDENHEID gegroeid die moeilijk is uit te legggen, zoals een dame me gisteren nog vertelde. Dat geldt evenzeer in blogland; allen zijn we zomaar gestart, maar voor mensen met voelhorens komt vanuit de verte (die we God mogen noemen) een verbondenheid in het DENKEN AAN en zo het ZORGEN VOOR, zij het op afstand en virtueel.

Deze keer heb ik de titel niet verzonnen, maar voor de meesten, dus ook voor mezelf , geldt dat men al lang niet meer kijkt naar de titel van een blog. Het was dan ook wanneer ik het blog van Rozemarijn zag getiteld dat ik wist hier terug aansluiting te vinden met mijn eigen blog. Dus danke "Roos"!
De verbondenheid die voortvloeit uit het bloggen met dat doel geeft me meer rust dan alle oppervlakkige mailings en chatcontacten.

Goeie avond en dank voor het "denken aan"! ... zeker straks op mijn verjaardag! (hint)

Geschreven door maarten om 20:52 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 18 juli 2007

naastenliefde

Al doende kom je er wel achter wat naastenliefde is. Doen dus! Niet de theorie maar de praktijk... Waar heb ik dat hier nog ten overvloede neergeschreven? Een overweging en een vraag aan mezelf en aan jou:

WIL IK ME TOT NAASTE MAKEN VAN DE CONCRETE MENS IN NOOD DIE IK ONTMOET?

Geschreven door maarten om 11:07 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 18 juli 2007

engel

Ja, de engel is terug van weggeweest, zie maar even lager. Ik hoop dat hij zich nu even stil houdt zodat hij zich kan tonen aan andere bloggers. In elk geval kan je het bericht lezen op het blog van Lya. Dit was ik haar toch ergens verplicht of hoe een engel soms ook voor wat meerwerk kan zorgen ... zolang hij maar voor JOU zorgt.
http://bloggen.be/catootje/ en dan terugkomen naar mij hé.
Bij deze wil ik wel eens zeggen dat mijn hersens soms niet meewillen wat plakken en knippen betreft en helemaal niet wat codes betreft, maar daar heb ik een reddende engel voor in o.a. de persoon van Nicole, Katrien ... Ja, ook ik ben een mens met beperkingen.

Geschreven door maarten om 10:17 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 17 juli 2007

reisgezel

Aansluitend bij wat ik gisteren schreef ligt hier een toepasselijk tekst die best toen als intro kon gebruikt worden, maar kan even goed vandaag en ook morgen. De tekst komt uit een boekje dat ik 30 jaar terug gekocht heb, getiteld BRONNEN, van Valeer Deschacht.

Ieder mens heeft nood aan een reisgezel,
een wapenbroeder,
een goede herder. Zo was Jezus van Nazareth.
Hij was zelden alleen.
Velen waren naar hem aangetrokken
als naar iemand die voortdurend
naar elke blijdschap en verdriet luistert.
Wie van hem weggaat
kan het leven weer aan.

Geloven is geen drukkend plichtsbesef,
wel een fundamenteel vertrouwen
in de sfeer van:
je mag,
je mag er zijn.
Ondanks alle kronkels in je verleden:
JE BENT AANVAARD,
je hoeft niet vergeefs mens te zijn.

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 16 juli 2007

pc-verlof

http://img247.imageshack.us/img247/8270/beterschapengelnl0.gif

... toch voor even.

Ja, dat was de bedoeling - vandaar de lege stoel - en wat ik me inderdaad ook had voorgenomen, maar ook al kan je dan even het bloggen stilleggen, dan zijn er ineens mails die me bereiken via het gastenboek; mails en complimenten die me zo ter harte gaan waar, bij het lezen ervan, mijn mond haast openviel en het ineens stil werd in en om me (in de positieve zin), zeg maar aangegrepen werd dat het ergens mijn verantwoordelijkheid is zo vlug en zo goed mogelijk in te spelen op de (onuitgesproken) vragen van bepaalde bloggers.
Komt dit een beetje verwarrend over, kan zijn maar wanneer het de voorbije dagen bleek dat mensen mij al maanden volgen zonder te reageren en dan ineens hun diepste erkentelijkheid uitspreken, zelfs rechtreeks op hun blog, dan kan ik alleen maar ZEER ZEER DANKBAAR zijn, en voor hen die het hen aangaat wil ik dan ook een stuk verantwoordelijkheid opnemen nu ik heb gemerkt dat ik hier een tweede roeping mag leven geven.Naast die dankbaarheid in deze is er echter een vreemd gevoel van dit gewoon mogen doen en dan eigenlijk verrast te zijn door deze reacties, aanmoedigingen, waarderingen. Ja, het bracht wat meditatie met zich mee over eigen gaven.

Van één van die lezers in stilte kreeg ik aangenaam compliment, en bij het surfen op haar blog vond ik een link naar een ander blog en daar vond ik iets wat zo toepasselijk is voor velen onder u. Met haar toestemming heb ik het gekopieerd en naar die mensen gemaild waarvan i weet dat ze een schouderklopje kunnen gebruiken. Vandaag mag ik het ook op mijn blog plaatsen. Het resultaat van geloven in elk-ander? Ik denk het wel.
In elk geval dank aan Lya voor de "engelenbijdrage"! De engel is spijtig genoeg op reis zoals je ziet, maar wellicht weer voor een goed doel. Nog meer dank voor mensen die me weten te waarderen in wat ik hier probeer in blogland, maar vooral laten wij voor elkaar een engel zijn, want om deze af te sluiten haal ik nog een citaat uit een andere mail:

HOE MOOI IS DE GENADE ALS DE LIEFDE OVERWINT!

Dit engeltje wil je troosten. En zegt BETERSCHAP, LIEVE MEDEMENS .Dat is mijn grootste wens. Wonderen bestaan niet, alleen als men er echt in kan geloven. En dat kan dit meisje je heus niet beloven. Maar troost is een gift, heel snel gegeven. En kan belangrijk zijn in ieders leven. Een kus, een schouderklop, of alleen: Ik ben er voor je zeg als je me nodig hebt, ik ben er in een tel.Ja, lieve mensen, dat kan tegenwoordig heel erg snel. Dank zei een kastje dat computer heet. En je hoopt dan dat je niemand vergeet. Sterkte en oprechte gevoelens tijdens het lijden. We willen je allemaal met een reactie verblijden. Maar soms is er lijden alleen, Zeg me, en ik ga naar je blog of bloggen heen. Wetend wat pijn en alleen zijn is, 1 teken is genoeg, ook al is het `s morgens vroeg.Dat zou helemaal fijn zijn. Dan duurt de dag niet zo vreselijk lang. En tuurt men niet s tilletjes met hoop achter het gordijn. Dus lieve mensen bereik zoveel mogelijk mensen waarvan je weet: Die heeft het nodig. Bedankt. Kopieer dit, nu je toestemming krijgt. Het is voor het goede doel!

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 15 juli 2007

welk masker

zet jij op? Of heb je ondertussen al leren leven zonder masker en mag je ook voor anderen zijn wie je echt bent?! Of willen anderen gewoon niet hebben dat je bent wie je zijt en kun je dat masker maar afnemen eens thuis binnen je muren?

Geschreven door maarten om 15:34 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 13 juli 2007

Tommeke

Ben je ook rechtgeveerd? Ben je ook opgesprongen en heb je nog lang nadien mee geaplaudiseerd voor onze sportpersoonlijkheid, Tom Boonen wanneer hij weer adembenemend over de meet kwam?! Een mens denkt altijd dat hij het niet meer haalt en toch, spanning verzekerd.
Mooi toch; wat kan geluk toch in een klein hoekje liggen! Ook temidden dagelijkse beslommeringen.
Neen, vele dingen die gelukkig maken liggen zomaar voor en naast je zoals een blogvriendin volgend citaat naast haar naam plaatst:

WIL JE DE LIEFDE VAN JE LEVEN ONTMOETEN?
KIJK DAN NU IN DE SPIEGEL!

Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 13 juli 2007

de vraag

waarmee ik gisteren besloot was geen les in moraal. Misschien moet ik nog eens duidelijk maken voor zij die me nog niet (zo) goed kennen, dat alles wat ik hier af en toe achterlaat gebaseerd is op een doorleefd geloof in God, ook met vallen,opstaan en falen. Maar het zijn dus niet zomaar spirituele levenswaarden, al mogen ze ook zo gelezen worden. Terugkerend op de vraag van gisteren WAT WIJ ALS TEKEN van onze liefde kunnen achterlaten, heeft uiteindelijk te maken met het geloof dat wij van God komen en weer bij Hem terugkeren. Wie met deze ingesteldheid leeft geeft zichzelf onbewust weg aan anderen in liefde. Deze liefde raakt de ander ook al zijn we er niet altijd van bewust - heb ik hier zelfs al mogen ondervinden via heet bloggen - op hun kwetsbare plek om hen zo door Gods liefde te laten genezen en te veranderen.
Wanneer wij er dan over nadenken wat wij de mensen als nalatenschap willen geven, wat wij met ons leven uiteindelijk tot uiting willen brengen, dan zullen wij niet meer constant bezig blijven met onze ziekte en onze eenzaamheid, dan zal het geheim van ons leven ons duidelijk worden. Namelijk dat we sterfelijke mensen zijn, die op hun korte weg in deze wereld sporen willen achterlaten van een liefde die de mensen na ons de weg wijzen naar de diemensie van de goddelijke liefde.
Het is deze goddelijke liefde die ons eigen leven, vandaag en nu al, verandert en dit leven een oneindige betekenis geeft!

Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 12 juli 2007

betoverd

IN IEDER VAN ONS leeft het verlangen naar liefde, naar échte liefde. Ik wens hier dan nog eens een wens uit te spreken, in het algemeen, maar ook in het bijzonder aan een paar mensen hier:
"Durf lief te hebben en bemind te worden. Laat je betoveren door de liefde, laat je door haar vertrouwd maken met het geheim van een diepere liefde, die de vervulling is van je ware verlangen, meer dan een sporadisch gevoel, een lust, maar laat je beminnen!"
Misschien moeten velen, meer dan vroeger, liefde te leren, een liefde die niet vermengd is met claims, maar een liefde die stroomt en de mens betovert, die jou het leven op een nieuwe manier laat proeven. Ik hoop dat de liefde niet verkilt maar enorem zal toenemen. Het was dan ook heuglijk nieuws via de media te vernemen dat jonge mensen terug zoeken naar die echte waarden van liefde, vriendschap en solidariteit. Jong of oud, laat ons betoverd worden door dat onverwachte. Pas zo zullen wij sporen achterlaten van liefde. Want er blijft aan het einde van ons leven maar die ene vraag:

"Wat hebben wij als teken van onze liefde achtergelaten"?