"Ik sta voor de deur en klop aan. Als iemand mijn stem hoort en de deur opent, zal ik binnenkomen, en we zullen samen eten, ik met hem en hij met mij."

Openbaring 3:20

Wil je weten hoe onderstaande zijn kerstavond doorbrengt,
klik dan bijgaande foto open.
Ja, inderdaad in de gepaste outfit, met wat lekkers op het bord
kijkend naar wat er al dan niet op tv is, en dat in afwachting
van de nachtmis waar hij straks naar toe gaat.

Laat ons solidair zijn met wie onze solidariteit nodig heeft, die geen vrienden hebben, geen thuis vinden, geen dak boven het hoofd hebben in deze bittere koude. Solidair zijn, het kan soms niet meer zijn dan dat kaartje sturen aan hem of haar die we nooit eerder schreven; die het misschien zelf niet eens kan betalen er eens aan ons te schrijven.

Het is in deze en andere kleine dingen dat wij een stap dichter zetten bij de wereld die HIJ voor ogen had.

WEES VOOR ELKAAR EEN HARTVERWARMER
IN DEZE KERSTTIJD
EN IN ELKE DAG VAN HET KOMENDE JAAR 2011!

Maarten

De blinde is het beeld voor tastend verder moeten gaan.
Crisis brengt een mens in onbekend levensgebied.
'Het leven gaat door', zegt men dan. Maar hoe?
In een crisis zie je anders en je ziet wat anderen niet waarnemen.
 
Je bent gevoeliger voor woorden.
Je bent gevoeliger voor steun die oprecht is.
Je bent gevoeliger voor attente aandacht.
 
Crisis kan zijn een zevenkoppig monster,
dat jij moet aankijken
om in een nieuw begaanbaar
levensgebied te komen.

Uit: Marinus van den Berg, Vormen van geluk. 2005

gelukkig zijn met wat je hebt
 maakt gelukkig in het hart

moet kunnen
zeker voor hen die nu in verwachting zijn.

Ik ben: wie houdt van eenvoud en stilte
Ik ben: wie streeft naar evenwicht en rust
Ik ben: wie lacht en zingt en danst en kust
Ik ben: wie vecht voor recht en bidt voor vrede 

Na een beroerte raakt een amateuractrice en schrijversmoeder haar spraakvermogen kwijt. Langzaam en onherroepelijk takelt ze af, steeds minder in staat te communiceren met wie haar lief is. In Sprakeloos maakt Tom Lanoye de balans op van zijn kleurrijke jeugd, van zijn worsteling met de liefde, van zijn conflicten met de kleine moederdiva, en van de strijd die zij manmoedig voert, en waarin ze reddeloos en redeloos ten onder gaat - en de blijvende woede en pijn die dat oplevert.

Ook heb ik het nooit echt voor deze schrijver gehad, de manier waarop hij zijn eigen moeder hulde wil brengen, heeft ervoor gezorgd dat ik dit boek in één ruk heb uitgelezen. Het is vooral mooi weergegeven hoe vitale mensen verworden tot een kastplantje ...

Niemand geeft écht iets om u!

Waarom zou jij nog geven om de andere?

Zo niet zal je eindigen de ganse wereld te behagen

Om zelf te eindigen in je trieste zelf.

Wie heeft er toch zoveel verdriet uitgevonden
 en al die tranen?


Nadat ik dit had gepost las ik volgend commnentaar
waarmee ik dit blogje graag aanvul.

ja, inderdaad ..Maar het triestige er aan is dat er mensen zijn die dit leed ALLEEN moeten dragen ..; niemand hebben om te helpen dit verdriet draaglijk te maken,dat is nog erger .. Laten we daarom open staan voor het verdriet van elkaar! Een luisterend oor, een zakdoek vol begrip, een schouderklopje met hoop! Het kost niet veel en het kan een hemelsbreed verschil maken!
Met dank aan de co-auterur voor deze bedenking, en vooral laten wij inderdaad een luisterend oor zijn voor zovelen van wie wij hun leed amper vermoeden.

Robert Wallis is een berooide levensgenieter in het 19de-eeuwse Londen. Hij wordt verliefd op Emily Pinker, dochter van een steenrijke koffie-importeur. Hoewel Robert een natuurlijke affiniteit met koffie lijkt te hebben, vertrouwd Samuel Pinker hem niet helemaal. Hij stuurt Robert naar het donkere hart van Afrika om de meest zeldzame koffiesoort ter wereld te vinden. Pas als hij deze opdracht vervuld mag hij met Emily trouwen. Al snel laat Robert Emily achter in Londen en dompelt hij zich onder in een levensgevaarlijke wereld van onvoorstelbare duistere schoonheid. Het slavenmeisje Fikre zal uiteindelijk zijn toekomst bepalen en de vraag beantwoorden of de prijs van koffie soms niet veel te hoog is.

MOEDERS WORDEN NOOIT MEER MENSEN
MOEDERS BLIJVEN MOEDERS!