Naar de inhoud

liefde en vriendschap als sleutel

elxax6yg.jpg

akke.beakke.be
VRIENDSCHAP IS DE MOOISTE LIEFDE DIE ER IS

Berichten van 1 januari 2006 tot 31 december 2006

ook deze kan


en veel meer; dus tijd voor een nieuw blog waar je me daar wel terug zal vinden al zal dit blog de rode draad blijven. Maar blijkbaar is een nieuw tijdperk aangebroken na al wat ik probeer achter me te laten!





















Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 16:49 Reageer op dit bericht Stuur door

fotografie

Zopas nog maar een voorzichtige poging gedaan om wat fotomateriaal te bloggen en ik kreeg al een zeer positieve reactie waarvoor hartleijk dank! Het geeft me nog meer een duw in de rug een andere weg te bewandelen, eventueel op een ander blog, maar het schone kan ook via andere beelden zoals deze. Nu maar uitzoeken wat ik zoal kan bloggen maar het aanbod dat ik opbouwde hier is in elk geval ruim genoeg om het te delen met anderen en het niet allen voor mezelf te houden.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 16:06 Reageer op dit bericht Stuur door

kunst

Lieve blogvrienden,

Ik denk er al langer aan een nieuw blog op te starten met kunstfoto's.
Ik publiceer dan vandaag ook  enkele foto's. Aan u om te oordelen of je meer van dat fraais wenst.


Verder denk ik een afzonderlijk blog aan te maken over mijn geliefd India, zijn mensen en mijn vrienden ginder.


Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door maarten om 15:44 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

een

allerlaatste ... en voor de goede verstaander: deze foto's komen van privépersonen en niet vanuit pornografische sites! Daar hou ik me geheel buiten!
Trouwens dan zouden we zeker moeten stil staan bij de vele mooie en kunstzinnige foto's die vrouwen plaatsen over vrouwen!


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 15:07 Reageer op dit bericht Stuur door

alé

nog ééntje dan om het af te leren ... voor KA en enkle soulmates.




Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 14:56 Reageer op dit bericht Stuur door

afsluiter

voor die bewuste dame
en waarom niet voor die andere vrouwen
of voor de man die van kunst houdt
of voor de man die van een andere man wil houden
want waarom altijd al die vrouwen op pps-voorstellingen
zomaar een bedenking hoor
al zal het vrouwelijk naakt inderdaad mooier zijn
kijk maar zelfs in onze kathedralen

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 14:36 Reageer op dit bericht Stuur door

tekeningen


Een tijd geleden kreeg ik van twee dames (jawel!!!), en dan nog afzonderlijk van elkaar,  foto's doorgestuurd van mannen die voor de blogsters(wat een woord zeg!) in kwestie op zoek zijn naar mannelijke modellen voor hun tekenwerk. Deze werkjes kreeg ik omdat een paar mensen vroegen naar gelijkaardige foto's die ze vonden op mijn blog. Ja, hoe mensen elkaar vinden, doorheen de kunst, de schoonheid!
Van één dame ben ik ondertussen wel de naam kwijt waarvoor mijn excuses. Maar dit is dus misschien een nieuw aanknopingspunt of voor anderen een nieuwe kans.
We bloggen toch voor elkaar!



Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door maarten om 14:20 Reageer op dit bericht Stuur door

fraai


Gewoon iets fraais na een eerder ernstige bezinning om in schoonheid te eindigen, speciaal opgedragen aan een paar bijzondere blog- en mailvrienden. Met dank voor jullie regelmatig bezoek!
En nu hopen dat deze boodschap is overgekomen!?

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door maarten om 21:38 Reageer op dit bericht Stuur door

de stille kracht


Het felste gevecht
lever je met jezelf
tegen de verzoekingen, de begeerten,
de angsten die je verteren,
tegen alles wat je afleidt
van de rechte Weg.

Dit levenslange gevecht
voer je volstrekt alleen,
want nergens is er iemand die je helpt.

Maar in je sluimert
een verborgen kracht
die je heiligt, leidt en sterkt.
en die je ontdekt in het gebed.

(Firmin van der Poorten)


Deze bezinning, dit gebed heeft me persoonlijk aangesproken, niet in de eerste instantie omwille van die verzoekingen, maar bij het opstarten van dit blog leverde ik een fel gevecht met mezelf tegen angst en onzekerheid, tegen een onzekere toekomst. Een stil gevecht ook tegen een onbekend iets dat me verplicht heeft rust te nemen en een tijd afstand te nemen van de drukte. Mensen die me al langer lezen zullen dit wel gevolgd hebben.Maar voor mij was het in elk geval waar dat het gebed een stille maar dan ook een sterke kracht was in mij die zelfs metr de dag sterker werd en zo mijn vertrouwen heeft vergroot. Geen puur menselijk vertrouwen, maar een vertrouwen in de Heer dat alles goed komt wat dat goedkomen ook voor mij zou beteken.  Neen geen gebed omdat het even slecht gaat zoals je soms leest om het daarna naast je neer te leggen, maar wel een intens bidden en daar zelfs tijd voor nemen wat ik wellicht nooit eerder deed. Of moet het schoentje toch eerst nijpen? In elk geval mag je in je nood roepen naar de Heer,mag u zioch toevertrouwen aan Maria,  moet je het zelfs doen zoals ik hoorde in een homilie. Is het smeekgebed dan ook niet zo menselijk, meer dan het dankgebed wat wij al vlug vergeten eens alles weer goed is?!
 Maar dat bidden heelt ook, ongezien jawel, maar het maakt van je een ander mens.

Wanneer dan het gevecht tegen het geleden leed gestreden is, komt algauw weer dat eeuwige zo menselijke gevecht tegen "verzoeking en begeerte", een gevecht dat je elke dag moet aangaan. Dit weekend hoorde ik van iemand dat het nog het best is die begeerten niet te cultiveren, want alle bekoringen die de media ons voor de voeten werpt leiden ons inderdaad af van de echte dingen, verhinderen ons werk naar behoren te doen zoals die persoon me ook toevertrouwde.
 
Wat voor je gevecht ook voert, in de lente van je leven of in de avond, je zult het inderdaad uiteindelijk alleen moeten doen! Maar wanneer je in je leven tijd hebt gemaakt voor gebed en bezinning, dan zal je merken dat je ook in die dagen zult gedragen worden door een onzichtbare kracht, door een God die Liefde is. Het is soms moeilijk te vatten maar die ervaring is er gewoon ook al zal ze de pijn en het verdriet niet wegnemen! Die kracht heiligt, leidt en sterkt ... en dat wil ik persoonlijk onderschrijven, ook al moeten we morgen misschien onverwacht een gans andere en nieuw gevecht aangaan, maar uit dit geloof zullen we ook dan kracht putten! Ik wens het jullie van harte, elk afzonderlijk!

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 21:29 Reageer op dit bericht Stuur door

mag ik

Mag ik even?

Mag ik even je stem horen?
Ik wil je mijn naam horen fluisteren,
niemand kan dat zo liefdevol als jij.

Mag ik je gezicht even aanraken?
Ik wil het bewonderen en bedelven onder
zachte strelingen.

Mag ik je even diep in je ogen kijken?
Ik wil je ziel aanraken en
mezelf erin verliezen.

Mag ik je even kussen?
Ik wil je proeven, hartstochtelijk en teder tegelijk, loskomen van de
zwaartekracht.

Mag ik je even omhelzen?
Ik wil me aan je warmen en je hart voelen kloppen en je nooit meer loslaten.

Mag ik je even strelen?
Ik wil je aanraken zoals ik nog nooit eerder heb gedaan, ieder plekje
opnieuw ontdekken.

Mag ik je even verleiden?
Ik wil je gek maken van verlangen en daarna mezelf overgeven aan de passie
en de liefde.

Mag ik even...?
Ik wil je!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 19:04 Reageer op dit bericht Stuur door

ruilen


zullen we ruilen,

zullen we ruilen jouw onrust voor mijn vrede
zullen we ruilen mijn toekomst voor jouw verleden ,
zullen we ruilen mijn liefde voor jouw angst,
en weet je mijn liefde duurt het langst.

zullen we ruilen mijn troost voor jouw verdriet
zullen we ruilen dan geef ik je hart een lied ,
zullen we ruilen en wat vind jij daar van
zullen we ruilen zodat jij weer zingen kan

zullen we ruilen al zit je nog zo in de knoop
zullen we ruilen dan geef ik jou weer nieuwe hoop
zullen we ruilen dan maken wij een nieuwe start
zullen we ruilen geef me dan je hart

zullen we ruilen jouw mislukking voor nieuwe kansen
zullen we ruilen en zullen we samen dansen
samen dansen tot diep in de nacht
samen dansen net zo lang tot jij weer lacht


Herman Boon - priester



Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 16:14 Reageer op dit bericht Stuur door

openbaar toilet


Het hoeft niet altijd even ernstig te zijn, zeker niet tijdens het weekend, maar wanneer ik deze morgen de  professor hoorde op de radio met zijn onderzoek naar het waarom we onze geheimen (meestal mannen zo blijkt) prijsgeven aan toiletdeuren, dan dacht ik recent iets te hebben over gelezen. Het is zo plastisch omschreven dat iedereen zich wel ergens zal in herkennen. Hier gaat hij:
 
Soms trek ik me terug in openbare toiletten. Op die manier kun je jezelf rustig afzonderen, zittend op een bekend of onbekend toilet, op de wc bij iemand thuis of op café, alsof het leven is opgehouden. Je zit opgesloten in een verticale doodskist voorzien van een luchtkanaal totdat de stortbak gorgelend zijn verlossend woord spreekt. Je kijkt naar het grijsachtige onaffe spel van vlekken en lijnen op de muur. Dat alles in een sfeer van achterwerken, urine, stilte en allerlei gerucht. Soms hoor je water stromen door de buizen, een gulp vies water die om de zoveel tijd door het keelgat van het buizennet komt geklokt.
Buiten is het stadsgeruis hoorbaar, misschien het aanhoudend geroezemoes van de bar, het kabaal van de tapgast. Of je hoort het gesprek van twee cafébezoekers die in de pisbakken vlakbij hun vrije loop laten. Jij in je hokje, daar op de pot of staand, je kijkt naar de zwart uitgeslagen lamp, de zwaar mishandelde rol wc-papier, zo kleurloos en gedienstig, het stof en de deur.
De deur staat vol opschriften, inkervingen van namen, littekens gemaakt met een pen, bruine vlekken, kleine brandplekken, de vunzigheid van geslachtsdelen die werkelijk mét geslachtsdelen lijken te zijn getekend, één of andere politieke toespeling, een vrouwennaam, open en bloot, een homofiel telefoonnummer. Een ander heeft heeft er met zijn zakmes een andere naam overheen willen kerven ...
 
Het decadente plezier in het banale, dergelijke kunst is tegenwoordig in de mode, zonder erbij na te denken dat het een inbreuk is op het eigendom, vandalisme. Maar hier gaat het nu niet om. Zoals de professor het zegde geeft dit alles vorm aan mijn eenzaamheid, een schreeuw of een afrekening die je niet kunt maken met de echte mens, en gelukkig dan maar. De deur, het toilet is dan je intieme partner waarover jezelf met je beste vrienden niet over praat.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 11:45 Reageer op dit bericht Stuur door

nieuwe dag


Aanvaard elke nieuwe dag als een geschenk,
als een gave en zo mogelijk als een feest !

Sta 's morgens niet te laat op !
Kijk in de spiegel en lach tegen jezelf
en zeg 'goede morgen' tegen jezelf,
dan ben je een beetje geoefend
om het ook tegen anderen te zeggen !

Phil Bosmans


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 10:55 Reageer op dit bericht Stuur door

geschiedenis


Geschiedenis en grote monumenten laten zien, is het laten zien van misdaden ...


Naar een Spaanse auteur.


En wj, wij maken er onze vakantiebestemming van!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 18:28 Reageer op dit bericht Stuur door

kind


IK WEIGER VAN EEN SCHEPPING TE HOUDEN WAARIN KINDEREN GEKWELD WORDEN - Camus.




Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 18:18 Reageer op dit bericht Stuur door

armoede went


Goeie vrienden,
 
zoals ik eerder mijn eerste belevenissen  als vrijwilliger neerschreef als co-begeleider van mensen die Nederlands willen leren, ondervind ik ook nu, meer dan voorheen, dat ik daar een roeping heb en die nog sterker gevoed wordt wanneer ik eens te meer lees dat 120 miljoen kinderen geen lager onderwijs kunnen volgen. Hoe saai of nutteloos school soms mag lijken, als je nooit naar school bent geweest, (en dat zie ik bij de allochtonen die HIER EN NU les volgen!) kan je geen eenvoudig formulier invullen terwijl het schrijven van je naam hier van het grootste belang is. Je kan geen computer gebruiken en geen SMS'jes sturen. Je hebt weinig kans op een goede job - je kan  niet eens je arbeidscontract lezen! En uit de ervaring nog van deze week heb ik met pijn in het hart moeten vaststellen dat inderdaad een jongen uit Cambodja, die hier aan de slag was gegaan en bijzondere grote inspanningen doet om zich uit te drukken in het Nederlands, al na een week de laan werd uitgestuurd omdat hij de taal van de baas niet begrijpt, een baas die wellicht ook niet de tijd neemt rustig en duidelijk te praten. Geen of weinig taalkennis, daardoor ken je ook niet je rechten en plichten. Wanneer ik dan even verder meedenk aan hen die uit andere culturen komen, dan weten mensen zonder scholing ook minder over hygiëne en gezonde voeding.(Hetzelfde geldt eigenlijk ook in ons Belgenland wat ik meerdere malen met eigen ogen heb gezien). Ze worden ook in mindere mate beschermd tegen ziektes als aids, want de informatie bereikt hen niet. En dan is het natuurlijk maar een kleine stap naar de vicieuze cirkel van armoede. . . Hierbij aansluitend citeer ik de Indiase Nobelprijswinnaar Amartya Sen die de "verwoestende gevolgen van  het denken in onze samenleving" beschrijft.
 
"Al dat gepraat over 'gelukkig zijn' en 'genieten' is geen maatstaf voor de kwaliteit van iemands leven. Mensen die voortdurend in ontbering leven, léren zich in hun lot te schikken. Sterker en dramatischer nog: hun verlangen en verbeelding naar 'een goede voeding', 'fijne kledij en een 'basisopvoeding' kan worden gedoofd. Zij zien geen uitweg meer en verliezen de moed om die te bewandelen.
ARMOEDE WENT. Zij berusten niet enkel in hun lot maar zij leren ook hun verlangens het zwijgen op te leggen en te leven met de omstandigheden".
 
Wanneer ik dit neerschrijf dan besef ik hoe goed ik het heb, dan ben ik blij en dankbaar dat ik kan schrijven, en vooral dat een goede opvoeding me ook deze waarden heeft bijgebracht. Meer dan het louter humane van deze boodschap is hij gedragen door een gelovige christelijke grondhouding. En wanneer ik dit zo zat te overdenken wist ik ineens dat de eerste zaadjes wellicht gevallen zijn tijdens mijn eerste jaren middelbaar onderwijs. Want is de figuur van Don Bosco eigenlijk niet mijn inspirerende bron als gelovig christen en goed burger?! Ik was de man bijna vergeten tot op dit eigenste moment, of was hij al die tijd toch in stilte aanwezig in mijn bezigheden? Ik ben geen grote heiligenvereerder , maar wanneer zijn opvoedingsleer me er zelfs nog tot op vandaag toe brengt een open oog te hebben voor kansarmen, dan ben ik hem dankbaar!

 
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 22:23 Reageer op dit bericht Stuur door

stralingen


Je kon er inderdaad niet omheen en wanneer je het niet had vernomen via de radio of de tv, dan werd je er wel attent op gemaakt via een e-mail van vriend of bekende: We zouden op 17 oktober ll.. en wel zo ongeveer tussen 10.00u en 17.00u vol lopen van positieve energie.Was het daardoor dat ik zo gedreven werd het terras grondig te schrobben, voor het laatst in dit seizoen het gras af te rijden en de tuinstoelen binnen te plaatsen of was het eerder uit noodzaak omdat eindelijk de herfst zich aankondigt?! In elk geval MOESTEN we in die tijd vol zijn van positieve gedachten want we zouden er evenveel ontvangen en, wee o wee wanneer je dan negatief was ingesteld, deze gedachten zouden vermenigvuldigd worden met een factor van één miljoen!  Toegegeven, ik ben geen wetenschapper en het is wel heel aangenaam dat zowat iedereen er aan herinnerd wordt dat hij eens positief kan en mag denken, en eens tijd wil nemen om een ander een compliment te sturen op die dag. Iedereen wordt er ergens vrolijk van, maar mijn bedenking hierbij is of we het niet gewoon onze taak is elke dag er te zijn voor de ander, meer dan in een symbolisch gebaar!

Is het niet onze verdomde plicht elkaar nabij te zijn in goede maar ook in kwade dagen, onafhankelijk van afkomst, ras, overtuiging of geaardheid van onze medemens!!! Of hebben we het als Westerling het zo verkorven dat het Internet moet helpen ons te herinneren toch in die korte tijdsspanne van enkele uren, (waar stralen elkaar ontmoeten) eens positief te denken aan en over onze medemens om het dan even vlug te vergeten?! Ja, en wat na 17.00u gisteren dan?
 
Misschien helpen emailberichten wel voor even en is het een gelegenheid eens een ander in de bloemetjes te zetten, maar dan is ook dat weer maar weggelegd voor internetgebruikers. Neen, het gaat hier om een levenshouding die elke dag moet bijgestuurd worden, want uiteindelijk gebaseerd op LIEFDE, en dat is en blijft een werkwoord of zoals ik recent las: Het blijft ELKE dag TE DOEN!
 
En Liefde en vriendschap zijn universeel, wellicht nog meer dan allerhande stralingen.
 
Toch dank aan degenen die me wat stralen doorstuurden .....
Kan ik weer wat bloggen.
Smile.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 19:35 Reageer op dit bericht Stuur door

verlost


Waar LIEFDE (licht) afwezig is, komt ANGST (duisternis) naar boven.

Je overgeven aan God (de Oneindige Schepper ) betekent : loslaten (alle ergernis, woede, verleden, verdriet, pijn, teleurstelling ....angst) en alleen liefhebben.

Als we doen wat we kunnen om de andere(n) te helpen, zal er altijd iemand zijn in de buurt om hetzelfde te doen met ons.

Als we bijdragen aan de pijn van een ander, zal het altijd bij ons komen spoken.



Deze tekst vond ik bij Ingrid waarvoor dank. Sluit naadloos aan bij wat ik zelf eerder schreef als een rode draad door mijn blog.






Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 11:54 Reageer op dit bericht Stuur door

gedachte


Bevrijding is inzien dat je nergens anders hoeft te gaan,
niets hoeft te doen, en niemand anders hoeft te zijn
dan precies degene die je nu bent.

Michael Roads (ingestuurd door: Viviane Claes, Schoten)
uit Dagelijkse gedachte
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 18:46 Reageer op dit bericht Stuur door

weekend 3


In mijn enthousiasme en wellicht omdat ik ook zaterdagavond genoten heb en meegeleefd bij de halve finale van "dancing on ice" schreef ik hieronder dat ik blij was met de overwinning, maar het definiteive verdict is inderdaad pas op zondagavond gevallen waarvoor excuses.

Ik zal eerlijk toegeven dat ik een fan was van "ons Stafke", al gunde ik ook de anderen alle succes, maar in stilte hoopte ik dat Staf Coppens deze wedstrijd zou halen al was ik er niet voor de 100% van overtuigd dat hij de echte winnaar zou worden maar in elk geval was zijn laatste kür adembenemend en verdiende een 10, alleen al door zijn gedrevenheid en zijn uitstraling, maar ook door zijn eenvoud en charisma. Het waren mooie beelden die graag opnieuw bekeken worden, die blijdschap, die diepe vreugde na een zeer mooi en foutloos parcours. Hoe ontroerend dan ook wanneer zijn naam genoemd werd! Ben je toen ook rechtgestaan en heb je ook geapplaudiseerd?!

Ja, ik heb me deze keer laten kennen van een andere kant op deze blog.
In elk geval was het voor mij een mooi en deugddoend weekend met niets anders dan hoogtepunten.
GENIETEN is dan ook de samenvatting van deze dagen, een woord dat ik weer kan BELEVEN en dat ten volle!
Groeten aan Nida, Yvette, Vergeetmenietje,Ka, en al die anderen die ik nu wel vergeet!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 21:46 Reageer op dit bericht Stuur door

weekend 2

 Zoals al eerder aangekondigd was er voor dit weekend nog een activiteit gepland en ook deze keer op onze parochie en dan nog in de Sint-Jozefskerk zelf te Roeselare. De uitnodiging en de toegangskaar had ik deze keer wél al ruim op tijd want een aperitiefconcert met W.A.Mozart op het programma, en dat gebracht door het 65-jaar bestaand en bejubeld Koninklijk Sint-Jozefskoor, begeleid met orkest, zou een voltreffer worden!  De kerk zat dan ook afgelopen vol. De opbrengst van het concert ging integraal naar het Rode Kruis. Het was een bijzonder geslaagde opvoering waarvan je alleen maar kan getuigen wanneer je het zelf hebt meegemaakt. Werkelijk een moment om echt te genieten van zowel de muziek, de uitvoerders als de vele stralende gezichten. Het is me inderdaad nog nooit zo sterk opgevallen hoeveel enthousiasme was af te lezen van zowel zangers als violisten! Al die glimlachende gezichten en dat op een zondagmorgen. Ik moet toegeven dat het grote applaus vooral bestemd was voor de tenorsoliste die een fragment bracht uit Don Juan KV 527 en haar collega die naast zangeres ook acteurstalenten uitstrooide bij "Zweite aria der Königin der Nacht" uit Die Zauberflöte.

Voor hen die verder geïnteresseerd zijn in het doen en laten van dit koor verwijs ik graag naar deze link:
http://www.jozefskoor.be/

En dan was er apéritief!


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 21:25 Reageer op dit bericht Stuur door

weekend1


Naar jaarlijkse gewoonte wordt op de parochie waar ik nu ondertussen al bijna 17 jaar woon (amaai wat gaat de tijd!) een parochiemaal georganiseerd om de financiële lasten van het onderhoud van de lokalen te helpen dragen zodoende dat alle organisaties daar zo goed als gratis een jaar lang kunnen van gebruik maken. Ook dit jaar werd ik uitgenodigd een steentje bij te dragen en dus in elk geval een kaart te kopen. De dame in kwestie was nogal verwonderd dat ik daar deze maal niet op inging maar kon me begrijpen ook al voelde ik een bepaalde aandrang van haar kant, trouwens een heel lieve dame, maar ik dacht ook nog aan een andere uitnodiging voor datzelfde weekend.
Wanneer ik zaterdagmiddag me even voor de deur begaf werd ik aangesproken door de overburen   die vroegen of ik niet naar het parochiemaal zou gaan. Mijn verwondering was groot want eigenlijk hebben die mensen zich nooit echt betrokken gevoeld bij de parochie. Dus we zouden ooit wel later zien. Eens terug de deur dicht getrokken begon ik te denken dat dit wel een ideale gelegenheid was ook die mensen beter te leren kennen en misschien toch mee te gaan naar dat eetfestijn, want heb ik zelf al niet verschillende malen pogingen gedaan om buren dichter bij elkaar te brengen door samen te tafelen en waren die ook niet altijd zeer goed gelukt!? Dus waarom niet met die 'nieuwe' mensen?
Ondertussen verder gewerkt tot er later in de nammiddag met aandrang wordt aangebeld. Deze keer door de buurvrouw van naast de deur - nota bene, de dochter van de kaartenverkoopster - met de vriendelijke uitnoding om samen naar het parochiemaal te gaan! Ik wist niet wat ik hoorde en voelde me meteen moreel verplicht en vooral, ik zat ineens ongewild tussen twee vuren want wat met de uitnoding van de overburen van een paar uur geleden en zo ja met wie meegaan!? Dus ben ik maar direct gaan aanbellen en zo zouden we elkaar onverwacht samen aan tafel zien! Ergens voelde ik wel aan dat het precies de kaartverkoopster was die me nog eens uitnodigde, maar deze keer via haar dochter en mijn buurvrouw, maar in elk geval geeft dat een mens een goed gevoel te weten dat er goede buren zijn al heb ik daar nooit eerder aan getwijfeld. Nog een ander koppel die 'van dienst' was op dat feest zijn ook nog eens buren en dit allemaal zonder afspraken, of hoe we er blijkbaar zonder vele woorden er dagelijks mogen zijn voor elkaar! Later dacht ik aan de slogan: "Nodig een eenzame uit" want van waar die uitnodigingen ineens, maar neen, zo eenzaam  ben ik niet.
En over de kaarten voor morgen heb ik het straks. In elk geval had ik nog de tijd zaterdagavond om te genieten van onze winnaars op de dansvloer, maar dan wel voor de tv, tezamen met anderhalf miljoen kijkers.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 20:56 Reageer op dit bericht Stuur door

gedachte


'De liefde verdraagt het te werken met instrumenten die niet af zijn,
 zelfs met psychisch onriijp materiaal.'

Godfried Kardinaal Danneels

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 18:41 Reageer op dit bericht Stuur door

geestelijke gezondheid


Beste vrienden, 

Er houdt me al een paar dagen iets bezig dat niet in woorden te vatten is of juist wel misschien; het is iets wat niet op het gelaat van een mens is af te lezen maar waardoor hij op één of andere manier levenslang kreeg en dan denk ik concreet aan die groep mensen die op het eerste zicht er heel normaal uitzien, blijkbaar ook gewoon functioneren op het werk of in relaties, maar die vanbinnen een diepe pijn met zich meedragen en die niet gezien wordt dan door enkele vertrouwelingen en dan nog ...
Ik heb het - en ik weet dat ik hier een sprong maak (maar wel heel bewust) van de gedichten die ik recent publiceerde - over mensen met epilepsie,mensen met autisme, mensen in een depressie... Het zijn één voor één mensen waarvan je meestal niet ziet dat ze een zware last meedragen maar ZIJ voelen het wel, de één al meer dan de ander, maar uiteindelijk levenslang! Die mensen VOELEN gewoon dat ze ergens niet thuishoren. Ik beperk me maar tot deze "categorieën" maar bij elk van deze is er vroeg of laat dat gevoel van machteloosheid, van hulpeloosheid, ja, van AFHANKELIJKHEID, ... van niet-meer-meeetellen.  Vooral wanneer die mensen ouder worden stijgt nog de afhankelijkheid. Laat me maar beperken tot epilepsie en autorijden. De "patiënt" is afhankelijk van de goodwill van familie, buren, kennissen om ergens te kunnen meerijden, want openbaar vervoer is er slechts tot een bepaald uur. Er mag bijvoorbeeld ook niet gedronken worden ... en al deze zaken tezamen zorgen er op de duur voor dat je er niet echt bijhoort; je krijgt een stempel mee want altijd hulp van anderen moeten aanvaarden geeft je op de duur een minderwaardigheidsgevoel. Zo is er bijvoorbeeld meer tijd nodig om nieuwe zaken eigen te maken en in een wereld waar je pas je mannetje kan staan als je goed weg kan met de pc wordt dat een hele klus. "Kan hij dan niets alleen?" hoor ik de modale burger al denken!  Gevolg is dat men niets meer durft vragen en er langzaam een faalangst groeit. En dan kan betrokkene meestal niet uitleggen waarom hij dit niet kan of mag, want dan krijg je zeker een etiket opgeplakt. Want hoe leg je uit als   epilepsiepatiënt je (plots) abscences krijgt tijdens een (voor de toehoorder) een gewoon gesprek?!
De psychologische gevolgen op de werkvloer zijn niet min maar worden door menig diensthoofd of zelfs directielid niet erkend of herkend. En het zijn precies deze mensen die het best presteren, zeer correct en punctueel zijn, maar de "traagheid" (althans zo zien de werkgevers het!) van hen geeft soms een indruk van niet-willen of niet-kunnen wat uiteindelijk tot zeer nefaste gevolgen kan leiden! Ook collegae staan meestal niet stil bij het gedrag van die persoon omdat hij er uiterlijk zo gewoon uitziet en ook handelt als een ander, maar ze nemen wel in stilte afstand van die persoon wanneer zich hoe langer hoe meer symptomen voordoen, ook al gaat het om hele kleine dingen, maar in een machowereld die dan nog eens prestatiegericht is worden deze mensen al vlug als doetjes afgedaan ... tenzij ze kunnen "gebruikt" worden voor de minder aangename taken. Later misschien meer hierover, maar in de week van de geestelijke gezondheidszorg en denkend aan een paar blogvrienden is het passend ook hier een opening te maken naar hen die in stilte lijden onder een niet geziene last, levenslang!
"Steeds hulp van anderen moeten aanvaarden" ... lees ik hier toevallig naast me ... maar dan wel in een artikel over armoede.
Willen we het allemaal niet grondig anders voor en met elkaar?!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 00:31 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

bezorgd


hallo

hij belt diep in de nacht
hallo, met mij
ik kan niet slapen
sliep jij ?
ja, huiver ik
ik lig net in bed
wat is er met je ?
en hij vertelt zijn leed
en uren later
als hij al uren slaapt
draai ik me om en om
en denk nog aan hem

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door maarten om 23:22 Reageer op dit bericht Stuur door

de lucht


de lucht was donker
en de wolken braken
en de regen stortte neer
en ik vluchtte McDonald's binnen
en liep langs dampende mensen
en nam plaats bij een jongeman
en ik warmde mijn handen
en keel aan de koffie
en mijn ogen en hart
aan de knul die cola dronk

en ik keek naar zijn witte tanden
die in een burger beten
en ik volgde het kauwen
van zijn kaken
en ik zag zijn tong
over zijn lippen glijden
en ik wist de zachtheid
van zijn lichaam
en ik wilde over zijn haren
en huid strelen

en ik zocht de diepte
van zijn ogen
en hoopte op zijn stem

en toen nam ik een hap
uit mijn appelgebak
en heet spoot het sap
op het gezicht van de jongen
en ik stamelde sorry
en hij zei:
klootzak, kijk verdomme uit.

deze keer speciaal aan enkele vaste bezoekers en stille genieters!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 19:05 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

afhankelijkheid


Als mijn armen en benen pijn doen,
zwaar worden en loom,
als mijn handen en voeten niet meer tintelen van leven,
als alles teveel wordt,
of mezelf niet meer kan helpen
of het niet meer zie zitten...
 
Dan bid ik dat er iemand komt
die met zachte handen de pijn verlicht.
Iemand die beseft dat alle medicatie
en technische hulpmiddelen
niet veel helpen als ze niet op een rustige
en liefdevolle manier worden gebruikt.
 
Maar vooral hoop ik op iemand met geduld
die in het verzorgend handelen
zijn of haar hart weet te leggen
in het besef dat ik een mens ben en blijf,
met een eigen verhaal en een eigen leven.
 
Iemand die me begrijpt dat mijn ongeduld
te maken heeft met het moeilijk aanvaarden
van mijn afhankelijkheid.
Ja, Heer, dan bid ik om een mens
die meer in mij ziet dan mijn zieke ledematen,
een van pijn vertrokken gezicht,
een hoopje ellende.
 
Dan bid ik om iemand die me blijft zien
als een volwaardig mens,
geschapen naar uw beeld.
 
Chris Blanckaert.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 19:02 Reageer op dit bericht Stuur door

schoonmaak


Schoonmaak


Houd eens grote schoonmaak
in je hart en hoofd.
Er ligt zoveel stoffigs,
dat je 't niet gelooft.
Dozen vol agressie,
onverwerkt verdriet.
Echt, je bent verbijsterd
als je alles ziet.

Neem een grote bezem.
Veeg het maar goed aan.
Nee, begrip en warmte
moet je laten staan,
maar die stapel zorgen
heeft totaal geen zin.
Op dat plekje moet er
heel veel vreugde in.

Kijk eens, in dat hoekje
hoopt zich twijfel op.
Je geloof staat daardoor
bijna op z'n kop.
Ruim dus op die rommel,
zodat je écht leeft
en het waardevolle
weer de ruimte geeft!

Frits Deubel

beter kon ik  het niet gezegd hebben; veel meer gedichten vind je bij F Deubel.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 10:56 Reageer op dit bericht Stuur door

sterkte


Samen stap voor stap!


Als je wereld haast vergaat
en je kunt om niets meer juichen,
als je voor zoveel verdriet
je wanhopig neer moet buigen,
als je haast geen licht meer ziet
waar het rijk'lijk heeft geschenen,
rest nog, vrienden, slechts één ding,
dat ik met je mee zal wenen!

Ik wil troosten in je smart,
jullie troostten in de mijne
en je trok me naar het licht
dat je zelf niet meer ziet schijnen.
Maar ik laat je niet alleen,
ik trek smekend hemelbogen
naar beneden om daar stil
alle tranen af te drogen.

Heel dicht bij elkaar te staan,
geeft dat niet zoiets als vrede?
Samen stap voor stap te gaan,
ook al is het maar één schrede!
Ben'k door eigen leed verstild

weet dan dat mijn hart blijft praten.
Het zal jullie elke dag
heel veel liefde weten laten!

Frits Deubel

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 10:45 Reageer op dit bericht Stuur door

vervuld


Nu eens heb ik je in  mijn hoofd als een windvlaag,
een gekke gedachtengang.
Dan schiet je weer in mijn hart als een roos
of ben je een bang voorgevoel in mijn schulp.
Ik ben vervuld van je hier zijn en weg zijn,
ik wacht, levenslang als het moet -
en iedereen mag het merken!
 
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 23:49 Reageer op dit bericht Stuur door

voor

Johan en Ka en Martjuh... 
en aan alle hondenliefhebbers!

Ooit kado gedaan aan een goede vriend en zijn ma,
dus origineel.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 20:34 Reageer op dit bericht Stuur door

In antwoord op een aantal vragen van mensen (o.a.via seniorennet) die worstelen met depressie wil ik hier een boek aanraden met heel practische tips, enigzins wel wat op zijn Amerikaans maar aan de andere kant biedt het voor de persoon die HIER en NU een moeilijke periode doormaakt wel een concrete hulp door stap voor stap het leven terug op te nemen.

 

Je kunt je leven helen
Louise L. Hay

‘Moge deze gift je helpen de plaats binnen in je te vinden waar je je eigenwaarde kent, dat deel van je dat pure liefde en zelfaanvaarding is.’

Een samenvatting van het boek

Hay_Ned.jpg

‘We zijn allemaal hier om onze beperkingen te overwinnen - wat ze ook waren. We zijn hier om onze pracht en Goddelijkheid te herkennen, ongeacht wat ‘ze’ ons verteld hebben. Jij hebt jouw negatieve overtuigingen te overwinnen, en ik heb mijn negatieve overtuigingen te overwinnen’.

 

Uitg. DE ZAAK, Groningen; ISBN 90 72455 04 5

Klik maar eens onderstaande link aan, en vooral: doe dit boek aan een ander kado want een mens die zelf in één of ander vorm van depressie verkeert zal zelf niet de zin hebben naar de boekhandel te stappen.  En toch kan dit kleine gebaar een grote stap zijn in de verwerking van wat je tot nu toe niet voor mogelijk hield! Het is een boek dat NU moet gelezen worden; wanneer eens "genezen" zal het (gelukkig voor de betrokkene!) al gauw in de boekenkast verdwijnen.

Het boek wordt door vele geneesheren aanbevolen en is al over de ganse wereld ontelbare malen verspreid en vertaald.
Ik hoop alleen dat ik met dit bericht hier en daar iemand een duwtje in de rug heb gegeven, want dat is juist zo nodig voor mensen die een depressie doormaken!
Mag ik je dan ook van harte alle goeds toewensen!!!

http://home.wanadoo.nl/a.heer/LHay.htm

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 11:27 Reageer op dit bericht Stuur door

10010

10010


MOOI GETAL OM DE DAG AF TE RONDEN
DANKJEWEL VRIENDEN VAN BLOGLAND!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 22:47 Reageer op dit bericht Stuur door

doodskop


"Het is niet zeker dat alles ophoudt met de dood. Alleen het dossier met aantekeningen van het leven wordt gesloten en je gezicht houdt op je gezicht te zijn. We zijn niets anders dan een serie opeenvolgende ontwerpen en door het laatste ontwerp schemert het masker: het doodshoofd".

naar Francisco Umbral
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door maarten om 21:10 Reageer op dit bericht Stuur door

haar

Ja, wat schrijf je over haar? Over "haar" als vrouw wellicht heel veel en nooit uitverteld maar wanneer je zelf geconfronteerd wordt met je spiegelbeeld en merkt dat niet langer mooie vingers door je weelderige haardos gaan maar het stilaan een akker wordt, dan sta je daar zelfs als man bij stil en zeker nu de haartooi ook voor mannen en jongens de erotiek nog moet verhogen. Kijk maar naar de vele reclamespotjes waarbij ook (liefst halfnaakte) jongens hun mooie haar presenteren even voor het journaal.  O nee, ik klaag niet, en toch. Alleen kan het wel bedreigend zijn wanneer je bang bent om in de spiegel te kijken, je haar te kammen en te bemerken dat er lange strengen uit die kam door de lucht zweven, of je vindt ze overal en op alle plaatsen in het huis. Dat is pas en signaal dat er iets grondig misgaat. "Emoties?" voeg de dermatoloog? ...

De kammen kwamen inderdaad als hooiwagens volgeladen met haar te voorschijn. In het begin deed mijn ma het nog af als "normaal van mannen voor je leeftijd", maar vanbinnen wist ik zowel als zij beter. Toch hiepen de lotions en dure shampoos wél of was het de stilaan teruggekeerde innerlijke rust?! Ik veranderde in elk geval in een soort haarbewaker van mijn uitgedunde haarbos.

Maar na het recente bezoek aan de kapper moet ik toegeven dat het met mij stilaan vergaat zolas wellicht met menig man, eens de psychologische leeftijdsdrempel bereikt. Het voorhoofd dringt zich op, komt uit het haar te voorschijn alsof ik meer zou denken dan eerst. Het voelt allemaal veel frisser aan of het getuigt van een warme dag.

Maar het haar zal verdwijnen (al stel ik dat graag nog zo lang mogelijk uit) en ik weet niet hoe ik zal moeten samenleven met een onbekende kaalkop, zwijgzaam en lelijk. Of is ook dit achterhaald en vallen vrouwen precies op die sexy-kaalkopjes? Ja, toch, heb je toch ook gemerkt aan de kust deze zomer. En een oude kaalkop ligt goed in de markt. Dus waarom ons zorgen maken!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 21:02 Reageer op dit bericht Stuur door

eerste les

Goeie vrienden,

Ik ben hier inderdaad even niet langs geweest maar dat zal o.a. vooral aan de voorbije verkiezingen liggen, want zeg nu zelf: wie zat niet, gewild of niet, voor de tv gekluisterd om toch maar de laatste resultaten en commentaren te volgen? We kunnen daar allen wel iets over bloggen maar dat laat ik aan anderen over.
Een tijdje terug heb ik hier melding gemaakt van mijn impressies toen ik een infodag had gevolgd over cursussen Nederlands aan anderstaligen. Ondertussen heb ik de eerste stappen gezet en het enthousiasme van toen is alleen maar toegenomen. Mens tussen de mensen zijn werd heel concreet, zeker tussen de verschillende nationaliteiten die hier Nederlands komen leren. Ik noem hier mensen die zowat van over de hele wereld komen, dus niet direct denken aan Marokkanen of Turken al was er iemand uit Turkijke. Verder komen de deelnemers uit Bolivië, Syrië, Tsjetsjenië, Moldavië, Rusland, Angola en uit een oorlogsgebied waarvan de naam me nu ontsnapt.

Bij de eerste kennismaking viel het me op dat die mensen hier meestal nog maar enkele maanden tot een jaar in ons land zijn en toch hun best doen om zich in het Nederlands uit te drukken hoe moeijlijk het ook is.  Ook voor ons is het van belang te luisteren en geduldig te wachten wanneer zij zich in het Nederlands uitdrukken ook al kennen we de inhoud van de zin al. Het komt er dan ook op aan zich in  zeer korte zinnen, zeg maar woorden uit te drukken en vooral te a r t i c u l e r e n. Maar vooral veel herhaling. Ik denk hier maar aan de woorden voor, achter, boven, onder. Die woordenschat wordt aangebracht door bijvoordeeld aan te wijzen dat een klok BOVEN het bord hangt. Eerst wordt geluisterd naar de leerkracht om het in zich op te nemen.
Dan wordt het voorwerp aangetoond en wordt er gevraagd aan de cursist te antwoorden waar het voorwerp zich bevindt. Eens dit onderdeel voorbij wordt alles overgedaan maar dan op papier en met heel wat tekeningen.
Een leslokaal kan je best vergelijken met een kleuterklas, want alles wat voor ons zo normaal is moet benoemd worden. Zo zijn er de afbeeldingen van het lichaam, zie je grote gekleurde cirkels met daaronder het woord van het kleur, zie je het alfabet want vele mensen kennen enkel maar het Arabisch schrift. Het is voor mij als begeleider dan ook van het grootste belang dat ik die mensen hun naam en adres heel correct laat schrijven, desnoods herschrijven want het zijn met deze formulieren dat die mensen in ons "papieren land" worden geconfronteerd. Zo moet je maar proberen op een formulier in te vullen wat je zou schrijven naast "burgerlijke stand"; velen kennen het in egen land nog niet. Deze en eigenlijk alle termen die op een basicformulier dienen ingevuld passeerden gisteren de revue; naam, voornaam, leeftijd, geboorteplaats, land van herkomst ...

Het belangrijkste van deze basiscursus en vooral het doel ervan is dat mensen zich zelfstandig en in het Nederlands kunnen uitdrukken om naar de slager, de bakker, de supermarkt te kunnen gaan.
Zo leerden we gisteren aan wat  openingsuren zijn van een winkel met vooral de nadruk op "de winkel is GESLOTEN; de winkel is OPEN" waarbij telkens letterlijk de deur wordt opengemaakt en gelsoten. Het is een manier die toelaat het visueel in te prenten en het werkt ook nog blijkbaar maar er is vooral veel geduld nodig.

Toch nog graag deze bijzondere leuke anekdote. Tijdens de koffiepauze wordt me gevraagd zeker geen adressen uit te wisselen. Ik was al eerder gewaarschuwd door anderen omdat er misschien gebruik/misbuik zou kunnen gemaakt worden, maar hoe verrast was ik wanneer ik hoorde dat het doorgeven van mijn  adres zou kunnen aanleiding geven tot het afgeven van een kadootje, of van een gebak of zelfs van een maaltijd! Ja, in deze periode beleven de meeste deelnemers hun ramadan en dan is delen met anderen een voorrecht, zo niet een plicht. En terwijl we zo onder elkaar bezig waren zie ik inderdaad een dame aandraven met een gedekte pot, wellicht het avondmaal voor de coördinator, zomaar meegebracht! En dan was er inderdaad koffie, maar alleen voor ons drie en nog één christelijke vrouw, want alle anderen hielden zich aan hun vastentijd, dus geen koffie, noch frisdrank mar wel veel hartelijkheid!

Mag je zo iets bloggen  na de verkiezingsuitslagen???


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 20:50 Reageer op dit bericht Stuur door

Oas ekik

Goede vrienden,

nog in aansluiting op 0110 wil ik hier toch de songtekst publiceren van het gelegenheidslied van Helmut Lotti want verdraagzaamheid begint inderdaad in eigen hart en huis, in buurt en familie.


Oas ekik nen dag in eu schoenen zou stoan en gij in die van mij
Toengs zoeme misschienst peizen, wa veur een leven hedde gij
We zoeme van malkoar misschienst verstoan wa damme doen
En toengs zoeme kunen klappen mee een beetse mier fatsoen

W'en allemoal gruute woorden over veel verdroagzoamheid
Moar zijme zelf wel zuu goe bezig? Want geef toe, tes toch een feit
Damme nen andere rap verwijten uuk al doenme 't zelf verkierd
En damme mensen rap benijden, da krijge w'uuk nie afgelierd

Oaster iets scheelt, moede nie zwijgen
Moar kijkt toch uuk een beetse noar eu eigen
Smijt nuunt den ieste stien
Moar vormt eu giel allien het juste beeld
Oaster iets scheelt

Verdroagzoamheid es nie allien moar iets van bliek of doenker vel
Moar uuk van ruze mee de buren veur een fiestse mee wa veel kadèl
Hoe damme rijen mee den otto, hoe damme ruuken op restaurangt
Hoe dadde veursteekt in de winkel, we zijme allemoal soms ambetant

We wurden alsmoar sympathieker, de middenvinger populair
En onze kinders doen ons achter mee nen even gruute flair
Pesterijen van collega's, pesterijen in de klas
De mens es overduidelijk 't miest geavanceerde ras

Oaster iets scheelt, moede nie zwijgen
Moar kijkt toch uuk een beetse noar eu eigen
Smijt nuunt den ieste stien
Moar vormt eu giel allien het juste beeld
Oaster iets scheelt

We zijme nieverangst nie veilig, onze beschaving goa kapot
W'en een alarm op iedere deure van ons afgebakend kot
W'en een alarm op onzen otto, w'en alarmen, 't kan nie op!
Moar woarom steekt er ne kier niemand een alarm in onze kop?

Natuurlijk es ter soms misere en toengs moede der iets an doen
En soms zijme zelfs te brove en lache we moar wa groen
Moar we moete nie zuu zoagen, 't leven es al veel te kurt
W'en hoast al damme vroagen, ongs landjen es nog nie zuu vurt

Oaster iets scheelt, moede nie zwijgen
Moar kijkt toch uuk een beetse noar eu eigen
Smijt nuunt den ieste stien
Moar vormt eu giel allien het juste beeld
Oaster iets scheelt


Single van Helmut Lotti, Roland en Sioen, ter gelegenheid van 0110.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 12:06 Reageer op dit bericht Stuur door

Tango Mortale

Beste,

eerder heb ik het boek BOTERO aanbevolen van Stefaan van Laere. Tango Mortale is een vervolg op dit boek maar ook deze keer zo herkenbaar in onze tijd en ons Belgenland.
Het leuke aan dit boek is dat het tezamen gaat met een cd die je meevoert op de tonen van de Argentijnse tango. Sandra Luna is een nieuwe stem en heeft deze muziek geleend aan de schrijver. Dus ook lekker meegenomen voor de tangoliefhebber; ga daarvoor maar eens surfen naar die naam!
En wat nog interessant is doorheen het boek is dat de auteur het uitgebreid heeft over whisky. Uiteindelijk ben ik bezweken en ben in de vooravond me een fles whisky gaan kopen.

O ja, dat was ik bijna vergeten, maar in het verhaal wordt ook op de achtergrond een homokoppel opgevoerd dat ten slotte in het huwelijk treedt tot genoegen van het totale politiekorps en boven alle ideologieën uit. Als dit niet up to date is!

Wat wil je meer? Een misdaadroman op de tonen van een Argentijnse tango en een glas whisky!
Ten zeerste aanbevolen!

Tango%20mortale.jpgDe tweede thriller uit de reeks rond commissaris George Bracke en zijn echtgenote Annemie Vervloet, woordvoerster bij de politie.

Commissaris Bracke is de laatste tijd niet helemaal zichzelf. Zit het speurwerk hem zo dicht op de huid, dat hij er zwetend van wakker wordt? Is de bandietenjager toe aan iets opwindends? Een tango, de meest passionele van alle dansen. Een reis naar Buenos Aires met vrouw Annemie. Of een nieuwe liefde? Zelfs een stevige malt whisky brengt geen soelaas. Op het politiehoofdkwartier vallen nochtans 'fijne' zaken binnen. Een echtelijke ruzie, een ontploffing, een vondst in de kelder... Maar ook minder aangename, zoals een indrukwekkende klachtenlijst over Bracke - geweldpleging, poging tot diefstal, opruiende taal - en de brutale ontvoering van hoofdcommissaris Verlinden... Als een tijger, urenlang maar ongemerkt, loert Bracke op zijn prooi, klaar om in die ene veerkrachtige en dodelijke sprong alle frustratie te ballen. Maar wat als die prooi zelf uithaalt? Een explosieve thriller die je uit de slaap houdt.
'Een man die weet waarover hij schrijft, dat moet aangemoedigd worden.' (Menzo)

ISBN : 9063064942
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 11:52 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van liefde en vriendschap als sleutel

↑ Terug naar de berichten