Naar de inhoud

liefde en vriendschap als sleutel

elxax6yg.jpg

akke.beakke.be
VRIENDSCHAP IS DE MOOISTE LIEFDE DIE ER IS

Berichten van 1 januari 2006 tot 31 december 2006

weekend


Goeie vrienden,

Ik was niet van plan nog iets te bloggen tot ik deze foto doorkreeg. Inderdaad "rust op zaterdag en zondag" was het onderschrif. Als dit niet toepasselijk is op dit uur ...
Terugkijkend op de voorbije week mochten we in familiekring de tachtigste verjaardag vieren van onze vader (die ik nog altijd PAPA noem in contrast met mijn moeder die ik altijd MOEDER heb genoemd - ooit schrik opgedaan als kind? nee hoor!)- en dit eigenlijk te vroeg, maar ja de verkiezingen hebben roet in het eten gegooid; dus geen feest op 0810 zelf en dat op op zijn 80! Ja, mijn broer moet zetelen op die bewuste dag, maar we hebben er wel een gezellige dag van gemaakt, vooral dankbaar dat beiden nog goed gezond zijn van hart en geest.
Papa, voor morgen PROFCIAT op deze magische Verjaardag!!!

Deze week ook de eerste pasjes gezet als vrijwilliger ter ondersteuning van mensen die Nederlands willen leren, hetzij door leerachterstand, of deze week in concreto aan allochtonen die pas in ons land zijn gearriveerd. Ja, een heel aparte ervaring alsof terug in een eerste leerjaar. Korte woorden en nog kortere zinnen en vooral veel, heel veel herhalen en duidelijk articuleren ... Ik denk dat ik me er zal "jeunen".

En zo ben ik terug aan het schrijven op zaterdagavond wat me de gelegenheid geeft iets over ONTROERING neer te pennen; de ontroering bij op zich heel eenvoudige dingen zoals het afscheid van Stefan Everts, de maximumscore van Staf Coppens maar vooral zijn intens geluk in zijn wedstrijd "dancing on ice" als evenzeer de gemeende tranen van Wim Soutaer bij zijn "verlies" in zelfde competitie. Ik ga even verder met surfen en dan zag ik onze Will Tura tezamen met Sioen. Wanneer ik me dan afvraag hoe het komt dat deze mensen, een woord of wat dan ook er voor zorgen dat er een traan uit mijn ogen valt dan is het enige antwoord : door hun EENVOUD en het ongecompliceerde. En dat kan een mens deugd doen, een TRAAN van ECHT GELUK!

Let wel, ik heb hier maar enkele momentopnamen genoteerd en ik wil op dit onderwerp terug komen, want ontroering kan zo mooi zijn wanneer je er er weer kunt voor openstaan.

Tot slot een dankjewel aan de nieuwe mensen die ik afgelopen week via seniorennet mocht leren kennen. Dat we elkaar nog vaak mogen ontmoeten!
Een bijzondere groet aan Peter voor zijn bemoedigende woorden!

Groetjes!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 21:10 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

hebzucht

De zucht naar bezit maakt van de mens een bezetene! Wat je wil "hebben" vernietig je! Wil je een mens "bezitten" dan wurg je hem,ook in het huwelijk,al draagt hier de hebzucht zo vaak het kleed van de liefde! Hebzucht heeft de mensen verdikt. Ze nemen met hun bezit meer plaats in dan ze nodig hebben om te leven en verdringen zo de anderen.Het is een vorm van agressie. Ze is de oorzaak van alle conflicten en oorlogen ! Hebzuchtigen zullen nooit met hebzuchtigen vreedzaam kunnen samenleven! Dit alles leidt tot collectieve waanzin !

Waarom geeft de oorlog de mensen zoveel energie en uithoudingsvermogen en is "VREDE" niet in staat de mensen te bewegen zich ook maar iets te ontzeggen? Is de "moderne mens" dan echt geestelijk en moreel een OERMENS gebleven?
De mens wil altijd ZIJN omgeving aanpassen aan ZIJN eigen innerlijke!

Ik weet dat men me ooit zal verwijten dat ik niets verander heb omdat ik niet over lijken ga, want ik droom van een wereld vol lieve mensen,ben ik een naiëveling,een UTOPIST! Toch wil ik blijven dromen tegen alle dromen van geweld in,want een nieuwe wereld is als een nieuwe creatie,HET RESULTAAT VAN EEN DROOM !

Deze droom hoorden we ook op de 0110-concerten. Het gelegenheidslied van Helmut Lotti  zouden we best elke dag eens intens beluisteren en er dan ook naar handelen.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 19:29 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

wens

"Ik wens je veel vreugde en vriendschap".

met deze woorden sloot een lieve blogster haar email aan mij wanneer zij voor het eerst mijn blog had bezocht.
bovenstaande woorden hebben me getroffen, want is dit niet de kern van wat we allen willen?
wanneer ik wandel door een zee van blogs bemerk ik keer op keer dat mensen uiteindelijk op zoek zijn naar hetzelfde, elk op zijn manier, namelijk het zoeken naar een  beetje geluk, en dat vooral willen delen met anderen.
laat ons elkaar dan maar verder bevestigen in dit nobel doel!

op mijn beurt wens ik iedereen VREDE, VREUGDE en VRIENDSCHPAP!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 18:14 Reageer op dit bericht Stuur door

geluk

Gelukkige mensen maken is de droom van gelukkige mensen,want als je zelf gelukkig bent is het enige wat je ontbreekt het geluk van anderen.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 21:45 Reageer op dit bericht Stuur door

"Als voor je ideologie of voor je nieuwe maatschappij één onschuldig of één enkel kind moet sterven,dan vervloek ik je ideologie en walg ik van je maatschappij !" - David, 25 jaar.



Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door maarten om 21:17 Reageer op dit bericht Stuur door

liefde is

LIEFDE: zoals een bloem de zon nodig heeft om bloem te worden,zo heeft een mens de liefde nodig om weer mens te worden !

Liefde is zeker geen luxe-artikel voor goedhartige mensen en zachte karakters ! !  Liefde is het grote waagstuk van het menselijk hart !De cultuur van het hart brengt je niets op maar ze verandert alles, je denken, je voelen en je spreken. Heel je leven !





Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 21:10 Reageer op dit bericht Stuur door

draagkracht

je moet zien dat de draagkracht evenwijdig is aan de draaglast  

dit zijn de wijze woorden van een vriend als antwoord op het feit dat ik mijn werk voortaan zou invullen naar draagKRACHT.
ik was inderdaad even de draagLAST vergeten.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 20:44 Reageer op dit bericht Stuur door

beweging


Wie zich geen tijd gunt om te bewegen, zal de tijd moeten nemen om ziek te zijn.

... En wanneer ik deze tip in mijn mailbox vond wist ik dat ik beter meteen ons "bakske" maar afsluit om de benen te strekken, te bewegen en te genieten van de buitenlucht i.p.v. voor de pc te zitten. Geraken we allemaal niet een beetje verslaafd aan dit "vriendje"? Om dan maar niet te spreken over ons gewicht, stramme spieren en andere klachten door een zittend beroep ... of het urenlange surfen!
Seniorennet, seniorennet, wat doe je ons toch aan!


Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 11:32 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Beste mensen,

Vandaag wel een heel speciaal bericht en bijzonder trieste mededeling die ik kreeg van de Heer Germain Dierynck, ondervoorzitter van de Belgische Hospitaliteit, - ook blogger onder de naam GERDIBLOG. Met zijn goedkeuring wil ik deze OPEN BRIEF dan ook aan nog een groter publiek verspreiden, want het gaat hier ten diepste over zieke en zwakke mensen die misschien straks niet langer de gelegenheid zullen krijgen naar Lourdes af te reizen! Ik sta hier als kliene schakel wel helemaal achter daar ikzelf (slechts) 2 maal heb mogen fungeren als brancardier, zowel op de treinreizen, de voorbereidingen, maar niet in het minst bij het gebeuren te Lourdes zelf tussen en met de zieke en de gehandicapte mens.
Neem dan ook rustig de tijd om deze tekst door te nemen. 

30-09-2006 Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.AlARMKLOK LUIDT VOOR DE BEDEVAARTTREINEN Klik op de afbeelding om de link te volgen

OPEN BRIEF

 

Als ondervoorzitter van de  Belgische Hospitaliteit bezorg ik u  volgende open aanklacht  door onze voorzitter de wereld ingezonden omtrent de schandelijke behandeling van de bedevaarttreinen naar Lourdes en die verstuurd werd naar de verantwoordelijken van de Franse en Belgische spoorwegen, de Europese gemeenschap, Z.K.H. Koningin Paola als beschermdame van de vereniging , naar de Belgische bisschoppen , de burgemeester en het Heiligdom van Lourdes en nog naar tal van geïnteresseerde personen.Zie hieronder

 

 

OPEN BRIEF

 

Betreft :            TOTALE VERNEDERING DOOR DE FRANSE SPOORWEGEN VAN MILJOENEN BEDEVAARDERS EN SPOORWEGGEBRUIKERS DIE ZICH NAAR LOURDES BEGEVEN KOMENDE VAN BUURLANDEN VAN FRANRIJK EN STEDEN VAN FRANKRIJK

 

De Belgische Hospitaliteit van O.L.Vrouw van Lourdes groepeert in zijn Raad 17 diocesane en interdiocesane hospitaliteiten alsook verenigingen die als doel hebben zieken en gehandicapte bedevaarders naar Lourdes te begeleiden. Deze effectieve leden zijn de hospitaliteiten en verenigingen van : Antwerpen, Brugge, Gent, Hasselt, Mechelen-Brussel/Malines-Bruxelles, Luik, Namen, Doornik, Lente-Printemps, Leger/Armée, Malta/Malte, Boerenbond, CM-Ziekenzorg, ANMC Aide aux Malades, Polios, Lourdes Cancer Espérance et les Equipes Saint Michel.

De Belgische Hospitaliteit telt via haar 17 effectieve leden meer dan 2.500 toetredende leden, brancardiers, verpleegsters en vrijwilligsters.              

                                                                                      

De Belgische Hospitaliteit van O.L.Vrouw van Lourdes is verontwaardigd over het totaal gebrek aan respect van de verantwoordelijken van de SNCF en/of de RFF (Réseau Ferré de France) ten overstaan van de gebruikers van de bedevaarttreinen die zich naar Lourdes - Frankrijk begeven. Zij ergert zich aan het totaal gebrek aan professionalisme in de organisatie van contacten en relaties tussen de verantwoordelijken van de SNCF en de RFF. Als het waar is de ongemakken die zieken, gehandicapten en bejaarden moeten doorstaan te wijten zijn aan een gebrek aan communicatie tussen de SNCF en de RFF, dan klaagt de Belgische Hospitaliteit van O.L.Vrouw van Lourdes het onaanvaardbaar gedrag van deze twee publieke diensten. Met de communicatiemiddelen waarover wij vandaag beschikken, is het gebrek aan communicatie onaanvaardbaar en niet te verontschuldigen. Ofwel is er een opzettelijke wil van deze beide instellingen om zieken, gehandicapten en bejaarden die zich op bedevaart naar Lourdes wensen te begeven te schaden, … wat zeer erg is.

 

Inderdaad, na mijn enquête tijdens mijn bedevaart in de maand juli 2006 met de diocesane bedevaart van Gent naar Lourdes, na mijn korte gesprekken met de Bisschop van Tarbes-Lourdes, de Bisschop van Aix-en-Provence  en de Rector van het Heiligdom van Lourdes en na mijn gesprekken van meer dan één uur met de Burgemeester van Lourdes en de Directeur generaal van het Heiligdom van Lourdes, heb ik de ernst van de situatie kunnen inzien, namelijk, hoe miljoenen bedevaarders en vooral zieke en gehandicapte bedevaarders naar de Stad Lourdes worden gebracht.

 

Alle georganiseerde bedevaarten per spoor die zowel vanuit Frankrijk als vanuit de buurlanden zoals Nederland, Italië, Duitsland, Spanje, Zwitserland en andere landen klagen over het laattijdig vertrek en aankomst van de bedevaarttreinen, de niet naleving van de overeengekomen uurrooster, de veranderingen van vertrekuren op het laatste ogenblik, de vervanging van  treinen en treinstellen (bv: een Corail trein in plaats van een HST trein) enkele weken voor het vertrek, bij grote hitte lange wachttijden in ambulantiewagens (wagens voor zieken en gehandicapten) zonder air-conditioning, het slecht confort in nachttreinen, en voor de belgische bedevaarten het vertrek vanuit Tourcoing, een vuil en niet uitgerust station om zieken te laden in plaats van dichtbijgelegen stations in België, enz.

Ik haal als voorbeelden aan :

-         De bedevaart van Gent die enkele weken voor het vertrek verwittigd werd te reizen met een Corail trein in plaats van een HST trein. 30 uren voor het vertrek werd Gent op de hoogte gebracht dat het vertrekuur om 6.00 uur was in plaats van 9.00 uur. Resultaat: de zieken moesten de hospitalen, klinieken en rusthuizen verlaten tussen 1.00 uur en 2.00 uur s’nachts. 

-         De bedevaart van Antwerpen heeft vier uren meer gereisd om in Lourdes aan te komen, en, wat ongelooflijk is, een pakwagen met al het materiaal belande in Zwitserland.

-         De bedevaart van Doornik heeft meer dan 24 uur gereisd om Lourdes te bereiken.

-         De bedevaart van Bayeux (Normandië) waarvan de trein om 16.30 uur in het station van Bayeux werd verwacht, is slechts aangekomen om 20.30 uur. De trein vertrok uiteindelijk om 22.30 uur.

-         Een bedevaart die s’morgens vroeg twee tot drie uren in het station van Bordeaux heeft moeten wachten omdat er nog geen ploeg was komen opdagen in het station van Lourdes.

-         Een bedevaart waarvan hun bedevaarders in het station van Lourdes drie uren in de trein hebben moeten wachten vooraleer uit te stappen omdat de diensten in het station niet verzekerd waren.

-         Ambulantiewagens voor zieken en gehandicapten die niet voorzien zijn met air-conditioning, waarin, bij regen, het water binnen sijpelt en die regelmatig noch ontsmet noch gekuist worden met het risico van een epidemie op te lopen.

 

De gevolgen van dit erbarmelijk beheer zal als effect hebben dat organisatoren die bedevaartreizen organiseren vanuit veraf gelegen regio’s niet meer naar Lourdes zullen reizen. Want men moet ophouden te denken dat die organisatoren zich in de toekomst naar Lourdes zullen begeven per vliegtuig of per autocar. Het vliegtuig kost duur. En, indien de verantwoordelijken van de spoorwegen zich goed willen inlichten, moeten ze weten dat de prijzen voor trajecten per autocar naar Lourdes sterk zullen verhogen van vandaag tot 2008, … dit omwille van de explosie van de olieprijzen.

 

De  SNCF organiseert reizen voor de minst bedeelden van randgemeenten van groot steden in Frankrijk en ook voor gehandicapten van het noorden naar het zuiden van Frankrijk voor, luister goed, 1 euro « heen en terug ». Men kan enkel maar dit initiatief met lof toejuichen.

Maar de Belgische Hospitaliteit begrijpt niet waarom andere gehandicapten, zieken en bejaarden die zich naar Lourdes begeven ook niet kunnen genieten van financiële voordelen en op zijn minst op een humane  en menswaardige treinreis. Zieken en gehandicapten zijn ook mensen. Waarom dit verschil onder mensen als vandaag de Europese Unie alle lidstaten aanspoort de democratie eerbiedigen? Waar is het voorbeeld van de SNCF en de RFF, twee vaandels van Frankrijk, op het vlak van democratie en humaniteit? Een echt schandaal.

 

De Belgische Hospitaliteit van O.L.Vrouw van Lourdes klaagt ook bepaalde praktijken van de SNCB aan. Men heeft beloofd dat met de liberalisering van de spoorwegen de diensten gingen verbeteren en de tarieven gingen dalen. Het tegenovergestelde doet zich juist voor ten overstaan van de bedevaarders. De nieuwe bazen van de NMBS kunnen nachttreinen doen rijden in de winter van Brussel naar Innsbruck voor +/- 100 euro per plaats (de Treski), met een gemiddelde van 100 passagiers per trein.

In het weekblad ″ De Zondag″ van 10 september 2006, is de kostprijs van een nachttrein naar Tyrool +/- 20.000 euro. De prijs voor de organisatie van een bedevaarttrein is 99.000 euros. Waarom eisen de bazen van de SNCF vijf maal meer aan de bedevaartorganisatoren?

Bijgevolg :

De Belgische hospitaliteit van O.L.Vrouw van Lourdes vraagt aan alle personen aan wie deze openbrief werd gericht dringend tussen te komen bij de hoogste autoriteiten van de Franse Staat en de Europese Commissie teneinde een einde te maken aan deze  financiële onrechtvaardigheden en schandalige organisatorische praktijken ten overstaan van de zwakste, onwaardig van één of meerdere publieke diensten van de franse spoorweg, … de

SNCF en/of de RFF.

 

De Belgische Hospitaliteit van O.L.Vrouw van Lourdes vraagt aan de Minister van Mobiliteit in België dat de tarieven van bedevaarttreinen naar Lourdes drastisch naar beneden toe worden herzien.

 

De Belgische Hospitaliteit van O.L.Vrouw van Lourdes stelt aan de Autoriteiten van de Stad en van het Heiligdom van Lourdes voor alle Voorzitters van Nationale Bedevaart Federaties en alle Voorzitters van Nationale Hospitaliteiten Verenigingen van alle europese landen die zich naar Lourdes begeven bijeen te roepen om aan de Franse Autoriteiten en de Europese Commissie een memorandum voor te stellen.

 

De Belgische Hospitaliteit van O.L.Vrouw van Lourdes nodigt de FBB (Federatie van de Bedevaarten van de Benelux) uit om dringend rond de tafel te gaan zitten om een gemeenschappelijk standpunt in te nemen ten overstaan van de SNCF de RFF.

 

Uw dienaar.

 

De Voorzitter van de Belgische Hospitaliteit van O. L. Vrouw van Lourdes.

Jacques Bosteels





 
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 21:47 Reageer op dit bericht Stuur door

muren

Beste mensen,

terwijl iedereen zich opmaakt voor de manifestatie 0110 in het kader van verdraagzaamheid en tegen racisme en dit via de muziek en het lied, de universele taal van de liefde, worden wij diep getroffen door de berichtgeving van weeral een nieuwe muur die wordt opgetrokken - ook weer deze keer letterlijk - tussen 2 landen, Mexico en de V.S.! Eigenlijk zijn daar geen woorden voor! Ik neem hier geen standpunt in maar ik krijg een zeer naar gevoel wanneer ik de president hoor zeggen dat het is om het Amerikaanse volk te beschermen!
En zopas nog een STOP geblogd aan intern geweld?!
Ik weet dat dit wellicht niet hoort op dit zondagse vroege uur, en toch, naast de glitter van een Missverkiezing komt deze mededeling heel hard over voor mensen van goede wil, waar ook ter wereld!

VREDE ZIJ U!


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:47 Reageer op dit bericht Stuur door

bemind en beluisterd


Er is een groep mensen over wie weinig of niets wordt gezegd. het zijn de duizenden - vaak ongewild - ongehuwden. We zijn niet tegen hen, we wijzen hen niet af, we vergeten hen gewoon, al maken we vaak gebruik van hun grote beschikbaarheid. 'Al mijn vrienden zijn getrouwd - en ik? De treinen rijden voorbij en ik, ik blijf alleen op het perron achter..." "Ik heb ook een hart dat gemaakt is om lief te hebben en om bemind te worden? Telkens als ik verliefd word, leef ik weer op. Maar na een maand of zes ben ik nog eenzamer dan tevoren..." Het zou een hele stap zijn als we ons hart en onze gedachten zouden zuiveren ten aanzien van deze mensen en hun allerhande indiscrete opmerkingen en vragen zouden besparen. Door anders naar hen te kijken: ook zij zijn volwaardig man en vrouw, ze horen erbij, helemaal. Door hen niet al te gemakkelijk te gebruiken als een welkome hulp: "Ze heeft toch heel veel tijd, ze kan wel op de kinderen passen; hij zal wel instaan voor huis-aan-huis verkoop van onze tombola op de parochie..." Ongehuwde mensen zijn vaak eenzaam zonder dat iemand het merkt. Ze hebben ook recht op een plaats aan tafel, en niet één tussen de kinderen op een familiefeest. Wanneer je hen uitnodigt, nodig hen persoonlijk uit en niet als "Kom je ook MEE?" Ze vragen niet dat je ze met zoveel woorden troost, noch dat je ze valse oplossingen voorspiegelt. Ze vragen alleen beluisterd te worden, volwaardig mogen meegaan in het gesprek en bemind te worden zoals ze zijn. Met grote discretie en vooral met een dankbaarheid voor al de verborgen toewijding van hun hart; hier concreet denkend aan de vele verpleegkundigen en mantelzorgers, maar eigenlijk aan al die "alleen-gaanden". De toewijding van het hart gaat bij deze mensen soms heel ver, tot in het kleinste detail en de geringste attentie voor een ander. Laten wij dan ook evenzeer en wellicht nog meer attent zijn voor hen en vergeten we hen vooral niet uit het oog!
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 18:23 Reageer op dit bericht Stuur door

teller

Beste,

De tijd tikt altijd maar verder, maar ongemerkt ook de teller op het blog. Zelfs derden maakten me er destijds attent op; toen wist ik niet eens goed waar je een ander blog kon vinden, laat staan waarderen. En zo zag ik het getal eergisteren overslaan naar 9000:). Een mens zou zich afvragen hoe hij het voor elkaar heeft gekregen.
Eigenlijk wil ik dan van dit blogmoment alleen maar iedereen danken die het beste van zichzelf geven op hun blog, en dat meen ik van harte, want hoeveel moois heb ik weeral de laatste dagen aan niewigheden mogen ontdekken zowel op bestaande blogs als voor mij totaal nieuwe! Velen zijn een inspiratiebron, soms zelfs een hint tot meer en anders. Anderen zijn een uitnodiging elkaar nog beter te leren kennen en weer anderen komen als vreemden aankloppen maar blijven, een blogleven lang!.
Bij deze groet ik iedere regelmatige bezoeker maar ook die anderen die nog een woord van mij tegoed hebben. Ook en vooral aan hen die in  een dipje zitten in hun blogwereld omwille van wie of wat dan ook zeg ik: GA DOOR!

Maarten1955




Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 21:34 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

gebed


Heer,
Toen ik in het diepste dal zat
en geen spatje meer zag
van het licht aan de top,
heb ik U aangeroepen
en het werd lichter.
Het licht kwam in het dal,
en langs het licht
klauterde ik weer omhoog,
moeizaam,
maar eenmaal aan de top
zag ik het licht
in volle glorie.
 
Het leed was geleden
en dankbaar
heb ik uw licht omhelsd.
Nu weet ik zeker:
U bent het stralend licht
aan de top van de berg,
maar ook
de schittering van het vonkje
in het dal.
 
(Toon Hermans)

Wat "zomaar" een gedicht, een tekst is, kan soms zo levensecht zijn; woorden die een mens juist dan nodig heeft omdat er geen andere woorden meer zijn. Eens het grootste leed geleden is ga je algauw deze teksten vergeten, maar wanneer je zelf in dat dal zat/zit weet je dat enkel het geloof en het blijvend vertrouwen je een nieuwe toekomst helpen maken! Ik denk hier in het bijzonder aan een paar blogvrienden.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 11:15 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Blogvrienden,

Ook vandaag heb ik een thriller uitgelezen van de hand van Stefaan van Laere met als titel BOTERO.
En ook deze keer wil ik u niet onthouden hoe menselijk en spannend het boek is geschreven, ook actueel in de conctext over politiehervorming en verdwiijningen, maar lees het daarvoor maar zelf
.

Rond de hals van de jongen hangt een fijn zijden sjaaltje gesnoerd. Zijn armen liggen netjes naast zijn lichaam. Exact honderd bloemen zijn zorgvuldig uitgestrooid. De bezadigde, maar vastberaden politiecommissaris George Bracke gruwt ervoor om het hardop te zeggen aan zijn rechterhand Cornelis: ‘Een bijna lieflijk schouwspel.’ Na al die jaren raakt de lugubere dood van een kind hem nog steeds. Dan brengt enkel een betere malt whisky soelaas. Of een intieme tango, lijf aan lijf met zijn echtgenote Annemie. Maar als woordvoerster van de politie heeft ook zij andere katten te geselen.

Bracke verhoort een bloemenhandelaar. ‘Het ging om een behoorlijke bestelling. Driehonderd bloemen.’ Van die driehonderd zijn er voorlopig maar honderd ‘opgebruikt’… Chaotische drukte op het commissariaat, spoedoverleg met de grote baas, tactieken van de speurdersploeg… Bracke en Cornelis zitten de dader op de huid.


Botero is een meeslepende misdaadroman vol suspense.

Een wonderbaarlijk boek van een veelzijdig schrijver, die nu ook zijn eerste thriller (de eerste van een lange reeks?) geschreven heeft. In 'Botero' besteedt Van Laere de nodige aandacht aan de typering van zijn hoofdfiguren, commissaris George Bracke en diens echtgenote Annemie Vervloet, woordvoerster bij de politie. Dit is bewust geen 'harde' thriller, maar wel een boek waar de schrijver de tijd neemt om zijn personages voor te stellen. Het zijn echte mensen van vlees en bloed, soms twijfelend aan zichzelf en helemaal niet de harde 'flikken' zoals ze elders soms worden voorgesteld.

Van Laere typeert met kennis van zaken bestaande toestanden en voegt daar zijn stokpaardjes (whisky en tango) rijkelijk aan toe. Het is bovendien een erg vrouwvriendelijk boek, en Van Laere zou bij vrouwen wel eens een grote hit kunnen worden. Men zegge het voort! (commentaarstukje)






Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 19:31 Reageer op dit bericht Stuur door

geloof en internet


Wanneer het klopt wat een auteur ooit vertelde dat "schrijven goed stelen is", dan is dit hier enkel en alleen bedoeld om in een notendop een top tien mee te geven die ik zelf vond in "Kerk+Leven" over "GELOVEN en INTERNET".
Wellicht voor velen onder jullie een idee om deze links ergens te bewaren onder "favorieten", want ook ik weet hoe vlug een artikel gelezen wordt en dan bedolven wordt onder de aardappelschillen. Maar wanneer je deze bronnen wil consulteren heb je bewust artikel of blad al ergens zo goed opgeborgen dat je wel weet dat het "ergens" ligt, maar waar.
Vandaar geef ik bij deze graag de links over religieuze media door.
 
 
Dit zijn er uiteraard maar enkele maar kunnen een nieuwe wereld openen of voor nieuwe invalshoeken zorgen.
 
Zomaar,
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 19:21 Reageer op dit bericht Stuur door

waarom hier

Waarom hier?

Ken je dat onbegrepen gevoel?
Dat je hier bent,
omdat je hier zijn moet?
Voor jezelf, voor mij en de rest?

Een gevoel van waarom
is hier de plek waar ik ben?
Geen maar, maar een amen,
omdat je 't moet aannemen dat het zo is!

Het beklemmend gevoel
van nu ik hier ben kan ik niet meer terug!

Ik zal er wat van moeten maken,
nee ik mag er alles uithalen

Een mooi gevoel,
dat ik zijn mag wie ik ben!
Waar dan ook.
Hoe dan ook!

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door maarten om 11:09 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

motregen

Goeie morgen vrienden,

Ook deze keer een mooi tekstje gevonden naast een nicknaam dat ik graag wil delen; wellicht geschreven uit het hart na een mooi weekend. Wie zal het zeggen?!

"Laat je liefde zijn als motregen; kleine druppeltjes die een rivier doen overstromen!"



Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 12:05 Reageer op dit bericht Stuur door

avondmijmering

 Sommige mensen worden beter naarmate ze ouder worden. maar niets gaat vanzelf. Met de leeftijd nemen ook de gebreken toe! We moeten zien dat we de juiste bocht nemen, want er zijn maar twee uitwegen. Wie de weg van DE HOOP kiest, gaat open en ongedwongen op het doel af ook zal dat met vallen en opstaan gepaard gaan. Er schuilt onrust achter de hoek, maar de genade die ons vrij gegeven werd en wordt in ons leven laat ook heel diep vanbinnen horen waar die (onnodige) onrust vandaan komt. Tot mezelf heb het al vaker gezegd ook al zijn het de wijze woorden van Augustinus:
" Mijn hart kent geen rust tot het rust vindt in en bij U". Het is deze genade die ons verzoent met de afhankelijkheid, die ons bevrijdt van ons activisme en de druk van het moeten waar helaas ook hoe langer hoe meer mensen aan ten onder gaan.
Waar het nut de wet dicteert, is gratuiïteit onbelangrijk. Wie niet meer presteert wordt gedegradeerd tot "steuntrekker"; laatste heb ik hier al ten overvloede neergepend o.a. in het artikel over "competentiecentrum", maar ook in andere columns. En hoe pijnlijk is dan de vraag, ook al hoeft ze niet beantwoord te antwoorden, wat je nu doet in het leven... Antwoord vooral niet dat je vrijwilligerswerk doet of wil doen. En toch is dat gratuite werk zo zinvol, soms een genade zowel voor jezelf als voor de ander. Beide woorden heeft een jonge priester uitdrukkelijk gebruikt in zijn openingshomilie bij zijn priesterwijding.
Nog even verder-en misschien vandaag bijzonder tussen beide verjaardagen van eigen ouders- zijn bejaarde (eigenlijk geen term meer in onze leefwereld)mensen levende iconen van onze samenleving. Ze tonen het beeld van een man en een vrouw die echt mens zijn geworden en door hun aanwezigheid  en hun voorbeeld roepen ze ons op tot een gewetensonderzoek; ze drukken ons met onze neus op het wezenlijke, het gratuïte, de genade, ,op DE LIEFDE!
Terwijl de erotiek (zie hiervoor in archief) het tegenwoordig wint van de liefde, tonen heel wat bejaarde echtparen ons het beeld van een wederzijdse genegenheid waar de een nog echt voor de ander leeft. Het laatste heb ik deze namiddag nog eens in stilte mogen bewonderen en beluisteren, hoe pa en ma elkaar leiden doorheen de dagen, en zo verdere leven-gevend zijn voor ons, kinderen en kleinkinderen. Dit is ooit gegroeid uit GENADE!

Hoe confronterend dan ook en wat voor een contrast met bovenstaande wanneer ik via de telefoon vorige avond moest aanhoren dat in een groeiende liefdevolle relatie één van beide partners "even" liefde had ingeruild voor erotiek ...
Een mens is voor meer gemaakt dan voor zichzelf. Zijn voltooiing ligt buiten hem; in wie hij gelooft, op wie hij hoopt en door wiens liefde hij wordt aangetrokken. Wanneer het mysterie van die liefde dan op zo een egoïstische manier abrupt wordt ontnomen, dan blijft alleen de diepe pijn want alles daarvoor was pure genade, nooit gezocht maar dankbaar ontvangen en meer dan mensen elkaar kunnen geven!
Mogen we het God noemen?


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 23:23 Reageer op dit bericht Stuur door

weet je

... eigenlijk zou ik hier een stop kunnen/moeten inlassen om mezelf en jullie de tijd geven terug te gaan naar dit blog om het te laten herleven of misschien ook om het nu pas echt tot zijn volheid te laten komen, want ook ik betrap me er op hoe alles zo vluchtig voorbijgaat, dat meestal enkel de laatste bijdragen worden gelezen. Niet dat er geen inspiratie meer is, integendeel, maar het is een kritische zelfreflectie, maar tevens ook een hint om zomaar een onderwerp aan te klikken, of moet ik misschien niet na deze periode gewoon "the best" samenvatten? ... Allemaal bedenkingen van dit ogenblik.Misschien moeten we gewoon ook eens nog wat meer tijd maken om een blog te bezoeken van een ander, of eens rustig de tijd nemen in alle eerlijkheid en (indien nodig) in meedevoelen een antwoord te sturen aan iemand op een mail via het gastenboek. 
Het mooie van het verhaal blijft, voor mij toch, dat je niet weet wie je met dit schrijven hebt geraakt. En wie zijn we tenslotte tussen die paar duizend mensen die allemaal hun best doen of het tenminste proberen, en dit alleen nog maar op seniorennet?!
Wanneer we er waren op dat moment voor die ene persoon, dan hebben wij het niet voor niets gedaan, zolang we maar ontvankelijk zijn voor elkaar en geen stoorzender worden.

Is dit trouwens niet het begin van de vredesweek?! Laat ons dan hier en nu beginnen als buren in blogland!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:38 Reageer op dit bericht Stuur door

vluchteling

Vluchteling

Kleine witte duif
vertel me wat je ziet
tijdens de lange vluchten
wanneer je drijvend op de wind
de weg naar ‘t nest zo feilloos vindt
langs blauwe of bewolkte luchten

Kleine witte duif
je hart is vol verdriet
ik lees de droefheid in je ogen
waar de onrust schemert; vaag
je vleugelslagen worden traag
het weten heeft je moe gevlogen

Kleine witte duif
de tochten worden je teveel
ik kan niets dan angstig vragen
of je de moed nog hebt te stijgen
om de vrede van je groene twijgen
achter alle bommen aan te dragen

afbeelding

Schrijver: sacrajewa

misschien als antwoord op een paar mensen via blog of mail,
maar ook met dank aan de jongeman die ik mocht leren kennen en waarderen!

Klik dus nog maar eens zijn site aan onder mijn favorieten - "duivensport".

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 00:03 Reageer op dit bericht Stuur door

Jij bent van jou



Jij bent van jou, onachterhaalbaar eigen.
Ik ben van mij, geen ander zal mij krijgen.
Wat ik jou vraag, wat jij mij vraagt
is leeg en zonder zin gevraagd.
Eén oogwenk ver in vreemd gebied,
ooit verder komen doen wij niet.

Ik wou een leven meer, mocht ik jou vinden,
ik houd mij aan je vast, kon ik mij binden.
Ik zou in jou vergaan, en jij
ontstaan in mij, en wij in wij.
Eens lag ik neer, versteend van kou,
Ik droomde dat ik vocht met jou.

Die nacht werd mij een nieuwe naam gegeven.
Geschonken werd mij nog een tijd van leven.
En even tot de morgen daagt,
is wat ik vraag en wat jij vraagt,
vervuld en één. Toen ging jij heen
en bleef ik met mijn droom alleen.


uit "Gooi en Sticht", in 1973 al aangekruist als een favoriet en nu per toeval teruggevonden;
de kern van mijn bestaan is blijkbaar weinig veranderd. En da tis maar best ook!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 21:15 Reageer op dit bericht Stuur door

vervuld

Nu eens heb ik je in  mijn hoofd als een windvlaag,
een gekke gedachtengang.
Dan schiet je weer in mijn hart als een roos
of ben je een bang voorgevoel in mijn schulp.
Ik ben vervuld van je hier zijn en weg zijn,
ik wacht, levenslang als het moet -
en iedereen mag het merken!
 
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:41 Reageer op dit bericht Stuur door

heb me lief!

Dan nog,
dan nog klamp ik mij,
klamp ik mij vast aan jou,
of je wil of niet,
op ongenade of genade.

Ik zal red mij,
red mij roepen
of zoiets als

HEB ME LIEF!

naar psalm 13,
 
maar o zo menselijk
dat ik het nu nog
uit het hoofd ken.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 23:56 Reageer op dit bericht Stuur door

open wond

"Degene die alleen over zijn verleden praat heeft een open wond, de zwerende wond van de herinneringen, en daardoor ontglippen hem het leven."

zomaar gelezen in de roman die ik u eerder heb aanbevolen, maar zo waarheidsgetrouw dat ik het alleen maar kan beamen en aan anderen kan  en wil zeggen : laat los en leef nu, dankbaar om wat je nu gegeven wordt aan nieuwe kansen en uitdagingen!

in het bijzonder denk ik aan zij die met die open wond nog niet klaar zijn!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 23:53 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

kinderwelzijn


Form : 118
 
NATIONAAL WERK VOOR KINDERWELZIJN
RAADPLEGING VOOR ZUIGELINGEN
                         OF
DIENST VOOR ZUIGELINGENTOEZICHT TEN HUIZE
                         TE
 
                      Dadizele
 
Inschrijvingsnummer in R.Z. of D.Z.H.
 
Naam ;.................................................................
voornaam :.......Martin.............................................
Woonplaats : ..Kleppestraat 10...............................
 
(Pas nu merk ik dat ik die straatnaam zelf nooit heb
 gekend, noch het huisnummer, al woonde ik er vanaf
 de eerste dag.... Uitleg vragen thuis dus .....)
 
 
Bovenstaande, beste vrienden, is in elk geval de voorpagina van een bruingekleurd boekje uit licht karton van ongeveer 14 op 14 cm dat gebruikt werd bij het toezicht op zuigelingen de eerste drie levensjaren, en dit door een verpleegkundige in een streng blauw mantelpak met een genre kepie als hoofddeksel (want ik heb die dame dan nog later gezien bij het bezoek aan mijn jongere zuster, - zo rap was ik ook weer niet dat ik toen al de details in de gaten had.
 
Eigenlijk zou dit het begin moeten zijn geweest van deze blog, want daar begint het leven eigenlijk eens ik mijn eerste schreeuw gegeven had op 26 juli 1955; want vanaf die dag werd nauwkeurig en in stylo genoteerd hoeveel ik bijgekomen was in één week, welke voeding werd toegvoegd in de loop van de maanden ..
.
Maar al vlug maak ik hier de bedenking hoe eenvoudig de administratie toen was. Op één lijntje van dit kleine boekje staat zowel datum, gewicht, de voeding, de aanbevelingen inzake hygiëne en verzorging, en daarmee was de kous af. Geen lange kettingformulieren en ook niet voor elk afzonderlijk aspect een ander formulier.

Hetzelfde mocht ik lezen in een registratieboek van mijn eigen geboorte, en dus ook van veel anderen. Een registratieboek zeg je; wel het was inderdaad niets meer  dan een geruit schrift met linnenkaft van anderhalve centimeter breedte, goed voor het registreren van bijna twee jaar met geboortes. Op de eerste lijn stond de datum en de naam van het kindje, het gewicht, het aantal "banden" (zwachtels voor de moeder) om aan te rekenen via de kasdienst van de materniteit, ... en drie lijnen verder werd een vette lijn getrokken en kon volgend kindje geregistreerd worden. In het slechtste geval werd nog de sterfdatum genoteerd, voorzien van een kruisje.
 
Maar nu terug naar mijn boekje, (en wellicht zullen deze avond of komende dagen sommigen zoeken naar dat kleinood met een aha-erlebnis), want daar lees ik nu dat  ik bij de geboorte 3200 gr woog en dan meteen "Stabilac 1/2 ontvetten + 100 gr rijstwater +1m Soldoz +1/2 ? lact)" kreeg toegediend. Zo werd ondergetekend ventje 3450, 3550, 3800, 4150,(en om zeker te zijn werd er telkens bijgenoteerd hoeveel gram er was bijgekomen, dus hier : + 250 gr  en dat gaat zo door.
Op 17 10 55 woog ik dus 5600 gr en kreeg ik mijn eerste fruitpap. In de voorbije weken wordt ook genoteerd dat ik zes maal per dag een niet nader genoemde maaltijd kreeg van 125 gr, telkens opgetrokken met 5 gr! Als dat geen mooie boekhouding is! Aha, op 8 november "karnemelk" en op 28 november "1 x soep + patatjes" en om 16.00 u "een boterham" ...  van een sneltrein gesproken.  Op 19 maart van 1956 krijg ik voor het eerst "vlees-vis-eitje", amaai een driegangenmenu!
Vanaf het derde kwartaal verminderen de bezoeken van die blauwe dame. Eén jaar oud woog ik blijkbaar heel precies 10 kg volgens de notities van HR. Haar laatste bezoek aan mij dateert van 05061956 en ik had toen een gewicht van 14.5 kg. 
 
Ik denk dat vele moeders zich zullen herkennen en terugdenken aan die dagen. Volledigheidshalve geef ik nog mee dat er ook nog een paar vaccinatiekaarten van het Ministerie van Volksgezondheid zijn aan toegevoegd. Ik lees :" Pokken - Diffeterie - Tetanus - Kinkhoest - B.C.C. - Polioyelitis". Ja, zo komt een mens nog wat te weten wat hij al lang vergeten is. Eigenlijk geeft dat ergens in een notedop weer hoe goed voor ons werd gezorgd, en nog altijd dag na dag!
 
Moeder, het is per toeval dat ik dit neerpen, maar een mooi eerbetoon nu je overmorgen jarig wordt!
Dank voor alle goede zorgen!
 
Je liefhebbende zoon,
 
Martin

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 18:02 Reageer op dit bericht Stuur door

vrouwen

VROUWEN
uit
NEDERLAND

BLOGGEN
meer.

Zou deze stelling kunnen kloppen?
Wel even nadenken voor je ja of nee zegt.

Is seniorennet niet gestart in VLAANDEREN?!




Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 23:26 Reageer op dit bericht Stuur door

fietstocht

Eigenlijk had ik me voorgenomen vandaag heel wat te bloggen, maar de zon wenkte me naar buiten en zo werd het mede door dit mooie weer toch te laat mijn belofte na te komen. Ik liet mijn wedervaren dan maar weten aan een kennis via een mail omdat op de duur velen hier vrienden van vrienden zijn geworden vuia seniorennet, en kijk wat een mailtje moest zijn werd ineens een blogideetje, niet meer dan dat.

dag beste,
 
Toch nog even gedag komen zeggen na een veel te lange fietstocht. Roeselare - Kortrijk en terug (nu ik eraan denk kon ik nog Heule hebben aangedaan, blogvriend!), maar ik had juist, voor ik  Kortrijk zou binnenrijden, een weg gevonden die alle zwaar verkeer vermijdt en zo via Kuurne gaat en uitkomt vlak bij de rechtgetrokken Leie - wat een paradijs op zich in de zon -; ik dacht dus dat ik deze weg best kon  terugnemen en daar nog een stuk aanbreien via onbegane wegen, maar o wee, waar heeft die lieve meneer uit Hulste (want daar was ik ondertussen al) me naar toe gewezen ...Ik zou niet één grote baan tegenkomen tot ik willens willens zag dat ik op een gegeven moment zomaar al op één of andere autostrade was beland zonder minste markering. Dan was het natuurlijk kwestie van de weg, en liefst zo vlug mogelijk, naar huis te vinden. Alle plezier en vreugde van deze zonnige dag was ineens verdwenen. Jammer dat ik deze keer geen kilometerteller op mijn fiets heb, maar wanneer ik de tijd uitreken aan een gemiddelde snelheid en dan nog meer dan de helft van de weg met de wind op kop (en dan zeggen dat het een mooie dag is!), dan voel ik zeker 65 km in de benen. En zeggen dat ik die verschrikkelijke baan al zo vaak heb afgefietst, maar dan wel in minder tijd en over veel kortere afstand. Die omwegjes zijn goed voor de wielertoerist of recreant maar niet wanneer je ergens op tijd wil aankomen. "Je hebt courage" zegde de buurman", maar inwendig dacht ik er deze keer anders over.
Of zal ik dan toch maar positief afsluiten  en zeggen dat fietsen inderdaad gezond is, al kan ik nog iets vertellen over de uitlaatgassen die ik gratis kreeg, laat staan het gevaar op de baan.

Dus eigenlijk niet veel zin om veel te bloggen na een (i)(o)n(t)spannende namiddag tenzij misschien dit verhaaltje?  Why not?! Morgen doe ik verder, al waren er andere zaken gepland voor blogland, maar het hoeft niet altijd even serieus te zijn hé!
 
Slaap wel en levet scone!


 
 
Maarten
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 22:51 Reageer op dit bericht Stuur door

beste blogvriend,

Volgend gedicht werd me doorgestuurd en het sprak me onmiddellijk aan, zowel omdat ik een beetje de afzender ken, maar ook omdat heel goed weet wat het is met een litteken rond te lopen.
Ook na menig blog te hebben doorlopen valt het me op hoeveel mensen hier proberen een helende werking te ervaren via het bloggen. De tekst werd gevonden op het internet. Ik deel hem met jullie als herkenning ...


Littekens die je niet ziet….
Ze zitten op je ziel….niemand die ze ooit zal zien ……
Ze zitten binnen …diep en verborgen….
Soms doen ze je pijn…..
Dan kan je gillen en schreeuwen…..
Maar je doet het niet…..je huilt alleen …..je huilt van binnen.
Verdriet zonder tranen.
Soms denk je dat je littekens zijn geheeld….
En dat de pijn over is…..
En dan plots voel je ze weer…….
Iedere keer als je denkt de pijn is over….
Voel je het zeer weer….
Ooit was ik zonder…..
Geen pijn, geen verdriet, geen stekende littekens…
Maar hoe lang is dat al geleden ….?
Soms, heel soms, zou ik weer een kind willen zijn ….
Zonder verleden, zonder angsten,  zonder pijn…

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 21:28 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Nederigheid


Beste blogvrienden,
 
Nog niet zo lang geleden was ik blij verrast met heel veel positieve reacties op mijn dagelijkse schrijfsels in seniorennet.Maar ocharme, wie ben ik om met zovelen mijn geluk te delen dat ik ondertussen 500 dagen probeerde wat zinvols neer te pennen! 
 
Oké, schrijven is schrappen, is voorbereiden, ook mentaal, maar wanneer ik een paar dagen terug aan het zoeken was naar de foto van Francis, waar ik over heb geblogd, vond ik tussen de foto's e.a. ook een paar krantenknipsels. Eén ervan trok mijn bijzondere aandacht, dan nog wel over een persbericht over het verschijnen van een boek van mijn eigenste zuster met als titel "Je kind in een ander gezin", uitgeverij Garant. Dit was ik compleet vergeten. En dan dacht ik bij mezelf dat je vooraleer je een boek op de markt hebt gebracht, daar zeer veel tijd, energie, studie hebt aan opgeofferd. 
Ik wil maar zeggen dat hier wat nederigheid van mijn kant op zijn plaats is, want wat is een blogje in vergelijking met een boek publiceren!

Twee jaar daarvoor had mijn zus een studie opgezet o.l.v. Jozef Corveleyn over "Kansarmoede en opvoeding", en laatste vond het zo interessant dat hij haar vroeg alles te boek te stellen. Ik zie die kanjer nog op de tafel liggen. Maar het mooie van het verhaal is dat Lieve nooit daar met iemand heeft over gesproken, zelfs met mij niet. Pas wanneer het boek zou voorgesteld worden via de media had mijn zus in laatste instantie mijn ouders opgebeld om te kijken naar het tv-journaal ... Het enige dat ik heel laat opving was dat mijn moeder vertelde dat Lieve het nogal druk had met haar boek, waarop ik verbaasd vroeg naar welk boek...  Van nederigheid gesproken.
 
Goede vrienden, zelfs hier en nu zou mijn zus een kwade blik werpen omdat ik haar even in de schijnwerper zet. Maar ik wilde alleen maar zeggen hoe gering mijn bijdrage maar is in blogland. Aan de andere kant zit het schrijven blijkbaar dus toch ergens in het bloed.... Vroeg me ooit iemand niet of ik een zakenman was met literaire ambities?!

Tot slot, ere wie ere toekomt, en vooral voor mensen die een antwoord zoeken i.v.m. pleegzorg of kansarmoede raad ik bovengenoemde boeken graag aan! Ik weet dat aan die boeken mijn zus, en anderen met haar, uren en dagen hebben meegeleefd in een wereld waar kansarmoede in Vlaanderen nog bestaat, hoe jammer ook!
Dank en proficiat dan ook aan die paar mensen die ik hier toevallig - via seniorennet - ken die zich inzetten voor een tijdelijke opvang van kinderen in problemen!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 22:02 Reageer op dit bericht Stuur door

wees kalm

Vrienden,

Sinds jaar en dag hangt een poster in mijn bureau met volgende tekst. Voor mezelf was het altijd een aanmoediging, een stille raadgever. Ik had hem zo opgehangen dat de wachtenden hem duidelijk konden zien, eventueel lezen en ik kan u verzekeren dat ik regelmatig gevraagd werd of ze die tekst ergens konden vinden. Ik haalde hem dan maar van de muur af en kopieerde hem met genoegen.
Bewijs daarvan zijn de vele gaatjes door de nietjesmachine. Ik wil die tekst dan nog eens meegeven al is hij nog altijd te vinden in de betere boekenzaak. Ik heb ondertussen zelf al gemerkt dat er pps-voorstellingen zijn van gemaakt. Laatste doet me soms denken of we te doen hebben met een nieuwe vorm van evangelisatie, levensnabij?!


Wees kalm te midden van het lawaai Wees kalm te midden van het lawaai en de haast en bedenk welk een vrede er kan heersen in stilte. Sta op goede voet met alle mensen, zonder jezelf geweld aan te doen. Zeg je waarheid rustig en duidelijk en luist naar andere, ook zij vertellen hun verhaal. Mijd luidruchtige en agressieve mensen, zij belasten de geest. Wanneer je, je met andere vergelijkt, zou je ijdel of verbitterd kunnen worden, want er zullen altijd grotere en kleinere mensen zijn dan jezelf. Geniet zowel van wat je hebt bereikt als van je plannen. Blijf belangstelling houden voor je werk, hoe nederig dat ook moge zijn: het is een werkelijk bezit in het veranderlijke fortuin van de tijd. Betracht voorzichtigheid bij het zaken doen, want de wereld is vol bedrog. Maar laat je niet verblinden voor de bestaande deugd: vele mensen streven hoge idealen na en overal is het leven vol heldendom. Wees jezelf. Veins vooral geen genegenheid, maar wees evenmin cynisch over de liefde, want bij alle dorheid en ontevredenheid is zij eeuwig als het gras. Volg de loop der jaren met gratie, verlang niet naar een tijd die achter je ligt. Kweek geestkracht aan om beschermd te zijn bij onverwachte tegenslag maar verdriet jezelf niet met spookbeelden. Vele angsten worden geboren uit vermoeidheid en eenzaamheid. Leg jezelf een gezonde discipline op, maar wees daarbij lief voor jezelf. Je bent een kind van het heelal, niet minder dan de bomen en de sterren: je hebt het recht hier te zijn. En ook al is het je wel of niet duidelijk, toch ontvouwt het heelal zich zoals het zich ontvouwt en zo is het goed. Heb daarom vrede met God, hoe je ook denkt dat Hij moge zijn. En wat je werk en aspiraties ook mogen zijn, houd vrede met je ziel in de lawaaierige verwarring van het leven. Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen is het toch nog steeds een prachtige wereld.
Wees voorzichtig. Streef naar geluk. 

Het stuk is gevonden in 1670 in Baltmore.



Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 00:43 Reageer op dit bericht Stuur door

Francis


... en eens je naam ingetikt weet ik niet meer hoe verder te gaan. Raar dat sommige mensen nooit vergeten worden; dat 17 september, nog voor ik mijn ogen open, me onmiddellijk doet denken aan JOU!
Ondertussen is het weeral 23 jaar geleden dat in de vroege morgen bij ons thuis de telefoon rinkelde, ik de trap afstormde, de telefoon aannam, naar het bed van mijn ouders liep waar pa al rechtop zat en een vermoeden had wanneer ik hem vroeg aan de telefoon kon komen ... Zijn broer vroeg hem zo vlug mogelijk langs te komen; er was iets gebeurd. We sliepen niet meer en lagen te wachten tot pa met het verschrikkelijke bericht kwam dat Francis het leven liet op de weg, pas 21 jaar jong!

"We hadden een ander afscheid verwacht : de dag dat onze goede Francis in 't huwelijksbootje zou stappen met Ria. Het mocht niet zijn, de droom was te schoon, de nieuwe thuis wenkte te sterk...
Francis was bekommerd en gedienstig, werkzaam en vriendelijk; hij had iets van de liefde voor de natuur van zijn patroon Franciscus. Zijn huisgenoten en vrienden zagen hem gaarne om zijn jonge levensmoed, zijn oprechtheid en werklust..... Francis, je was één van de mooiste frisse bloemen in volle zomerbloei..."  (uit de gedachtenis).

Was het je eenvoud, Francis, maar telkens we samen komen wordt je naam genoemd. Ook leven en dood lagen toen zo dicht bij elkaar want je nicht was 4 dagen daarvoor bevallen van haar eerste kindje....
Francis, zelfs via dit medium wil ik een stil eerbetoon betuigen. Pas nu we zelf ondertussen ouder zijn en we haast elke maandagmorgen getroffen worden door al die mensen die het leven lieten op de weg, besef ik hoe jong jij eigenlijk gestorven bent!
Met dank voor wie je voor ons bent geweest, bidden wij ook op deze dag voor u en al uw geliefden.

Genegen,

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 23:30 Reageer op dit bericht Stuur door

filosofieles

Als de dingen in je leven je allemaal even te veel worden, als 24 uur in een dag niet meer genoeg tijd lijkt, denk dan eens aan dit bericht ....

Een professor stond voor de klas om een les filosofie te geven. Hij had een aantal voorwerpen voor zich liggen. Toen de klas begon, nam hij zonder iets te zeggen de lege pot mayonaise en begon deze te vullen met golfballetjes. Toen deze hier helemaal mee gevuld was, vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu helemaal vol was. Zij antwoordden van wel. Toen nam de professor een doos met kralen en kiepte deze in de pot. Hij schudde lichtjes met de pot en de kralen rolden tussen de open plekken tussen de golfballetjes. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was. Ze gaven weer eenzelfde antwoord; ja, de pot is vol. De professor nam nu een doos met zand en kiepte dit zand in de pot met golfballetjes en kralen. Natuurlijk vulde het zand alle ruimte op tussen de golfballetjes en de kralen. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was: de studenten antwoordden van wel. Van onder het bureau nam de professor nu twee koppen koffie en kiepte de hele inhoud van deze twee koppen in de pot met golfballetjes, kralen en zand. De hele inhoud verdween in de pot. De koffie vulde de ruimte op tussen het zand. De studenten begonnen te lachen. "Nu, zei de professor, nu wil ik dat jullie deze pot zien als jullie eigen leven. Deze pot gevuld met golfballetjes, kralen, zand en koffie, stelt namelijk het leven van een mens voor."


"De golfballetjes zijn de belangrijkste dingen in het leven: je familie, je kinderen, je geloof, je gezondheid en je favoriete bezigheden. Dingen die ervoor zorgen dat als er niets meer op de wereld was dan deze dingen, je leven toch gevuld zou zijn."


"De kralen zijn de andere dingen die belangrijk zijn. Je werk, je huis, je auto."
"Het zand, dat staat voor de kleine dingetjes die belangrijk voor je zijn."
"Als je het zand als eerste in de pot kiepten hem hiermee vult, is er geen plek meer voor de kralen of voor de golfballetjes. Datzelfde geldt ook voor je eigen leven. Als je al je tijd en energie aan de kleine dingetjes besteedt, dan kun je nooit meer ruimte hebben voor de dingen die echt belangrijk voor je zijn. Besteed aandacht aan de dingen die belangrijk voor je zijn. Speel bijvoorbeeld met je kinderen. Neem tijd voor een onderzoek voor je gezondheid zo nu en dan. Neem je partner mee uit eten. Doe nog iets leuks, er is altijd nog wel ergens tijd om het huis te poetsen of de prullenbak te repareren."

"Zorg eerst voor de golfballetjes, de dingen die echt het allerbelangrijkste voor je zijn. Stel je prioriteiten. De rest is maar zand."

Eén van de studenten steekt een vinger op en vraagt waar de twee koppen koffie in die pot dan voor zouden moeten staan. De professor lacht en zegt de student dat hij daarmee een heel goede vraag heeft gesteld. "Ik wil daarmee alleen nog maar weer eens aangeven en bevestigen, dat, hoe vol je leven ook mag zijn, er is altijd wel een plekje om samen met een vriend of een dierbare een kopje koffie te drinken." 

 


Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Geschreven door maarten om 22:48 Reageer op dit bericht Stuur door

de tovenaar


Omdat het weekend is en we even meer tijd hebben om wat te lezen, hoop ik toch, laat ik dit deugddoend gedicht achter. De auteur heeft echter vergeten zijn naam toe te voegen; enig wat ik weet is dat hij niet van seniorenland komt en ook geen kennis is van me, dan toch een tuinkabouter? De tovenaar mag zijn naam bekend maken, maar hij deelt in elk geval mooie weekenddromen uit!

Tovenaar

Nog wat rondgesnuffeld in de muziekbibliotheek en er dit gevonden:

ik had zo'n mooie droom vannacht
'k zat op een wolk heel hoog en zacht
alle planeten om mij heen
en de maan die prachtig scheen

ik zag de aarde onder mij
en alle mensen waren vrij
nergens zag ik jaloezie
er was perfecte harmonie

en ieder kind van pool tot pool
kon gratis naar een leuke school
eten genoeg voor iedereen
niemand voelde zich alleen

ook zag ik hier geen arm of rijk
zo simpel, iedereen g'lijk
niemand keek naar rang of stand
alle mensen hand in hand

als ik een tovenaar kon zijn
schiep ik een wereld zonder pijn
dan was de liefde ideaal
sprak iedereen dezelfde taal

als ik een tovenaar kon zijn
schiep ik een wereld zonder pijn
ieder mens was goed en wijs
we leefden in het paradijs

stel deze droom was werkelijkheid
dan werd niemand meer benijd
en de natuur was nooit van slag
de zon die straalde elke dag

hetgeen wat nog het mooiste was
niemand keek naar kleur of ras
geen mens of dier was nog in nood
niets of niemand ging meer dood

als ik een tovenaar kon zijn
schiep ik een wereld zonder pijn
dan was de liefde ideaal
sprak iedereen dezelfde taal

als ik een tovenaar zou zijn
schiep ik een wereld zonder pijn
ieder mens was goed en wijs
we leefden in het paradijs

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 22:11 Reageer op dit bericht Stuur door

overgave


Goeie vrienden
 
Ook vandaag heb ik weer veel indrukken opgedaan waarvan ik iets zou willen achterlaten en dan zie ik op mijn onderlegger nog zoveel hints e.a. die nog verder moeten uitgeschreven worden. Laat me dan beginnen wat me deze ochtend trof op de radio, en alsof het mijn stokpaardje is hoorde ik twee uitspraken van twee verschillende mensen, maar die het uiteindelijk toch weer over de liefde hadden.
Ik hoorde dat Stef Bos er 45 jaren heeft overgedaan om de liefde te vinden; niet het houden van, het elkaar gaarne zien, ook niet het samen één zijn, maar voor Stef was, na bijna een halve eeuw zoeken zijn antwoord;"JE MOET JE AAN IEMAND KUNNEN OVERGEVEN", waar hij de nadruk legde op "overgave".  Een heel mooie gedachte.
Bij deze moest ik meteen denken aan een vriend (en ik mag het hier met zijn toestemming vertellen) die evenzeer "op een cruciale leeftijd - zo hij het zelf noemde" de liefde echt heeft gevonden. Die liefde waar Stef het over had, het aan-elkaar-gegeven-zijn in wederzijds respect, in oprechtheid ook. Die vriend van me schreeuwde het haast van de daken en kan ook op vandaag  nog altijd niet beseffen dat dit het was waar hij jaren naar zocht, maar vooral dat ze hem overkwam als een vlinder die op zijn schouder kwam zitten en er gebleven is.
Wanneer je beide zaken leest, dan kan je als luisteraar, als toeschouwer maar diep gelukkig zijn en wensen dat het aan velen gegeven is.

In hetzelfde programma hoorde ik de pijnlijke kant van deze intense liefde wanneer Jo Demeyere het had n.a.v. het overlijden van zijn vrouw, ondertussen drie jaren terug.
"ALS IETS LIEFS JE VERLAAT BLIJFT NOG ALTIJD DE LIEFDE". Meer durf ik hier niet zijn woorden toe te voegen ... Had hij trouwens niet deze tekst gevonden bij zijn vrouw!
 
Maar beide sluiten zo goed op elkaar aan. Hier kan ik nog even doorgaan, en velen zullen zich ook hier in herkennen. Dan heb ik het namelijk over het verlies van de geliefde (je kan daarvoor in mijn archief maar eens terug gaan naar "afscheid van Joeri", waar toen ook een blogger heeft op gereageerd), maar evenzeer over het verlies van van werk, gezondheid ... als ook dat je lief was ....
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door maarten om 21:28 Reageer op dit bericht Stuur door

oorlog


Terug uit Beiroet vertelde een soldaat het volgende: "Een uur heeft een morgen, een middag en een avond". Daarmee gaf hij uitdrukking naar het diepe verlangen dat deze oorlog zeer vlug zou mogen over zijn, hoe tergend traag de tijd voorbijging, maar ook de haast angstvallige hoop dat hij er levend zou uitkomen. Peter en anderen hier uit blogland zullen zich zeker herkennen, zelfs in hun eigen land, zo nu 60 of 90 jaar terug.

Maar is dat jammergenoeg niet van alle tijden, (woord is hier niet eens op zijn plaats), want gisteren zag ik nog op de Nederlandse tv dat men in huidige Irak in 1777 (achttiende eeuw!)jonge eenvoudige mensen met niet enig idee van ideologie wilde opleiden tot "KNULLEN die enkel willen KNALLEN". Wilden ze dat toen? Willen ze het nu? Zijn de jonge "terroristen" ook geen gewone jonge mensen die een gewoon leven willen met vrienden, die willen leren en uitgaan?!

Wilde mijn grootvader dat in de loopgraven, vier lange jaren in koude en ontbering, schieten of geschoten worden?! ... Nadat hij al vier jaar legerdienst had gedaan!

Een overweging waard!



Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

500 dagen

 Beste blogvriend,
 Geachte lezer,
 Waarde bezoeker,
 Geachte familie en goede vrienden,

 Het is me een vreugde vast te stellen dat ik precies vandaag 500 dagen hier bij u mag aankloppen of even binnenspringen via Seniorennet. Wat begon door zomaar even de url in te tikken van Pascal Vyncke, daar hij toen nogal veel in de media was met Seniorennet, werd voor mij een ware hobby en passie, al is het niet vanzelfsprekend dagelijks een stukje achter te laten.
Maar algauw leerde ik via dit net mensen kennen van dichtbij of van over de grenzen, maar na een tijd zo vertrouwd.
Ik merk voor mezelf dat na 500 dagen van bloggen er ook een stuk leven is afgelegd wat blijkt uit de artikels en de foto's. Ja, de eigen bijdragen eens herlezen doet een mens verwonderd staan over wat hij schreef, maar zoals ik in het begin van deze korte geschiedenis schreef is en blijft SCHRIJVEN voor mij een HOBBY. En doorheen deze hoby was het me soms ook een vreugde een opkikkertje te ontvangen of zelf voor iemand anders een luisterend oor te zijn.

Ik DANK dan ook van harte de vele mensen die me al die tijd volgden, zij het intens, zij het op afstand of in alle stilte. Ook dank aan hen die me bleven een duwtje geven om op de ingeslagen weg door te gaan, ook al wordt dat niet door iedereen in dank aanvaard.
Er was niet echt één betrachting wanneer ik deze blog ben opgestart dan misschien die éne dat we er mogen zijn voor elkaar IN LIEFDE EN VREINDSCHAP.

Dankbare groeten aan U allen!
Succes aan iedere blogger afzonderlijk volgens zijn eigen talenten en mogelijkheden!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 16:54 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

genezen

... ben je wanneer alles terug naar anderen uitgaat en je niet langer op jezelf terugvalt, zelfs tijdens het lezen of het schrijven.... wanneer ik mezelf uit het oog verlies ...

Bovenstaande krabbelde ik op een boterbriefje terwijl ik aan het lezen was, de tuin inkijkend en genietend van de laatste zonnestralen. Het viel me zomaar te binnen, los van het boek. En wanneer ik er nu nog aan denk is het wellicht waar dat je pas open kan staan voor de ander wanneer je zelf vrij geworden bent, maar dat laatste kan je maar schrijven na weken , maanden, zelfs jaren "strijd", welke strijd JIJ nu ook voert!
En dan, doorheen al die vele kleine dingen, komt het besef: "dit hoofsdstuk kan en mag ik afsluiten", ook zal het nooit meer hetzelfde zijn.
Nieuwe uitdagingen staan voor de deur! Maar het er zijn voor elkaar zal me verder drijven!

afbeelding is "darkness and hope"






Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 16:29 Reageer op dit bericht Stuur door

wens

 Bij het opruimen van wenskaarten heb de verjaardagskaart die ons ma me schreef nog eens ter hand
 genomen en altijd ben ik verbaasd hoe mooi ze schrijft. Heb ik het schrijven van haar? Ik heb zo een
 vermoeden.
 Volgende zin heeft me getroffen.




 TEVREDEN ZIJN IS ALLES WAT JE DOET EN HEBT.
 
 Is dit niet mooi en geen fake!

Ja, sedert gisteren zou een mens tweemaal nadenken wanneer hij iets achterlaat op zijn blog al zijn er sites genoeg waar je 10.000 citaten kan terughalen.
Maar deze is dus origineel van de hand van mijn ma, met liefde geschreven.

Danke!

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door maarten om 16:09 Reageer op dit bericht Stuur door

zachtmoedigheid


Wat is zachtmoedigheid? Het heeft misschien niets met je temperament te maken, maar met het uitspreken van de woorden van Jezus:"Kom allen naar mij toe die afgemat en belast zijn, en ik zal u rust geven"(Mt 11,28). Ik vraag me af of onze tijd in de eerste plaats niet deze zachtheid nodig heeft, deze tederheid. Dat wil niet zeggen: zwakheid. Een zwak mens is heel erg moedig. Hij is de enige die tot het uiterste gaat. Onze tijdgenoten en wijzelf zijn zo gekwetst: in ons geheugen, ons verstand. Er zijn wel vijftien verschillende overtuigingen die er prat op gaan de waarheid te verkondigen. Maar vaak leiden ze tot scepticisme. Er zijn ook verwondingen in onze goede wil, want we doen wat we niet willen doen, en we kunnen maar niet realiseren wat we zo graag zouden willen.  ... Al deze verwondingen zijn alleen maar te genezen door een zacht en doorzichtig iemand, een mens die kan luisteren. Onze tijd heeft behoefte aan huiusartsen als zielendokters. Huisartsen die kunnen luisteren. Een christen is vanuit zijn roeping zo'n soort huisarts. Hij luistert naar allen en alles met zacchtheid, zonder sentimentaliteit, maar met een kwetsbaar oor en hart.
 
Gelezen bij Kardinaal Godfried Danneels, maar zo nieuw, denkend aan de mensen en de gebeurtenissen van afgelopen dagen
.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 15:56 Reageer op dit bericht Stuur door

Een wezen van verten

"Een wezen van verten"

Francisco Umbral

224 blz., paperback, januari 2004.

ISBN:  90-74328-70-9

oorspronkelijke titel: Un Ser de Lejanías

vertaald door: M. Vanderzee

beschrijving


Francisco Umbral (1935), winnaar van de Premio Cervantes 2000, is een erg veelzijdige schrijver die onder andere de column, de roman en het essay beoefent, maar toch voor alles een uitstekend autobiograaf is. Dat liet hij al zien in het eerder gepubliceerde dagboek Sterfelijk en roze en wordt nu opnieuw bevestigd door zijn meest recente dagboek Een wezen van verten. Stond in Sterfelijk en roze een uitzonderlijke, dramatische gebeurtenis centraal, de ziekte en de dood van zijn zoon, in Een wezen van verten draait het om het verloop van het leven van alledag. De literaire tovenaar Umbral toont waartoe de taal in staat is wanneer ze het alledaagse leven werkelijk de hand reikt, wanneer ze door haar vorm en stijl datgene opzoekt wat doorgaans als het tegendeel van literair wordt beschouwd. De uitkomst is een spanningsvol en zeer persoonlijk perspectief waarin de voortgang van de dagen gestalte krijgt via een tegelijkertijd intieme en ironische blik. Deze blik, als van een moderne picaro, enigszins spookachtig en gedistantieerd, richt zich nu eens op het private dan weer op het publieke leven van de schrijver, om zo zowel de eigen eenzaamheid als het gezelschap van anderen de revue te laten passeren.

Dit boek, beste blogvrienden is niet zomaar een roman, maar een boek over taal en het spelen met taal maar toch zo doorleefd, zo echt! Ik bied het dan ook als aanrader aan zoals ik nog eerder boeken aanprees.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 15:27 Reageer op dit bericht Stuur door

zelfbediening

Toen je klein was moest je, als je iets wilde eten op je schoolreisje, zelf je eten meenemen (in elk geval zoveel jaren geleden). Nu, als je geniaal wilt zijn op het grote diner, moet je jezelf bedienen.

Voor nu slaap zacht!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 23:09 Reageer op dit bericht Stuur door

de hond


Deze avond stond ik een praatje te maken met de buurman die altijd rond etenstijd de hond buitenlaat. Die hond maakt dan gewoonlijk achten tussen mijn benen, maar deze avond bleef de hond mij aankijken alsof hij iets van me wilde. Misschien voelde hij wel spanningen aan. In elk geval een aangename nieuwsgierigheid, zelfs ernst of nog meer een menselijke waardigheid die de mens niet bezit. Nee, nooit kijkt een ander  mens ons zo aan.

Mensen wisselen onderling alleen maar vluchtige blikken, of blikken van ogenblikkelijke vreugde, oppervlakkiger blikken, min of meer bedrieglijk. Achterdochtige blikken ...  Was het dat laatste wat de hond voelde daar ik nog niet bekomen ben van de neerhalende kritiek (dan nog niet eens over de inhoud dan wel een persoonlijke aanval)  die ik moet verwerken op een blog via seniorennet van anonieme bloggers?!
.
De hond bleef lang kijken in mijn ogen, geïnteresseerd, waardig. Met een hondenblik.

Ja, je moet erg menselijk zijn van binnen om als een hond te kunnen kijken.

Je moet vooral kunnen vergeven, hopen en wensen dat het fijn mag blijven in blogland te vertoeven.
Laat ons niet vervallen in tijden van weleer waar mensen de kansen werden ontnomen nog verder te bloggen, voor sommigen hun enige hobby en passie.

Kijk, mensen, ik heb altijd graag geschreven en zij die me al langer volgen weten dat schrijven en lezen meer dan een hobby is geworden.  Ik heb nooit een blog willen gebruiken met als doel anderen te treffen; ik kan alleen maar zeggen dat het dan ook zeer pijnlijk is wanneer je met volle enthousiasme een column wil gaan schrijven en dan eerst mails moet lezen van mensen die het op ondergetekende gemunt hebben, om welke reden dan ook.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 22:58 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door


Goeie vrienden,

Hadden jullie het vandaag ook zo warm? Ik in elk geval wel en dat overkomt me niet zo vaak.
Ik was van plan hier nog uitgebreid te bloggen maar dat zal dan wel voor een andere keer zijn.

In elk geval wou ik toch nog even deze meegeven, misschien toepasselijk op einde van een dag!


 “De eindstreep is het begin van een nieuwe wedstrijd”.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 20:37 Reageer op dit bericht Stuur door


"Don't spend time in judging others…then you will not have time to love them... Mother Teresa."

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 11:47 Reageer op dit bericht Stuur door

geluk

  In het dialect komen de woorden soms nog zo echt over, precies omdat ze in een levende taal zijn 
  uitgesproken. Zo ontvang ik een mail van iemand waaruit ik dit deel wil weergeven.


 je geluk bepaal je zelf, ge kunt content zijn met minder en dan ben je vlugger gelukkiger

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 22:16 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van liefde en vriendschap als sleutel

↑ Terug naar de berichten