Zaterdag 9 september 2006
ouder worden
Voor éénmaal geen ernst of toch?
Het is weekend!
Berichten van 1 januari 2006 tot 31 december 2006
Zaterdag 9 september 2006
Onze-Lieve-Vrouw
Beste blogvrienden,Het is met enige schaamte dat ik hier een correctie moet inlassen, maar inderdaad is 8 september NIET het feest van Onze-Lieve-Vrouw, Onbevlekt Ontvangen, maar WEL het feest van MARIA'S GEBOORTE.
En dat voor een "Daiselnaere"! Met mijn excuses voor dit misverstand, maar het voornaamste is dat deze dagen een uitnodiging blijven; zie daarvoor maar hieronder.
Verder nodig ik je nog eens uit op GERDIBLOG ivm de Mariale devotie.
Vriendelijke groeten met dank aan Germain voor het "lenen" van de primeur!
Vrijdag 8 september 2006
eenzaamheid
Zijn we niet met zijn allen, zeker tijdens de weekends, in een val van de tijd getrapt, gevangen in een immense vrijheid, maar dan wel een grote gevangenis waarin de eenzame mens uiteindelijk oplost in zijn naam om uiteindelijk vergeten te worden?! Is dat de vrijheid die we hebben bereikt in deze eenentwintigste eeuw? Ik doe hier niet aan doemdenken, zeker niet op een zonnige dag als deze, maar misschien op zulke ZONdagen knaagt voor menigeen misschien nog harder het koude traliewerk aan zijn bestaan. Een overweging waard.
Vrijdag 8 september 2006
liefde
Men vroeg in een interview aan Julien Schoenaerts die onlangs is overleden : "Wat is er na de dood"?
Hij glimlachte en antwoordde : L I E F D E.
Nadat hij dat woord een paar maal langzaam had herhaald vervolgde hij, zichtbaar met nog meer geluk, :
"Er is niets anders dan liefde. Als er geen liefde is is er alleen bitterheid en daar word je ziek van; ik wil niet ziek worden, dus zal er ALTIJD liefde zijn".
Vrijdag 8 september 2006
vrienden
Goeie vriend,
Waarde lezer,
Geachte bezoeker,
Op een blog als deze is het soms moeilijk een titel te verzinnen omdat ik gewild of niet altijd terugkeer naar de hoofdgedachte van de blog: vriendschap en liefde. Dat zal ook wellicht in de toekomst niet anders zijn, maar door wat me wordt aangereikt, wat ik beluister en doorleef krijgen deze woorden telkens een andere kleur. Waren ze in aanvang meer een schreeuw, dan werden ze stilaan een gelukkigmakende gedachte, een stuwende kracht, een aanmoediging, die laatste schouderklop. Zo wil ik blijven bloggen, misschien maar voor die éne die precies juist nu dit ene woord mag lezen.
Ik weet uit ervarring dat dezelfde tekst helemaal anders kan overkomen, je al dan niet raakt, gewoon maar om wat je NU doormaakt. Dit allemaal als te lange inleiding op wat ik straks nog eens wil bloggen. Ook de vele pps-voorstellingen die een mens ontvangt kunnen gewoon mooi zijn, maar voor anderen juist gekleurd door pijn, angst, verdriet. Wanneer alles mee lijkt te vallen is zo een mail gauw bekeken en in het beste geval doorgestuurd, maar wanneer hij bewust aan u werd doorgestuurd in mindere dagen, dan kan het gebeuren dat je herkenning ervaart, dank ook omdat er tocch nog iemend aan je dacht.
Dit alles kun je pas neerschrijven eens niet alléén een bladzijde werd omgeslagen, maar een volledig boek hebt toegedaan.
Wat ik in het begin van dit bericht eigenlijk wou neerschrijven is volgende gedachte, eigenlijkk meer dan zo maar een gedachte, is het niet, vriendschap?
ER ZIJN VRIENDEN DIE ONS JEUGDIGER DOEN ZIJN OF WIJ HEN!
Donderdag 7 september 2006
duivensport
Beste vrienden,Raar hoe mensen soms elkaar kunnen vinden ... via de duivensport dan nog, waar ik niet het minste van af weet, laat staan andere blogs ga bezoeken over dit thema of aanverwanten. Maar soms "moeten" mensen elkaar blijkbaar vroeg of laat ontmoeten, en dan niet om het uitgebreid over hun grote passie, de duiven, te hebben. In dit geval was de link niet eens de duivensport, maar een gedicht.
Ja, soms is er niets méér nodig om op te trekken met een ander. Dat viel me al eerder te beurt in blogland, maar dat ik via de duivensport een goed contact zou overhouden is me nu nog een raadsel.
Ja, GELUK ligt soms in een klein hoekje.
Ik nodig jullie dan ook uit eens op volgende duiventil te gaan zitten en genieten:
http://www.tomsracingpigeons.be/
Dankbare groet,
Donderdag 7 september 2006
Verkopen
Verkopen is niets anders dan een eerlijke manier van weggeven.Donderdag 7 september 2006
waarheid
Je moet de waarheid niet verwarren met de mening van de meerderheid.
Donderdag 7 september 2006
Iemand zijn
JE BENT PAS IEMAND ALS JE IEMAND BENT VOOR IEMAND
Donderdag 7 september 2006
WEES GEGROET
Op de vooravond van de Mariale Novene te Dadizele bidden wij met zovelen die deze dagen naar het bedevaartsoord stappen :Wees gegroet Maria
moeder van de Heer,
leer mij luisteren
als God tot mij spreekt
en geloven dat Hij, ook voor mij,
een goede boodschap heeft.
Wees gegroet Maria,
moeder van de Heer,
help mij doen
dat wondere dat God mij vraagt,
en vertrouwen dat zijn Liefde
alles ten goede keert.
Wees gegroet Maria,
laat mij niet alleen
als pijn en kwaad
mijn hart en leven breken,
en vertel mij dan
van Jezus, uw Zoon en onze Heer.
Eugeen Laridon
Donderdag 7 september 2006
Beste mensen,
Op de vooravond van de Noveen te Dadizele die begint op 8 september t.g.v. Onze Lieve Vrouw Onbevlekt Ontvangenis geef ik hier graag het programma mee. Dit mag een uitnodiging zijn!
Op de vooravond van de Noveen te Dadizele die begint op 8 september t.g.v. Onze Lieve Vrouw Onbevlekt Ontvangenis geef ik hier graag het programma mee. Dit mag een uitnodiging zijn!
DADIZELE NOVEEN
De noveen ter ere van Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele loopt van 8 tot 16 september.
* Eucharistievieringen. Op weekdagen om 7.30 uur, 9 uur, om 16 uur (in het rosarium) en om 18.30 uur. Op zaterdag 9 september om 16 uur (in het rosarium) en om 18 uur en op zondag 10 september om 6 uur, 7 uur, 8 uur, 9 uur, om 10 uur (met het koor ‘Cantabile’ uit Dadizele), 11 uur, 16 uur en om 18 uur. Geert Morlion, professor aan het Grootseminarie te Brugge, spreekt de homilie uit tijdens alle weekendvieringen.
* Elke dag om 15 uur in het rosarium: Mariale gebedsviering met lof, aanbidding en rozenkrans.
* Woensdag 13 september om 17 uur: kinderzegening door mgr. Roger Vangheluwe. Vanaf 16.30 uur: kinderanimatie op de trappen van de basiliek.
* Vrijdag 8 en 15 september, telkens om 20 uur: eucharistieviering gevolgd door kaarsprocessie en taptoe.Info bij pastoor André Monstrey (tel. 056/50.91.50 en andre.monstrey@pandora.be), bij pastoraal verantwoordelijke Philippe Vansweevelt (tel. 056/50.33.90 en eh.ph.vansweevelt@skynet.be) en via de basiliek (tel. 056/50.52.86).
Woensdag 6 september 2006
kleine geluk
"Héél veel mensen zijn op zoek naar dat 'kleine' geluk, dat vriendschap heet... "
deze keer uit het leven gegrepen; het moeten niet altijd "wijzen" zijn.
danke, mailvriend!
deze keer uit het leven gegrepen; het moeten niet altijd "wijzen" zijn.
danke, mailvriend!
Dinsdag 5 september 2006
Memoires/dagboeken
Memoires of het bijhouden van een dagboek lijkt soms het meest nutteloze van alle lectuur te zijn; schrijven als een diepgravende manier om daarna je eigen leven te lezen. En juist dat over zichzelf gebogen schrijven interessert het publiek nog het meest. Kijk gewoon maar eens naar de bezoekers op je eigen webstek hier of elders. Hetzelfde geldt ook voor "de boekskes". Maar ook nu "bezondig" ik me want op dit eigenste moment schrijf ik met aandacht om ergens elders te leven en dan weer te verdwijnen, net zoals u en u deze avond aan het schrijven zijt; soms met fierheid over wat je achterliet, soms zelfs met verbazing dat dit uit jouw pen vloeide ... Maar de meeste dagboeken belanden in een doos, op een geheime plaats tot er misschien ooit iemand terug een blog zal over maken, een levensverhaal, wanneer die dan nog zullen bestaan. Schrijven is blijven?In mijn blog heb ik ondertussen over vele dingen verteld, maar ik heb er altijd naar gestreefd over mezelf te schrijven, wat eigenlijk het vertellen is over de gemeenschappelijke basis van wat ons samenhoudt, het leven, de liefde, de vriendschap!
Dinsdag 5 september 2006
DE RUPS
Wat de rups het einde noemt, is voor de rest van de wereld een vlinder.
(Lao Tse)
(Lao Tse)
Dinsdag 5 september 2006
Ieder
Ieder heeft het in zijn macht een persoonlijkheid te worden als hij de moed heeft, zichzelf te zijn.
(Godfried Bomans)
Dinsdag 5 september 2006
senior-zijn
IK BEN FLINK OP JAREN, MAAR OUD BEN IK NIET
Dinsdag 5 september 2006
Het Heden
Ik weiger de jaren, de dagen te tellen die voorbij zijn of komen gaan. Er is geen andere redding dan het heden, het heden is helemaal van mij en in het heden zal ik sterven. Alleen het heden interesseert me omdat dat de plaats is waar ik de rest van mijn leven zal doorbrengen. - F. Umbral
Dat kan een mens maar schrijven of beamen wanneer hij weer adem heeft, de angsten voorbij, tot aanvaarding is gekomen.
Dinsdag 5 september 2006
Concertpubliek
Het concertpubliek is een broederschap van de muziek, dat hier is vanuit een fanatisme en dat alles mooi vindt omdat het in werkelijkheid nergens iets vanaf weet en muziek beleeft als een elegant bijgeloof". Deze gedachte vind ik persoonlijk bijzonder geslaagd, zeker nu de culturele centra straks weer vol lopen. Dan zie je die mensen op hun paasbest, voor zover dat laatste woord nog bestaat,samentroepen en dit niet zozeer voor de voorstelling maar om achteraf bij een glas lang na te praten en niet zozeer over wat men gezien heeft maar om uit te pakken met de reisverhalen van voorbije zomer.
Dat doet me meteen denken aan die andere show, Waregem Koerse, waar men ook vooral wil zien en nog meer gezien wil worden, ook al kent men er ook daar zelf niets van.
Maar wel leuk om eens de mens te bekijken die een concerthal binnenschrijden.
Het applaus achteraf lijkt soms meer een behoefte om de verveling en de opgedane stijfheid van zich af te schudden dan het een waardering is voor de acteurs
Maandag 4 september 2006
DRUK
Op de radio hoor ik de laatste tijd verschillende reclamespotjes van dezelfde strekking. In een van die spotjes zegt een man tegen zijn vrouw: “Schatje, dat diepzinnige gesprek kan nu, ik heb zeker 10 seconden”. Een ouder zegt tegen het kind: “Kom, vlug in bed, mama heeft 3 seconden voor een verhaaltje”. Iemand zegt tegen de hond: “Kom, Blacky, we gaan 5 seconden wandelen”. Iemand zegt: “Ik ga 15 seconden een ontspannen bad nemen”. En telkens werd er aan toegevoegd: “Race niet door je dag”. Het deed me glimlachen maar ook denken aan hoe druk mensen het allemaal menen te hebben. Je wordt als wereldvreemd bekeken als je zegt dat je het niet druk hebt. “Druk hebben” is het antwoord wat je zo dikwijls hoort. “Ik zou wel willen maar ik heb het eigenlijk veel te druk” is het antwoord als je mensen vraagt om iets voor de kerk te doen maar ook als je mensen vraagt over hun aandacht voor het gebed en zondagsmis. Zelfs gepensioneerden blijken het soms drukker te hebben dan in de tijd dat men nog ging werken en een gezin had. Veel mensen hebben het zo druk, er is stress, men heeft een burn-out, er is onvoldoende tijd om te eten en te rusten met een hoop lichamelijke klachten als gevolg.
Toen ik hierover nadacht, moest ik denken aan wat er in het zesde hoofdstuk van het Marcusevangelie staat: “De apostelen kwamen terug bij Jezus, en ze vertelden Hem alles wat ze hadden gedaan en hoe ze onderricht gegeven hadden. Hij zei tegen hen: ‘Ga nu mee naar een eenzame plaats om alleen te zijn en wat uit te rusten.’ Want er kwamen en gingen zoveel mensen, dat ze niet eens de gelegenheid hadden om te eten. Ze gingen in de boot weg naar een eenzame plaats om alleen te zijn.”
Wat daar in dat stukje evangelie staat zouden we ter harte moeten nemen. Ook Jezus en Zijn leerlingen hadden het druk maar toch moet er aandacht zijn voor meer dan de drukte.
Als Jezus zijn drukke leerlingen uitnodigt om met Hem mee te gaan, dan is dat een vraag of Hij in ons drukke bestaan een plaats heeft, hoe Hij met Zijn Boodschap in onze drukke bezigheden mag meespreken.
Als Jezus zijn drukke leerlingen uitnodigt om naar een eenzame plaats mee te gaan, dan vraagt Hij ons om geregeld onze radio-, televisie- en computerknop even om te zetten en de stilte tot ons te laten spreken. In de stilte leren we wie we zijn en horen we wat God in ons leven van ons verlangt. Hoe dikwijls maken we het nu echt eens stil ?
Als Jezus zijn drukke leerlingen uitnodigt om wat uit te rusten, dan vraagt Hij aandacht voor ons lichaam. Een mens is een lichaam en een ziel, onze ziel moet rust kunnen vinden, er moet ook aandacht en rust zijn voor ons lichaam. Is er tijd voor eten, drinken, voldoende slaap, voldoende echte ontspanning ?
In ons jachtige en drukke bestaan mogen we die zin uit het evangelie eens laten spreken.
pastoor A. Penne.
voor u gelezen
Zondag 3 september 2006
Wie bevrijdt me
Beste blogvriend,Deze bijdrage heel speciaal aan deze mensen die recent een nieuw blog hebben opgestart over wat één van hen noemt "gelijkgestemden". Hier via een gedicht proberen een anrtwoord te geven en meteen een manier om mensen met dezelfde vragen misschien aan elkaar te linken, zomaar ...
Wie zal mij ooit mogen bevrijden
Van dit onzichtbaar innerlijk lijden
Wie zal ik durven strelen
Met wie mag ik dit delen
Waar ik mijn zinnen op heb gezet
Komt niet voort uit een gebed
Maar een gevoel van diep van binnen
Brengt me buiten alle zinnen
Mijn zinnen zijn vaak afgeleid
Van zinnen vol gevoelens
Mijn handen worden afgeleid
Naar duistere gevoelens
Ik zoek nog steeds diep in mezelf
Wat ik oprecht daar voel
Ik vind het niet bij iedereen
Weet jij wat ik bedoel
Verleidelijk is menig man
Maar ik weet dat het niet kan
Aangeraakt te worden in het spel
Bezorgt me zo al kippenvel
Het is daarom niet op te schrijven
En dat zal ook wel zo blijven
Iets wat ik niet voel voor een vrouw
Vind ik dit misschien bij jou?
(auteur me onbekend)
Zondag 3 september 2006
JOUW GEZICHT
Jij bent zolief,
mijn hartendief.
Jouw gezicht
is een gedicht
wat zo mooi is
en ook zo fris.
Ik wil het kussen
op en tussen
je ogen,
onbewogen,
omhels ik jou,
omdat ik van je hou.
Zondag 3 september 2006
smartlap
Je las het in mijn ogen
het werd een zwoele nacht
het was zoveel belovend
daar op mijn schapenvacht
van kop tot teen getintel
alles bruist en kolkt
een storm zonder genade
een stortbui die nooit stopt
mijn hart slaat een slag over
mijn adem stokt alweer
het is niet te geloven
je streelt me met een veer.
gehoord op de Gentse feesten
en hier voor JOU!
Zondag 3 september 2006
doordenkertje
"Waarom moeten de Belgen geen Nederlands leren ?"
...hoorde ik twee allochtonen tegen elkaar zeggen tijdens de koffiepauze.
Ja, die mensen hadden zo een moeite gedaan het voorbije uur Algemeen Nederlands te spreken, maar pas buiten het leslokaal begrepen ze "de Belgen" niet meer want de lesgevers waren druk bezig in hun eigen dialect; (ik had haast geschreven zoals in de Bijbel hoe elkeen sprak in zijn eigen taal).
Ja, waarom moeten de Belgen geen Nederlands leren?! Ook een vraag waar ik recent niet bij ben stil gestaan.
Zaterdag 2 september 2006
foto
om week af te sluiten
Zaterdag 2 september 2006
weekoverzicht deel 3
Zoals in het begin vn het "weekoverzicht" geschreven is er nog een (persoonlijk) hoogtepunt geweest afgelopen week; eigenlijk een intens moment, onvoorbereid en toch!Wanneer ik terugkwam van het verplichte bezoek met de nodige ongerustheid om er op tijd te geraken, de vertraging wegens het treinongeval, had ik beslist voor de rest van de dag het maar zeer rustig te houden, wachtend op me wat zou afkomen. Sedert de vroege morgen nog niets kunnen drinken was een dubbele koffie welkom. Een lunch in een sfeer-kunstcafé even later was de verrassing bij uitstek. Nu nog wat flaneren doorheen Brugge zonder veel musts en zo kwam ik uit op de Burg nabij de Heilig-Bloedkapel.
Een uitgelezen plek om even tot rust te komen; en wat me nu bijna nog nooit eerder is overkomen - alsof het moest- was op die maandag voor slechts één uur de reliek van het kostbaar bloed van Christus uitgestald om vereerd te worden. Na een tijd toeschouwer te zijn van de vele mensen die hun hand op de reliek legden nam ik een bewust besluit. Want opstaan, naar die trap toegaan en daar mijn hand neerleggen op het reliek is een heel bewuste stap. Na een kort gebed kreeg ik een bidprentje van de priester en ik mocht er naar eigen goeddunken ook een gebed achterlaten. Normaal zou ik dat niet zo vlug doen, maar was het om uitdrukking te geven van mijn dank voor alles wat ik heb doorgemaakt de afgelopen jaar? Het was in elk geval een mooi intens moment.
Ik laat hier dan ook niets anders achter dan volgende links:
www.holyblood.org
www.sanguischrisii.com
Later publiceer ik misschien de tekst van het bidprentje.
Zaterdag 2 september 2006
taalbad 2
Aansluitend bij onderstaande - LEES MISSCHIEN VOOR 1 MAAL EEN PAAR ARTIKELEN VAN ONDER NAAR BOVEN - begon ik me al een beetje allochtoon te voelen, maar nu kwam het interessant; nl. hoe kan ik meehhelpen om het deze mensen gemakkelijker maken onze taal eigen te maken!?
Ik heb nu al een pluim op de hoed gestoken voor de lesgevers en het geduld dat zij aan hun cursisten besteden. Want hoe breng je nu de eigen taal, hier dus het Nederlands, over aan mensen die nog nooit een Nederlands woord hebben gesproken en niet één link kunnen maken met Duits of een andere taal. alléén al door een taal te beluisteren! Want in de doelgroep komen de meeste mensen uit Marokko, Tunesië, Tsetsjenië ...
Ja, probeer maar eens iets te begrijpen wanneer je in een Turks cafe iets wilt drinken. Dus dat was voor mij eens de omgekeerde wereld.
Het is niet de bedoeling hier uitgebreid in te gaan op het hoe aanbrengen van de taal, maar voor mij was deze infonamiddag een zeer sterke ervaring!
En het kriebelt om straks ergens te assisteren en op die manier een nieuwe uitdaging aan te gaan in een wondere wereld!
Zaterdag 2 september 2006
weekoverzicht 02092006
Beste vrienden,
Er zijn van die weken waar helemaal niets gebeurt. Een andere week zit dan zo vol van dingen die te doen staan dat je denkt dat je het nooit zal halen. Pas achterom kijkend stel je vast dat er wellicht veel getob, gehaast, getwijfel of zelfs angst voor niets nodig was. Zo kun je ook een maand of een jaar overschouwen.
Deze week wil ik voor mezelf en voor een paar aandachtige lezers, vrienden en bekenden wat impressies achterlaten, al dan niet chronologisch. Er zijn twee dingen die zijn blijven hangen, toch voor even. Een eerste was voor mij de allereerste ervaring in een centrum voor basiseducatie, waar o.a. aan mensen het Nederlands kan worden aangeleerd. Op deze infodag - met eventueel vooruitzichten om er effectief te gaan werken als vrijwilliger - voelde ik mij precies een leerling van de eerste klas. Naast de mogelijkheid om mensen intens te begeleiden op het vlak beter de eigen taal te lezen en te schrijven door leerachterstand of welke reden dan ook, was het mij op die namiddag te doen om allochtonen die langer in België verblijven het Nederlands aan te leren zodat ze zelfredzaam zijn.
Dit laatste heb ook ik ook al zo vaak gehoord, maar tijdens deze sessie werd ik haast één van hen, een ongeletterde die niets begrijpt van mensen die op straat lopen, die niets verstaan van wat de radio hen meedeelt, die niet één reclamefolder of dringende brief kan ontcijferen, laat staan het verschil te kennen of er een faktuur in de bus valt dan een uitnodiging.
Ja, ik werd even ondergedompeld en wel zo: Uit een bandmontage met ergens een Afrikaanse taal moest afgeleid worden wat voor gesprek er aan de gang was ... Ja, daar zaten we met z'in allen met de mond vol tanden; enkel intonatie kon ik hier en daar plaatsten; maar dat is wel de werkelijke wereld waar allochtonen dagelijks mee te maken hebben.
Een tweede voorbeeld was een brief in een Arabisch geschrift die we in handen kregen en dan maar proberen te lezen en te ontcijferen. Oké, je hebt het al begrepen, er was niets verstaanbaars aan voor mij. Dus mochten we eens proberen de brief te kopïeren. Ooit nog van rechts naar links geschreven en de juiste krurreletjes en cirkeltejes en streepjes gebruikt?
Je leest me straks verder.
Zaterdag 2 september 2006
weekoverzicht deel2
Het "taalbad" en de namijmeringen daaromtrent waren eigenlijk ongeveer de afsluiter van de augustusmaand en toeval of niet het begin van een nieuw schooljaar; maar dan een heel bijzonder omdat ik er ergens als leerling zal terecht komen tussen mensen die ik nog niet eerder heb ontmoet mensen tussen 20 en 30 jaar) en dan met de verwachting dat na één jaar van taalbelgeleiding ik hier én daar wel iets zal hebben bereikt, en voor hen maar evenzeer voor mezelf.
Maar even terug naar het begin van de week. Een paar maanden terug kreeg ik een brief om me aan te melden bij een geneeskundige dienst; op zich niets bijzonders was het niet dat er nogal veel kon afhangen van de bevindeingen van de "drie wijzen" waar ik voor moest verschijnen. Ja, ik geef toe dat met wat ik in voorbije jaren heb meegemaakt soms de faalangst nogal vlug - meestal ten onrechte - de kop opsteekt.
Dus een grondig bad, tandjes net gepoetst en vers ondergoed (jawel!), op tijd vertrokken om de trein te halen zodat ik nog ruim de tijd had uit te zoeken waar ik verwacht werd.
Helaas, helaas, de trein was pas vertrokken of na 15 minuten werd melding gemaakt van een accident even verder op de spoorlijn en dat het wel even kon duren .... Moest dit juist NU en uitgerekend VANDAAG !, Ik vreesde meteen het ergste, dacht aan zelfdoding, maar dacht vooral hoe en wanneer ik bij "de drie wijzen" zou aankomen? Of hoe egocentrisch we toch plots kunnen zijn! Iedereen keek naar iedereen, greep naar zijn gsm ... Wanneer de trein begon te bollen was er een gevoel van opluchting. Raar hoe onbekenden voor elkaar dan in zo een situatie plots solidair zijn, iedereen met zijn eigen vraag of het toch niet te erg zou zijn. De meesten dachten aan een wagen die over de sporen stond. Hoe dichter we het eindstation naderden, hoe meer politie te zien was.
Eigenlijk zou ik hier wat spaties moeten laten, want vanop de plaats waar ik zat,zag ik plots een verhakkelde fiets ... en even verder ... een deken ...
Nu vraagt u zich af naar wie en wat?! Ik weet het, maar omwille van de sereniteit plaats ik dit liever niet op seniorennet. In elk geval weet ik dat ik precies op de minnuut bij "de drie wijzen" heb aangebeld en dat mijn angst compleet verdwenen was, zeker wanneer de verpleegster vroeg of ik niet moest gemeten worden, de dokter op zijn papieren keek en haar antwoordde, naar mij kijkend, dat een paar centimeter min of meer wellicht niet van belang waren.
En nu valt uw mond wellicht ook open , waarde lezer? In elk geval bij mij wel wanneer ik dat hoorde na zo een hectische voormiddag !
Vrijdag 1 september 2006
Het tuinpad
Bijna aan mijn ouderlijk huis aangekomen, zie ik mijn ma het gras afrijden ... zie ik mijn pa het grasgedeelte tussen zijn fruitbomen ook al afrijden ... en ik keek er naar en dankte voor zo een ouders, denkend aan wat dat ander koppel me daarnet toevertrouwde.Bovenstaande tekst publiceerde ik op 12 mei onder "van stad naar dorp". Ik moest eraan denken omdat ik eergisteren ook weer eens naar mijn thuis ging en meteen schoot me te binnen dat ik dat beeld voor ogen zag . Ook deze keer waren beiden weer even druk bezig, want pa was de haag aan het snoeien en ma was de rozentuin aan het bijknippen! Ik dacht hen eens blij te verrassen met een midweekbezoek, maar ik hoorde al gauw hoe druk ze het beiden hadden.
Ik voelde me wat ongemakkelijk en heb dan maar de handen uit de mouwen gestoken en het snoeisel bij elkaar geraapt in een kruiwagen , die ik van pa naar het einde van de tuin moest brengen om te laten composteren. Wat een raar gevoel na zovele jaren weer die weg afleggen "langs het tuinpad van mijn vader" zo een 200 meter diep, ,de kruiwagen in de hand.
Er ging zoveel door me heen ... Hoe gelukkig ik nog mag zijn dat beide ouders nog zo gezond zijn, hoe raar zo ergens een kleine hulp te zijn in de ouderlijke tuin, denkend hoe vaak ik dat tuinpad ben op-en afgelopen, eerst als kind, later wanneer er moest geholpen worden bij het aardappelen rapen, boontjes plukken ... Kijkend naar de tuin die in al die jaren zo veranderd is,nieuwe teelten, zelfs nog uitgebreider tomatenserre en dan die 80 fruitbomen die ons pa allemaal zo goed onderhoudt.
Ja, langs het tuinpad van mijn vader of is het ook dat van mijn moeder. Want hoeveel maal heeft zij er gestaan om er de was op te hangen! En zeggen dat ik daar eigenlijk niet veel toe heb bijgedragen want zowel vader als moeder zijn gewoon weg van de volkstuin. Beiden hebben dan ook meerdere ereprijzen en eerste prijzen in de wacht gesleept al hebben ze het daar nooit voor gedaan.
Ja, zo eens een bijzondere ervaring tussen ma en pa ... En toen werd het toch tijd om iets te eten en eindelijk tijd om van gedachten te wisselen over alles en nog wat.
Woensdag 30 augustus 2006
Een steen
Dit lied werd beluisterd op de begrafenisplechtigheid van een dierbaar familielid.
Maar ook mensen als jij en ik kunnen een steen verleggen waardoor het leven van aanschijn verandert.
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde,
Het water gaat er anders dan voorheen.
De stroom van de rivier hou je niet tegen,
Het water vindt er altijd een weg omheen.
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen,
Neemt de rivier mijn kiezel met zich mee.
Om hem dan glad en rond gesleten te laten rusten,
In de luwte van de zee.
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde,
Ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat door het verleggen van die ene steen,
De stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.
Geschreven door Bram Vermeulen
Het water gaat er anders dan voorheen.
De stroom van de rivier hou je niet tegen,
Het water vindt er altijd een weg omheen.
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen,
Neemt de rivier mijn kiezel met zich mee.
Om hem dan glad en rond gesleten te laten rusten,
In de luwte van de zee.
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde,
Ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat door het verleggen van die ene steen,
De stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.
Geschreven door Bram Vermeulen
Woensdag 30 augustus 2006
Ontmoeten
ONTMOETEN.
Ontmoeten is meer dan iemand tegenkomen of bij elkaar zijn.
Je ontmoet niet zoveel mensen.
Ontmoeten heeft iets van verwondering en herkenning.
De ander is het antwoord op de vraag op iets in jou.
Een echte ontmoeting raakt je.
Ze vraagt openheid van jou.
Niet dat je alles moet zeggen tegen de ander.
Maar wel dat die ander jou iets mag zeggen of vragen.
Ontmoeten is de ander binnenlaten in het huis van jezelf.
Met het risico dat hij of zij ontdekt dat niet alles echt is in je huis.
Dat je je soms anders voordoet, dat je kwetsbaar ben en soms anderen gewoon napraat.
Iemand ontmoeten is iemand binnen laten in de binnenste cirkel van je leven.
Hij zal vragen naar je ervaringen, gewoontes, gevoelens en opvattingen.
Pas als je de ander zo diep laat binnendringen kun je van een ontmoeting spreken.
Een ontmoeting laat sporen na.
Zaterdag 26 augustus 2006
Accepteer
"Accepteer de dingen waar het lot je aan bindt, en hou van de mensen met wie het lot je samenbrengt, maar doe dat met heel je hart." - Marcus Aurelius
Zaterdag 26 augustus 2006
Gentse feesten
Beste blogvriend,Was je één van de meer dan één miljoen bezoekers op de Gentse feesten en wil je alles herbeleven, dan raad ik je aan het boek van STEFAAN VAN LAERE te lezen, getiteld "KISMET", verschenen bij het Davidsfonds in 2006; recenter kan dus niet.
Alles is misschien veel gezegd maar je zal er vele namen herkennen van zangers, locaties en fragmenten zoals de armbandjes die werden uitgedeeld voor het optreden van Clouseau, remember?!
Maar nu terrorisme niet langer een ver-van-je-bed-show is, wordt Gent misschien de locatie bij uitstek om tot een aanslag over te gaan ... Ik weet het ook nog niet, want ben het boek nog aan het lezen, maar een thriller die zich op Vlaamse bodem afspeelt ... dus even het bloggen stillegen en lezen dat boek!
Of hoe realistisch het terreurnetwerk wel is, zeker wanneer ik op dit eigenste uur hoor dat een derde man is geïdentificeerd als verijdelde bommenlegger!
Zaterdag 26 augustus 2006
bloggen een raadsel
Beste,
een tijd terug heb ik hier iemand een hart onder de riem proberen te steken toen ik las dat de persoon blijkbaar niet meer gelezen werd. Ik heb hem daarover gemaild en aan hem en aan anderen via mijn blog sterkte gewenst. Maar blijkbaar moet ik ook voor mezelf rariteiten vaststellen, zeker wanneer het gaat om scores. Ook al blogt een mens ergens uit zichzelf dan nog wil hij tenslotte toch gelezen worden om zijn ervaringen, zijn wedervaren of zijn mening. Het was pas wanneer iemand me een hint gaf dat ook ik blijkbaar in een top 20 was verzeild dat een mens daar meer gaat op letten.
Zeker sedert wanneer je met ups en downs in die top 20 blijft al is laatste voor mij geen must.
Dit alles n.a. v. volgende vaststelling die ik deed en waarbij blijkbaar ook veel anderen "ongelukkig" mee zijn.
Het is sinds 20 juli l.l. dat ik nog op de 20e plaats stond op het net en dan niks meer al nam ik al maanden plaatsen in tussen 5 tot 20. Een onmiddellijk gevolg daarvan is: ook geen bezoekers meer.
En dan ineens vanuit het niets op plaats 8 gisteren, maar deze morgen al weer verdwenen uit de top 20!
En dan ineens vanuit het niets op plaats 8 gisteren, maar deze morgen al weer verdwenen uit de top 20!
Verdwijnen van 8 naar niemandsland?
Ik had wel binnen de 4 uren 55 bezoekers waar er slechts 66 waren in 3 dagen (waar ik dus niet terug te vinden was in die top)!
Zeg nu zelf, hier klopt helemaal niets meer van?
Eerst dacht ik ook dat een aantal mensen terug in de kijker werden geplaatst, want samen met mij zag ik drie bekenden die ook al lang bloggen en nooit in top 20 staan tot op die bewuste 22 augustus. Evenwel, ook zij zijn nog diezelfde dag met het noorderlicht verdwenen!
Voor de bewuste meneer waar ik het in het begin over had wellicht een WAW en een EUH op zelfde moment; maar ondertussen ook voor meerderen.
Let op, ik klaag hier niet maar doe maar een vaststelling met velen en wil deze keer een uitzondering maken bij wat ik normaal achterlaat. Misschien een aanzet voor anderen, maar zeker geen aanzet ons dierbaar blogland te verlaten!
Woensdag 23 augustus 2006
stappen naar geluk
1 Schrijf iedere dag iets op waar je Dankbaar voor bent.
2 Doe iets voor een ander.
3 Geef aandacht aan je eigen plezier.
4 Zoek een wijs iemand, waarvan je kunt leren.
5 Leer te vergeven-door boosheid verlies je veel energie.
6 Besteed tijd aan vrienden en familie.
7 Zorg voor voldoende slaap, goed eten en bewegen.
8 Leer om te gaan met tegenslagen.
9 Zoek naar betrokkenheid en voldoening, dat is belangrijker dan plezier najagen.
10 Geluk is geen doel, geen eindresultaat: Het is de weg erheen die telt.
2 Doe iets voor een ander.
3 Geef aandacht aan je eigen plezier.
4 Zoek een wijs iemand, waarvan je kunt leren.
5 Leer te vergeven-door boosheid verlies je veel energie.
6 Besteed tijd aan vrienden en familie.
7 Zorg voor voldoende slaap, goed eten en bewegen.
8 Leer om te gaan met tegenslagen.
9 Zoek naar betrokkenheid en voldoening, dat is belangrijker dan plezier najagen.
10 Geluk is geen doel, geen eindresultaat: Het is de weg erheen die telt.
- met dank aan de onbekende auteur -
Dinsdag 22 augustus 2006
liefde beantwoord
Vriendschap is een zeldzaam kruid, schreef Maria Rosseels ooit.
In onze maatschappij lijkt de typische man-vrouwrelatie, liefst een seksuele relatie, het unieke model van de liefde, terwijl een van de diepste dingen in het leven en in heel de geschiedenis van de mensheid de vriendschap is. Gewone, maar hechte vriendschap tussen twee vrienden of vriendinnen. Je leest het in de bijbel - David en Jonathan - en in de Griekse tragedies en in de toneelstukken van Shakespeare. De bijbel zegt: "Een broer die geholpen wordt door zijn broer, is als een burcht." We verliezen dit uit het oog, terwijl het zo fundamenteel is: mannen en vrouwen die vrienden zijn door alles heen. ...
En hier kom ik terug op wat ik eerder publiceerde rond vriendschapsliefde.
En hier kom ik terug op wat ik eerder publiceerde rond vriendschapsliefde.
Dinsdag 22 augustus 2006
goeie vrienden
Goeie vrienden heb je nooit teveel ; slechte zijn als herfstbladeren, die vind je overal, goeie zijn als diamanten, duur- en zeldzaam.
uit het leven gegrepen ...
uit het leven gegrepen ...
Maandag 21 augustus 2006
dagelijkse gedachte
Tijd doden is doodzonde, tijd beleven is belevenis.
de foto is van de vriend van onze blogger Karin uit Nederland
Zaterdag 19 augustus 2006
REIZEN 1978 2002
Waar ga je op reis? Waarheen ben je op reis geweest? Dat zijn wellicht de meest gestelde vragen rond de zomermaanden al worden deze vragen al langer het ganse jaar door gesteld. En blijkbaar maar weinigen die er bij stilstaan of iedereen wel in de mogelijkheid is om op reis te gaan om welke redenen dan ook. In elk geval is het voor de meeste onder ons een vast gegeven geworden éénmaal, zoniet meerdere keren het nest te verlaten en andere horizonten op te zoeken.
Ooit heb ik op een boterbriefje het jaartal van mijn eerste reis genoteerd met daarnaast het aantal dagen en het het bedrag dat ik er voor neertelde. We schrijven 1978 Assisi en dit voor tien dagen : 15.982,- bef. U ziet, met de eerste spaarcenten werd zorgvuldig tot op de laatste frank omgesprongen al zal de reis nu wellicht veel meer kosten. Het was een ervaring apart, die eerste reis en dan nog naar Italië en zonder familie.
En zo werd het boterbriefje verder aangedikt (op de duur ergens een must om vlug terug te grijpen naar de albums e.a.) tot er aan beide zijden geen plaats meer was. Het was, toeval of niet, ook het voorlopig einde van vele reiservaringen, dichtbij of heel ver weg.
Het is inderdaad niet de bedoeling hier alles uitgebreid neer te schrijven, maar in elk geval ben ik blij verrast en voor mezelf verwonderd dat ik een stukje van de wereld mocht aanschouwen. Sommige driedaagse uitjes met een goede vriend, een citytrip vol cultuur of de verre uitheemse reizen, allemaal waren ze stuk voor stuk de moeite. En wanneer je dan beelden ziet op tv van plaatsen waar jezelf geweest bent, dan ben je soms verwonderd hoe en door wie je daar ooit geraakt bent.
Een persoon, een catalogus, een vriend, een organisatie. Alles zit in één naam weergegeven en in één jaartal, opgeborgen voor ooit zoals nu misschien wanneer ik het boterbriefje overlees.
Lourdes 1980 en 1981 waren de echte instap al was ik toen geëngageerd als brancardier bij de Gentse ziekenbedevaarten. In 1982 jaar werd Praag een openbaring waar ik de penningmeester was van een zangkoor. Amsterdam en Koblenz volgden. Via een krantenknipsel en door iemand die ik in Praag had leren kennen als reisgenoot werd Israël de eerste echt verre bestemming, allemaal zo nieuw. Hierbij vernoem ik in één adem ook Jordanië en een stukje van Egypte met Eilat als blijvende herinnering. Dan werd het tijd voor de steden Wenen in 1984 en Rome in 1985, maar ook Parijs en de oevers aan de Rijn; blijkbaar had ik toen de microbe goed te pakken. En denkt een mens wel eens terug .. Hoe oud/jong was ik toen eigenlijk?! Nog een paar dagen Vielsalm in 1986 als voorbereiding op tweede (toen grote en eerder nog onbekende) reis naar Turkije voor 15 dagen waar ik zeer mooie herinneringen aan overhoud. Er was nog niet het massatoerisme als nu, maar die reis was ook toen wel zeer duur. "Nederland, zo koud, niets te beleven" was het commentaar da ik hoorde wanneer ik "maar" naar Nederland op reis zou gaan in 1987. Ja, men was beter en meer van me gewend blijkbaar, maar de gastvrijheid was me aangenaam en we kennen onze buren echt niet, elk dorpje,elke stad, de fietspaden. Maar, je kan het maar aan de straten kwijt wanner er geen zon is al is genieten op een terras met een extra grote appelpannenkoek even heerlijk.
Nu eens aan de koude gewend trok ik in 1988 voor 8 dagen naar de USSR, waar ik tot op vandaag nog altijd graag zou terugkeren. Een tussenstop te Berdorf in Luxemburg om in datzelfde jaar nog te mogen deelnemen aan het Wereldcongres voor Oud-leerlingen van Don Bosco te Rome, waar ik de slotvoorbede mocht voorlezen voor die duizenden .. Ik voel mijn benen nog trillen. In 1989 was het geld blijkbaar op, enkel een paar dagen Duitsland.
In 1990 verblijf ik samen met een vriend-priester in Joegoslavië waar we dan nog onverwacht op de koffie worden gevraagd door een bisschop ... Of had hij geld nodig?
1991, daar verblijf ik een paar dagen in Vielsalm waar ik nog meer zal terugkomen; gezien zeer laat verlof gaat het deze keer naar rustverlof op Câpe d'Adge, zeer duur en helemaal niet goed.
Maar dan komt de grote uitdaging. Na een intense correspondentie van 17 jaar met een seminarist uit India stap ik het vliegtuig op, richting Bombay om er 21 dagen het land te doorkruisen. Ik zal er nog terugkomen in 1995 en 1998. Sedert de ervaringen in India en de vele contacten ginder ter plaatse en mede door de intense correspondentie van de mensen die ik er leerde kennen, werden bepaalde jaren ingevuld met tegenbezoeken. Eén van de tegenbezoekers, ondertussen studerend te Rome, heeft me dan in 2001 terug naar Rome gebracht voor een zeer intensieve rondleiding, ver buiten de klassiekers.
Engeland, Duitsland, Nederland, en voor een derde maal Lourdes (deze keer als bedevaarder) waren de daaropvolgende "tussendoortjes". Tussendoortjes omdat ze in niets de vergelijking nog kunnen uitstaan met de rijke ervaring, opgedaan in India.
In 2000 kon ik me nog thuis vinden in Marokko voor 8 dagen en in Malta heb ik volop genoten van een luxeverblijf voor 8 dagen in 2002. Dit is dan ook het voorlopig einde van een mooi gevuld agenda, met dankbare herinneringen.
Zaterdag 19 augustus 2006
blijdschap
BLIJDSCHAP DOODT DE DOOD
Zaterdag 19 augustus 2006
traan
"IN UW OGEN IS ER MAAR PLAATS VOOR EEN DRUPPELKEN,
ALS 'T MEER IS ROLT HET ERUIT."
Zaterdag 19 augustus 2006
NONNEN
Beste blogger,
Ik wil niet onbeleefd zijn tegenover bepaalde lezers maar ik heb me smakelijk vermaakt wanneer ik de beschrijving las van de nonnen (term die ik hier gemakkelijkheidshalve overneen al had ik het liever over zusters) die tot heel recent nog een vast item waren in elke school en parochie en straatbeeld.
Ik wil je hier gewoon even laten glimlachen en je verder aanleiding geven tot het lezen van het boekje "DE GELE RIVIER IS BEVROZEN" van LEO PLEYSIER.
Hier het citaat van de jongen die zijn tante non aandachtg observeert.
"Als zij vooroverboog of als zij haar stoel dichterbij schoof, hoorde je vaak haar crucifix tegen de kast of tegen de tafelrand tokken. Het was de uitgemergelde Christus die zo voortdurend zijn aanwezigheid aan ons kenbaar maakte. Bengelend aan tante Roza's borst. Altijd en overal aanwezig. In de hemel. Op de aarde. En bij ons aan tafel. Al at hij nooit mee. Soms zoende zij zijn ijskoude, metalen voetjes."
Al goesting gekregen verder te lezen?
Zaterdag 19 augustus 2006
Reisverslag
"ZE ZOUDEN THUIS WEL KIJKEN NAAR ALLE FOTO'S WAAR ZE WAREN GEWEEST" ...
Ja, vrienden bloggers, ik denk aan de Amerikanen, Japanners en Chinezen die Brugge overspoelen wanneer ik deze zinsnede las, maar geldt het niet evenzeer voor zeer vele toeristen die op een zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijke plaatsen moeten (verlof hoor!) aandoen en dan zoveel mogelijk torens, bruggen, bergen en kathedralen in hun digitale camera stoppen om zich daar soms over af te vragen of ze er wel degelik geweest zijn.
Een volgende keer misschien wat langer verpozen bij een mooi uitzicht en echt onthaasten?!
Maar straf me nu ook niet wanneer ik hier straks ga bloggen over mijn eigen reizen!
Zaterdag 19 augustus 2006
houden van
"HET BELANGRIJKSTE IN HET LEVEN IS DAT IEMAND VAN JE HOUDT" .... hoorde ik op tv en krabbelde het vlug neer om te bloggen .... of was het wel zo? Alles gaat zo rap op vandaag dat ik er nu nog aan denk of het ook niet mogelijk was dat spreker zegde:
" HET BELANGRIJKSTE IN HET LEVEN IS DAT JE VAN IEMAND HOUDT".
Wie geeft me antwoord? Of zijn ze beiden niet even waar?
Ja, een echt doordenkertje, voor mij toch .... Terug bij mijn blog zeker?!
Zondag 13 augustus 2006
MOETEN
Beste,
In een reactie op mijn bericht "Heb jij dat ook", kreeg ik een wijs wederwoord dat kan tellen als weekendgedachte. Dank voor de aandachtige lezer die me deze stuurde!
"MOETEN" en "WILLEN" zijn de twee kanten van de balans "MOGEN".
Vrijdag 11 augustus 2006
BIDDEN met MARIA
Zeven maal bidden met Maria:
1. Bidden is luisteren.
2. Bidden is in je hart bewaren
3. Bidden is uit handen geven
4. Bidden is Gods bedoeling zoeken
5. Bidden is overgave
6. Bidden is de stilte doorleven
7. Bidden is de Geest aan het werk laten.
Vrijdag 11 augustus 2006
WARM-HARTIG
Goeie vrienden en dierbare bezoeker,
onderstaande is deze niet keer zomaar ergens geplukt uit één of andere wijsheidservaring, maar vond ik als nicknaam bij een mailcorrespondent.
"Als je kijkt naar iemand van wie je houdt, zie je altijd meer dan wat je ogen zien."
Ik vond het dan ook meer dan de moeite deze gedachte met jullie te delen, wel met de toestemming van een "warmhartig iemand" zoals de auteur zich noemde.
Vrijdag 11 augustus 2006
INDIA TERUG
INDIA terug
Vrienden,
Eigenlijk moet ik hier nog een reisverhaal uittikken van dertig dicht aaneengeschreven pagina's over mijn reiservaringen in Dehli, Varanasi, Kochi, Madras, Karnataka, Bombay en alles wat er tussen ligt. Meer dan de grote gebouwen en het totaal andere wereldbeeld heb ik voornamelijk me gehouden aan "details" die men zo vlug vergeet zoals de metalen voorwerpen die in een keuken worden gebruikt omdat een glas of gebakken servies gewoon onbetaalbaar is wanneer het gebroken wordt. En dat is maar één van de details, althans voor ons een detail maar voor hen van levensbelang.
In een andere reactie en ook bij "reisverhalen" heb ik iets achtergelaten over India, maar nu valt het me op dat zelfs na jaren dit fascinerend land me niet loslaat al heb ik begrepen na twintig jaar intense correspondentie, drie reizen en een paar tegenbezoeken dat beide culturen zo verschillend zijn van elkaar, hoe goed begrepen ook. Wat bijvoorbeeld voor ons een detail kan zijn bij het ontbijt kan voor de Indische vriend een dagenlange ergernis geven. ...
Dit allemaal als lange inleiding om beknopt een beeld te geven van de confronterende werkelijkheidt binnen elke grootstad zoals Dehli, Bombay ..Trouwens vele van de Indische plaatsnamen zijn recent veranderd.
Aan de linkerkant van de weg: de gebouwen van de 'Software Technology Company', imposant, modern en luxueus, omringd door een hoge omheiningsmuur waarvan de poorten van tijd tot tijd automatisch opengaan om zware, zwarte wagens met getinte ruiten binnen te laten rijden. Daar even verder de luxueuse Hiltonhotels of andere haast niet te durven betreden halls van Westers getinte buildings waar het haast verboden lijkt zich neer te zetten in de zware vergulde fauteuils ...
Aan de rechterkant van de weg, op het voetpad aan de overkant, leven families in absolute armoede: neergehurkt voor hun geïmproviseerde tenten van oude dekzeilen die opgespannen zijn met behulp van houten piketten. Enkele uitgemergelde vrouwen, en toch met een grote fierheid te merken aan hun goed onderhouden kleurige sari's, koken zomaar op de grond, terwijl ze nauwgezet hu kleine, halfnaakte, ongewassen en verwilderde kinderen in de gaten houden die op de stoffige grond spelen.
Hoevele van deze vrouwen hebben me niet smekend aangekeken, de hand reikend en toch steeds die glimlach op het gelaat.
Tussen beide kanten van deze weg met vier vakken waar de meest recente 4x4-modellen, oude krakkemikkige en overladen autobussen, fietsen, riksja's, vrachtwagens, oude en nieuwe auto's en karren getrokken door ezels elkaar kruisen en voorbijsteken in een onbeschrijfelijke kakofonie ... ben ik stil, kijk, geniet en vraag me ook zoveel af terwijl allen verder zigzaggen volgens de plaatselijke verkeersregels door het verkeer, en hoe ze handig de enkele heilige magere koeien omzeilen die hun tijd verlummelen temidden van dat helse tumult al dan niet omhangen met verssgeplukte en aaneenregen kleurrijke bloemen.
In de media worden we er constant aan herinnerd dat we de eerste generatie zijn die effectief in staat is om de armoede uit de wereld te helpen.
Ja, reizen als deze met mensen en ontmoetingen van ter plaatse laten meer dan sporen achter!
Vrijdag 11 augustus 2006
Heb jij dat ook
... en zeker tegen het weekend aan of wanneer het begint te schemeren dat je nog zoveel wil doen?
Ik betrap er me in elk geval telkens opnieuw op. Raar dat ik deze keer niet het woord MOETEN heb gebruikt, en toch ik zou nog de salontafel "moeten" een grondige beurt geven; heb zopas nog wat "vette" gestrooid voor het gazon tussen twee regenvlagen door en wanneer ik in de vooravond nog aan het bloggen was over de Indiareis, dan weet ik al een paar dagen dat er hier een boterbriefje ligt met tips om verder uit te werken, en eigenlijk zou ik dat het liefst nu nog doen.
Verder wil ik nog een vernieuwde website corrigeren voor een bevriend iemand, want ik verdraag zo moeilijk taalfouten ... Niet van moeten hoor, maar mogen en graag doen, graag, belangeloos, voor niets.
En dan die boiler nog eens geïnspecteerd alsof er de voorbije dag geen tijd voor was. Ja, ik moet vaststellen dat ik hoe langer meer een avondmens ben geworden, maar waar ik tot mijn vreugde ook weer ervaar dat ik terug het DWANGMATIGE en het GEDREVENE (dan wel in de positieve zin!) voel opborrelen, precies die twee woorden die me twee jaar geleden genoopt hebben het wat kalmer aan te doen. En dan hoor ik bekenden al zeggen nu ook niet te veel hooi op de vork te nemen maar vooral op eigen tempo verder te gaan, maar kijk, misschien is dat de aard van het beestje wel!
Dus met deze misschien een nieuwe start gemaakt ook in blogland, alhoewel wanneer ik mijn archief hier eens doorneem ik soms zelf niet kan geloven wat voor fraais ik heb neergepoot, o ijdelheid der ijdelheden, en toch vind ik het inderdaad soms jammer dat bezoekers enkel naar de meest recente bijlagen kijken en misschien juist daar dat fragment missen dat hen precies op dat moment zou kunnen raken.
Moeten we na een jaar misschien niet de betere dingen terug bovenhalen en nog eens publiceren, niet omwille van mezelf hoor, maar omwille van de boodschap destijds, een denkpiste wellicht om in te slaan?!
Oké, dit waren deze keer wat gedachten uit het vuistje ... en nu nog andere dingen proberen af te werken, want het is vrijdagavond!
PRETTIG WEEKEND!!!
Donderdag 10 augustus 2006
Een klein gebed
Heer God, ik prijs U.
Ik dank U
Ik dank U
dat ik even rusten mag.
Geen werk
dat dringend moet gedaan,
geen brief of telefoon
die om een antwoord vraagt.
Mijn zorgen heb ik U gegeven,
mijn pijn hebt U
wat toegedekt.
Nu mag ik rustig zitten,
Nu mag ik rustig zitten,
wandelen, genieten,
voelen dat ik leef
en dat U er bent.
De zon
schijnt warm en helder -
of regen valt in stromen neer.
De wind streelt
met een zachte bries -
wordt plots
tot storm die me verjaagt.
Het kan me weinig schelen.
Met de wolken
drijven mijn gedachten mee,
niemand
die ze beter kent dan U.
Mogen velen deze rust ervaren?
Kunnen vele mensen
in vertrouwen
zichzelf
en al hun leed en kommer
aan U vertrouwen
en in zichzelf
Uw vrede nieuw ontdekken?
Dank U, God en Vader,
dat U
me deze dagen schenken wilt.
Zo word ik herschapen.
+ Roger Vangheluwe