ALS DE LENTE KOMT BRENG IK JE BRIEFJES VAN DUIZEND FRANK.
Zing het maar luid mee op de tonen van "Als de lente komt, dan stuur ik jou tulpen uit Amsterdam". Al denk ik dat er maar weinigen zijn die zingend uitzien hoeveel belastingen ze straks mogen betalen eens ze hun formulier hebben ingediend in de maand juni.
Na een korte onderbreking volgt hier een vijfde tip om te werken aan onze vriendschap. We zijn allemaal op zoek naar de ideale vriendschap - net als naar de ideale liefde. Maar het ideale bestaat uitsluitend in boeken, op het scherm en in onze dromen. Het ideale is in de werkelijkheid het resultaat van de inspanningen en van toegeven aan beide kanten. De ideale vriendschap is het resultaat van hard werken. En van je verwachtingen bijstellen. Realiteitszin en het weren vban te hoge verwachtingen is ook in vriendschap belangrijk. Misschien een reden waarom zo veel vriendschappen net als relaties zo vlug mislukken?!
Als de mensen mij aardig vinden is dat mooi meegenomen, als dat niet zo is niets aan te doen, je kunt de mensen niet dwingen. Maar helaas dat kun je wel. Als je iemand weet te behagen en de sleutel tot hem weet te vinden, dan ben je klaar, dan is zo iemand van jou, dan kan je met hem doen wat je wil. Het blijkt dat je iedereen kan behagen en dat daar maar heel weinig voor nodig is: begrijpen wat iemand voor mens is, waarvoor hij leeft, hoe hij de wereld ziet, waar hij bang voor is. Zodra je daar achter bent, kun je hem bespelen als een fluit, kun je alles uit hem krijgen.
Helaas zien we dat hoe langer hoe meer gebeuren, zowel op professioneel vlak als op intermenselijk vlak. Wat ik hier van wil onthouden is dat je de ander niet kan noch mag dwingen, maar dat wanneer je echt de moeite doet om de sleutel te vinden tot het hart van de ander, en dit zonder een ander in te palmen maar integendeel hem met respect te benaderen, er een bijzondere vriendshap kan groeien en niet voor even.
Het hoeft überhaupt ook niet de bedoeling zijn dat er iets meer uit voortkomt. In bepaalde omstandigheden is het al heel veel waard dat je iemand zo nabij mag zijn, zeker wanneer die persoon alle vertrouwen in de ander heeft verloren. Maar wees dat vertrouwen dan ook waard, zeker als het om mensen gaat die niet zo intelligent zijn, want dan komt inderdaad het tussenverhaal hierboven de kop opsteken.
Toen ik me een tijd terug intens inliet met een persoon die zo depressief was dat hij allerhande pogingen had gedaan tot zelfdoding en verder zocht hoe pijnloos mogelijk dit moest gebeuren, maar hoe ik hem op de duur ook op een ander spoor kon brengen door hem uiteindelijk door te verwijzen naar een psycholoog en naar zijn huisdokter, kreeg ik op een gegeven moment een schouderklopje van een bloglezer met de boodschap: "De NAASTENLIEFDE die je voor hem betoont zal hem veel deugd hebben gedaan".
Toen werd het even sitl en staarde ik naar dat woord. Inderdaad waar horen wij nog het woord NAASTENLIEFDE. Het wordt nergens meer uitgesproken, laat staan neergeschreven. Het lijkt opgeborgen in een ver verleden. Hoe zouden we het dan nog tastbaar kunnen maken in onze maatschappij?! We durven dat woord niet meer te gebruken want we zouden ons wel eens belachelijk kunnen maken. En in feite heeft dit allemaal te maken met de secularisatie. Want het begrip 'naastenliefde' is een bouwsteen van ons christelijk geloof, van wat wij als kerk proberen te zijn. Het is inderdaad uit naastenliefde dat ik zoveel energie heb gestoken in die persoon, een liefde gebaseerd op eigen geloof en vertrouwen. Pas zo kan en mag je de term 'naastenliefde' gebruiken. Ook al was de ander helemaal niet gelovig noch praktiserend.
NAASTENLIEFDE, voorwaar een woord dat we terug moeten uitvinden!
De voorbije jaren valt de verkiezingsdag nogal vaak samen met vaderdag of omgekeerd. Hoe dan ook is het dus voor mij telkens een grote vanzelfsprekendheid voor wie ik het bolletje inkleur naast een naam, want meer dan alle reclameaffiches is er maar één man die mijn stem verdient en die gaat dan ook vandaag van ganser harte en vol dankbaarheid naaar VADER!
'Jullie groeiden allemaal op met mobiele telefoons, iPods; sms en email. Jullie kunnen een feit, een liedje of een vriend bereiken door simpelweg op een knopje te drukken. Maar echt indrukwekkende prestaties, blijvend succes, dat bereik je niet in een vingerknip.'
Hierop kan ik kort voor de verkiezingen een krachtig antwoord geven en dit uit het leven gegrepen.
Heb na een consult bij een arts meteen voorraad medicatie ingeslagen voor 100 dagen.Leve de sociale zekerheid, want bij de afrekening zie ik onderaan een tussenkomst van de ziekteverzekering van € 552,98!
... ook al zullen velen hier op antwoorden: "je moet toch van iets dood ... " flauw als antwoord natuurlijk als je ziet hoe veel mensen sterven aan longkanker!
Liefde is een werkwoord. Dat is ook het geval met Vriendschap. Aan vriendschap moet gewerkt worden. Vriendschap ontmoet je niet zomaar. Het is anders dan verliefdheid. Liefde op het eerste zicht bestaat. Vriendschap op het eerste gezicht niet. Dat is een contradictie. Want vriendschap moet groeien. Maar net zo bij de liefde, maken we ons graag mooi voor onze vrienden, zeker wanneer we hen niet zo vaak zien. Hou van je vrienden! Verzorg je vrienden! Ze zijn het waard!
Het levert wel vaak problemen op als je vaste partner geen vriend is. Geen partner vindt het leuk dat je confidenties enkel met een ander deelt. In dat geval moet je ervoor zorgen dat je liefdesrelatie uitgroeit tot vriendschap.
De volgende dagen geef ik jullie nog wat meer tips mee om een rijke vriendschap op te bouwen. Hier volgt eer alvast nog één. "Nog"? Inderdaad, want dit blog laat zich inspireren rond vriendschap en liefde. Vergeten? Dan in het archief scrollen misschien?
Vewar vriendschap en liefde niet. Vriendschap zonder liefde is geen probleem. Het maakt de vriendschap zelfs makkelijker. Al heeft vriendschap natuurlijk wel wat te maken met liefde. Het is ook graag zien. Maar zonder het lichamelijke.
Ja, we waren heel even weer allemaal BELG met het resultaat van "ons" Tommeke en zijn gitaar. Voor de rest was dit festival zoals vorige jaren vooral "een beurs voor mooie mensen" zoals Bart Peeters het uitdrukte. Niet in het minst, en dit in tegenstelling met het verleden, wat de jongens betreft. Je hoeft dus geen lied te brengen als je maar een mooi lijf hebt. En toch houden mensen van wat inhoud, en dat heeft Tom Dice zeker gebracht én bewezen, en daarvoor hoefde hij niet eens uit de kleren te gaan. Dat Duitsland heeft gewonnen mag dan ook geen verrassing zijn, want ze had zich al letterlijk bloot gegeven voordien op Youtube.
Enfin ik wijd uit, want er moest gezapt worden wilde je nog de finale meepikken en het werk van de pianisten tijdens de Koningin-Elisabeth-wedstrijd. Het werd dan ook heel laat. Je zou van minder moe uit bed stappen the day after.
En tot slot maar niet minder belangrijk. De voorbije maanden heb ik met regelmaat een boek aanbevolen. Misschien verwonderd dacht je dat ik ondertussen gestopt was met lezen. Niets is minder waar, want ik kwam bij een auteur terecht die me geen rust liet. Ik beveel jullie dan ook alle boeken en thrilers aan van de getalenteerde BORIS AKOENIN. Alvast veel leesgenot bij dit regenweer!
Deze vraag kwam bij me op nu ik al een tijd iemand probeer te doen inzien dat zijn gedachten rond zelfdoding louter ingegeven zijn door een éénzijdige verliefdheid. Zo iets van een onuitgesproken overeenkomst:
Ik bewierook jou en jij bewierookt mij. Ik zeg hoe goed je bent; jij zegt hetzelfde van mij. Dus zijn we vrienden.
Die vanzelfsprekendheid is geen realisme. Helaas zo moeilijk dat te laten inzien. Maar misschien moet ik me dat niet langer aantrekken zoals Nicolas Boileau ooit zegde: "Een dwaas vindt altijd een nog groter dwaas die zijn vriend wil worden". Ik moet toegeven nu ik al een tijd me inlaat met die persoon dat beide 'partners' misschien eigenlijk nooit liefde hebben gekend en die ook nooit zullen vinden ... een resultaat van tekort aan affectie die ze nu op welke manier dan ook willen afkopen.
Ben ik nu ook nog de dwaas die me toch telkens laat ophouden, zelfs diep in de nacht, als ik hoor dat hij weer eens pillen heeft ingeslikt? Of is het dan onze taak dat luisterend oor te zijn?
Nog eens een stem te horen via de telefoon, zeker zo onverwacht ook al behoort die stem toe aan een goede bekende die ik helaas te weinig hoor, noch minder zie. Maar wat ik hiermee wil zeggen is dat dit zoveel meer waard is en kleur aan de dag geeft dan het eindeloos mailen en chatten; want je blijft maar naar een zelfde beeldscherm staren, geluidloos als je zelfs wilt, maar zo anoniem ook al weet je soms perfect wie achter dat kavier zit daar aan de overkant. Maar deze kan al uren eerder iets hebben verstuurd. Neen, een échte stem hier en nu van iemand die ook op dat moment ergens met iets bezig is, die zelfs speciaal tijd voor je heeft uitgetrokken ... het is zowaar hemels! Het moet inderdaad niet altijd slecht nieuws zijn als de telefoon rinkelt. We zijn dat belgerinkel niet meer gewoon. Ik was zelfs geschrokken van die plotse telefoon. Er zijn natuurlijk ook mensen die soms niets anders te doen hebben lijkt het dan om op welk uur dan ook een ander te 'embeteren' met een telefoon, soms zonder inhoud. Maar deze keer heb ik het uitdrukkelijk over het positieve van elkaa via de lijn te vinden, al is het maar voor even. Ja, het deed zo een deugd met een goede nasmaak. En eigenlijk heb ik dat allemaal te danken aan en attente "moeder" die mijn signaal naar haar zoon toe had opgevangen ... een echte blogmoeder! Dank aan moeder en zoon. Laat die pc maar even, en denk je nu aan iemand die best eens een telefoontje van je mag ontvangen: NU DOEN!, zou ik zeggen!
In meerdere gesprekken heb ik ervaren dat velen zich nu pas realiseren dat ze geremd werden in hun seksualiteit en dat dit bij nader toezien voor een groot deel zou te wijten zijn aan de kerk en het christendom. Sensualiteit was inderdaad heel lang een vorm van verering van het lichaam. Maar doorheen de geschiedenis is seksualiteit echter voor de mensen een zonde geworden. Het christendom heeft daar zeker aan meegewerkt, want alle erotiek en de daaruit voortvloeiende seksuele opwinding werd straffe Gods.
Ook al heeft niemand je dat met zoveel woorden persoonlijk verteld, vanbinnen ervaren wij echter dat erotiek des duivels was en nog vaak is. De Europese beschaving, gebaseerd op het christendom, is ook gebouwd op deze ‘verdrongen instincten’. De innerlijke hevigheid verzwakken was de moraal. Elke verachting van het geslachtsleven, elke verontreiniging ervan door het begrip ‘onrein, was zonde. Het prediken van de kuisheid heeft zo mee gezorgd tot tegennatuurlijkheid. Zelfs mensen die de liefde als liefde bedrijven voelen soms aan dat ‘satan’ tussen hen in staat. Het wordt gezien als dé misdaad tegen het leven, tegen de heilige geest. Wie een deugdelijke christelijke opvoeding heeft gekend via zijn ouders en de school, heeft het vaak lastig zich over te geven aan de ander in sensualiteit, erotiek en seksualiteit.
Enkel de zwakkeren ontsnappen daar blijkbaar aan en geven zich dan ook over aan alle lusten van dit hedendaagse leven.
Het mag dan nog waar zijn dat voor twee mensen die elkaar in volle zin van het woord liefhebben, de seksuele bevrediging niet essentieel is, maar louter symbool, toch is dit verlangen zo universeel menselijk. Vele gelovigen gaan echter geamputeerd door het leven of krijgen nu de rekening gepresenteerd, in welke vorm dan ook.
Tranen zijn vloeibaar goud. Laat ze maar komen. Laat ze maar stromen. Ze reinigen je ziel. Ze verzachten je wonden. Ze helen oud zeer. Huil maar. Tranen hebben genezende kracht. Vandaar dat men na het huilen weer lacht. Je voelt je lichter, je adem is dieper. De mens is er op ingesteld om te huilen bij verdriet, omdat het verzacht. Dus hou het natuurlijk proces niet tegen, kom maar op met die regen. Laat de stortvloed maar komen. Laat je tranen maar stromen.
Vrienden, dit was zo ongeveer de laatste tekst die wijlen onze blogvriend 'Poke' achterliet. Ik heb deze tekts terug opgepikt om aan allen die het nodig hebben een schouderklopje te geven. Zoals ook Poke dat bleef doen in zijn laatste levensdagen.
In 'Kerk en Leven' las ik dat "gelovigen herkenning zoeken, net zoals een slachtoffer erkenning zoekt door zijn of haar verhaal te doen bij een vertrouwenspersoon." Mag ik dat even doortrekken naar de maatschappij, naar de werkvloer waar pesten al een even groot kwaad is. Toen een bediende, ten einde raad en met zelfmoordgedachten speelde, werd hem aangeraden contact op te nemen met een vertrouwenspersoon. Het is namelijk zo dat meerdere instellingen mensen in dienst hebben om de brug te slaan tussen de directie en de werkvloer. Toen deze gesprekken niet wilden vlotten en ten einde raad wendde het 'slachtoffer' zich tot een directielid waar hij altijd veel vertrouwen had ingesteld. De persoon in kwestie deed zijn verhaal tot in elk detail en het werkte bevrijdend. Wat er in feite echt gebeurde is dat deze verkregen informatie door het directielid en de interne vertrouwenspersoon binnen de kortste tijd werd gebruikt om deze bediende te ontslaan. Ja, de man in kwestie had nu eens zijn verhaal gedaan en dit aan twee 'vertrouwens'-personen! En dat als gebroken mens. Mogen we ok daar even blijven bij stil staan, want ook hier werd misbruik gemaakt van zowel macht als van vertrouwen, en dat met een mens die aan de rand van eht leven stond ...
Duizenden huwelijken gaan stuk omdat man en vrouw elkaar niet laten zijn wie ze zijn. Relaties tussen ouders en kinderen breken om dezelfde reden. We kunnen dit enkel maar doorbreken als we opnieuw de zin voor gratuïteit ontdekken, voor niet-manipuleren, voor eerbeid en uiteindelijk voor liefde, want echte liefde is gratuit. Niemand kan de liefde 'verdienen', zij wordt geschonken, en als gelovigen weten we dat het God is die schenkt. Als de gratuiïteit verdwijnt, krijgen we een koude, agressieve wereld vol onrust, angst, depressie, wantrouwen.
De dagelijkse berichtgeving rond misbruik zowel binnen en buiten de kerk blijft ons achtervolgen. Ik was dan ook vrij verbaasd toen ik volgende passage zomaar aantrof , daar deze geschiedenis zich eeuwen geleden voordeed. Leest u zelf maar mee. U kunt de personagen wellicht - jammer genoeg - zelf invullen. Ik heb deze tekst gelezen en herlezen en wou die dan uiteindelijk toch met jullie delen, want er zit veel waarheid in, ook voor mensen en kerkvorsten van onze dagen in onze streken ...
"Het kwaad is tot ons gekomen. En wij, de mensen die hier wonen, wij hebben dat allemaal aangevoeld, de een wat eerder, de ander wat later. Uw dienaar is niet zomaar een slecht mens, hij is een dienaar van het kwaad. Zijn hele leven, zijn hele doen en laten legt daar getuigenis van af. En een gevaarlijke dienaar, omdat hij intelligent is, geslepen, vindingrijk, dapper en schoon van aanzien. Ja ka, schoon van aanzien. De boze heeft hem toegerust met een honingzoete tong, met een omfloerste stem, met de macht van de zwakken te vermorzelen en met vele andere gaven."
Wie tot het einde heeft gelezen zal begrijpen waarom ik dit hier en nu plaats.
Hierbij geef ik nog de verwoorde reactie waarover ik gisteren sprak.
"Wat kardinaal Schönborn betreft: ik lees voor het eerst een duidelijke vraag naar erkenning van elke sexuele geaardheid,
en daarbinnen de ethische gevoeligheid om er iets moois van te maken. Vraag tot erkenning dus van de psychologische wetten,
en een oproep om daarbinnen zijn vrijheid te beleven op basis van ethische richtlijnen (geen plichten) die het geluk waarborgen".
Bijkomende noot: In onze opleiding werd met moeite over seksualiteit gepraat - ook niet in het onderwijs, laat staan over homoseksualiteit - maar men legde nogal de nadruk op homofilie waar men het "houden van" als primordiaal stelde. In schoonheid werd dit dus aangeleerd: het houden van de ander, het liefdevolle in zo een relatie. Misschien wou kardinaal Schönborn dit nog eens bevestigen.
Kardinaal Schönborn roept tegelijk op tot een herziening van het kerkelijke standpunt ten aanzien van homoseksuelen en mensen die hertrouwen. “In deze tijd waarin mensen steeds vaker beslissen om samen te leven zonder te trouwen, moeten wij meer oog hebben voor de kwaliteit van dat samenleven. Stabiele relaties moeten onze voorkeur krijgen. Wij moeten evolueren van een ethiek waarin plicht centraal stond, naar een ethiek die de nadruk legt op het nastreven van geluk op basis van de principes die door het christendom worden voorgedragen.”
Toen ik bovenstaande recent las stelde ik me de vraag hoe dit moest geïnterpreteerd worden. Ik stuurde de tekst dan ook door met volgende vraag:
Hoe moet ik deze uitspraak nu interpreteren,....?Grotere verdraagzaamheid en barmhartigheid en erkenning of juist niet? Ik hoor graag je antwoord.
Ik kreeg alvast volgend antwoord. Een ander bevestigde deze houding in eigen bewoordingen in een gesprek. Misschien graag jullie houding.
Ik volg jouw interpretatie omtrent dit schrijven,
grotere verdraagzaamheid, alhoewel dat niet door iedereen zal en kan toegepast worden denk ik.
Het valt te bekijken hoe vast een mens is geroest op zijn ideologieën en hoe flexibel hij/zij zich kan opstellen tegenover nieuwe uitdagingen ...
Deze materie is zo mens gebonden dat het heel moeilijk wordt om vaste regels uit te schrijven, laat staan ze te volgen ...
De plicht mag geen norm meer worden.
Een norm moet geschapen worden om er vanzelf een verplichting van te maken.
Het is van het grootste belang het heden, dit "nu en hier", vast te houden, want de toekomst is een tijd van zorgen en het verleden een tijd van spijt en wroeging.
Bij volgende denk ik heel graag aan mensen met gevolgen van dementie, alzheimer, maar eveneens met vrouwen die aan borstkanker werden geopereerd. Ik deel volgende angst. "De ergste soort angst die ik kende was mijn hulpeloosheid. Ik was hopeloos bang, niet voor de pijn en zelfs niet voor de dood, maar voor de schande. Mijn leven lang was ik het meest bang geweest om in een beschamende positie terecht te komen en daarmee mijn gevoel voor eigenwaarde te verliezen. Wat rest me als ik mijn waardigheid verlies? Wat ben ikdan? Een eenzame, oudere nietsnut, van wie onduidelijk is aan wat en waarvoor hij zijn leven heeft verspeild".
Kijk, het is onze verdomde plicht zeker als christen mens deze mensen nabij te zijn, elk op zijn eigen manier. Aan alle blogvrienden die zich herkennen in bovenstaande, mijn gemeende gevoelens van meevoelen.
B.H.V. Het is inderdaad een verhaal apart, maar het is misschien wel eens leerzaam waar alles uiteindelijk op stoelt. Het onderschrijft nog maar eens, al lijkt het ver van de realiteit hier en nu, dat de grote en de kleine wereld rust op een onwrikbare orde en God vverhoede dat die orde verstoord wordt - dan komt nergens iets van terecht.
Liefde voor het vrouwelijk geslacht heb ik nooit gekend. Bewondering, dat is een andere zaak; dat gevoel heb ik reeds als knaap ervaren, en het was zo sterk dat er daarna voor gewone liefde als het ware geen kracht meer over was.
Een lange ervaring onder werknemers heeft mij geleerd dat er op de wereld heel weinig mensen zijn die helemaal nergens voor geschikt zijn. Voor ieder is een baan te vinden. Als er in een instelling iemand klaagt over de volstrekte waardeloosheid van de receptioniste, de man die klusjes uitvoert, de boekhouder, de magazijnier, de kok, dan ligt een slechte 'hofmeester', de manager aan de basis van deze situatie. De kok moet van kokkerellen houden. De receptioniste moet de chaos in goede banen leiden. Zo worden alle bedienden mettertijd goed. Je moet gewoon zorgen dat iedereen van zijn werk houdt, zoals de tuinman van zijn planten.
Als hij iets graag doet, is hij tevreden en ook gelukkig, en als allen, bedienden en arbeiders in 'het huis van vertrouwen' rustig, blij en vriendelijk zijn, ontstaat van zelf wat we tegenwoordig noemen, een goede atmosfeer.
Als dus een ondergeschikte zijn werk niet aankan, is dat de schuld van zijn baas!
Dit niemandsland moest/mocht ik jammer genoeg recent nog beluisteren van een jonge dertiger die geen uitweg meer ziet, geen armen meer vindt om hem te omarmen, te troosten en zo een eind wil maken aan deze stirjd.... Inderdaad, geen wij meer ondanks de vele sociale netwerken; netwerken die soms een ander enkel maar willen de doodsteek toebrengen.
Dank aan de inzender van bovenstaand gedicht, een vriend bloglezer.
Wat op politiek vlak gebeurt, wat er met de Kerk gebeurt ...
Pers en internet maken de laatste decennia de mensen wakker en alert voor wat de mens zelf wil, sensatie.
Brood en spelen ...
Een krant, een nieuwsbulletin, een wereld, mail vol positieve klanken ontbreekt en daarvan zijn we allemaal een beetje de schuld, want we horen en zien niks anders ...
Ik heb het bericht dat voorzien was voor vandaag verplaatst naar een latere datum toen ik volgende tekst binnenkreeg. Ik voelde me al niet echt op mijn gemak daar ik niets rond MOEDER, niet eens over onze hemelse Moeder, had geblogd op deze wereldwijde moederdag; maar kijk voor velen is het inderdaad geen feestdag. Hetzij omdat moeders geen contact meer hebben met hun kinderen omwille van onderlinge ruzie en spanningen. Anderen zijn wel voor eeuwig moeder al hebben ze hun kind moeten afstaan door de dood.
Hier deel ik met heel veel respect deze getuigenis van een moedige man:
Liefde heeft niets met filantropie te maken, we hebben ook lief omdat dat ons goed doet, we beminnen om de gevoelens van genot die dat ons geeft, we waken over de ander om de troost die dat ons geeft, we geven om de vreugde van het gevoel dat we ons geliefd voelen. Hetzelfde gaat op voor deze wederkerigheid dat een prachtig geluk voor de twee oplevert. Wie verliefd is wil altijd deze schat bewaren. Misschien zeggen we daarom tot ons lief: "mijn schat".
Wie ooit een geliefde heeft verloren kwijnt weg van verbittering. Iedereen die in de steek gelaten is, heeft wel die ervaring. Hij of zij verliest de hele wereld. Het leven verliest ineens al zijn aantrekkingskracht, vreugdeloos en kleurloos lijkt dan de toekomst. Voor sommigen is er zelf nog maar die ene uitweg; zelf uit het leven te stappen. Laat ons daarom attent zijn en onze voelsprieten opzetten bij vrienden en kennissen wanneer iemand zijn geliefde verliest ...
Weet je, "De Dikke Vandaele", wordt de helft dunner bij de volgende druk, want vele woorden zoals dankbaarheid, begrip ... kennen onze mensen niet meer; dus zullen ze ook de betekenis ervan niet langer opzoeken.
Het feit dat ik zo graag en boeiend over de vriendschap en de liefde probeer te schrijven via dit medium, maar evenzeer via de kilometers papier die ik aflegde naar alle oorden, en er even veel over heb gesproken met anderen is vreemd genoeg misschien een teken dat ik niet altijd in staat was de liefde te beleven ... Ik wou zo graag kunnen geven.
Het blijft een moeilijk te schrijven woord en toch is het maar al te waar.
Sex zonder liefde is slavernij. Als sex van zijn waardigheid wordt ontdaan leidt dit tot een verwrongen, leugenachtig leven. Helaas wordt in deze tijd de liefde kapot gemaakt gemaakt door bedrog ...