De eerste paar minuten was ik blind, dacht ik niet na. Alleen mijn mond bestond, mijn handen op jouw huid waren echt. De rest van mij was denkbeeldig, kwam tot leven door je aan te raken, beetje bij beetje. Als verdoofd kusten we elkaar opnieuw, Daar in die te kleine plaats. Ik kon niet ophouden. Ik had zolang gewacht. En nu … Lagen we samen zoals het heet.
Jouw bijna hoffelijke manier van doen heeft me aangetrokken, maar dag na dag wordt het een beetje anders. Er is een zweem van ingehouden hartstocht, ongeduld en dorsten naar meer. En ja, dat geldt ook voor mij. Even duik ik erin onder, mijn handen gaan naar jouw middel, naar jouw borst. De manier waarop jij dan mijn mond en mijn gezicht kust, heeft bijna iets kinderlijks gretigs, alsof jij probeert zoveel mogelijk van me op te eisen, en aldoor hoor ik:
De zomer is maar eeen hartenklop van ons verwijderd, maar het deze lente voelt zo veilig en stevig dat ik vergeet dat onze muren van papier zijn en ons leven van glas, dat een windvlaag ons kan maken en breken, en dat een heidebrand ons zo kan wegblazen.
Ik heb altijd gehoord van mijn vader dat de schoolklassen overvol zaten, soms veertig leerlingen... Vandaag zijn die aantallen heel wat minder, maar naast de leerlingen, zowel meisjes én jongens in één en dezelfde klas, zie ik ook naast schooltassen, iPods, mobieltjes, deodorantrollers, schoolboeken, lippenbalsem, computerspelletjes ...
Waarom? Wat is er toch met me? Vroeger dacht ik te weten waarom ik anders was, maar nu? Komt het door mijn wel heel serieuse opleiding die ik niet kon afmaken? Door mijn kleren? Omdat ik nooit kledij koop bij Tommy Hilfiger of omdat we nooit met famile en vrienden gingen skiën of niet naar Cannes gaan? Of omdat je me nooit op een strand ziet liggen? Heb ik een soort etiket op me, zoals de goedkope sportschoenen als ik naar de fitness ga, dat ik tweederangs ben. Thuis hebben ze heus hun best gedaan, er is aan mij niets ongewoons. ik draag dezelfde kleren als iedereen, maar geen merkkledij en ja, ik ga nog wekelijks naar de mis. Ik luister naar de juiste muziek, lees de juiste boeken. Ik zou erbij moeten horen. Maar toch is het niet zo. En toch zie ik niet in waarom ik zou moeten doen alsof het niet zo was. Ik kleed me al langer niet meer naar de wensen van degene die me opzoekt, ook al ziet hij me liever in jeans of juist in maatpak. Misschien weten ze gewoon niet waarom ik anders ben, ik niet meekan in deze maatschappij. Ik wil het ook niet langer uitleggen. Wie oren heeft, hij hore, ook hier!
Deze woorden van de overleden paus komen bij me spontaan op als ik aan de ontbijtafel of in de avond die verse ruiker bloemen zie. Maar heel zeker ook toen ik afegelopen maand naar buiten keek met de wondere weelde aan kleurenpracht. Ja, God, danke voor de bloemen. Ook deze avond werd ik licht euforisch bij het kijken naar de vers aangeplante geraniums. Veertig stuks in totaal in kardinaalsrood!
Ja, danke voor de bloemen die er alleen maar zijn voor ons!
Moeder zijn betekent in angst leven. Angst voor de dood, voor ziekte, voor verlies, voor ongelukken, voor vreemden, of gewoon voor de kleine alledaagse dingen die ons op een of andere manier nog het meest pijn weten te doen: een blik van ongeduld, een boos woord, een overgeslagen verhaaltje voor eht slapengaan, een vergeten kus, het verschrikkelijk moment waarop een moeder ophoudt het middelpunt van haar kinderen te zijn. Maar moeder-zijn houdt ook dan niet op, houdt nooit op. De bezorgdheid blijft, en wel UIT LIEFDE!
Wanneer Vianne Rocher met haar zesjarige dochtertje Anouk in Lansquenet-sous-Tannes neerstrijkt, lijken magische krachten in het kleine Zuid-Franse dorp tot leven te komen. Op Aswoensdag opent ze, pal tegenover de kerk, haar chocolaterie - tot woede en afkeuring van de starre dorpspastoor Francis Reynaud. Met lede ogen moet hij toezien hoe Vianne uitgerekend in de vastentijd zijn parochianen verleidt met haar onweerstaanbare chocoladecreaties en haar warme persoonlijkheid. Door haar uitzonderlijke vermogen de persoonlijke smaken en behoeften van haar klanten te kennen, sluit Vianne al snel vriendschap met de eenzame Guillaume, de tachtigjarige eigenzinnige Armande Voizin, kleptomane Josephine Muscat en met de woonbootbewoners die zijn afgemeerd aan de oever van de Tannes. Wanneer Vianne aankondigt met Pasen een chocoladefestival te organiseren, raakt père Reynaud buiten zichzelf en stevent de strijd tussen de tegengestelde krachten die het dorp in hun greep houden onomkeerbaar op een dramatisch hoogtepunt af.
Uitgever: De Kern ISBN: 9789032505011
Een voorbereiding op een heerlijke smaakvolle reis! Ik heb er volop van genoten en het smaakt naar meer! Ten zeerste aanbevolen!
We lagen als kinderen op het gras. We beloofden elkaar niets, zeiden geen woorden van liefde, maar hij was wel teder, bijna passieloos en bewoog langzam en lief tegen mijn lichaam, mijn huid likkend met vederlichte bewegingen van zijn tong. We bleven liggen tot ons zweet afkoelde; kleine insecten renden over ons lichaam, terwijl we hand in hand ,naar het langzaam voortbewegende uitspansel keken.
Zijn we al die jaren gevlucht voor onze liefdes, voor onze vriendschappen, voor de toevallige woorden die terloops geuit worden en die een leven een heel andere wending kunnen geven?
Ik ben blij dat ik vandaag terug écht verliefd ben!
Op 12 mei eindigde ik mijn stukje met bovenstaande vraag. Meerderen hebben daar op gereageerd. Zelfs één iemand met een heel lange mail waarvoor dank! Ik deel dan ook een stukje van een zinvol antwoord.
Heb ik een sleutel ? Neen, absoluut niet.. Er zijn in je leven wel honderden deuren waaruit je kan/moet kiezen of je er wel of niet binnen gaat…dat is onze keuze, een keuze hebben we altijd. Maken we de goede of de slechte, we leren uit beiden.. De enige die een sleutel heeft is God, zodat Hij bepaalde deuren die op slot zijn kan openen, zoals Hij voor mij deed. Maar daar is altijd wel een reden aan verbonden, goed dat je niet weet de welke als je aan de ervaring begint.
Wie alsnog de bedevaartvieringen wil meemaken te DADIZELE klikt op onderstaande link. Daar vind je alle uurregelingen en andere info. In elk geval welkom op bedevaart, dat klein stukje tijd dat je opoffert waarbij je voelt dat de hemel de aarde raakt doorheen MARIA.
"Met het celibaat denk ik zou ik geen probleem hebben gehad. Want in een relatie trouw blijven lijkt me even moeilijk als een celibatair leven." - Mark Heirman
ik bevrijd mijn ommuurde gedachten, om onder de vleugels van je liefde de stilte een nieuwe naam te geven, zachtjes te dromen; ik hier en jij daar maar toch altijd dicht bij elkaar.
In ons Belgenlandje is er al heel wat te doen geweest rond toelatingsexamens, maar wannner je volgende onder ogen krijgt zou je wel alle moed verliezen, en toch blijven de mensen er daar rustig bij. Ik heb het over een ingangsexamen in één van de betere modescholen Nift te India waar een kennis van me zopas vernam dat hij geslaagd is. Hier enkele cijfers: Er waren maar liefst 500.000 kandidaten waarvan er 30.000 de eerste ronde haalden. Uiteindelijk kregen 'slechts' 2.500 mensen de toestemming om aan de opleiding fashion te beginnen!
Wie de laatste maanden, weken en dagen van het leven van de ondertussen zalige paus Johannes-Paulus II gevolgd heeft zal neit ontkennen wat voor een groots man hij was en is geweest, zowel voor de wereld maar heel zeker voor de Kerk. Helaas zijn de meesten zijn lange loopbaan vergeten en hebben ze slechts enkele beelden in hun achterhoofd opgelagen, ook al stond de wereld even stil bij zijn begrafenis en riep die wereld - gelovig of niet - "Sancto Subito". Het lijkt er echter op dat hij een ernstige fout maakte teon hij tot aan het bittere eind naar het raampje gekard kwam om zich aan het publiek te tonen en zijn zegen in een microfoon te fluisteren. Gelukkig was dat een teken van hoop voor alle zieken over de ganse wereld. Ja, we zijn kort van stof als het om herinneringen gaat.
Na of misschien nog meer tijdens een ziekteperiode - van welke aard die dan ook mag zijn, zeker als die niet of je voorhoofd is gebrand - kan het gebeuren dat je zo angstig en schuchter wordt, je bijna schaamt, zelfs in die mate dat je niet meer naar buiten durft te komen voor de dagelijkse boodschappen. Eén van de redenen is wellicht dat je niet meer kunt deelnemen aan de maatschappij en het sociale weefsel wat je al dan niet onverwacht moest achterlaten. Dan heb je inderdaad al je moed nodig om boodschappen te gaan doen, hopend dat niemand je zal zien of aanspreken. En dan kan het gebeuren dat je eindelijk met een geluksgevoel de deur achter je dicht kan trekken omdat je die dingen hebt gekocht die je nodig had, soms misschien eindelijk dat cd-tje meebracht. Ja, angst, veel angst om aangesproken te worden, en dat vooral van mensen die je nog meer pijn willen doen.
Zien dat twee mensen van elkaar houden. Wat een geluk! Te merken dat er van je gehouden wordt, is fijn. MAAR wat doen mensen die niemand hebben? Ik denk dat er toch een manier moet te vinden zijn om van jezelf te houden zonder te vervallen in het instinctmatige, lustbevredigende. Maar hoe hou je dan wél van jezelf? Dat vind ik moeilijk, zeker omdat beweerd wordt dat we maar om een ander kunnen geven als we eerst onszelf beminnen. Hoe doe je dat. Hoe doen anderen dat? Heb jij soms de sleutel?
Als het om ziektes gaat of de dood, hoor je altijd alleen de sensatie, de bijzondere ongelukken, waarschijnlijk nog inclusief de vermeende straf die iemand moet krijgen. Zo van: Hij heeft het vast verdiend. Maar je moet toch met die mensen in gesprek raken? HOE KOM JE IN GESPREK MET MENSEN DIE ZIEK ZIJN? Of met mensen die zich zorgen maken over hoe ze hun ouders moeten gaan verzorgen. of mensen die rouwen om hun kind. Die worstelen in hun eentje: Ja, fijn dat je het vraagt, maar het gaat wel, ik red me wel. Ze willen diep van binnen dat niemand écht wil weten hoe het met hen gaat. We moeten nieuwe wegen inslaan om te leren hoe we ervaringen kunnen delen. Ook tussen zieke en gezonde mensen. HOE JE DINGEN MET ANDEREN DEELT, DAAR MOET HET OM GAAN!
Je moet in het leven iedereen bemoedigen. Iedereen. Dat is belangrijk. Je moet tegen iedereen zeggen: wat je doet is goed, een prima zaak. Natuurlijk kan er nog iets heel anders uit komen. Het kan nog groter worden'. Wees vooral positief, altijd, niet oordelen. Soms moet je natuurlijk wel een paar harde woorden spreken, maar als het even kan, moet je daarvoor waken.
11/02 B.B. is een 42-jarige man die als enige van drie broers nog thuis woont bij zijn moeder. Zijn leven speelt zich grotendeels online af, op de website badguysrock. Hij noemt zich daar blueeyedboy en beweert een moordenaar te zijn. Een klein groepje mensen volgt zijn blog en schrijft zelf ook, onder wie Albertine, met wie hij een duister verleden deelt. Maar schrijven zij zomaar wat verhalen, of gaan hun teksten wel degelijk over het echte leven? Door hun schrijfsels en moorddadige fantasieen komt de gruwelijke waarheid over blueeyedboy langzaam aan het licht. Fascinerend en origineel, maar toch een waarschuwing: het zal de lezer moeilijk vallen om ook maar één personage in dit boek sympathiek te vinden. Wat een goor stelletje! De Kern, 445p, 17,95 euro
Neen, ik heb het niet over de evangelielezing van vandaag, en zeker niet dit met grote E. Ik wil het wel even hebben over het simpele evangelie dat heel velen in onze samenleving lijken te gebruiken en die haaks staat op wat Jezus en zijn leerlingen ons hebben voorgehouden. Want hoor je niet al te vaak: Sla terug en wel zo hard en laag als je kan. Laat die andere wang maar zitten; deel de eerste klap uit en maak dat je wegkomt. Bij twijfel geef je iemand anders de schuld. En nooit iets bekennen. Helaas is dit het evangelie van vandaag ...
Nog even verder over Internet en zo. Is het vanwege een handicap of iets anders, maar voor sommigen worden internetgebruikers vaste correspondenten. Op zich niets bijzonders en kan zelfs helend werken, maar deze onlinevriendschappen kunnen een buitenproportioneel belang krijgen, zeker als deze wereld, de computerwereld, tastbaarder is dan deze daarbuiten. Somigen zitten op vinkenslag tot de ande online komt of eindelijk iets van zich laat horen via een bericht. Dat online kan ook een averechts effect hebben zoals buren die te vaak en niet altijd gewenst over de vloer komen. Maar ik denk dat dit in zijn geheel weergeeft hoe eenzaam onze wereld is geworden. Of ben ik te negatief?!
Het is bewust dat ik de titel met een hoofdletter laat beginnen, want de liefde van een moeder is kritiekloos, onzelfzuchtig en zelfopofferend; de liefde van een moeder kan alles vergeven: driftbuien, tranen, onverschilligheid, ondankbaarheid en wreedheid. Ook al valt laatste haar moeilijk, ook zij zal alles bewaren in haar hart zoals Maria dat deed. De liefde van een moeder verzwelgt alle kritiek, scheldt alle schuld kwijt; ziet godslastering, diefstal en leugens door de vingers, en zet zelfs de laagste daad van haar kind om in iets wat niet zijn schuld is ... Zelfs moord ...
Het hoeft geen tegenstelling te zijn als ik vandaag toch een positieve noot laat horen rond Internet waar ik het eerstdaags nog over had. Want ik ben er zelf, bijna als een drenkeling, aangespoeld op ons SeniorenNet. Ik zag al gauw het steeds veranderende landschap en de vele soorten mensen en wensen. En van meetaf aan wist ik dat dit de plek was waar ik thuishoorde, dat dit mijn grote ontsnappingsroute zou worden, dat ik hier even kon ontkomen aan de werkelijkheid van toen. Maar ondertussen is er van ontsnappen al lang geen sprake meer, integendeel het is een deel van mijn leven, van mijn thuis, met verre en dichte vrienden. Het is het land waar ik mijn eigen stek heb gevonden, waar wij elkaar mochten vinden.
Internet. Een interessant woord. Een ding dat dingen opvist - zeker sedert de opkomst van Facebook- die we in ons echte leven liever geheim zouden willen houden. Maar we kijken graag toe.
Een man pleegt zelfmoord, live, voor de webcam. Het is walgelijk, maar we blijven kijken. We vragen ons niet eens af of het nep was. Zo krijgen we zelfs dingen te zien, te lezen die we elke dag zien en zelf doen, maar nu een andere betekenis krijgen.
Een obsessie? Natuurlijk. We zijn allemaal geobsedeerd door de tv, door de afmetingen van onze pik, door geld en roem en het liefdesleven van anderen, dat op ook op Facebook ruim wordt uitgesmeerd maar dat je op straat met niet één buurman zou willen delen.
Deze virtuele, maar niet per se deugdzame wereld is een stinkende mesthoop van geestelijk afval, van auto- en viagraverkoop, van muziek en spelletjes, en roddels en leugens, kleine tragedies die in het doorgeef proces al verloren gingen tot het iemand iets kan schelen, misschien toch wachtend op een uitnodinging van iemand die echt contact wil.
“April staat bekend om zijn veranderlijke weer. April doet wat hij wil. (Dit jaar was het héél mooi en zacht weer !)Net als de aarde hebben ook wij regen en zonneschijn nodig voor een gezonde groei.
We zijn hier op deze ‘universiteit van het leven’ om geestelijk te groeien. Als we inzien dat tegenslagen ons iets te leren hebben, kunnen we er lering uit trekken en verder gaan.
Breng vandaag wat tijd door in stilte en vraag je engel je te helpen een overzicht te krijgen van je huidige leven.
Wie helpt jou in deze tijd om de nodige lessen te leren?
Als je beseft dat die mensen er zijn om jou te helpen iets te leren, bedank hen dan voor hun aanwezigheid in jouw leven.”
Deze mooie tekst kreeg ik van één van de eerste blogvriendinnen die ondertussen zelf niet meer blog. Toch de moeite om met jullie te delen.
ONZE DIOCESANE JUBILEUMBEDEVAART naar de Lourdesgrot in Houthulst op zondag 22 mei 2011 vanaf 14.30u. Om 15.00 u er een sfeervolle animatie onder het motto “ Thuiskomen bij Maria” met poëtische teksten, gebed en zang opgeluisterd met aangepaste muziek door de groep “Cantate” uit Passendale o.l.v. Jan Wuytens. Om 16.30 u is er een plechtige eucharistieviering, voorgegaan door onze Erevoorzitte...r Vicaris kan. Kris. Depoortere. Deze viering wordt opgeluisterd door het Gregoriaans koor van de federatie Houthulst. Om 17.30u ontmoeting met de vrienden van Lourdes aan een koffietafel in het parochiaal onthaalcentrum. “Bloemen voor Maria”. Naar aanleiding van onze bedevaart naar de Lourdesgrot in Houthulst houden wij een bloemenactie met. aanplanting van bloemen bij de 22 kapelletjes van de rozenkransommegang.. Door deze omgeving van de Lourdesgrot in de bloemetjes te zetten willen we voor de vele bezoekers een aantrekkelijke bidplaats creëren. U kan hiervoor een storting doen van 15 Euro of meer met vermelding “Bloemen voor Maria” op onze rekening 468-5238211-83 of IBAN:BE14 4685 2382 1183 Bic:KREDBEBB
Kijk, hij kruipt al, kijk, hij loopt al, kijk, hij staat al recht! Belangrijk moment voor ouders en kind, prestaties vastgelegd op fotot en video. Mens zijn is leren rechtop staan is leren recht staan, leren staan in het recht is rechtop komen is opkomen voor het recht is rechtvaardig in het leven staan. Mens zijn is gerechtigheid beleven en laten leven. Genade en trouw ontmoeten elkaar, recht en vrede omhelzen elkaar. Gerechtigheid gaat voor hem uit als een bode, vrede volgt hem, waar hij gaat, de mens, recht op.
Als de graankorrel niet in de aarde valt en sterft blijft hij alleen; maar als hij sterft, brengt hij veel vruchten voort. Als een zaad wordt hij in de aarde gelegd, voor even maar ... Straks, morgen, overmorgen draagt Hij vrucht, een oogst van graan staat dan op de velden, en brood wordt Hij, levend brood, uit de hemel. Als iemand van dit brood eet zal ook hij eten in eeuwigheid.
Ik verbind zo vele mensen met elkaar maar voel me zelf mateloos alleen.
Als sommigen onder u dit doormaken, hoe moet Jezus zich dan gevoeld hebben?!
En toch werd hem de waardigheid teruggeschonken op die stille zaterdag, want Jozef Arimatea, Maria Magdalena, Salome, Johannes, de geliefde leerling ... tillen Hem neer i n de schoot van zijn moeder. Hij, Gods Zoon, nu weer, even, haar zoon. Hij wordt gewikkeld in wit linnen, Hij wordt weer mens, met waarigheid bekleed, niet meer eenzaam maar omringd door zijn geliefden, niet weer weggemaakt, wel uit handen gegeven ...