"zes dagen zonder water" ... Zo stond het te lezen in een krant. Niet omdat er ergens noodzakleijke werkzaamheden moesten gedaan worden, of omdat er voor zoveelste maal een nutsvoorziening was beschadigd door een kraanwerker. Je zou de jammerklachten en protesten horen tot in de Wetstraat 16 ...
Maar niet als dit gebeurt in het oorlogsgebied dat nu o.a. de Ivoorkust is.
Dit is een waardige Goede-Vrijdagmeditatie waard! Sta daar maar even bij stil. Zes dagen zonder water ... Nog minder dan leven op water en brood!
Een invloedrijke zakenman overlijdt als zijn auto in hartje Brussel ontploft. De politie vermoedt kwaad opzet en belast commissaris Stijn Goris met het onderzoek. Even later wordt Brussel opgeschrikt door de moord op twee andere zakenlui. Goris voelt de hete adem van het establishment in zijn nek.
Hij vindt een link tussen de misdaden maar kan niet verhinderen dat er nog meer slachtoffers vallen. Ze sterven een vreselijke dood. De moordenaar slaagt erin meerdere moorden bijna simultaan uit te voeren. Goris beseft dat hij te maken heeft met een razend intelligente, hoog opgeleide tegenstander. Bovendien is de moordenaar verdraaid goed op de hoogte van het onderzoek. Moet Goris hem in eigen rangenzoeken? Wie kan hij vertrouwen of wie heeft het op hem gemunt?
Deze misdaadroman, geschreven door Christian De Coninck, die zich in Brussel afspeelt heb ik in één ruk uitgelezen en wil ik jullie dan ook van harte aanraden.
een koud hart is geen dood hart maar een hart dat wacht en dat ooit eens dacht aan liefde en beminnen maar er niet aan kon beginnen omdat het het verleden niet kan vergeten
Dus wij blijven altijd vol goede moed, ook al weten we dat zolang dit lichaam onze woning is, we ver van de Heer wonen. We leven in vertrouwen op God; wat komen gaat is nog niet zichtbaar.
In de meeste kamers van een woning kan je het licht aandoen, maar bij sommige bewoners lijkt er geen manier te bestaan het licht aan te doen in het binnenste van die mensen. Het is voor ons allen een heel grote opdracht nu blijkt dat zowel ouderen als jongeren verdolen in eenzaamheid; de knop van hun lichtknop niet meer zelf kunnen of zelfs durven open te draaien. AANDACHT is ook hier weer het sleutelwoord zoals ik al zo vaak heb aangedrongen. Of noem het WARMTE!
Toen wij opgroeiden was dat iets zondigs, of op zijn minst half zondig, of in ieder geval iets wat men niet in ht openbaar besprak of toonde. Nu is er geen film, tv-programma of tijdschrift, waar het niet in voorkomt.
GULZIGHEID ...
We worden er voortdurend toe aangemoedigd, iedere keer we een krant of tijdschrift openslaan. Niet langer in de zin van het voedsel, alhoewel, maar het consumeren van steeds meer dan we nodig hebben. Het bezitten van méér dan één tv, nog een grotere, meerdere pc's en een nieuwe gsm met nog meer mogelijkeheden, meer dan één auto of een huis, meerdere vakanties.
Laten we dankbaar zijn voor de mensen die ons gelukkig maken. Zij zijn de vriendelijke tuinlieden die onze zielen doen bloeien. Marcel Proust
Inderdaad geluk zit soms in een klein hoekje en dat overkwam me toen ik me vrijdag laatst aan het voorbereiden was op de altaarwijding op onze parochie wanneer plots een vriend die ik al langer niet meer had gehoord, me onverwacht aanklikte op messenger. 'Niet te geloven' waren zijn eerste woorden waarop ik met zelfde antwoord gaf. Toen bleek dat hij me al langer 'online' zocht. Beetje bij beetje vielen voor mij de puzzelstukjes samen. In alle drukte had hij geen tijd gehad de grote omwentelingen in zijn leven me persoonlijk te melden. Alles is zo rap gegaan. Nu ik hier aan het tikken ben, denk ik eraan dat ik eindelijk nog eens iets schrijf in de categorie 'dagboek en bedenkingen', maar goed het komt erop neer dat een vriend van me, geboren in Gentse een prakttijk heeft als dierenarts in la douce France.
Mijn verwondering was dan ook groot toen hij vertelde dat hij niet langer in Frankrijk woonde. Ik was bijna verheugd dat hij terug in ons Belgenland was, maar hoe groot kan een verrassing zijn toen hij volgende vier letters noteerde op chat: OMAN! Nog niet bekomen van deze verrassing wist hij me ook te vertellen dat hij ondertussen vader was geworden voor een tweede keer. Er was natuurlijk veel bij te praten, maar hoe goed hij het daar ook mag stellen, zijn vrijheid wordt daar beknot. Hij kan niet zomaar op messenger, en als hij naar zijn thuis belt moet het in het beschaafd Nederlands; zodra ehij overschakelt in het dialect wordt de lijn verbroken want ... een tolk kan dan niet meer volgen! Blijkbaar dus in zekere mate afgeluisterd, en dat in een land dat ruikt naar weeelde.
Maar laat me terug gaan naar bovenstaande citaat, want deze verre vriend heeft me echt gelukkig gemaakt, misschien omdat hij me al die tijd toch maar niet vergeten was, en omdat ook hij heeft ervaren dat een vriendschap, ondanks tijd en afstand blijft 'bloeien'
Vertrouwen, het was het sleutelwoord toen ik dit blog startte; en het blijft een rode draad. Ik neem dan ook volgend citaat graag over. Ik blog uiteindelijk die dingen die voor mij en voor de lezer wellicht heel belangrijk kunnen zijn, al dan niet een leiddraad, een steuntje in de rug ... Dat is ons getuigenis in de wereld vandaag zodatkleine mensen weer mogen geloven in de ander en op de duur in die ANDER.
Heb vertrouwen in kleine dingen, want daarin ligt je kracht. Moeder Theresa
Haast alles in het leven is relatief tot voorbijgaand. Het is iets waarover ik al eerder wou schrijven, maar nu we recent werden geconfronteerd met technische problemen in ons eigen Seneniorenland moet ik er terug aan denken.
Velen hebben met ijver een stukje geschreven, een plaatje gemaakt of een powerpoint gepresenteerd of wat dan nog meer. En zie: één vingerknip en alles is weg! Het hoeft niet eens verdwenen te zijn, want wat je gisteren of eergisteren of zelfs verleden maand achterliet, daar had je je werk, je tijd en je energie ingestoken om het zo goed mogelijk te laten overkomen, om er in eerste instantie zelf deugd aan te beleven, en zie eens de dingen gepost zijn ze al aan het verbleken. Je kijkt soms raar op als er nog iemand reageert op een veel vroeger bericht, foto of pps.
Iets gelijkaardigs hebben we met het mailverkeer. Mensen, hoe veel mails moeten we dagelijks verwijderen die we zelf hebben verstuurd?! Waren ze dan niet allen even belangrijk? Misschien wel, anderen juist niet. Maar op dat moment was het een manier van contact houuden, met vrienden en familie, of zelfs met nobele onbekenden. Misschien was het gewoon een hiaat opvullen van eigen eenzaamheid en hunkering. Maar de meeste dingen, zeker als die mails niet professioneel bedoeld zijn, vliegen al gauw in de prullenmand, tenzij jij ook iemand bent die niets kan wegwerpen. We gaan het dan maar niet hebben over de mailing die we dagelijks ontvangen. Eén moment belangrijk, om dra al te vergeten. Of denken dat dit wel doorgestuurd moet worden aan deze of gene.
Twee voorbeelden van hoe onbelangrijk belangrijke dingen kunnen zijn. Hoe veel te meer dan de ervaringen in het echte leven. Opstaan en slapen gaan en weer verder gaan.
Of heel concreet zoals hier en nu: eergisteren nog reikhalzend uitzien naar de komst van onze nieuwe bisschop, naar de wijding van het nieuwe altaar hier in de kerk op onze parochie ... en een dag later liggen de teksten verkreukeld ergens op tafel... als die al werden meegenomen naar huis.
Helaas ging gisteren door de problemen op SN een unieke foto verloren rond dit mooie thema. Ondertussen toch een boek aanbevelen op deze regenachtige dag, dat ik zopas heb uitgelezen. Romantiek? Neen, veeleer een meeslepende thriller.
Christobel KENT EEN ITALIAANSE ZOMER.
Ja, sorry voor dit eerder onsamenhangend verhaal, maar wil her risico niet nemen dat nog maar een tekst verloren is gegaan.
Toen ik deze week op de radio hoorde rond water gezien de 'waterdag' en ik enkele verhalen hoorde hoe groot de tegenstelling is tussen wij die gewoon maar een kraan hoeven open te draaien om aan water te geraken, en dit in tegenstelling waar mensen soms kilometers moeten wandelen om water te halen, en dit nog veilig thuis te brengen - want hoe gauw is een ongelukje niet gebeurd, schoot me plots een belevenis te binnen tijdens een reis doorheen de woestijn. Men had ons aangesppoord zo veel mogelijk water mee te nemen. Ook de organisator zorgde voor genoeg bidons water voor in de bus tijdens de reis.
Terugkomend van een klooster temidden de woestijn was alle drinkwater op dat we met ons mee droegen. Gelukkig was er een gids, zegge en schrijve tien jaar oud, die ons te midden die uitgestrekte zandvlakte precies een waterput kon aanwijzen. Je zou er als toerist gewoon aan voorbij zijn geegaan. De jongen liet ons even alleen en kwam toen terug van heel ver met een emeer en een lang touw in de handen. Hij liet het touw naar beneden en haalde met zijn emmer water naar boven, zodat onze drinkbusssen terug gevuld konden worden. We waren die gast natuurlijk bijzonder dankbaar. Toen verdween hij weer ergens achter een zandheuvel. Zijn taak at erop, wij dankbaar en de lokale gids zal hemwel iets hebben toegestopt.
Wij moesten verder met onze bus, en dan zien we het gebeuren. Eens de jongen terug naar de volgende groep op stap is die hij van water zal voorzien, zien wij een oudere gast plots opduiken die blijkbaar de plaats waar de jongen zijn emmer had verborgen die emmer met zich meenemen, er mee een eind verder loopt om dan die zo ver mogelijk weg te werpen. Wij konden enkel maar toezien terwijl onze bus al wegreed, maar waren allen - en wellicht tot nu toe - zwaar aangedaan om wat die kleine was aangedaan. Water was voor hem zijn broodwinning, misschien moest hij er ook wel van leven in die hitte, en wat met zijn 'meester', en de toeristen die bij een put belandden waar geen materiaal voor handen is.
Wat doe je met een zaak waar een kind van een zigeuner de waarheid spreekt tegenover een zoon van een minister die het kind heeft misbruikt? Je kan die ministerszoon toch niet straffen, want er staat te veel op het spel voor zijn gezin, familie, zijn partij, zijn land misschien ... Neen, we zijn nog lang niet allen gelijk voor de wet! Ook al sprak het kind de waarheid!
Er wordt gezegd dat er aan de aan de andere kant van de wereld goud is.Dat weet ik niet! Maar ik weet wel dat er aan de andere kant van deze computer een persoon is die goud waard is! Lijm het op de muur van mensen die jouw respect of liefde verdienen.
Het ergert me soms wel als men het heeft over wat iemand 'waard is', want daarbij wordt meestal gedoeld op de rijkdom van zo iemand. Het gaat dan meestal over de som van iemands investeringen en bezittingen, zijn huizen en wagens, de vele en soms verre reizen: alleen de dingen die je kan zien en aanraken tellen dan mee zoals ook de grote garderobe die wisselt per seizoen, en zeker per jaar.
Immateriële zaken als het geluk of de pech die iemand in zijn leven had, de liefde die hij schonk of die voor hem werd gevoeld, of - wat op dit moment belangrijk was en is- wat hij nog te goed heeft aan genegenheid en affectie, spelen nooit een rol als waardemeter lijkt het wel. Ik voel me dan buiten het kringetje staan van hen die 'het gemaakt hebben'.
En mag ik dan toch even terug komen op wat eerder schreef rond de affectieve nood; want velen die voor de buitenwereld een etiket 'waard' worden opgeplakt, zijn juist deze mensen die vluchten bij dezen die wel dat immateriële in zich dragen, zelfs uitdragen.
Je hebt er geen idee van hoe gemakkelijk op vandaag gelogen wordt, en dan heb ik het niet over 'een leugentje om bestwil'. Velen komen er zo gemakkelijk mee weg, maar weten niet wat ze een ander aandoen.
Liefde is de weg naar geluk, maar die weg is soms zo smal dat wij onderweg wel moeten één worden om dat geluk te ervaren. Zo is liefde samen Zijn in het samenzijn, zeg maar samen-één-worden.
Ja vrienden, wat kan er heerlijker zijn en gelukkiger maken dan plots een telefoon te krijgen dat jouw ourders op bezoek komen, zeker als je dacht dat dit nu heel wat moeilijker - zoniet onmogelijk zou worden - nadat beiden een heel moeilijke winter met zware gezondheidsproblemen hebben doorgemaakt, waar één van hen zelfs bijna een eed had gedaan de wagen aan de kant te laten staan. Oké, die wagen zal voor nu nog wel bestuurd worden door zus lief, maar is alvast een mooi begin wat me vandaag heel dankbaar, zeg maar héél gelukkig maakt. Ik dank dan ook allen die voorbije maanden meegeleefd hebben, meegebeden hebben, zelfs diep geloofde in het sturen van engelen om zowel mij als hen bij te staan. De boodschap van die engel is waarheid geworden. Er zijn vele vormen van gebed. Laat me vandaag ondanks deze vastentijd een dankgebed richten, en dan mag er zeker een goed stuk taart bij!
Laat ons deze avond bidden voor de deken van Kortrijk die dood werd aangetroffen in het water na wekenlange ongerustheid over zijn plotse verdwijning. Moge God de Vader Hem ontvangen in Zijn Liefde die geen einde kent.
Ja dit is voor mij de samenvatting van alles wat ik hoorde en las op verschillende fora en chatsessies de afgelopen maanden. Het zijn deze woorden van één van die mensen die me hebben geraakt. Naast even plezier beleven in een instantdate, of na uren de datingsite af te lopen zonder één enkel resultaat, verlangt men uiteindelijk naar warmte, warmte en genegenheid die langer mag duren dan een nacht. Mensen zijn allen zo hartstochtelijk naar die éne ware relatie op zoek die mag blijven duren, en moeten het dus blijkbaar stellen met 'even warmte' te mogen ervaren. De redenen naar het waarom zullen zeer divers zijn om zich niet langer te binden aan die ene partner. Anderen zijn dan weer bang echt verliefd te worden en houden de boot af. Nog anderen zoeken enkel maar jong(er) en slank. Wat me sterk opvalt is dat vooral mannen nog noit zoveel tederheid hebben gezocht, zelfs bij een andere man. En dat heeft hoegenaamd niets meer met geaardheid te maken. Ligt dit aan normenvervaging, 'de nieuwe man' of toch aan een gebrek aan stabiele relaties. Of mag veel wat jaren verdrongen was nu zijn uitweg vinden bij een ander, een 'vreeemde man'. Ja, misschien is dit stukje anders dan de andere, maar laat ons niet om de werkelijkheid heen draaien. Pure esthetische lichamelijkheid kan echt mooi zijn maar daar ontbreekt vroeg of laat dat verlangen naar warmte.
Vasten beleven is met je hoofd (bewust) je hart alle kansen geven.
Klinkt veel gemakkelijker als je de dingen leest die je in deze tijd ontvangt via nieuwsbrieven, dagelijkse gedachten of mails dan de werkelijkheid van elke dagdagelijkse dag. En zelfs als je er bewust mee wil omgaan kunnen je goede bedoelingen al gedwarsboomd zijn door de houding van de ander of door je eigen slecht karakter.
Misschien is dit wel de betekenis van het kruis tegenkomen. Je hoeft niet altijd direct te denken aan lijden en dood als het woord kruis valt in deze veertigdagentijd. Mogen we juist dan mensen ontmoeten die ons willen ondersteunen, bemoedigen. Het kan gewoon de buurman zijn.
Spreek het vooral uit als je iets tegengaat. Dan pas kan je verder met je vasten, zonder die steen die op je hart en verstand gelegd werd. Want alleen kunnen we het niet. We zijn samen onderweg zoals op de tekening die me werd doorgemaild van Karin, mijn eerste blogvriendin waarvoor dank voor het gebruik hier.
Ja, vasten gaat om het hart zoals vriendschap en liefde. Om het met Clouseau te zeggen: "Het zit vanbinnen". De ene hand hoeft niet te weten wat de ander doet. Het is vanbinnen dat je wil veranderen, en daartoe is deze tijd je gegeven!
Het verwondelijke tot verbijsterende van kantoren is dat zoveel mensen zo een groot deeel van hun leven daarin door kunnen brengen en dan nog de overtuiging hebben dat hun tijd goed besteed is.
Het is iets dat inderdaad door velen in stilte gedacht of soms zelfs luid geopperd wordt door mensen die werken met hun handen, zij het in tuin of garage, want daar zijn resultaten zichtbaar. Want zeg nu zelf: wat doe je met filosofie en psychologie? Allemaal lucht! Misschien hebben jullie dat ook al mogen ervaren/gehoord. Moeilijker wordt het wanneer hand- en hardwerkende vaders zien dat hun zoon of dochter die richting ingaat waar hij of zij 'hun broek maar zullen verslijten' in dat kantoor. Dan komt toch vroeg of laat de bedenking, eens persoon in kwestie thuis komt met klachten zoals stress.
Jij stress? Van een ganse dag op je gat te zitten; je hebt niet eens iets gedaan. Kijk maar naar het werk van mijn handen! Ja, werken met de handen kan misschien meer voldoening geven voor velen, maar onze maatschappij is nu éénmaal zo geëvolueerd, want zelfs de 'handwerker' zit 's avonds voor zijn pc, al 'brengt het niets op' klinkt stem van vader nog lang na ...
De discussie over zwaar werk zullen we hier maar even laten rusten, want wie werkt hard, hangt meestal af van de persoon zelf, of hij nu handenarbeid doet of kantoorwerk.
Een echte relatie veronderstelt dat je niet alles van een ander weet en wilt weten. Al lijken op vandaag nogal velen te willen zoeken in het leven van een ander door het Googelen als je het op de man of vrouw niet durft te vragen. Menswaardig leven echter vraagt juist dat vertrouwen en respect voor de eigenheid en evenwaardigheid van de ander, ook al zou je iets van de ander via welke weg dan ook zijn te weten gekomen in deze geglobaliseerde wereld.
Toen Jezus, onder het kruis gebukt, op weg was naar Golgotha, wiste Veronica met een doek het zweet van zijn voorhoofd. Op zich was dat geen heldendaad. Maar velen weten maar al te goed wat het betekent: iemands haand vasthouden, erop toezien dat de zieke gemakkelijk ligt, zijn lippen bevochtigen, in stilte waken en bidden, een telefoontje plegen. Het zijn eenvoudigedaden die we voor een medemens kunnen doen. Toch zijn ze lang niet vanzelfsprekend.
Eergisteren kreeg ik de plotse aandrang een stuk Camembert te gaan eten en en dit met een goed glas rode Bordeauxwijn, eens iets anders dan de klassieke boterham in de avond, en dat allemaal door het lezen van dit boek!
OKTOBER 2010 - Peter Mayle, de bekende auteur van onder andere Een jaar in de Provence, ontkurkt met dit boek een winnend wijnmysterie. Danny Roth is een snelle jongen in Los Angeles met een van de mooiste collecties bordeauxwijnen van Amerika. Toch zint iets hem niet: niemand weet van zijn expertise als wijnkenner. Wanneer hij dit euvel besluit te verhelpen door een interview te geven aan de Los Angeles Times, heeft dat een onverwachte consequentie: zijn wijncollectie wordt op vernuftige wijze gestolen. Buiten zichzelf van woede eist Danny onmiddellijk de drie miljoen dollar die de wijn waard was van de verzekering. Sam Levitt, wijnkenner en voormalig handelaar in schimmige zaakjes, wordt door de verzekeringsmaatschappij ingeschakeld om de wijnroof te onderzoeken. Zijn onderzoek leidt hem naar de Bordeaux, waar hij de elegante Sophie als collega krijgt. Samen volgen ze het spoor van de daders door het prachtige wijngaarden van Frankrijk. Naast zijn non-fictieboeken schreef Peter Mayle ook enkele romans. Hij woont nu al 18 jaar in de Provence. Zijn kennis van Frankrijk -en niet te vergeten de Franse keuken en Franse wijn- komen samen in deze spannende roman., die lekker gemakkelijk wegleest. ‘Het Bordeaux Complot’ is uitgegeven als paperback met slappe kaft. Het telt 240 pagina’s (14x21,5 cm) en kost in de winkel € 17,99. ISBN: 978 90 475 1500 5. Uitgeverij: Van Holkema & Warendorf (Unieboek/Het Spectrum, Houten/Antwerpen.
Een gelukkig mens heeft het kind in zich bewaard. Goethe
Beste mensen, Ik zal niets afdoen van deze wijsheid maar telkens ik dit hoor krijg ik lachkriebles, want het doet me terugdenken aan mijn laatste jaar middelbaar waar een priester-leerkracht, wellicht enkel omdat het moest en hij het zo moeilijk over de lippen kreeg, ons probeerde voor te lichten. Toen we met zijn allen zaten te grinniken, een ingehouden lach over hoe hij alles probeerde zo goed mogelijk uit te leggen, sprak hij ons plots toe met de woorden van Goethe en zegde hij ons: 'Het is goed dat jullie het kind in jullie bewaren'. Maar dat had het tegenovergesteld effect en de klas bulderde het uit van het lachen. Ja, je zal maar over voortpanting en 'het kind in zich' bezig zijn. Gelukkig voor hem was hij gered door de bel.
Enkele dagen terug geraakte ik in gesprek met twee mensen die ik nooit eerder heb ontmoet. En je weet uit ervaring dat soms een kleinigheid aanleiding kan zijn om wat langer bij elkaar stil te staan. Zo zegde de één op een gegeven moment: "ja, we zijn al twintig jaar samen", waarop ik spontaan antwoordde: "mooi zo". Toen ik mijn eigen woorden hoorde vond ik dat maar mager, maar meteen vervolgde het koppel: "Ja simpel hoor, gewoon elkaar graag zien, en eerlijk zijn tegenover elkaar".
Wie ben ik om daar nog iets aan toe te voegen?! Inderdaad zo eenoudig kan het zijn.
Inderdaad, je vond me niet vandaag en de dag is weeral om. Niet dat er geen tijd was of zo, maar zoals bij velen onder jullie zijn er data die niet weg te branden zijn. Zo is dat ook voor mij het geval al moet ik terug gaan naar 1982, maar toen overleed mijn goede vriend aan beenderkanker, na anderhalf jaar ziekte. Hij zou zijn studies burgerlijk ingenieur beëinidigen en daarna in het huwelijksbootje stappen. Zo vele geluk was hem echter niet gegund. Maar hij is wel mogen omringd worden door zijn ouders en verloofde en zo heeft hij eht geluk gehad thuis te kunnen sterven. Elk jaar frappeert het me hoe écht oze vriendschap was, zomaar ... Luc, het ga je goed, heel goed!
Beste mensen, stop met 'ja' te zeggen en 'nee' te voelen. Het is de eerte stap naar verandering, een andere manier van reageren. Want iedereen heeft recht op tijd voor zichzelf, op plezier, op voldoening. Je mag aan jezelf denken, meer nog, sommigen MOETEN dit leren. Puur genieten en dit niet om een ander te behagen. En dat kan inderdaad heel onwennig klinken als je het altijd anders hebt gedaan alsof het zo moest zijn. Ergens werd ons aangeleerd als goede christen en eerlijke burger dat aan jezelf denken egoïstisch is; dat doe je gewoon niet. Akkoord altijd en alleen maar aan jezelf denken is niet wenselijk. Maar te weinig aan jezelf denken of niet aan jezelf denken is heel erg ongezond. Het kan tot burn-out of depressie lijden in het ergste geval, want je was gewoon het beste van jezelf aan de ander te geven. Een behoorlijke mate van zorg is dan ook onontbeerlijk en leidt je weg van een burn-out. Mijn tip voor deze week: begin alvast vaker eens NEEN te zeggen!
zonder water
