Berichten van 1 januari 2016 tot 31 december 2016

Soms zie je een kruispunt in uw leven al ver aankomen of creëer je het zelf. Andere dwingen zich af of je bent er niet bewust van. Soms zie je achteraf pas dat je op een kruispunt bent geweest omdat jouw leven een andere wending heeft genomen. Het leven zit vol van keuzes en verschillende wendingen. We maken constant beslissingen die invloed hebben op ons leven. Het is best belangrijk om te beseffen dat je altijd een keuze hebt. Het is voornaam om je dit te realiseren en om aandacht te besteden aan de keuze die jij maakt. Vergeet je hier aandacht aan te besteden, dan ben je in een mum van tijd op een ander spoor of een zijspoor dat een geheel andere bestemming heeft dan waar jij naar toe wilt. Zie je op een gegeven moment dat je een verkeerde weg bent ingeslagen op een kruispunt? Er is niets mis mee om je om te draaien en terug een andere weg te kiezen.

Always Be Positive.

Een vriendelijke uitspraak

is een korf vol honing,

zoet voor de ziel

en gezond voor het lichaam.

Goede vrienden,

Weliswaar nog veel uit te pakken, te wassen etcetera, maar toch terug veilig en wel thuis in het eigen nestje. BERLIJN was een beetje 'zien en sterven', zeker gezien de gevaarlijke omstandigheden waar we soms doorheen moesten met de al dan niet verwachte wolkbreuken, waar je soms niet eens de ruitenwisses voor je ogen zag, en op een autostrade helpt het niet even aan de kant te gaan staan. Ik dank dan ook mijn vriend-bestuuurder die me veilig heeft thuisgebracht, want ook voor hem meer dan gewone concentratie. Ik dank bij deze de mensen die onderweg 'een kaarske hebben ontstoken', of gebeden hebben voor een veilig thuiskomen.

Het was niet evident naar Berlijn af te reizen gezien de gezondheidstoestand van mijn vader, maar dagleijks contact maakte alles goed voor beide partijen.

Het kan jullie allemaal vreemd in de oren klinken dit verslag te beginnen, maar te weinig staan we er bij stil dat we goed en wel weer onder eigen dak kunnen gaan slapen.

En wat nu te schrijven over Berlijn? Twee redenen voor mij om er te gaan waarvan de eerste: ik wou de stad met zijn bezienswaardigheden en grote boulevard al zo lang zien. En dan komt plots de vraag van mijn vriend -ik hoor tot hier al bedenkenkingen maken bij het woord, maar het zij zo - We willden eens een echt concert meemaken van de BERLINER PHILHARMONIKER, en we hadden geluk met Oedipus dat er werd opgevoerd, in een zeer modern complex, met volledig orkest en tachtig koorleden. Hoe de zitplaatsen er grangschikt staan moet je echt eens Googelen, het lijkt op een moderne arena.

De dag voordien hadden we per toeval kunnen boeken voor het KONZERTHAUSERORCHESTER BERLIN, per toeval allemaal strijkers. De dame dirigeerde zowel als zingen. Ze had haar pupiter maar om te draaien. Dat gebouw gelijkt eerder op de klassieke zalen met immense grote kroonluchters.

En alsof het niet genoeg was konden we een gratis concert meepikken in een Evangelisch kerkje. Daar konden we eindelijk gratis parkeren met de invaliditeiteitskaart van mijn vriend, want parkeren in Berlijn kan je vergeten, en een nacht parkeren ondergronds kost algauw 50 euro.

Ben ik dan zo muzikaal aangelegd? Helemaal niet, maar eens proeven van al dat fraais doe je dan ook maar één maal in je leven. Natuurlijk hebben we de bezienswaardigheden gezien, en genoten van grote terrassen als die er al waren. Zijn het enkel Vlamingen die van terras naar terras kunnen trekken? Zijn het enkel Vlamingen die kunnen kiezen uit verschillende restaurants, want overal was er pizza te over, en moest je in het gatronomisch restaurant terecht voor de betere kost. Sorry, impressies van het moment, zoals de vele taxi's die er rondrijden, niet eens bestuurd door een echte Berliner, maar door mensen die zelf op hun gps moeten kijken als je vraagt naar een bestemming, hoe bekend ook.  Jammer dat gedenktekens die de geschiedenis uitmaken van die stad zo minimalistisch worden weergegeven, ik denk maar aan de plaats waar mensen hun leven riskeerden om van Oost nar West te vluchten. Je loopt het paaltje bijna omver. De grote gedenkstenen voor het joodse volk wordt ook met geen bord vermeld. En het gedenkteken voor de geëxecuteede homofiele medemens is enkel een glazen plaat langs de weg. Hoogbouw daarnetegen tiert er welig.

Dan voor de weinigen die mijn blog wel hebben gevolgd!

Maarten

Soms ondervind ik dat ik nog te braaf ben. Het is echt goed om in alle opzicht meer te durven. Braaf zijn, is je houden aan goede regels, maar vaak leggen we ons zelf te veel regels op. Hoe regelmatig had ik het niet voor van: had ik het maar gezegd.Gelukkig nu veel minder dan vroeger. Het gaat dan over zowel dingen van je hart en lever gooien, als van iemand een compliment geven die je op de openbare bus ziet zitten. Je houdt je in omdat je denkt dat het beter is het gewoon niet te zeggen, of: wat gaat die persoon zelf en de mensen rondom denken als ik hem/haar mijn compliment openbaar. Ook eens durven 'neen' zeggen. Veel mensen vinden het moeilijk om neen te zeggen. Echt durven en niet te braaf zijn. Als paard en ruiter te braaf zijn om te springen, hebben ze echt meer kans om op hun smikkel te gaan.

Wat onze handen ook aanraken
ze laten vingerafdrukken na op muren, meubels
deurknoppen, boeken.

Maar ook ons hart kan een hartafdruk nalaten,
hartafdrukken van begrip en liefde,
van vriendelijkheid en echte zorg voor elkaar.
Mijn hart kan een eenzame buur raken
of een vriend in nood.

Ga elke dag op pad om hartafdrukken na te laten,
en als iemand zou zeggen:
“ik voelde je aanraking” ,dan weet je
dat je die persoon met jouw liefde wist te raken.

Ik bied jullie mijn hand en hart in vriendschap
zodat je in tijden van nood
weet dat ik er altijd zal zijn.
En wanneer hand- en hartafdrukken naar jou terug komen,
dan weet je wie je vrienden zijn voor het leven.

We zijn vaak zo kritisch voor onszelf waardoor we vergeten te genieten; we streven steeds naar meer en beter waardoor veel moois aan ons voorbij gaat. Je hoeft helemaal niet altijd maar anders en beter, je hoeft niet altijd maar meer...
Maak je leven een stuk mooier, lach veel en geniet van de kleine, simpele dingen...

Men zegt dat spijt te laat komt, maar ik zie dit anders. Het is trouwens beter om spijt te hebben van iets dat je wél hebt gedaan, dan spijt van iets dat je niét hebt gedaan. De pijn van iets dat niét gebeurd is, de spijt van kansen die zijn blijven liggen, gemiste momenten en te voorzichtige keuzes blijft langer hangen dan een foute keuze, beslissing of uitspraak. Uit fouten leer je, en spijt zet aan tot actie en kan dus leiden naar nieuwe successen. In het geval dat je oprecht spijt hebt voor iets, maar je krijgt daar niet direct of nooit excuses aanvaard voor. Zelfs dan blijft spijt iets dat nooit te laat komt, want voor de persoon in kwestie is het pas spijtig als hij/zij zich niet zou spijten voor wat hij eventueel verkeerd zou hebben gedaan.

Iedereen een dag om geen spijt van te hebben!

Waar blijf je soms je inspiratie halen? Inspiratie laat zich moeilijk afdwingen. Goede ideeën liggen niet altijd voor het rapen. Is het je weleens opgevallen dat je de beste ideeën krijgt wanneer je onder de douche staat of wanneer je heerlijk op een stralend wit strand zit. Inspiratie en creativiteit zijn volkomen natuurlijk. Goede ideeën zijn niet schaars. Wat wij schaars hebben gemaakt zijn de omstandigheden waarin goede ideeën naar boven komen drijven. We belemmeren vaak onze creativiteit, door ons druk te maken over de dagelijkse beslommeringen.Door gespannen te zijn, door ons denken te beperken, door slecht te slapen, weinig tijd voor ons zelf te nemen en ga zo maar door. Inspiratie is zo gevonden, mits je weet hoe je het kunt oproepen. Iedereen een inspiratievolle woensdag.

Een tijd terug heb ik geblogd over een jongen die een leven lang gepest werd. Je kan het lezen onder 'het jongetje'. Ik kon geen betere aansluiting vinden die duidelijk weergeeft tot wat pesten kan leiden met u het boek met bovenstaande titel aan te bevelen.

Zonder gezicht van Stefan Ahnhem is een bloedstollende thriller over de gruwelijke effecten van pesten en buitensluiting, en over de ultieme wraak. Het is het eerste deel in een serie met Fabian Risk in de hoofdrol. In Zonder gezicht krijgt de eigenzinnige rechercheur Fabian Risk te maken met de moord op twee van zijn oud-klasgenoten. Hij vermoedt een link met het verleden. Terwijl de politie dieper in de zaak duikt, realiseert Risk zich dat ze te maken hebben met een moordenaar die gevaarlijker is dan ze ooit hadden bedacht. Het onwaarschijnlijk spannende verhaal van deze auteur, die ook scenarist was van de Wallander tv-serie, neemt de lezer mee door een verwarrend en beangstigend labyrint, waarin plichtsbesef en persoonlijke relationele problemen strak met elkaar verweven zijn. Een veelbelovend eerste deel in een thrillerreeks rond Fabian Risk.

Accepteer de ups en downs van je leven. Je kunt nog zo gelukkig of succesvol zijn, ieder leven kent ups en downs. Accepteer dat het leven soms ook gewoon wat minder kan lopen, en bereid je voor op betere tijden. Zonder ups and downs, ben je eigenlijk virtueel dood. Het leven verloopt in een golfbeweging. Juist als je denkt dat alles op rolletjes loopt, dient zich een uitdaging aan dat je leven weer een beetje in de war schopt. Door je ups en downs te herkennen, sta je steviger in je schoenen in moeilijke tijden. Je leert de goede periodes beter uit te smeren en zo de ‘scherpe randjes’ van de mindere periodes af te halen. Iedereen een 'UP'-dag!

Als je wil, word je er op een gegeven moment een kanjer in om bij een tegenslag, een slag tegen te geven en dus terug te slaan met iets positiefs. Ieder nadeel heeft zijn voordeel. Door in tegenslagen direct op zoek te gaan naar de positieve kanten van de gebeurtenis kan het dragelijker voor je worden. Doe je best om iets positiefs te zien. Wie gelooft dat alles met een reden gebeurt doorstaat tegenslagen doorgaans beter dan mensen die geloven dat het leven is gebaseerd op toeval. Als niets toeval is betekent het namelijk dat deze gebeurtenis jou overkomt om je te laten groeien, om je een sterker mens te maken. Dit besef geeft hoop en steun.

LAAT DE ZON WEER BINNEN

Het hoeft zeker niet altijd geld te kosten om attentvol te zijn, maar het maakt wel een ontzettend waardevol verschil. Je kan echt luisteren naar mensen. Door actief te luisteren naar wat mensen je vertellen kun je een heel attent persoon worden. Luister en onthoud wat de mensen om je heen meemaken, waar ze mee bezig zijn en waar ze het moeilijk mee hebben. Dit zijn zaken waar je later op terug kunt komen. Attente mensen worden zeer op prijs gesteld. Het voelt toch fijn als iemand aan je denkt. Als je een attent persoon in je omgeving hebt, weet je hoe erg je het waardeert als die persoon aandacht voor je heeft. Iedereen een zeer attentvolle dag. Geniet van alle attentie en wees ook zelf lekker fijn attent.

Ik wens dat iedereen zelf een 'valkuil' was, om zo slim te zijn over alle 'valkuilen' en struikelblokken in het leven te kunnen vliegen. Er zijn heel wat valkuilen in het leven die we moeten leren herkennen. Valkuilen zijn diepgewortelde overtuigingen over onszelf en de wereld, die we ons eerder in ons bestaan eigen maken. Valkuilen zijn levenslange patronen. Ze zijn soms diep ingesleten en moeilijk te veranderen. Maar wat moeilijk is, wil niet zeggen dat het onmogelijk is. Een valkuil veranderen betekent, voortdurende confrontatie met jezelf. Je spoort ze op, herkent ze en pakt ze ten gronde aan. Net zolang tot ze hun greep op je verliezen.

Iedereen een dag zonder valkuilen gewenst!

Waarom nog opgeven als de eindstreep al in zicht is? Het kan je toch overkomen. De laatste loodjes wegen het zwaarst of een opstapeling van tegenslagen vermoeien je dusdanig dat je zelfs bij het bijna bereiken van je doel, de handdoek in de ring gooit. Opgeven is echter geen optie. Je gaat gewoon door. Ook al zijn de laatste stappen wat trager. Het is wellicht makkelijker als er naast de lijn enorm gesupporterd wordt en als je weet dat op de finish er een hoop mensen staan die jou toejuichen voor jouw geweldige prestatie met het behalen van de eindstreep. Zelfs zonder al die entourage, geklap en gejuich, kan je de eindstreep van je doel behalen. De echt juiste motivatie komt diep vanuit jezelf, ook al kom je wat trager over eindstreep.

Bijgeloof! Het is al een uitdaging om te geloven in jezelf. Moeten we dan nog bijgelovig zijn? Ren jij de andere kant van de straat op als je een zwarte kat ziet? Heb je weleens een spiegel gebroken en je toen heel vreselijk gevoeld omdat er zeven jaren aan ongeluk voor de boeg stonden? Bijgeloof kan je maar beter overwinnen door te leren waar ze vandaan komen. Bijvoorbeeld dat je ongeluk zult krijgen als je onder een ladder doorloopt, komt voort uit de gedachte dat het gevaarlijk is om rond te lopen op plekken waar het risico op vallend gereedschap groot is. Hoe meer je bijgeloven ontrafelt, hoe sneller je zult inzien dat ze niet op de realiteit gestoeld zijn. Hoe leuk het ook kan zijn om erin te geloven. Iedereen een realistische super maar niet bijgelovige topweek gewenst!

Mensen, dit is een waar gebeurd verhaal. Verleden week vrijdag reed ik met een jonge man van vijfenveertig jaar die lijdt aan de ziekte van Parkinson naar een ziekenhuis te Brussel om zijn hart te laten controleren. Alles verliep vlot en hij was gerust gesteld toen hij de resultaten te horen kreeg. Nu we dan toch te Brussel waren voegden we het aangename toe aan het nuttige, en zo trakteerden we ons op een betere koffie in een nog veel betere caferia.

Je moet weten dat de man in kwestie om de haverklap een pilletje moet innemen, anders verkrampt hij volledig. Het potje staat dan ook altijd in zijn buurt. Na die chique koffie lieten we ons verwennen in een sfeercafé bij een lekker bruintje. Ongezien hoe leeg Brusel was!

Bij het terugrijden naar huis vraag ik Alex, een fictieve naam die ik even gebruik, of hij nog medicatie genoeg bij zich heeft. Hij antwoord bevestigend maar begint ovral in de wagen te zoeken waar zijn pillen normaal liggen. Hij begint later in de zakken van zijn jas te tasten, maar niets te vinden. Bij de eerste halte op de snelweg gaan wij aan de kant, keren alles onderste boven, maar beseffen al gauw dat hij dat potje moet hebben laten staan op één of ander tafeltje.

Hij is gelukkig zo alert te denken aan een apotheek van wacht. Want ook thuis ligt er niets meer en hij kan de nacht niet doorkomen zonder medicatie. Hij had nl. alle medicatie meegenomen gezien de lange tocht. Ja, hij rijdt ondanks alles zelf met de wagen, en zeer goed ook!

Dus tijdens de rit naar huis probeer ik mijn buren te bellen en hen te vragen uit te zoeken naar het telefoonnummer van de apotheek van wacht. Ik krijg algauw antwoord en Alex beltde apotheker op met de vraag de gewenste medicatie klaar te zetten. Oef, probleem opgelost...

Dacht je maar, want niet ver van de apotheek erkrampt Alex. Hij geeft me het nodige geld, en ik stap  de apotheek binnen. De medicatie ligt klaar, maar de apotheker wil het identitetsbewijs van Alex. Ik dus terug naar de wagen, ook om geld de halen, want de apotheker wil het volledige bedrag, daar waar Alex normaal een verminderd tarief moet betalen. Ik overhandig de apotheker de identiteitskaart en de gevragde 55 euro. Maar de apotheker zegt dat hij nog 90 cent te kort komt. Ik schiet vlug in mijn zakken waar ik nog 30 eurocent vind, maar dat is niet voldoende voor die apotheker.

Wanneer ik mijn hoofd laat zien, strompelt Alex naar binnen en betaalt met zijn bankkaart. Hij valt bijna ter plaatse neer... Maar de apotheker is tevreden en geeft hem de medicatie, niet alvorens hij hem dringend heeft gevraagd een voorschrift na te brengen...

KAN JE ALS APOTHEKER EEN MENS LATEN LIGGEN OMWILLE VAN 60 EUROCENT???!!!!

Het droeg al vroeg een brilletje en reeds in het eerste leerjaar mocht het niet zwemmen noch touw klimmen. Maar het haalde altijd heel goede punten, en zijn naam verscheen elk trimester in de plaatselijke krant waar de besten van de klas werden vernoemd. Het kon vooral goed schrijven, en omdat hij goed was in taal werd hij bij de overgang naar 'de grote school' door paters naar een itnernaat gestuurd.

Al vlug liep het verkeerd, want de klasgenootjes hadden al gauw door dat het jongetje van twaalf niet aan voetbal deed, niet eens een goede speler was. Daarbij kwam dat naast het dragen van een bril, het jongetje ook een hazenlip had. Daarbovenop mocht hij ook niet zwemmen van leerkrachten en directie. Enkel zij en zijn ouders wisten waarom. De andere kinderen leken gewoon stom verbaasd toen het jongetje af en toe op de grond viel, in zijn broek plaste en stuiptrekkingen kreeg.

Toen de anderen op woensdagnamiddag gingen spelen of wandelen, had een pater-leraar hem en een ander uitgekozen om het jeugdclubhuis, gelinkt aan die grote school, schoon te maken. Sorteren van flesjes, hier de frisdranken, daar het bier. Sigarettepeuken opruiemen en dan het lokaal vegen.

Op een dag dacht het jongetje dat hij tot de geliefde leerling behoorde van die pater. Hij werd nl. naar zijn kamer geroepen, en niet bewust wat er gebeurde, werd daar zijn beginnend baardje geschoren. Toen hij echter terug naar buiten kwam stonden de jongens in een 'erehaag' hem op te wachten ... waar hij natuurlijk werd uitelachen. Een medeleerkracht, ook een pater, leek in het complot te zitten, want die had ervoor gezorgd dat alle kinderen aan de trap stonden toen het jongetje naar beneden kwam.

Zo werd alles nog versterkt; en zo gebeurdehet toen het jongetje aan tafel wou gaan, hij zijn mes, vork en lepen, verpakt in een witte servet, niet meer terugvond. Een andere keer vond hij zijn lepel geplooid, een andere keer vond hij zijn vork gekraakt...

De schoolresultaten daalden. Het jongetje was gestart in de Latijns-Griekse afdeling. Toen zijn ouders beseften dat het genoeg was geweest, kon het jongetje dat ondertussen vijftien jaar was geworden, slechts aansluiten bij de economische richting in een nieuwe school waar hij dagelijks naar huis kon. Maar deze overgang bracht een achterstand mee...

Het jongetje werd een jonge man, heeft nooit een meisje leren kennen, ook geen jongen als vriendje. Maar hij wist wat hij in zijn mars had en heeft dan ook gevochten voor een loopbaan waar sommigen jaloers om werden. Maar achter het bureau zit nog steeds dat jongetje, getekend door zo veel wat hem is aangedaan en nog wordt aangedaan, want niemand heeft het jongetje tot op heden begrepen. Hij was en blijft de speelbal, levenslang gepest... Was dit het misschien? PESTEN?!!!

Twee hanen traden in een ring
en kampten daar voor eigen rekening.

De haan die het minste doortrapt
zijn sporen hanteerde, heeft de strijd
verloren en streek de vlag,
de andere won.

En hij die overwonnen had
begon van de daken koning te kraaien
en sloeg in triomfantelijk gebaar
zijn vleugels klapperend op elkaar.

Nooit zag men daar een haan
zo'n poeha maken:
hij trok de aandacht van een adelaar.

Een al te grote held loopt groot gevaar.

“Wat een kroost", lachte moeder eend,
trots als een pauw, terwijl rondom haar
de donzige, mooie eendjes trippelden.

"Maar jij, lelijk ding, jij hoort er niet bij",
kwaakte ze dan naar een klein, lelijk eendje
dat niets vermoedend bij de anderen waggelde.
"Bah, lelijk prutsding", grienden nu ook
broertjes en zusjes;
en alsof het nog niet genoeg was
stookte buurvrouw Mie Moeial:
"Uit welk nest komt dat jong!"

Bevend van schrik en verdriet
kroop het lelijke eendje eerst
ver weg in een hoekje,
maar waggelde dan doodeenzaam
de wijde wereld in.

Geen enkel dier gaf het wat moed,
allen riepen:"Wat lelijk, lelijk toch!"

Het lelijke eendje wenste al dat het verging,
maar ook dat gebeurde niet.
Het sleepte zich eenzaam door de dagen
tot het op een dag hagelwitte veren kreeg
en het geen eend...
maar een statige zwaan werd.
Toen de andere dieren dat bemerkten
bogen zij beschaamd hun kop.

Er was eens iemand

die een bundel verhaaltjes bijeenzocht.

Hij rangschikte ze strikt per thema
en voorzag ze van eigen commentaar.

Wie ze zó lazen, voelden zich bekocht
en dachten:
goed dat hij ze bijeenzocht,
maar we vinden het wel niet fijn
dat hij elk mooi verhaal
niet echt zichzelf liet zijn...

Toen gingen ze zelf aan het vertellen
en, hoe dwaas het ook mag lijken,
aan het eind van elk verhaal
moest steeds hun 'moraal' staan prijken.

Jos Gregoire

Iedereen kent wellicht het spreekwoord: "De trein is altijd een beetje reizen". Ik moet zeggen dat ik de laatste jaren er serieus tegen opzie een trein te nemen, al kan ik zelfde zeggen van de Lijn.

En gisteren had ik het dus weer 'zweten'. Pas twintig kilometer van mijn deur kon ik reeds een half uur wachten. Ik treinde richting Antwerpen met eindbestemming Sint-Niklaaas. Op een gegeven moment, nadat mensen in- en uitgestapt zijn op een loocatie die ik niet kende, bleef de trein echter staan. Iedereen keek om zich heen, maar er werd maar weinig gesproken tot ... de melding kwam: "Er is een probleem met de sluiting van de deuren". Ja, daar zit je dan letterlijk, niet wetend hoe lang je daar zit te wachten. Een dame die naast me zat moest op een communiefeest zijn en had nog een aansluiting nodig. Hoe langer we zaten te wachten op informatie, hoe meer voor haar de tijd verstreek en was ze zch bewust dat ze veel te laat zou komen op het feest. Zelf had ik het voordeel dat een vriend me zou opwachten, maar wanneer? Eindelijk kwam een mededeling met 'vertraging loopt op tot twintig minuten'. Voor die eerste maal dat het eigenlijk zomer was, zaten we daar, haast op elkaar gepakt.

Ik heb me tot de dame gewend eens de trein terug vertrokken was en haar ht voorstel gedaan dat ze met ons kon meerijden. Ze wilde het aanbod niet aanvaarden, maar toen ze in Sint-Niklaas moest vaststellen dat ze nog driekwartier moest wachten, noemde ze ons beiden 'engelbewaarders'. We hebben haar graag tot aan de deur van haar feestende familie afgezet. Want ik weet zelf maar al te goed wat het is een trein te missen....

Dit is slechts één van de vele anekdotes die ik heb beleefd en het treinen verre van 'een beetje reizen was'.

Dit is en boek dat ik bijzonder graag heb gelezen, dan ook vijf sterrern waardig . Een nieuwe Jack the Ripper is opgestaan! Sterk aanbovolen, of het nu op een regendag is of op een terras in de zon! wanneer je eenmaal begint is er geen stoppen meer mogelijk. Maar ik moest wel stoppen toen de trein stopte!

In al zijn jaren bij de politie is inspecteur Jack Pendragon nog nooit geconfronteerd met zo'n gruwelijke reeks moorden. De lichamen van de slachtoffers zijn op verschrikkelijke wijze verminkt en vervolgens zo gepositioneerd dat ze verwijzen naar werken van beroemde surrealistische schilders. Om de zaken nog ingewikkelder te maken, lijkt er een verband te zijn tussen deze moorden en een serie onopgeloste moorden in Londen in 1880, namelijk die van Jack the Ripper.

Pendragon is vastbesloten de zaak op te lossen, maar zijn tegenstander is niet alleen gevaarlijk, hij is ook bijzonder intelligent en laat geen spoor achter. Een bloedstollende race tegen de klok begint…

Kerstmis stond voor de deur en de metten
moesten gezongen worden. Helaas!
De koster was ziek en daardoor ze de pastoor de dienst moeten afgelasten.
De nacht ervoor kreeg Jan Onraet, een analfabeet die geen noot muziek kende in een droom een visioen van Onze Lieve Vrouw die hem zei: "Sta op, ga naar de pastoor en zeg hem dat jij de dienst zal zingen!"
Jan werd wakker maar dacht dat hij slechts gedroomd had: hij kon immers lezennoch schrijven en kende bovendien geen noot muziek. Daarom ging hij gauw weerslapen.
Onze Lieve Vrouw verscheen echter een tweede keer en zei: "Jan, sta op en kijk onder jouw hoofdkussen. Neem dat boek en ga er mee naar de pastoor. Met dit boek kan je het wel!"

Jan nam het boek, ging naar de pastoor en zong foutloos de Metten.
Hij schijnt daarna nog vele jaren in dienst te zijn geweest.

ALLE LEGENDEN DIE HIER IN HET KLEIN ZIJN AFGEBEELD

VIND JE GEBEELDHOUWD BIJ DE INGANG VAN HET ROSARIUM.

Toen de kapel helemaal opgetrokken was ging een afvaardiging van de notabelen naar het bisschoppelijk paleis in Doornik om aan de bisschop te vragen om de kapel in te wijden.
Op weg-'naar verluidt heeft dit gebeuren plaats gehad zeer dicht bij mijn ouderlijke thuis' - naar de bisschop, ontmoetten ze een vrome vrouw die zei: "Het is niet nodig om d'e bisschop te vragen uw kapel te wijden. Zij is immers al gewijd door Onze Lieve Vrouw zelf."
Toen de vrouw enige twijfelende gezichten zag, ging ze verder: "Omdat u zou geloven wat ik u vertel, zal ik een teken geven. Keer terug, u zal er een rode, zijden draad vinden gespannen rondom de kapel. De plaats binnen de draad is gewijd..."
Ogenblikkelijk keerde men terug. Rondom de kerk vonden ze een rode, zijden draad. En die draad kende begin noch einde.
En, vertelt de legende verder, die rode, zijden draad had een bijzondere genezingskracht. Zieken kregen er een stukje van mee, maar de draad verminderde nooit.
Helaas raakte die rode draad verloren in de loop der tijden.
Vandaag de dag wijdt de pastoor de rode draad, die nog altijd door de pelgrims meegenomen wordt naar huis.

Hierbij laat ik jullie delen in de eerste legende van Dadizele,

of hoe Maria tot ons is verschenen.

Heel lang geleden, woonde er te Dadizele een rijk en vroom man.
Zijn rijke veestapel telde ondermeer twee prachtige pikzwarte ossen. En juist die twee ossen leken op zekere morgen spoorloos...
Hoe de landbouwer en zijn knechten ook de omgeving afzochten, van de ossen vonden ze niet één spoor. Het nieuws kwam ook een kluizenaar ter ore. De brave man besloot tot Maria te bidden, die een heel bijzondere plaats in het leven van de kluizenaar bekleedde.
En toen gebeurde het. Maria verscheen in een visioen en zei: "Ga naar de meester van de boerderij en vertel hem dat hij nooit meer zijn twee zwarte ossen zal terugvinden. Maar... vraag hem naar het elzenbos te gaan. Aan de rand van het bos zal hij twee sneeuwwitte ossen vinden. Die zijn voor hem. Vraag de meester ook op die plaats een kapel te bouwen, die aan Onze Lieve Vrouw moet worden toegewijd. Zeg hem dan dat Onze Lieve Vrouw dit alles gevraagd heeft."
De kluizenaar bracht de boodschap over. Men ging naar het elzenbos en daar stonden twee sneeuwwitte ossen... Diezelfde dag nog begon de landbouwer met de plannen om er aan de rand van het bos een kapel op te trekken. Toen de kapel klaar was, kwamen er mensen van heinde en ver naar de kapel om er tot Maria te bidden.