Berichten van 1 januari 2016 tot 31 december 2016

OMGEKOMEN

Wie zijn medemens kleineert,

heeft geen verstand,

iemand met inzicht zwijgt.

Just another one of my obsessions.
You don't want to be a special toy.
I never be the one to hurt you.
Just another little indiscretion.
Another game that you want to try.
You can never be unfaithful. If you gotta love somebody.
Don't be afraid! My Dear.
Nobody hurts you, like every other Man or Woman

Dwalen door het land van de eenzaamheid,

op zoek naar mezelf in zwijgzaamheid.

Dwalen door melancholie.

Samen maar steeds alleen.

Stel dat ik samen met jou wil leven,

en een ander in de steek laat?

Zou er dan een toekomst zijn?

Op een dag zei de wind tegen de zon: “ik ben sterker dan jij.” En hij blies zichzelf op van trots.
“Ik heb geen kracht nodig,” zei de zon. “Vriendelijkheid wint het van sterk zijn.”

“Laten we dat eens uitproberen.
Kijk, daar loopt een meisje op de weg.
Wie haar jas kan uittrekken is de winnaar”.
“Goed, begin jij maar,” zei de zon en verdween achter een wolk. De wind blies en blies…

Hij probeerde de jas van de rug van het meisje te blazen. Ze begon te huiveren van de koude sterke wind en knoopte haar jas goed dicht. De wind werd boos en blies nog harder. Het meisje werd bang en ze trok haar jas nog steviger om haar heen.

De zon kwam achter de wolk vandaan en zag dat het meisje bibberde van de kou. De zon lachte haar vriendelijk toe en gaf haar warmte.
Het meisje maakt haar jas weer los.
Ze werd zo lekker warm van de zonnestralen
dat ze begon te lachen en haar jas uitdeed.
Zo won de zon de wedstrijd…

ZO GING HET OOK IN HET HUWELIJKSLEVEN VAN MIJN OUDERS WELLICHT die ook hun portie leed hebben gekend.

ZIJ ZIJN VANDAAG 62 JAAR GETROUWD !

PROFICIAT EN DANK!

God, zo vaak bidden wij
dat hongerigen te eten krijgen,
terwijl wij onze tweede vakantie boeken.

Zo vaak bidden wij
dat dorstigen te drinken hebben
terwijl wij onze tweede auto wassen.

Zo vaak bidden wij
dat asielzoekers onderdak krijgen,
terwijl wij ons tweede huisje behangen.

Zo vaak bidden wij om rechtvaardigheid
terwijl wij onze handelsbelangen veilig stellen.

Zo vaak bidden wij om vrede
terwijl wij naar een film vol geweld
op de televisie zitten te kijken.

Zo vaak bidden wij met holle woorden,
met lege harten, met onze ellebogen,
in plaats met onze handen, handen die delen.

Zo loopt de jeugd momenteel rond ...

Er was eens een groot leerling die naar God ging, hij verlangde onderwezen te worden in de waarheid. Deze arme God zei: "Vriend, het is zo warm vandaag, haal asjeblieft een glas water voor me."
De discipel ging naar buiten en klopte aan de deur van het eerste het beste huis dat hij zag. Een schone jonge vrouw opende de deur.
De discipel kreeg haar lief, zij trouwden en kregen een aantal kinderen.
Op een dag begon het te regenen en het bleef regenen, regenen, regenen - de stromen zwollen, de straten stonden vol water,
de huizen werden weggespoeld. De discipel klampte zich aan zijn vrouw vast, de kinderen op zijn schouders meedragend
en toen hij weggesleurd werd, riep hij uit: "Heer, red me!"
De Heer antwoordde: "Waar is dat glas water waar ik om vroeg?"

Naar: J. KRISHNAMURTI. Laat het verleden los.
Mirananda, Wassenaar. 1977, p. 72.

LIEVE MEDEBLOGGERS VOOR DE VELE WENSEN DIE IK MOCHT ONTVANGEN TER GELEGENHEID VAN MIJN VERJAARDAG. HET WEER ZAT MEE. DE INTIEME VRIENDEN ZATEN MEE AAN TAFEL BUITEN OP EEN HEERLIJK TERRAS VOL BLOEMEN. HET DRIEGANGENMENU WAS VAN UITSTEKENDE KWALITEIT EN ER WAS GENOEG, WANT ER WERD DRIE MAAL GEVRAAGD OF ER NOG IETS NODIG WAS. DE WIJN WERD GEKOZEN DOOR EEN KENNER DIE DE FLES DAN OOK OP ZIJN REKENING NAM. ALLES OVERGOTEN DOOR EEN STRALENDE ZON EN DE TROUW VAN VRIENDEN ... IK TREUR NIET OM HET GETAL....

DEZE FOTO KON IK DAN OOK NIET LATEN LIGGEN, WANT KAN MAAR VOOR DIE ENE KEER.

MAARTEN

Kijk eens goed... Heerlijk!

OOK AL SCHIJNT DE ZON TE WEINIG

NAAR ONS MENSELIJK AANVOELEN

DEZE ZON SCHIJNT ALTIIJD.

Wellicht kent ieder van jullie wel dit gevoel; hoe goed ook bedoeld, wat je deed voor één of ander familielid, gezien of niet, het wordt telkens verkeerd geïnterpreteerd. En dat kan heel lastig worden tot zeer pijnlijk. Dan begin je te twijfelen aan jezelf. Maar diep van binnen weet je dat er maar één oorzaak is, en dat is jaloersheid. Maar waarom toch in Gods naam?  Het ene gezin heeft zelf nog kleine kinderen of kleinkinderen. Een ander woont ver van de ouders, nog een ander is niet handig. Maar het mag nooit een excuus zijn niet langer bij elkaar over de vloer te komen. Elk heeft izjn eigen gaven en talenten om dat gezin in zijn verscheidenheid tot één mooi geheel te maken en te bewaren. Waarom dan die pinlijke naijver? Of is er geld mee gemoeid en heb ik daardoor een deel van het antwoord gegeven?

Het programma 'Het familiediner' kwam heus niet zomaar uit de lucht vallen, en hoe blij zou ik zijn als dit de laatste redplank is om toch weer die losse eindjes aan elkaar te krijgen, want velen weten al lang niet weer waarom ze kwaad of afgunstig zijn...

Zomaar uit het niets ontmoet ik een persoon,
ik voel gelijk, dit is anders dan gewoon.
Een wildvreemde daar midden op mijn weg,
die zonder dat ik woorden spreek weet wat ik zeg.

Er lijkt gelijk een soort band te zijn,
heel vreemd maar toch voelt het wel fijn.
Eigenlijk is het best wel raar,
ik twijfel zelfs, is dit wel waar.

Te vaak ben ik de fout in gegaan,
te snel heb ik mijn hart open gedaan.
Omdat ik dacht een vriendschap te zien,
vaak een grote teleurstelling achteraf gezien.

Maar dit keer lijkt het anders te zijn,
vanaf het begin qua gevoel samen meteen op één lijn.
Net of je in een soort van spiegel kijkt,
omdat diegene zoveel op je lijkt.

Het ijs is dan zo gebroken,
en wordt er vrij en open gesproken.
De diepste gevoelens komen dan vrij,
het vertrouwen is goed en maakt me heel blij.

Zo fijn om iemand te kunnen vertrouwen,
en samen een oprechte vriendschap op te bouwen.
Een vreemde maar toch zo vertrouwd zo snel,
het bewijs… echte vrienden/vriendinnen bestaan dus wel!

Wat mij steeds opvalt in veel discussies en beschouwingen: het lijkt wel of mensen niet met God en niet zonder Hem kunnen. Ik hoor mensen over relatieproblemen wel eens verzuchten: Die twee kunnen niet met elkaar, maar ook niet zonder elkaar. En zo hebben veel mensen naar mijn idee een relatie met God. Daarom wordt er heel wat afgepraat, gestreden, gediscussieerd, geschreven, gedicht, over God. Heel fascinerend en uitermate boeiend.

En God zwijgt, blijft wie hij is. Een werkelijkheid niet te vatten, niet te begrijpen, niet te objectiveren. Maar wel om te verhalen. Is het daarom, dat juist die mensen die schrijver en dichter zijn vaak iets met God hebben. Wij lezen toch bij de Proloog van Johannes. In den beginne was het Woord.

Het wordt vakantie en is er tijd om te ontspannen en even uit de drukte en stress te stappen. Laat het de komende weken ook stil worden in uzelf en laat God aan het woord komen. U zult ontdekken, nog nooit zo’n fijne vakantie te hebben gehad.

Ik vond een beetje God in Lourdes, waar de hemel de aarde raakt. Terug naar de bron,hier letterlijk het bronwater van de grot waar miljoenen mensen zich reeds hebben aan gelaafd.

Engelen van mensen,

zij blijven onopvallend

maar zijn er op het juiste ogenblik

met heilzame stilte

met luisterende aandacht

met de gepaste vraag

met oog voor het nodige

met een schitterend idee

met hande uit de mouwen

met een troostend woord

met warme melk en honing

met de waarborg van vriendschap.

Zo een engelen bestaan nog.

Je vindt ze heel zeker te Lourdes,

maar ook dichter bij huis...

In lmijn kinderjaren, toen er nog aardappelen met de hand gerooid werden bij ons thuis, mochten we in de verse aarde spelen eens het werk erop zat. En plots botsten mijn kleine vingers op iets hards. Het was een gouden ring. Vlug naar mijn ouders die de insigne van de ring herkenden en direct wisten dat deze had toebehoord aan de vorige bewoners van het huis, die helaas al overleden waren. Wat er met die ring is gebeurd ... even navragen als ik nog eens naar huis ga, maar tegen dan ben ik wellicht weer vergeten.

Zo, dat was een echt gebeurd tussendoortje.

Eén van de voor mij aangrijpendste gebeurtenissen op zo een bedevaart, en dit naast de Internationale Mis in de ondergrondse basiliek, is de kruisweg in open lucht met zijn meer dan levensgrote beelden. Omdat beelden meer zeggen dan vele woorden, hier een paar opmerkelijke foto's. Er is trouwens een geïllustreerd boekje te verkrijgen met deze fotomeditatie rond die beelden voor wie op eigen houtje de kruisweg gaat. Of voor persoonlijk gebruik, bijvoorbeeld op Goede Vrijdag.

Of het meisje waarmee alles begon.. Je leest er heel mooie verhalen over die gebundeld zijn in de betere boekenzaken. Een levensverhaal dat meer dan de moeite waaard is om te lezen. De arme boerenkind dat tegen wet en orde is bljven is blijven getuigen van de verschijningen van Maria aan haar. Bernadette die zich terug getrokken heeft uit de wereld om er non te worden en hoe haar geen mooi levenseinde werd gegund. Maar juist door haar maniier van het lijden te dragen, werd zij een voorbeeld voor velen.

We bezoeken dan ook haar ouderlijk huis en alles wat met haar leven verbonden is te Lourdes en daarbuiten. Een voettocht naar Bartrès heeft me nog steeds mooie diepe herinneneringen nagelateen. Deze week hoop ik die over te doen als het weer meezit.

O

Nog steeds sta ik versteld hoe mensen, reeds lang na de kaaarsenprocessie, of terugkerend van een terras 's avondsl laat, terug te vinden zijn vlak voor de grot. De ene geknield op de stenen vloer, een ander zittend op een bankje, allemaal de ogen gericht op het ene beeld van MARIA, daar in de grot.

Ik herinner me nog steeds die jong gast die zo hard als hij kon naar de grot toeliep om ze langdurig aan te raken. Daar zijn geen woorden voor; een zwijgend gebaar dat zo veel kan uitdrukken als hoop en wanhoop, dankbaarheid of troost ... Hier is de commerce ver weg, zijn de biertjes al lang vegeten. Hier zie je en voel je waarom mensen naar hier komen.

Op deze feestdag van de Vlaamse gemeenschap, vertrek ik richting Sint-Gillis-Waas om me er aan te sluiten bij de bedevaart van het Bisdom Gent, die morgen een aanvang neemt. Daarvoor nemen we de TGV naar Lourdes. Voor mij is het een deel terugkeren naar mijn stad, maar omwille van het groepsgebeuren en het feit dat mijn vriend-priester er ook enige leiding heeft, vond ik de beste keuze. We hoeven wel een busreis af te legggen tot in Tourcoing... Misschien een laaste reis samen naar Lourdes, of misschien voor mij de laatste keer dat ik nog in Lourdes geraak, maar zeg nooit nooit.

Ik was er in 1980 en 1981 als brancardier, toen ook met een ziekenbedevaart met het bisdom Gent. Men nam het achteraf op het werk ergens kwalijk dat ik niet met het bisdom Brugge was meeegereisd om er te helpen, zeker omdat vele personeelsleden van het ziekenhuis waar ik toen werkte, ook meereisden als verpleegkundige. Dus het jaar nadien met hen afgereisd naar Lourdes. Maar daar waar je te Gent dag en nacht bezig waart met en temidden de zieken, was dit met laatse bedevaart eerder vrijblijvend. Je kan je bij manier van spreken beperken tot he brengen van een zieke naar de grot. In beide voorgaande bedevaarten had je nog nauwelijks tijd voor ontspanning, of je moest vluchten uit de ziekenboeg, maar de dankbaarheid was des te groter. Ik houd trouwens nog steeds contact met zieken van toen. Brancardier zijn is trouwens geen spelletje maar vraagt veel van je, zowel, fysiek, mentaal als emotioneel. De mooiste momenten waren dan ook deze op de trein waar je zowel jonge mensen als bedlegerige invaliden een warm hart mag toedragen.

Ik ben er ooit nog eens op bedevaart geweest in Februari, wat het een eigen cachet heeft, maar sindsdien nooit meer. Dit jaar van de Barmhartigheid, de uitnodiging door mijn vriend, de gezondheidstoestand van mijn ouders en nog zo veel meer hebben me tot deze bewuste keuze gebracht, Maria ter ere.

waar tien jaar geleden alles mee begon!

Maar gelukkig zijn er ook nog vele anderen.

Nu ik deze bewerking nog eens goed bekijk lijkt het er wel op dat er voor gedaan is, want zo gelijkaardig aan de nieuwe veiligheidscodes...

In ontmoeting met mensen hoor ik nogal eens de opmerking: Ik ben moe… ik ben kapot… En wat mij daarbij opvalt is, dat die opmerking vaak door jonge mensen wordt gemaakt… zelfs door kinderen. Zonder het zelf te beseffen, zitten wij in een achtbaan van activiteiten, er moet zoveel, mensen hollen van het ene naar het andere, kinderen hebben al een agenda… en dan elk moment bezig met de sociale media… nauwelijks rust, te weinig ‘niets doen’, en als er al vrije tijd is of vakantie, dan wordt ook die tijd met moeten volgepropt. Dat vele moeten, dat jagen en jachten geeft stress en doet voorbijgaan, aan wat er werkelijk om je heen is.
Steeds doelgericht op je doel af en dan loop je voorbij aan wat heel boeiend en verrijkend kan zijn… stil staan is toelaten wat er om je heen is, is ontmoeten en ondergaan wie je tegemoet treedt… echter er is weinig tijd om stil te staan en dat maakt leeg en arm.

DIT WAS DE KORTE SAMENVATTING VAN EERSTE HELFT 2016

of eerder een modeverschijnsel?

O ja bij deze, wees er u van bewust dat het tekenen van een gastenboek, een vorm van een persoonlijk gesprek is.

Blijf niet staan bij wat eertijds is gebeurd,

laat het verleden nu rusten.

Zie, ik ga iets nieuws verrichten,

nu ontkiemt het – heb je het nog niet gemerkt?

Ik baan een weg door de woestijn,

maak rivieren in de wildernis.

Op deze eerste juli verleden jaar, konden we in tegenstellijng tot nu toe, volgende temperaturen noteren:

Warmste 1 juli sinds 1911 en op vrijdag 3 juli noteerden we de warmste nacht met een temperatuur van 24.5 graden Celsius.

Ik was gisteren bij vader om de rest van de erwtjes te plukken - zeer vroeg dus dit jaar -, de struiken uit te trekken en de grond klaar te maken voor volgende activiteit, maar vader was vorige dagen echt ziek, kon amper op zijn benen staan. Er was zelfs sprake hem kort te laten opnemen via spoed, maar ik heb hem nooit zo gelukkig gezien toen de vrouwelijke huisartsin de namiddag hem vertelde dat het echt niet hoefde; dat hij zich gewoon van alles veel minder moet aantrekken, want precies dat werkt dan op de zenuwen en dat maakt hem ziek. Als hij maar gewoon zijn medicatie neemt en zich daar geen zorgen over maakt, dan gaat o.a.de stoelgang ook een stuk beter....

Zijn antwoord: ik ben nu eens altijd perfctionist geweest! En dan deed hij gewoon verder, me helpen met opruimen ... maar wel met een smile van hier tot ginder als een ondeugend kind : "ik moet niet naar spoed".

EN U ZAL GEGEVEN WORDEN

Start je de dag met een goed humeur!

Dan ben je zeker van een dag

met minder of geen gezeur.

Oftewel: Laat het los!

Niet meteen een van de krachtigste woorden in onze woordenschat. Vaak moeilijk over de lippen te krijgen. Tal van papiertjes sneuvelen vooraleer de juiste formulering erop staat. Bovendien is het echt nooit te laat om sorry te zeggen. De manier waarop is evenmin van tel. Het woordelijk zeggen, met een bloemmetje of een knuffel. Lang in een brief of kort op een velletje papier. In een ruzie en daarna een gemeende sorry krijgen, schuilt de kracht van een goede relatie. Sorry zeggen moet je niet altijd zien als het toegeven van schuld of aansprakelijkheid. Sociaal is het een teken van medemenselijkheid en ook nederigheid. Eerst een excuus en dan een ijverige poging het probleem op te lossen is een normale, beleefde omgangsvorm.

Iedereen een vergevensgezinde dag!

‘Haat kent geen overtuiging,

geloof of ras.

Haat is een giftig ding.’

Dit is de plaats om dingen terug te posten,

want blijkbaar te vlug vergeten na aanslagen

in de States en Grot-Brittanië.

HAAT IS HELAAS HET CODEWOORD ROND DE BREXIT die zowel mensen, volkeren en landen verdeelt.

Ik blijf van je houden!

Je staat er niet bij stil, maar stilte is vermoedelijk het mooiste wat je kan horen. Gun jezelf af en toe een moment van stil zijn. Ook al is dat midden in de week. Wanneer je intuïtief aanvoelt dat het hiervoor tijd is, schuif dat moment niet te lang verder weg. De kracht van stilte. Die stilte is er al, altijd. Het is dus niet iets waar je moet naar zoeken, of dat moet gecreëerd worden. Het is wel verstopt, weggestoken achter het lawaai op de voorgrond, het lawaai van het verstand, het lawaai van de onophoudelijke stroom van gedachten. Het wil niet zeggen dat je een kanjer moet worden in mediteren. En niet alleen het stil zijn wanneer je slaapt. Gewoon je bewust eens afzonderen en je ontdekt in de stilte een diepe bron van rust, wijsheid, kracht en stabiliteit.

Iedereen een rustgevende dag!

Voor al wie op het EK wil meezingen.

Ook voor onze rode duivels!

Gebruik de komende tijd wat meer kruiden
om het leven een vollere smaak te geven.
Een beetje bijkruiden zal je goed doen…..

Gebruik het kruid van de verbondenheid.
Mensen bij elkaar brengen en bij elkaar houden.
Opkomen voor elkaar ook al is niet iedereen akkoord.

Gebruik het kruid van de stilte.
Loskomen van alles wat ons opjaagt in het leven.
Het levensritme aanpassen aan wat nodig is om te leven.

Gebruik het kruid van de eenvoud.
Gelukkig zijn en genieten van wat ons gegeven wordt.
De drang naar meer en meer en nog meer kunnen temperen.

Gebruik het kruid van het geloof.
Vertrouwen dat je er niet alleen voor staat in het leven.
Gods belofte “ik laat je niet alleen” op je laten inwerken.

Ja, het leven een beetje bijkruiden kan deugd doen.
Gebruik van deze kruiden niet te veel en niet te weinig;
maar juist genoeg om de smaak weer te pakken te krijgen
en ons geloof sterk te maken voor al de dagen die nog komen.