Het leeuwejong van Brakel
Vandaag 11 juli is het precies 704 jaar geleden dat op de Groeningenkouter een veldslag werd geleverd die later tot symbool zou staan van de Vlaamse ontvoogdingsstrijd en sedert de 19e eeuw bekend werd als de Guldensporenslag. De op het slagveld verzamelde 500 gulden sporen werden in de kerk van Kortrijk opgehangen . Of de Vlaamse krijgers ( in hoofdzaak zouden het ambachtslieden en boeren zijn geweest ) na hun overwinning een pintje gingen pakken in het dichtst bijgelegen cafeetje , blijft een open vraag. Maar de jongste jaren is het wel een traditie aan het worden dat bij de Guldensporenviering “ Vlaanderen Feest “ In Brussel spreekt men al van ontporingsfeesten.
.Persoonlijk ben ik nooit een flamingant geweest en al evemin een nationalist . Voor mij hoeft geen bombast of holle retoriek . Geen kunstmatige romantiek of blauwvoeterie. Zelfs geen Yzerbedevaart als deze andere bedoelingen inhoudt dan een ingetogen herdenking van onze dierbare gesneuvelden. Liever geen “ eigen volk eerst “ als dat een racistisch reukje heeft.
Lang geleden heb ik mij verdiept in het ontstaan en de geschiedenis van de “ Vlaamse –Beweging “ Ik herinner mij nog dat in 1958 Frans Van der Elst namens de Volksunie zijn intrede deed in het parlement en in 1968 heb ik van nabij Leuven-Vlaams meegemaakt. In 1970 was ik de organisator van de “ ABN-Boemerang” ( met om en bij de tienduizend deelnemingsformulieren ). Thans is ABN vervangen door AN en spreekt men van algemeen Nederlands, zuiver Nederlands, correct Nederlands, goed Nederlands.
In alle bescheidenheid meen ik te mogen beweren dat ik als Vlaming, als leraar en als schepen mijn steentje heb bijgedragen tot de bevordering van de Nederlandse taal en cultuur in eigen gemeente en regio, zelfs meer dan sommigen die zograag uit bazuinen : “ Ik ben Vlaming en daar ben ik fier op “. Ik daarentegen voel me eerder als een wereldburger die zeker niet beschaamd is Vlaming te zijn , want in Vlaanderen is het in tegenstelling met andere landen ter wereld zoveel beter om te wonen en te leven.
In het laatste kwart van de vorige eeuw hebben de politieke partijen een Vlaamse reflex opgedaan; wellicht meer voor de façade dan uit echte overtuiging . Alzo ook in Brakel: Vlaamse liberalen, christen en Vlaams , Vlaamse Alliantie en wat nog meer. Niettemin heb ik een bijzonder respect voor een nieuwe kandidaat als Jan Haegeman die op de vooravond van Lichtmis is geboren en klaarblijkelijk een lichtend voorbeeld wil zijn . Ik waardeer hem niet zozeer omdat hij de meest gebruikelijke voornaam van Vlaanderen draagt maar omdat hij het mijns inziens oprecht meent . Moge hij zich hoeden voor overdreven idealisme. Alhoewel Jan een politiek tegenstrever is, wens ik hem toch succes bij de komende gemeenteraadsverkiezingen. Maar ik zou het erg betreuren mocht hij op de kartellijst een zetel veroveren waarmee uiteindelijk de lepe CD&V partner zou gaan lopen.
Robrecht van Bethune : “ De Leeuw van Vlaanderen “
Jan Haegeman : “ Het Leeuwejong van Brakel “
Marcel
