zwart waren de parels

die tranen hadden geoogst

in duistere momenten

van een ver verleden

wit waren de parels

die hoop verschaften

en klaarheid schonken

in het hedendaags bestaan

roos waren de parels

die rozengeur en maneschijn

tekenen, op weg naar een

ze spaarde woorden

in het diepst van haar ziel

die wijsheid tekenden

op perkamenten huid

parels van vergeving

geplukt uit ’t zilte nat

gepolijst door ware liefde

afspraken vervlogen

tussen ruimte en tijd

wanneer schaduwen

stille vragen tekenden

‘overeenkomst’ was ‘t synoniem

dat hij nooit had herkend

‘Haagse bluf’ kon hem niet redden

zij was niet voor zoet te vangen

ze had een hekel

aan zwarte boordjes

hij wist het en…

ik zag hem, haast elke dag

onverschilligheid gehuld in grote jas

telde hij straatstenen of

waren ’t de voegen die half weggevreten

door tijd, nog alles bij elkaar hielden

pijp steeds in de mond

onafscheidelijk alsof hij zo geboren werd

droeg ze nog vuur

na de hevigheid van een regenbui

of was alles gedoofd, zoals de liefde in z’n hart

eenzaamheid las vele ogen

tot de dag dat afscheid voor de deur stond

pijp en grote jas verdwenen

verloren tekende zich ’t straatbeeld

ik wuif  't geel van de maan

naar een volgende nacht

wannneer ochtenddauw met bloedloze lippen

’t groen kust en onzichtbare ogen

parels van kristal tranen

als gescheurde bruidsluiers

tooien nevelflarden moeder aarde

wiens naaktheid verborgen

in de nieuwgeboren dag

die ik blootsvoets onthaal

poëtisch mijn gedachten

die ik deel met jou

vereeuwig ik met woorden

die mij een diep verlangen geven

zij was al duizend doden gestorven

nog voor ik ‘t levenslicht aanschouwde

kostbaar was de adem

die geen houdbaarheid kende

verdrongen gedachten

braakten zwartgalligheid

die angst door bloedbanen dreef

vertrokken was ze meerderenmalen

aangekomen nooit…

tot de dag die opgetekend

altijd zal er weer een morgen zijn

waarin het droef verlangen

weggeborgen ligt achter stoffige nesten

bijeengeschraapte dromen vertellen

hun verhaal dat onbegrepen
generaties overleven zal

Marina Geerinck© Hartendame2

uitdagend paradeerde
smaragdgroene ogen
waarin liefdesvuur laaide
hete vonken troffen zijn wezen
als verleidelijke schoonheid
gracieus bewoog
heupwiegend liet ze verstaan
in een taal die enkel hij verstond

*Bijou*

noemde hij haar, zonder meer…
wat enkel een 'gesneden' kater kon


Marina Geerinck© Hartendame

met vingers van verlangen

schrijft hij blanco vellen
vol met blauwe hoop

angst om tijdverlies doet

spaties vermijden

in gedroogde inktvlekken

leest hij korenbloemen

stramme knokkels eindigen

naamloos als dageraad weer

aanbreekt en ’t gevouwen

liefdesvuur eindigt in een

verborgen lade…

hoog op de zolder in een oude kast
liggen in mahoniehouten laatjes
weggeborgen mijn leed en last

heel wat jaren heb ik vergaard
kleine pijntjes, groot verdriet
alles heb ik bij elkaar gespaard

lezend mijn herinneringen van ‘toen’
wieg ik zachtjes mijmerend
in mijn antieke schommelstoel

afdrukken van hoe het ooit is geweest
bewaard in mahoniehouten laatjes
nee, het leven was niet altijd een feest!

op een dag zal ik er niet meer wezen
ik vraag me af of dan iemand anders
in mijn mahoniehouten laatjes
zal komen lezen


Marina Geerinck© Hartendame2

hoog gehakt, kort gerokt

ze werd verfijnd

veel meer dan ze eigenlijk was

een metamorfose tot zij

zichzelf niet meer herkende

contouren verdoezeld

profiel bekeken, weer geweigerd

strakker nog die ceintuur

boezem vooruit, verleidelijke blik

pruilmondje nipte droge martini

waarvan ‘zij’ enkel de kers lustte

 reclamejongens wisten van wanten



Marina Geerinck© Hartendame2

statusgericht paait onwetendheid

strooit zand over simpele zielen

die blindelings de paden volgen

gul uitgedeeld zijn de beloftes

die alweer begraven en vergeten

rusten onder…

hoe ver lag ‘t verleden

verscholen in de schoot van toen

waar reeds lang vervlogen verlangen

onder droefenis verborgen lag

kaal tekende de jaren

die eenzaam weggegomd een leven droegen

tijd kende geen houdbaarheid

en droeg op oude sokken herinneringen met zich mee

Eenrichtingsverkeer tikt
momenten naar het verleden
waar herinneringen opgestapeld
onder een afdak van weemoed
worden bewaard
 

Marina Geerinck© Hartendame2