hoog op de zolder in een oude kast
liggen in mahoniehouten laatjes
weggeborgen mijn leed en last

heel wat jaren heb ik vergaard
kleine pijntjes, groot verdriet
alles heb ik bij elkaar gespaard

lezend mijn herinneringen van ‘toen’
wieg ik zachtjes mijmerend
in mijn antieke schommelstoel

afdrukken van hoe het ooit is geweest
bewaard in mahoniehouten laatjes
nee, het leven was niet altijd een feest!

op een dag zal ik er niet meer wezen
ik vraag me af of dan iemand anders
in mijn mahoniehouten laatjes
zal komen lezen


Marina Geerinck© Hartendame2

hoog gehakt, kort gerokt

ze werd verfijnd

veel meer dan ze eigenlijk was

een metamorfose tot zij

zichzelf niet meer herkende

contouren verdoezeld

profiel bekeken, weer geweigerd

strakker nog die ceintuur

boezem vooruit, verleidelijke blik

pruilmondje nipte droge martini

waarvan ‘zij’ enkel de kers lustte

 reclamejongens wisten van wanten



Marina Geerinck© Hartendame2

statusgericht paait onwetendheid

strooit zand over simpele zielen

die blindelings de paden volgen

gul uitgedeeld zijn de beloftes

die alweer begraven en vergeten

rusten onder…

hoe ver lag ‘t verleden

verscholen in de schoot van toen

waar reeds lang vervlogen verlangen

onder droefenis verborgen lag

kaal tekende de jaren

die eenzaam weggegomd een leven droegen

tijd kende geen houdbaarheid

en droeg op oude sokken herinneringen met zich mee

Eenrichtingsverkeer tikt
momenten naar het verleden
waar herinneringen opgestapeld
onder een afdak van weemoed
worden bewaard
 

Marina Geerinck© Hartendame2

krullerig goud omlijst

wensen verborgen in woorden

geschreven in oude inkt

gedept door ’t vloei

kroont vlekkeloze schoonheid

de taal der naastenliefde

                 *** 

Ook mijn wensen heb ik klaar

en wens jullie allen gezondheid

gebogen sluipt hij

z’n einde tegemoet

eenmaal nog, blikt hij achterom

wuift verleden uit en weet;

slechts een herinnering is hij morgen

de deur op een kier

waarachter ’t nieuwe wacht

op de scepter die hij overdragen zal

met weemoed naar wat is geweest

ik was geen prater

zei je

ik schreef weet je

vellen vol onstuimigheid

stropte vaak

en herviel in de ‘oude ik’

het kriebelde want ’t krabbelen

zat me in ‘t bloed

onbegrijpelijke ‘jij’

voor wie de rivale…

Even naar bovengehaald... omdat dit verhaaltje in deze tijd past!

"Is God een vrouw of een man?"
"Een man natuurlijk slimmeke!"
"Hoe weet jij dat?"
"Omdat die een baard heeft!"
"Nee! Dat is niet waar, Jezus heeft een baard!"
antwoordde de jongste en wijst op het kruisbeeld
boven de deur.
"God heeft ook een baard!" klinkt het wederom.
"Geloof ik niet!"
"Mama!!! God heeft ook een baard he?"
Ik knik bevestigend, God heeft een baard net als Jezus.
"Hoe weet jij dat? Je hebt God nog nooit gezien!"
"Jij Jezus toch ook niet??"
"Toch wel, hij hangt daar boven de deur!"
"Ik heb God ook al gezien op prenten tijdens
de Godsdienstles! En hij had een baard!"
"Hoe kun je dan weten 'wie dat wie' is?"
"Gewoon, God heeft een grijze baard en Jezus een donkere!"
Het klonk erg zelfverzekerd uit de mond van mijn oudste,
voor haar was het onderwerp dan ook zo klaar als helder water.

Aan de rimpel op haar voorhoofd, zag ik
dat mijn jongste nog steeds niet overtuigd was, nadenkend gleed haar blik door de huiskamer tot ze het mooie oude beeld van de H.familie in de gaten kreeg.
"Is dat God die daar bij staat?"

"Hihihi, nee slimmeke! Dat is Jozef, Maria en het kindje Jezus!"
"Dat kan niet! Jezus was het kindje van God en Maria..."
"Nee, of ja... of...
"Mama!! Was Jezus het kindje van God of van Jozef?"
"Zuchtend leg ik mijn aardappelmesje neer terwijl twee paar
kinderogen mij vragend aankijken.
Jezus! Maria! Jozef! Waarom moesten jullie dit toch zo moeilijk gemaakt hebben?
Wellicht hebben jullie er nooit bij stilgestaan dat 'de oplossing'
van 'toen' anno 2000 voor problemen zou zorgen...
Vader?? Hoe moet ik het nu uitleggen... jouw mirakel van toen?

"Kijk, Maria was door God uitverkoren om zijn zoon op aarde te brengen, maar zij had een papa nodig voor het kindje en daarom stuurde God haar Jozef."

"Dan heb ik gelijk" knikt de jongste welovertuigd en vouwde haar armen voor de borst.
"Waarom dan wel betweter?"
"Jozef is dezelfde als God!"
" Mama!!! Waarom is mijn zus zo dom?"
Nu wordt de jongste boos, komt van haar stoel en geeft de oudste een ferme duw, waarop ze zegt: " Ik ben niet dom! En ik weet heel goed dat Maria aan Jozef heeft gekregen van God, en nu ga ik aan God vragen of hij mij een andere zus stuurd!!!"

Parmantig en met opgeheven hoofd trippelde kleine voetjes de keuken uit,
even was het stil, de oudste bleek diep na te denken... tot de vraag weerklonk...
"Mama komen al de kindjes dan van God?"


Marina Geerinck© Hartendame2

wanneer schaduwen zacht vervagen
in 't morgenlicht

ontwaken gedachten en vliegen ze weer uit
als vrije vogels

die cirkelend het ruim verkennen op zoek
naar een broedplaats

't daglicht stemt hen weer vrij van mening
door duizend stemmetjes

te laten weerklinken in de nu lege ruimte
van mijn verlaten geest

hopeloos probeer ik vlinders te strikken
maar zonder roze bril

ontglippen ze me door de mazen van 't
uitgekiende vangnet

wisselende stemming kweekt zwarte raven
die stelen de rust

en scheren boven 't hoofd wat weer zorgt
voor slapeloze nachten


Marina Geerinck© Hartendame2

hij zweefde als dwaas
over ’t groen, bedekt
met nevels als Brugse kant
waar hemelse dauw
glinsterde als diamanten
in de eerste gouden stralen
verblind door schoonheid
gedragen door vleugels van zijde
maar met een houten kop...
hij weerstond niet
aan de lonkende blik
van een ‘eenzame’ weduwe
die hem verslond
zieltogend, leeggezogen
achtergelaten…
zijn lot


Marina Geerinck© Hartendame2