altijd zal er weer een morgen zijn

waarin het droef verlangen

weggeborgen ligt achter stoffige nesten

bijeengeschraapte dromen vertellen

hun verhaal dat onbegrepen
generaties overleven zal

Marina Geerinck© Hartendame2

uitdagend paradeerde
smaragdgroene ogen
waarin liefdesvuur laaide
hete vonken troffen zijn wezen
als verleidelijke schoonheid
gracieus bewoog
heupwiegend liet ze verstaan
in een taal die enkel hij verstond

*Bijou*

noemde hij haar, zonder meer…
wat enkel een 'gesneden' kater kon


Marina Geerinck© Hartendame

met vingers van verlangen

schrijft hij blanco vellen
vol met blauwe hoop

angst om tijdverlies doet

spaties vermijden

in gedroogde inktvlekken

leest hij korenbloemen

stramme knokkels eindigen

naamloos als dageraad weer

aanbreekt en ’t gevouwen

liefdesvuur eindigt in een

verborgen lade…

hoog op de zolder in een oude kast
liggen in mahoniehouten laatjes
weggeborgen mijn leed en last

heel wat jaren heb ik vergaard
kleine pijntjes, groot verdriet
alles heb ik bij elkaar gespaard

lezend mijn herinneringen van ‘toen’
wieg ik zachtjes mijmerend
in mijn antieke schommelstoel

afdrukken van hoe het ooit is geweest
bewaard in mahoniehouten laatjes
nee, het leven was niet altijd een feest!

op een dag zal ik er niet meer wezen
ik vraag me af of dan iemand anders
in mijn mahoniehouten laatjes
zal komen lezen


Marina Geerinck© Hartendame2

hoog gehakt, kort gerokt

ze werd verfijnd

veel meer dan ze eigenlijk was

een metamorfose tot zij

zichzelf niet meer herkende

contouren verdoezeld

profiel bekeken, weer geweigerd

strakker nog die ceintuur

boezem vooruit, verleidelijke blik

pruilmondje nipte droge martini

waarvan ‘zij’ enkel de kers lustte

 reclamejongens wisten van wanten



Marina Geerinck© Hartendame2

statusgericht paait onwetendheid

strooit zand over simpele zielen

die blindelings de paden volgen

gul uitgedeeld zijn de beloftes

die alweer begraven en vergeten

rusten onder…

hoe ver lag ‘t verleden

verscholen in de schoot van toen

waar reeds lang vervlogen verlangen

onder droefenis verborgen lag

kaal tekende de jaren

die eenzaam weggegomd een leven droegen

tijd kende geen houdbaarheid

en droeg op oude sokken herinneringen met zich mee

Eenrichtingsverkeer tikt
momenten naar het verleden
waar herinneringen opgestapeld
onder een afdak van weemoed
worden bewaard
 

Marina Geerinck© Hartendame2

krullerig goud omlijst

wensen verborgen in woorden

geschreven in oude inkt

gedept door ’t vloei

kroont vlekkeloze schoonheid

de taal der naastenliefde

                 *** 

Ook mijn wensen heb ik klaar

en wens jullie allen gezondheid

gebogen sluipt hij

z’n einde tegemoet

eenmaal nog, blikt hij achterom

wuift verleden uit en weet;

slechts een herinnering is hij morgen

de deur op een kier

waarachter ’t nieuwe wacht

op de scepter die hij overdragen zal

met weemoed naar wat is geweest

ik was geen prater

zei je

ik schreef weet je

vellen vol onstuimigheid

stropte vaak

en herviel in de ‘oude ik’

het kriebelde want ’t krabbelen

zat me in ‘t bloed

onbegrijpelijke ‘jij’

voor wie de rivale…

Even naar bovengehaald... omdat dit verhaaltje in deze tijd past!

"Is God een vrouw of een man?"
"Een man natuurlijk slimmeke!"
"Hoe weet jij dat?"
"Omdat die een baard heeft!"
"Nee! Dat is niet waar, Jezus heeft een baard!"
antwoordde de jongste en wijst op het kruisbeeld
boven de deur.
"God heeft ook een baard!" klinkt het wederom.
"Geloof ik niet!"
"Mama!!! God heeft ook een baard he?"
Ik knik bevestigend, God heeft een baard net als Jezus.
"Hoe weet jij dat? Je hebt God nog nooit gezien!"
"Jij Jezus toch ook niet??"
"Toch wel, hij hangt daar boven de deur!"
"Ik heb God ook al gezien op prenten tijdens
de Godsdienstles! En hij had een baard!"
"Hoe kun je dan weten 'wie dat wie' is?"
"Gewoon, God heeft een grijze baard en Jezus een donkere!"
Het klonk erg zelfverzekerd uit de mond van mijn oudste,
voor haar was het onderwerp dan ook zo klaar als helder water.

Aan de rimpel op haar voorhoofd, zag ik
dat mijn jongste nog steeds niet overtuigd was, nadenkend gleed haar blik door de huiskamer tot ze het mooie oude beeld van de H.familie in de gaten kreeg.
"Is dat God die daar bij staat?"

"Hihihi, nee slimmeke! Dat is Jozef, Maria en het kindje Jezus!"
"Dat kan niet! Jezus was het kindje van God en Maria..."
"Nee, of ja... of...
"Mama!! Was Jezus het kindje van God of van Jozef?"
"Zuchtend leg ik mijn aardappelmesje neer terwijl twee paar
kinderogen mij vragend aankijken.
Jezus! Maria! Jozef! Waarom moesten jullie dit toch zo moeilijk gemaakt hebben?
Wellicht hebben jullie er nooit bij stilgestaan dat 'de oplossing'
van 'toen' anno 2000 voor problemen zou zorgen...
Vader?? Hoe moet ik het nu uitleggen... jouw mirakel van toen?

"Kijk, Maria was door God uitverkoren om zijn zoon op aarde te brengen, maar zij had een papa nodig voor het kindje en daarom stuurde God haar Jozef."

"Dan heb ik gelijk" knikt de jongste welovertuigd en vouwde haar armen voor de borst.
"Waarom dan wel betweter?"
"Jozef is dezelfde als God!"
" Mama!!! Waarom is mijn zus zo dom?"
Nu wordt de jongste boos, komt van haar stoel en geeft de oudste een ferme duw, waarop ze zegt: " Ik ben niet dom! En ik weet heel goed dat Maria aan Jozef heeft gekregen van God, en nu ga ik aan God vragen of hij mij een andere zus stuurd!!!"

Parmantig en met opgeheven hoofd trippelde kleine voetjes de keuken uit,
even was het stil, de oudste bleek diep na te denken... tot de vraag weerklonk...
"Mama komen al de kindjes dan van God?"


Marina Geerinck© Hartendame2