Achterklap (afor)

Twee zatte boeren
gingen op café in Voeren
kregen 't aan de stok met de patron
en vlogen aan de deur zonder pardon
ze zaten te veel naar de meisjes te loeren

Marina Geerinck© Hartendame2

in de kamer van mijn hart

waar de zachte bodem

doordrenkt van verliefdheid

geluk bewaard

gevoed door verlangens
groeien bloemen van hoop
die warm gekoesterd
door de liefde in mijn hart
't bruidsboeket voltooien


Marina Geerinck© Hartendame2

de zon huilt hete tranen
die parelen op m’n huid
waar fluistering van wind
door poriën zacht onthaald
huiverend ervaar ik vingertoppen
die gloeiende nadruk laten
zinderend van puur genot
wil ‘k zingen op hemelse akkoorden
getekend op notenbalken
van stralend goud
die teder raken mijn ziel
met liefde ontvangen
onder hemelsblauw
bevredigt het mijn
diepst verlangen


Marina Geerinck©Hartendame2

de hond van juffrouw Jozefien
hield het op een dag voor gezien
liet zich bij de kapper kleuren in het groen
omdat hij met de mode wilde mee doen
maar owee...daar vloog hij al in de wasmachien

Marina Geerinck©Hartendame2

Als een meibloem
behaal ik heel wat roem
ik sta daar midden in de wei
en voel me ontzettend blij
soms heb ik wat minder geluk
en word ik zo maar weggeplukt
door een kleine kinderhand
of een mens zonder verstand
even later beland ik in de sloot
waar mij dan wacht... de dood!


Marina Geerinck©Hartendame2

hoe diep gekrenkt in het leven...
je moet kunnen vergeven
want bedenk wat zij je hebben aangedaan
zal ooit weer naar hen toe gaan
blijf dit houden in gedachten...
het zal je pijn wellicht wat verzachten!


Marina Geerinck©Hartendame2

pas als de grond onder mijn voeten...
zal verdwijnen,
en de hemel... op mijn hoofd zal vallen,
zal ik stoppen met geloven van wat ooit werd beloofd

Marina geerinck©Hartendame2

een domme dief uit moppertingen
stal bij een juwelier heel wat mooie dingen
toevallig werd hij bij de kraag gevat
zo maar op een dag, midden in de stad
bij het versjacheren van gouden ringen

Marina Geerinck© Hartendame2

Vele jaren geleden kwam één van mijn nichtjes logeren, ze was amper 2,5 jaar maar kon tateren als de beste, alles zag ze en alles wilde ze weten.  Haar eeuwig gevraag 'waarom' begon me stilaan op de heupen te werken want op elk antwoord dat ik gaf volgde iedere keer opnieuw een 'waarom'.  op een gegeven moment zei ik dat ze een beetje moest zwijgen, wat ze uiteraard niet deed, ze bleef achter mij aan lopen en kwetterde er vrolijk op los. Opeens werd het mij teveel, ik draaide me om en vroeg: 'Zeg eens lieveke gij hebt zeker geen oortjes, dat je niet gehoord hebt wat ik vroeg??'