Column 'Nonkel 2'
Daar zat hij dan, in de stoel waar hij altijd zat als hij op bezoek kwam. Nonkeltje, 92 jaar en kwiek als een veertiger, naar z'n eigen zeggen sprong hij nog steeds over de hoofden van anderen heen, maar tussen zeggen en doen ligt nu eenmaal een hemelsbreed verschil en ik was de laatste die hem er toe zou uitdagen, want hem kennende...
Of ik Valentijn zou vieren, vroeg hij me. Ontkennend schudde ik mijn hoofd waarop hij zijn armen in de lucht stak en zuchtte: 'Vrouwen.' Ik probeerde hem duidelijk te maken dat ik Valentijn te commercieel vond, een rode roos verdubbelde haar prijs op liefjesdag, een menu in een restaurant kostte heel wat euro's meer en... Ik zweeg want zag dat mijn woorden hun doel hadden gemist, heel af en toe of beter gezegd 'hoe het hem paste,' leed hij aan een eigenaardige ziekte 'Oost-Indischdoof' noemden wij het.
Hij voelde wel dat ik hem in de gaten hield, bestudeerde met een kennersblik de sigaar die hij uit zijn binnenzak had gehaald en nam onderwijl een slokje van zijn porto. 'Als alle vrouwen zo denken, zal Valentijn op de duur geen werk meer hebben,' mompelde hij.
Met moeite mijn lachen onderdrukkend maakte ik hem duidelijk dat lang niet elke vrouw zo dacht, want elk mens had een andere ingesteldheid. Voor mij hoefde een romantische avond niet veel geld te kosten, een lekkere wijn met een hapje bij het haardvuur, kamermuziek op de achtergrond, kaarslicht dat weerkaatst in de ogen van je partner, zo eenvoudig maar mooi kan een romantische avond zijn.
Nonkel had zich even door mijn uiteenzetting over romantiek laten meeslepen, maar of hij het zo goed had begrepen betwijfel ik want met een zeker enthousiasme riep hij uit: 'En daar dan een goeie cowboyfilm met John Wayne bij die...'
'Nonkel een cowboyfilm zullen maar weinig vrouwen onder romantiek plaatsen!
‘Maar dat weet ik nog zo niet zulle kinneke! In mijn tijd was naar de cinema gaan ook romantisch, ge weet wel… stiekem handje vasthouden in het donker…’
‘Hihi, en af en toe een kuske?’
‘Neet begot!! Dat zou ik niet gedurfd hebben meiske, tante haar moeder zat altijd neven haar… Peins dat ik nogal een peer tegen mijn oren zou gekregen hebben mocht ik de eer van haar dochter in het openbaar aangetast hebben!’
‘Ja dat was nog een andere tijd dan die van mij, vroeger was het wel te streng vond ik.
‘Absoluut, als ge buiten kwam… Moest de ‘waakhond’ altijd mee.
‘Hihi waakhond…’
‘Hoe moet ge anders zo iemand noemen? Mijn schoonmoeder was erger dan zo’n dobber…hond’
‘Dobberman’
‘Hum, een echte dobber…vrouw haha, ze blafte als het haar niet zinde, gromde als ze haar goesting niet kreeg, jankte als haar dochter sprak van trouwen en beet zich vast in ons huwelijk zodat zij een levensgarantie had de scepter te blijven zwaaien over haar dochter.’
‘Ach nonkelke, elke generatie heeft zo haar eigen verhaal, toen was het ‘te’ maar nu is het ‘te’ in de tegenovergestelde richting, ze laten de kinderen veel te los…’
‘Er zijn geen echte moeders meer kind, dat is het probleem!’ Alleen nog werkende vrouwen die geld en macht verkiezen boven een huishouden en kinderen opvoeden… En dat meiske, is verkeerd! Geloof me! Maar goed, ik ben een oude seniele man in de ogen van de hedendaagse jeugd maar, geef me toch maar mijn tijd zulle, wij wisten wat respect betekende, hardleers hebben wij de waarde van ’t leven ontdekt en dat is iets dat de jeugd nu, nooit of nooit zal ontdekken…Ze leven, ja maar voor wat en wie, dat weten ze niet eens, ze flierefluiten er op los en als ze 30 zijn hebben ze alles uitgeprobeerd waar wij een ganse leven over deden…
Resultaat… Stress, dat is de ziekte van deze eeuw, ze weten met zichzelf geen blijf meer en voelen zich onbegrepen, zien niets nog zitten, het lachen is hun vergaan want genieten van kleine dingen hebben ze nooit geleerd…’
Hij zweeg en ik keek hem enkel aan met een bewonderende blik. Een simpel oud mens droeg de waarheid in zich, maar of deze een luisterend oor vond onder de jonge bevolking… Nee, want alles herhaalde zich en iedere keer we dachten op het punt te staan… vielen we weer naar af. Ook dat zou deze rebelse jeugd nog ondervinden.
Nonkel kwam wat moeizaam overeind, praten over zulke zaken maakte hem doodmoe, volgens hem waren er geen leiders meer die alles in goede banen konden leiden, al betwijfel ik of dit vroeger wel het geval was geweest want is deze jeugd niet het product van ‘hun handel en wandel?’
‘Zo en nu ga ik een hele grote bos rode rozen kopen!’ zei hij bij afscheid.
Ik knikte: ‘Voor je vriendin haar Valentijn.’
‘Nee, voor ’t graf van mijn vrouw, al heeft zij die feestdag nooit gekend, ik wil haar er ook van laten genieten, men moet met zijn tijd mee, maar lief kind… Elk op zijn manier!’©Marina Geerinck
29 reacties op dit bericht
Niet omdat...
Zalig,
Groetjes !
Dit is een prachtig verhaal dat duidelijk aan geeft waar het over gaat,,mooi heel mooi, van diasporasssssssss
hello Marina, het verhaal van "nonkeltje" grijpt je echt naar het hart !
Goedemorgen Marina
Lieve groetjes uit Limburg
hallo Marina
Ik heb deze week weinig tijd gehad voor blogbezoekjes en ben blij hier weer te kunnen zijn.
Wat heb je dit weer beeldend geschreven Marina, ik zie Nonkel zo in z'n zetel zitten en alle gebaren maken die jij beschrijft , geweldig zoals jij dit doet, CHAPEAU
Ik wens je nog een héél prettig weekend.
Ben je niet vergeten hoor lieve Marina
Hallo bloggertjes ik kom jullie met plezier een bezoekje brengen.
Nog een heel fijne dag
Tot de volgende keer
Lieve groetjes van Dion
Hallo Marina,
Hallo Marina
Dag Marina
Ouderdom komt met....veel wijsheid.
Hallo Marina
Dag Marina
lieve Marina
Hallo Marina
Fijne avond
Met de groetjes van Corry
Hallo Marina,
Lieve groetjes,
mythos.skynetblogs.be
heel mooi is de derde keer dat ik opnieuw moet beginnen jammer
groeten diaspora
Zeer mooi geschreven Marina
toe , Lieve groetjes uit Limburg
groetjes uit Koekelare
Marinake, wij wensen u een leuke week. Mooi verhaal, prachtig jonge dame.
Lieve groetjes.
super geschreven Marina
Ja waar is de tijd toen we naar de cinema gingen met ons vrijerke
om een kusje uit te wisselen
toen waren ze thuis nog niet zo groot denkend als tegenwoordig
maar toch heb ik er geen spijt van gehad
ik zeg nog altijd dat ik een supere thuis had met zeer lieve attente ouders
Marina bij het lezen over je reaktie in mijn gastenboek
ging mijn neusje wel aan het krullen hoor met zoveer lovende woordjes die ik van je mocht ontvagen
Lieve groetjes Frieda
hallo
Een brug te ver.
gaat het vlug
een brug terug.
Vaak een verder dan waar de ouden voor streden.
Lieve groeten, Uilenspiegel.
Gewoon prachtig gezegd en geschreven Marina , amai !
en ik vond het reuze fijn
om op je blogje te zijn ,
een fijne dag met lieve groetjes van
Christiane
Mooi geschreven Marina
Goedemiddag Marina, bedankt voor uw bezoekje, en voor de lieve complimentjes, het is geheel wederzijds kom ook graag bij u, genieten van uw mooie gedichtjes. Ik wens u een fijne dag nog. Lieve groetjes van Marianne
MOOI GESCHREVEN HOOR ;
.
"http://img181.imageshack.us/img181/3052/stupidegx2.jpg ">
Goeden namiddag ,
en je nog een mooie week toegewenst .
sloefke
Hallo Marina
Groetjes en slaapwel
Mooi Marina
Groetjes van Michelly
Hallokes
Die goede ouwe tijd
Nokeltje zit er wel niet veel naast met de jeugd van tegen woordig
En dan nog maar te zwijgen over hoeveel mama's de kids hebben.
Heel mooi geschreven Marina proficiat.
Heel veel Lieve groetjes Jeske