Uilskuiken
hij draafde door zonder meer
keek niet op of om
struikelde af en toe in eigen gegraven put
waaruit hij klauterde met de glimlach
bezwaren weggewuifd, lieten dromen toe
draagbaar zijn zorgen tot op zeker hoogte
want elke valpartij bezorgde hartzeer
z’n naam waardig, leren zou hij nooit
geboren optimist zag steeds licht in duisternis
al bleef hij watertrappelend ter plekke hangen
de horizon leek hem toch dichtbij
niets ontnam zijn eigen geloof
over een domme wereld die vreugde kende
om de genie die hij wasMarina Geerinck© Hartendame2






