Gisteren in Zelzate, op de receptie van het Willemsfonds zouden Yvette en Antoine een paar liedjes komen zingen uit hun repertoire.
Ik kende ze enkel van op het blog en wist dus niet echt wat ik te verwachten had, dus afwachten en hopen dat het goed zou zijn.

En of het goed was. Twee mensen waar ik gelijk mijn hart heb aan verloren, Antoine met zijn warme, zachte en prachtige stem, die ons terug voerde naar onze jeugdjaren met liedjes van Engelbert Humperdinck tot Elvis.

En Yvette, onvergetelijk als Madame Germaine. Ze speelde  gewoon heel ons lokaal plat, geen woord kwam er nog over iemands lip.

Ik wens dan ook deze prachtige en grote Artiesten via deze weg nog eens dank je wel te zeggen, in naam van het bestuur en mezelf. Jullie zijn onvergetelijk en steeds welkom in Zelzate. 

 met ons bestuur op de foto

vrouwen en koppijn ook in de dierenwereld

Oostenrijk zet strijd tegen genitale verminking op Europese agenda

De Somalische Waris Dirie werd als kind besneden en schreef een boek over vrouwenbesnijdenis: 'Onze verborgen tranen'.en Dochter van de Nomaden Oostenrijk neemt het voorzitterschap van de Europese Unie te baat om de strijd tegen traditionele praktijken waarvan vrouwen het slachtoffer worden, voor het eerst op Europees niveau te tillen.
De Oostenrijkse minister van Gezondheid en Vrouwenzaken, Maria Rauch-Kallat, heeft collega's uit de 25 lidstaten uitgenodigd om woensdag in Brussel over "gezamenlijke actie" tegen praktijken als genitale verminking, gedwongen huwelijken en eerwraak te praten. 150 miljoen per jaar
Jaarlijks worden meer dan 150 miljoen vrouwen in ruim 40 landen slachtoffer van genitale verminking, ook in Europa. "We kunnen er de ogen dus niet voor sluiten", zei de Oostenrijkse minister van Justitie, Karin Gastinger, dinsdag op een persconferentie in Brussel.
In Oostenrijk werkten de zes vrouwen die lid zijn van de regering een pakket maatregelen uit tegen genitale verminking, gedwongen huwelijk en moord uit eerwraak.
De Somalische Waris Dirie, die als kind besneden werd en een boek over vrouwenbesnijdenis schreef ("Onze verborgen tranen"), hoopt dat andere regeringen het voorbeeld van Oostenrijk zullen volgen.
Volgens haar worden naar schatting jaarlijks 500.000 meisjes in de EU slachtoffer van genitale verminking. Schadelijke tradities
Op de Europese ministerbijeenkomst woensdag zal Rauch-Kallat samen met (de Oostenrijkse) EU-commissaris Benita Ferrero-Waldner een internationaal 'netwerk tegen schadelijke tradities' voorstellen.
Het 'Network Against Harmful Traditions' (NAHT) moet een platform van afgevaardigden van niet-gouvernementele organisaties en regeringen worden om gezamenlijk de strijd aan te gaan tegen traditionele praktijken met kwalijke gevolgen voor vrouwen.
De Oostenrijkse minister van Gezondheid wil "de stilte rond genitale verminking doorbreken". "Vrouwen durven er vaak niet over te praten, terwijl het toch om een schending van een mensenrecht gaat", zei ze dinsdag.
Onaanvaardbaar De Commissie heeft een budget van 120 miljoen euro voor mensenrechten en democratie, voegde Ferrero-Waldner eraan toe. Overheden laten soms na tegen dergelijke schendingen van mensenrechten op te treden met het excuus dat het om culturele of traditionele gebruiken gaat.
Maar deze gebruiken zijn onaanvaardbaar en de Europese Commissie veroordeelt ze, ongeacht waar ze gebeuren, aldus de EU-commissaris. Geen religieuze grond Een afgevaardigde van de islamitische gemeenschap van Oostenrijk, Mouddar Khouja, benadrukte dat besnijdenis van vrouwen geen religieuze grond heeft en volgens de islam een delict is dat even zwaar gestraft moet worden als doodslag.
De praktijk, die overigens ook door christenen wordt toegepast, is ouder dan de islam en het christendom en steunt op traditie, niet op religie, zei Khouja nog.
Waris Dirie spreekt op openhartige wijze over haar genitale verminking hoewel ze als mannequin de top heeft bereikt gaat ze terug naar haar land, ondanks de luxe van de beschaving die haar aanvankelijk overweldigde lag haar hart nog steeds in de woestijn en bij haar familie in Somalië
Ze heeft de confrontatie van haar verleden en toekomst aan gegaan en haar leven tussen twee culturen en ervaring beschreven
Als ambassadeur van de Verenigde Naties ver zet ze zich tegen de traditie van beschijdenis in haar land tegen de armoede en onwetendheid van haar volk

Volgens VN zijn na tsoenami mensenrechten geschonden

Zuid-Oost-Aziatische regeringen gebruiken de opbouw van hun land na de tsoenami als een gelegenheid om minderheidsgroepen te discrimineren. Vele mensen ontberen een jaar na de ramp nog altijd basisvoorzieningen

Neem nu de Dalits, de kastelozen in India. Een vrouw vertelt hoe haar dorp in Vel Pagar door de tsoenami helemaal van de kaart werd geveegd. De huizen werden vernietigd, het vee en pluimvee verdronken. De mannen, die vroeger op de velden van anderen moesten werken, hebben geen job meer. Toen ze aan de lokale politici om hulp vroegen, werden ze weggejaagd. ,,Alle hulporganisaties hebben ons in de kou laten staan, juist omdat we Dalits zijn.'' Ten einde raad hebben de vijtien families van de gemeenschap wegblokkades opgericht om het onrecht aan te klagen.

Dit verhaal is een van de velen in het rapport dat drie internationale hulporganisaties hebben gemaakt in opdracht van de Verenigde Naties. De auteurs wijzen erop dat het niet genoeg is om geld te geven voor de wederopbouw van een land, maar dat het ook nodig is om te controleren of de slachtoffers op een juiste manier worden geholpen.

Vrouwen bijvoorbeeld, ervaren opvallend meer problemen dan mannen. In de opvangkampen in Sri Lanka moeten vrouwen aan mannen om maandverband en ondergoed vragen omdat de mannen instaan voor de verdeling van de goederen. Elders worden alleenstaande moeders niet aanzien als een huishouden en krijgen dus geen compensaties.

Hotels in plaats van vissers

De strijd om het land is een andere reden waarom sommige slachtoffers er veel slechter aan toe zijn dan voor de tsoenami. ,,Toen ik de dag na de tsoenami terug naar mijn dorp kwam, hadden bewakers een hek rond mijn grond geplaatst. Ik smeekte om mij binnen te laten, maar ze beweerden dat het land van hen was en dat ze er een groot hotel op zouden bouwen. Ze richtten hun geweren op mij. Als je nu niet weggaat, dan zal je hetzelfde lot wachten als de doden van de tsoenami '', vertelt een man uit Thailand. In Andhra Pradesh, India, moesten de vissers twee kilometer verder gaan wonen om plaats te maken voor resorts. De vissers vragen zich luidop af of ze hun brood nog kunnen verdienen.

Geen hulp voor zeenomaden

Bovendien gebruiken regeringen de wederopbouw als een middel om lastige minderheidsgroepen te benadelen. In Thailand hadden de Moken (zeenomaden), net als zovele anderen, na de tsoenami beschutting gezocht in de tempels. Toen de hulp arriveerde, kreeg iedereen grote hulppakketten. De Moken moesten het stellen met een pak melk en een blikje sardienen. De Moken bezitten niet de Thaise nationaliteit en kregen dus geen hulp van de Thaise regering. ,,Als we op de regering zouden gewacht hebben voor voedsel en water, dan zouden we nu al lang dood zijn'', vertelt Thung Wa, die zijn heil moest zoeken bij ngo's. Sommige Moken konden na de tsoenami geen aanspraak meer maken op hun land omdat ze geen Thais zijn.

De onderzoekers pleiten ervoor om in de toekomst ook aandacht aan zo'n wantoestanden te besteden, want anders zullen er altijd mensen in de kou blijven staan, hoeveel geld er ook gestort is.

 Corry HANCKE   03/02/2006

Kijk naar de hemel en de sterren.
Ook als je ze niet ziet;geen nood.
Een wolkendek kan nooit versperren
hun invloed, even mild als groot.

De vrienden, ook al zijn ze verre,
bestaan.Neem slechts de telefoon.
Of wacht.Gezonden door de sterren
bezoeken ze vanzelf gewoon

Een donderwolk kan veel vergrijzen,
maar als een ziel staat op kapseizen,
de vrienden zijn, waken en komen,
trouw als het gras, de mus, de bomen,

De hond,de hemel en de sterren.

geschreven door Johan Daisne

Wie is mijn 10.000ste bezoeker????
laat je naam achter in mijn gastenboek aub 
dank voor jullie bezoekjes
knuffel en 10.000 kusjes 
Ria 

Sterven doe je niet ineens
maar af en toe 'n beetje
en alle beetjes die je stierf
't is vreend, maar die vergeet je
Het is je dikwijls zelfs ontgaan,
je zegt; ik ben wat moe,
maar op 'n keer, dan ben je
aan je laatste beetje toe.


Toon Herman

Eerbetoon aan een toffe zus,echtgenote, mama, tante en vriendin.