Berichten van 1 december 2005 tot 31 december 2005

Een paar jaar geleden was er op de zuidgang een dame komen wonen bij ons in het rusthuis. Ze was van geboorte van Gent en had alzheimer en was niet meer in de mogelijkheid om zelfstandig thuis te Zelzate, waar ze een paar jaar woonde, te blijven.

Ik kon het goed met haar vinden en als we tijd hadden ging ik wel eens een praatje slaan. Ze was gek op mooie kleren en dat schepte een band, vrouwen onder elkaar he.

Na een tijdje was de alzheimer zo ver gevorderd dat ze voor eigen veiligheid naar de gesloten dienst van onze RVT moest worden geplaatst, deze dingen gebeuren, jammer, maar ooit zijn ze in een stadium dat het niet echt meer doenbaar is om zelfstandig op een kamer te verblijven.

Op de gesloten afdeling staan ze onder toezicht 24/24 uur en kunnen beter worden begeleid.

Nu was deze dame, deze morgen gevallen. Ze had al lang al het contact met de verpleegsters verloren van die dienst, mede door de medicijnen en de alzheimer die haar geest volledig had overgenomen,  en daar ik op dienst was deze morgen en haar kende van vroeger, werd ik er bij gehaald om te zien of ze ergens pijn had, misschien sprak ze tegen mij wel, dachten de collega’s.    Ik ging dus naar beneden om eens te zien.

Nu heb ik een vrij luide stem en daar ik ook van Gent ben van geboorte en dus een mondje Gents kan …..wie weet dus ..

Ik zei… dag jonge dame wat hoor ik daar, gevallen??? Ze keek op… een glimlach verscheen op haar gezicht, ze herkende mijn stem,  ik zag het aan haar ogen.

Ik vroeg waar doet het pijn?  Ze bleef verdwaast glimlachen.  Ik vroeg terug: hebt ge pijn? zeg het eens....

Terug die glimlach, die ogen die glinsterenden,  meer niet… Nog eens vragen, maar de blik in haar ogen was niet echt van besef .... Ik zei in Gents:" maar kind toch waar is de tijd he, weet je nog die veste(jas) van u die was schuune (schoon) zeg….en dat rokske met die zwarte bloeze hedde die nog (heb je die nog)?

 Ze lachte en knikte met haar hoofd van ja, ik had contact, ze was er weer bij. Ik vroeg terug: hedde ziere???…. toog ne kier woar (toon het eens waar) ….ze wees naar haar hoofd achteraan, daar stond ne dikke bult.  Nog anders ziere (pijn) vroeg ik, ze knikte nee. Ik zei : we goan der iets aan doen, blijf rustig op je bedje,  ik kom nog eens kijken (zien).

Jongens, dit deed deugd!  Als je bij die mensen ook maar een klein beetje respons hebt, kunnen binnendringen in hun geest, in hun hart, in hun ziel .. Zoiets maakt je dag weer goed..... Gelukkig en met een zalig gevoel ging ik weer naar mijn eigen dienst.  t’s nog zo slecht niet bij die oudjes dacht ik, ook al zijn ze ver weg, ooit vind je die weg naar hun  hart en geest terug.

het was al donker om 16.30 vandaag grote sneeuwvolkjes bedekt het terras en de tuin
de vijver is bijna dichtgevroren gelukkig is hij op zijn diepste punt 1.80 zodat de visjes geen gebrek aan zuurstof hebben en gewoon hun gang kunnen gaan
prachtig zicht met de kerstboom en zijn lichtjes buiten  gewoon om van te genieten

Emma Coopman
vrije rudolf steinerschool gent


Wanneer dag verdwaalt in nacht
komt zacht de zoete slaap
hij brengt tot leven
zachte kleuren
wolkendekjes, hemelhoge regenbogen
wonderlijke geuren

dromen gaan, dromen komen
wie ze vindt mag er even wonen

Wereld vol magie
fonkelogen in de nacht
zou hij komen , de prins waarop ik reeds
zolang wacht?

dromen gaan, dromen komen
wie ze vindt mag er even wonen

Soms tijdloos eeuwig
soms roeloos stil
soms flitsraak vlug
soms koud en kil
zo raakt de droom
de diepste ziel
verhalen vertellend
aan wie luisteren wil



gedichten ingezonden door  jongeren tussen de 13 en 15 jaar voor de poëziewedstrijden van Willy Bultereys 2004

     De onbekende,
die je achteloos voorbijgaat,
kan misschien die mens zijn
     die reeds lang tijd
 op je vriendschap wacht
dat je het ook nooit te druk
mag hebben om lief te hebben
dat wens ik ieder van jullie toe

  voor het jaar 2006

 vrij overgenomen van een vriend ..... Jan Van de Wiele

 mijn analyse van 2005

Voor mij een jaar om vlug te vergeten, is mijn eerste indruk.

Een jaar waarin assepoes na een droom van 27 jaar is wakker geworden,

en de ridder op het witte paard niets meer bleek dan een leugenaar en bedrieger .

Het was en jaar van pijn en verdriet,

maar iedere traan maakte me sterker,

en deed me beseffen dat de goede beslissing was genomen.

En bij iedere tegenslag nam de vechtlust toe,

ik zou en moest slagen dat had ik mezelf beloofd,

vooruit zien en niet langer achterom.

Het was ook het jaar waarin ik mezelf terug heb ontdekt,

en dingen die ik vergeten was terug heb opgenomen.

Het was het jaar waarin ik de echte vrienden heb ontmoet,

en de profiteurs heb leren kennen.

Het was een jaar van hard werken,

maar ik mag iedereen in de ogen zien.

Het was ook een jaar van dankbaarheid,

dankbaar dat ik nog steeds mijn ouders heb;

dankbaar voor de liefde, vriendschap… de steun… toen het voor mij niet goed ging van mijn dochter en haar man…, voor die twee schatten van kleinkindjes.

Voor de liefde en vriendschap van mijn maatje en zijn vrouw toen ik weer eens een dipje had, en hij er steeds was toen ik het echt nodig had.

Voor de echte vrienden en vriendinnen of de dames van de hobbyclub, waar ik mijn creativiteit kon ontplooien en ontspannen, voor de goede collega’s die er mijn slecht humeur moesten bijnemen op het werk, voor deze die het niet deden en mij met mijn voeten terug op de grond hebben gezet.

Dankbaar dat ik nog steeds kan werken omdat ik gezond ben,  

Dankbaar voor die wilde poes omdat ze mijn leven wil delen.

Was het dus een jaar om te vergeten? Misschien wel niet, het heeft me tegenslag gebracht maar ook de kracht om sterker naar de toekomst te gaan, dus …..2006 hou je vast, ik kom er aan.

Met heel mijn hart dank voor jullie vriendschap, liefde en steun in het afgelopen jaar en mijn beste wensen voor 2006

 ria

(miekmous ria2)

Le bonhomme de neige

My Very Special Friend

Friendship is contagious
I've caught it a time or two
I caught it not too long ago
When I became friends with you.

My day is very special
Whenever you get in touch
And I would like for you to know
I appreciate it very much.

We have so much in common
Many things we can compare
To find a friend as nice as you
Is something very rare.

I choose these words carefully
With love I want to send
This special poem is just for yo
My very special friend.

Opgedragen aan mijn familie en vrienden,
vanwege miekemous(ria2)

De Kerstboom is niet meer weg te denken uit onze huiskamers in december. Het is meestal een fijnspar, blauwspar of Servische spar met of zonder kluit of geteeld in een pot. Wie veel geld wil uitgeven, kan ook een edelspar in huis halen. Wij versieren deze boom met elektrische of echte kaarsen, gekleurde ballen, engelenhaar, sterretjes, figuurtjes van hout enz. om het gebrek aan licht buiten door licht binnenshuis te compenseren.

Kerstbomen komen in Nederland niet uit het bos, maar worden speciaal geteeld. Oorspronkelijk is de kerstboom helemaal niet verbonden met de geboorte van Jezus. Hij was er al voordat deze geboren werd. In bijna alle culturen werden bomen op de een of andere manier vereerd. In het oude Egypte stond de palmboom centraal als representatie van Osiris, want deze was een boomgeest.
In het oude Rome vereerde men de den als boom van de god Baal-Berith (heer van de den). Later vierde men het feest Saturnalia, ter ere van Saturnus. Men gaf elkaar cadeaus en liet de slaven tijdelijk vrij. Een latere cultus vierde op 26 december Natalis Solis Invicti, de geboorte van de onoverwinnelijke zonnegod. De Romeinse keizer Constantijn I behoorde tot deze cultus, totdat hij in 312 een mystieke ervaring kreeg op het slagveld. Hij zag een kruis en hoorde een stem zeggen:'In dit teken zul je overwinnen.' Hij bekeerde zich tot het christendom en bepaalde dat kerstmis in het Romeinse Rijk op 25 december gevierd diende te worden. Er was dus geen sprake van een zuivere kerstgedachte. De heidense elementen bleven bewaard. Dennen speelden ook een belangrijke rol bij de verering van Astarte, godin in het Assyrische rijk. Bij haar altaren werden dennenbomen geplant. Soms werden hier ook palmbomen voor gebruikt. De voorkeur ging uit naar de spar die met haar piramideachtige vorm naar het rijk der goden wijst. In het oude Babylon versierde men bomen met voorwerpen die zon, maan en sterren symboliseerden. In 354 vierden de christelijke Romeinen voor het eerst kerstmis, en wel op de feestdag van de zonnegod Apollo. Noordelijk van de Alpen vierde men vanaf 21 december het Germaanse Joel-Feest. De kwade geesten werden verjaagd met geschreeuw en vuur. De Kelten hingen o.a. dode vogels in hun offerbomen. In Nederland hing men vroeger sparrenboompjes hoog in de mast van een uitvarend schip, om daarmee aan de hoop uitdrukking te geven dat men met kerst weer thuis hoopte te zijn. In de 5e eeuw dook de spar op als Boom des Levens in mysteriespelen in Duitse kerken. Hij was behangen met appels en ouwel of koekjes. Sinds de Middeleeuwen werd midwinter gevierd met het binnenhalen van takken die men daar tot bloeien bracht (Barbaratakken). Zij zorgden voor bescherming tegen het kwaad en stimuleerden vruchtbaarheid. Later versierde men de huizen met groenblijvende planten , b.v. hulst, dennen, sparren en laurier. In Silesie en Elzas hing men koekjes en fruit in de bomen of versierde deze met kaarsen. De wintertak was in feite de voorloper van onze kerstboom. In 1535 werden in Straatsburg op de markt hulst, bukskransen en taxustakken verkocht. In 1509 verschijnt van de hand van de schilder Lucas Cranach de Oudere een kopergravure met een versierde dennenboom. De stralende kerstboom is symbool voor het opnieuw ontwaken van de natuur. Eén van de eerste beschrijvingen van een versierde, geurende en glanzende kerstboom vinden we bij 'Die Leiden des jungen Werther' von Goethe (1774).Op een schilderij uit 1601 zien we St.Christophorus bij een boom vol eet-en drinkwaren, waar het Kerstkind naar grijpt. In 1605 wordt uit Straatsburg bericht dat er in een huiskamer een dennenboom opgericht en met veelkleurig geknipt papier, appelen en klatergoud behangen was. In Zweden kende men reeds de lichtboom, een houten geraamte dat een boom voorstelde. Op zijn takken werden kaarsen geplaatst. Van hieruit ontstond de driearmige kandelaar die in Zweden overal wordt ontstoken. In 1841 liet de Engelse Prins Albert, echtgenoot van Koningin Victoria, een grote dennenboom naar Duits voorbeeld optuigen. Dit was het begin van een nieuw kerstritueel, eerst voor de adel, later ook voor gewone burgers. In de 19e eeuw protesteerde het Vaticaan tegen de invoering van dit 'heidens' gebruik. In 1866 werd de eerste gietijzeren kerstboomstandaard gepatenteerd. In 1882 wordt vermeld dat men in USA een kerstboom elektrisch verlicht heeft. In 1891 wordt de eerste kerstboom voor het Witte Huis opgesteld. Vanaf 1900 vinden we overal, bij de gezinnen en in openbare gebouwen, versierde en verlichte kerstbomen. Het heidense symbool wordt nu gecombineerd met de christelijke kerststal.

 Symboliek

De altijd groene den symboliseert vruchtbaarheid en onsterflijkheid. Groen is de kleur van hoop, het opnieuw ontwaken van de natuur en de terugkeer van de levens- cyclus.

De groene tak houdt het kwaad op een afstand.

Volgens voorchristelijk geloof hadden kaarsen de functie om overledenen te helpen in midwinternachten de weg naar huis te vinden. Ook werd het overwinnen van de donkerste tijd van het jaar met vuren gevierd. Daarmee wilde men de terugkeer van de zon bezweren. Warmte en licht zijn zinnebeeld van licht en leven en voor alle levensprocessen op aarde noodzakelijk.

Appels zijn symbool voor vruchtbaarheid. In het christendom is de appel ook de vrucht der verzoeking, die aan de Boom der kennis van goed en kwaad groeit. In de Middeleeuwen werden voor sommige kerken. zogenaamde met appels versierde Paradijsbomen (sparren) opgesteld.

Waarschijnlijk hebben kerstboomversieringen zoals lametta en andere glimmende voorwerpen te maken met de kostbare  geschenken van de Heilige Drie Koningen.

 De Kerst-kluts

Ik ben vergeten,waar ik ben

Ik weet wel wat, mijn lieve schat

Maar vergeten dat……

Waar lag hij nou?

Of was het zij?

Of stond het hier of daar?

Hij zie “ik weet het niet mijn kind,

Ook ik ben de sigaar”

Twee grijze ogen ..rimpeling

M’n pake,de keuken,de kerst

En peppe, stil,verwondering

Toen jaren terug; hij vond haar weer;

Zij rimpelloos,  friesch blut tjoch op

Kersttulband bakkend

Kinderen kakkend

Vurige oven, in hart en huis

Hij zocht naar het heden ; 1 seconde verleden

En ik vond het kind terug bij hem thuis

Uit  dementie van Carla Bosma

Zaterdag en zondag niet op het blog, erg was dat, ik  kon maar niet inloggen... steeds foutmelding, wat ik ook deed. Blijkbaar toch iets aan de server geweest denk ik... daar ik gisterenavond plots en met dezelfde gegevens er weer in kon... Dus aan alle blogertjes, beetje laat, maar prettig week'end gewenst. Hoop dat het gezellig en knus was met de kindjes en de famillie.
groetjes Miekemous 

Er zijn zo van die dagen dat ik me wel eens afvraag, waar ik in godsnaam mee bezig ben en waarom ik een paar jaar geleden voor de baan van verzorgende in een rusthuis met dementerende mensen  heb gekozen. Ja ieder kind wil wel verpleegster worden, ik heb dus die kinderdroom in werkelijkheid omgezet,  en eerlijk vraag me soms af waarom, ... het werk is zwaar, werken op feestdagen -weekend's , steeds moet je er zijn,  vroegdienst - avonddienst, nacht,  sommige mensen zijn veeleisend, vervelend , pijn hier, pijn daar ..en maar klagen.  Vieze pamper’s op je nuchtere maag,.... ze maken je uit voor hoer of vuile teef,... trekken aan je haar of schort , en als je niet vlug genoeg weg bent kan je soms nog een slag in je gezicht krijgen ook , zoiets kan gebeuren ,na 35 jaar heb je wel het ene en ander meegemaakt,… Gordijn dicht nee toch maar open... Water te koud, water te warm… Ze brengen hun gewoontjes en karakter mee naar het rusthuis, en zo moet het dan ook gedaan worden,  je kan ze het niet kwalijk nemen , sommige weten gewoon niet meer wat ze doen, hun geest is niet meer in staat onze handelingen te volgen, en ze slaan in paniek en gaan in de verdediging, wij zouden het  waarschijnlijk ook doen.   Ja  oudjes zijn niet steeds lief en kunnen behoorlijk agressief uit de hoek komen. Er zijn er natuurlijk andere en gelukkig maar ook, en die zijn best heel lief en vriendelijk, je mag ze niet allemaal over dezelfde kam scheren .. schatjes die met alles wat je doet  heel blij en dankbaar zijn ... Daar gaat het niet om maar……..  ja  er zijn zo van die dagen ……  Maar er zijn ook van die dagen net zoals gisteren… en dan weet je het weer waarom je deze job graag doet. We hebben een dame die erg dement is, kan geen zinnig woord meer zeggen..... Woorden vermengen zich in haar mond tot en gebrabbel waar je af en toe eens een woordje kan van verstaan, korte dingen, geen zinnen meer, ja en nee of  mooie...  Verder gaat het niet meer omdat haar geest vergeten is hoe ze de woorden moeten vormen, ze was bang, angstig, ongerust en verward, haar gebrabbel stond niet stil, geen woord dat je kon begrijpen. Ik nam haar in mijn armen net als een kind, zei dat ik haar begreep, haar zachtjes wiegend,  rustig nu, alles is oké.  Ze bleef maar brabbelen, ik bleef maar wiegen en praten, zei haar dat het goed was... tot ze rustig was en plots zei ze helder en klaar: "je bent lief... ik hou van jouw….". Ik zei : we houden ook van jouw ....wij allemaal … en plots dit ene moment deed  me al de rest vergeten en was er weer dat meisje dat zo graag verpleegsterke wilde worden.

Ria 12/12/05

Een vriend
deelt mee in vreugde en verdriet.
Een vriend
helpt stilzwijgend en roddelt niet.
Begrip en waarderen,
hoef je een vriend niet te leren.
Wat ook het leven biedt....
een "echte" vriend verlies je niet.
Overgenomen van "Gedichten"  en gemaakt door Sandra R.

Ik was het kind van duizend moeders

En duizend dochters baarde ik

Ik was een zus van duizend broeders en

Iedere broer was ooit mijn zus.

Wellicht was ooit mijn zoon mijn vader

Mijn ergste vijand was mijn lief

En de oom van mijn geliefde opa

Was ééns mijn nichtje, klein en lief

Ik woonde bij de indianen

Waar ik rond de totem liep

En later was ik weer een neger

Die koppen snelde en buiten sliep

Ik was een middeleeuwse heks

Zat aan de tafel bij een koning

En later was ‘k een stoere zeebonk

Of hoorde bij een toverkring

Ik kan mijn levens niet meer tellen

Op al de vingers van mijn hand

Maar één ding kan ik wel vertellen

Er is steeds wel een hecht verband

En ooit komt aan die rij van levens

Een wonderlijk en lieflijk eind

Dan ga ik naar het land van liefde

Waar elke dag het zonlicht schijnt

Daar wandel ik dan met mijn liefste

Die eeuwenlang al bij me hoort

Wiens stem ik doorheen al mijn levens

Diep in mijn ziel steeds heb gehoord.

Francine/Droomram 

Inderdaad de pietjes waren nogal zwart, en moeilijk herkenbaar

En nee het was geen schoenblink maar toneelcosmetica, die met gewone niveamelk te verwijderen was, dan nog een grondige gezichts verzorging en alles was terug in orde

De dienaar van dit blogje is een 150 groot vandaar het bankje heb het voor alles en nog wat nodig , ( tip 1) en ik zit voor de sint met het rode pakje aan op mijn knieën ( tip 2 )

Dank aan de bloggertjes die hebben meegedaan of toch eens goed zijn gaan zien

Jammer er was geen enkele speurneus onder ons die het geeft gevonden ,

Groetjes Ria

 Waarheen, Waarvoor

Iets waar nog weinige zijn in geslaagd maar voor de Sint ga ik graag op mijn knieën