Je bent vandaag mijn 20.000 ste gast.
Dank je wel voor je bezoekje.
Wie je bent weet ik nog niet,
laat je een berichtje na in mijn gastenboek?
ik geef je alvast deze kus als dank.

groetjes Ria.

Seks wordt beter met de jaren

Er zijn zo van die weken dus die totaal los van elkaar blijken te liggen en waarin alles niet gaat zoals we het willen.

Deze week was er zo eentje.

De kleinzoon die vertrokken was voor de eerste keer alleen van huis.

Ook al weet je best dat hij het goed zal hebben, en dat is zo geweest,  je gedachten zijn toch dagdagelijks bij hem.

Zou hij daar kunnen slapen? Ja, natuurlijk had die geslapen, wat dacht je, maar niet genoeg.

Zou hij eten, wel ja en zelfs  al wat hij thuis niet wou, daar wel. Ditmaal geen choco met twee kleurtjes, gewoon met de groep mee.

Kortom je maakt je zorgen om niets.

Op het werk was het niet veel beter, druk en nog eens druk.

De hoofdverpleegster die met pensioen ging samen met een van mijn collega\'s en vervangen werden door jonge collega’s.

Ik ben dus nu het oudje op de dienst met mijn 27 jaar dat ik er werk.

Voel me niet oud maar in de ogen van die jongskes ben ik het wel.

Deze week zei er eentje \"ha, hoe is het met ons oudke vandaag ?\"  het was grappig bedoeld, maar ik kon er vanbinnen niet echt mee lachen.

En eerlijk moet ik toegeven dat ik het wel begin te voelen, je bent niet zo vlug meer dan hun.

Je neemt wat meer tijd voor bepaalde zaken, en vooral je gaat niet zo vlug over iets als zij, bij hun moet het rap rap, sommige zijn nogal …. Enfin niet allemaal.

We hadden ook een overlijden in het rusthuis, en iedereen zal het met me eens zijn dat je niet graag patientjes moet verliezen, ook al zijn ze oud.

Met sommige heb je een band opgebouwd en zijn ze net een stukje familie.

Een oma of opa die je zelf al lang verloren bent, met sommige bewoners kan je diezelfde  gevoelens delen, die je toen als kind met je eigen oma of opa had.

Bonneke was er zo eentje, 85 jaar, een dame van formaat en gewicht, maar waar ik, en ik niet alleen me goed bij kon voelen.

Haar kleindochter en mijn dochter zijn vriendinnen, al van in de kleuterschool, dus ik kende: “Bonneke” zoals iedereen zei, al meer dan 35 jaar. Ze was wat op de sukkel van met Nieuwjaar. En ze is deze week na een doodstrijd van 3 dagen overleden.

Die machteloosheid omdat je niets kan en mag doen, kan zwaar doorwegen en stopt niet als je eenmaal thuis bent, je vraagt je af...  had ik dit of dat nog kunnen doen?... lag ze comfortabel?... zou ze geen pijn meer hebben gehad?... diep in je hart weet je dat je gedaan hebt wat je kon, maar toch....

Deze morgen is de familie ons komen dank je wel zeggen voor de goede zorgen, vol lof over de werking in ons rusthuis, meer hebben wij niet nodig.

Kort daarna kwam het bericht binnen dat een jonge collega haar eerste kindje dood was geboren, een prachtige jongen met alles erop en eraan.

Verder onderzoek moet uitsluitsel geven wat is gebeurd, niets deed  vermoeden dat er iets fout zou kunnen gaan, iedereen was er kapot van, zelfs onze bewoners waren stil bij het weten van dit verdriet.

Neen, het was echt geen week zoals een ander.

Liefde is......

Wanneer mama,papa ziet als hij stinkt en vuil is.
En dan nog zegt:dat hij toch nog veel knapper is dan....

Robert Redford.

geschreven door Chris. 6 jaar

 Wie kent niet het gevoel? Midden van de nacht wakker, het zweet op je rug, kippenvel tot in de puntjes van je tenen.

Mijn kleinzoon is weg!!! Paniek!!! achtergelaten in het bos... geen mens die weet waar hij naar toe kan zijn.

Groot alarm!!! Ik kom je helpen lieve schat, wacht even, meme is daar. Ik hoor het ventje roepen: "Mama, papa, ik was voor meme paddenstoelen aan plukken en plots was iedereen weg.... De bus, ik zag hem rijden met al de vriendjes er op, de juf die nog wel heel lief met haar hand dag wuifde, iedereen weg .... Dus sta ik hier alleen in dat bos, ik weet de weg niet en het is donker aan worden".
Meme komt er aan lieve schat, wacht ik ben er.

De tijd dringt... ik moet weg, de auto wil niet starten... pech alom en die schat staat te wachten aan de rand van het bos, alles gaat fout.

Ik rij zoals steeds honderd keer verloren, zit overal, maar niet in het bos... Ben de weg kwijt, weet niet waar naar toe…. Cedje wacht, ik moet verder …rap... rap...

En dan, net als ik toch op de goede weg ben en de kleinzoon in de verte zie staan, komt wilde tijgerpoes me wakker maken, ze springt op mijn bed en doet een poging om onder de dekens te geraken.

Blijkbaar had ze het koud, maar ik zit nat van het zweet met een hoofd als een tol nog na te zinderen van het gebeuren.

Deze morgen zijn de eerste foto’s op school via Internet binnen gekomen en zit de schat met een veel te grote helm op zijn hoofd te lachen op een foto, net voor ze gisteren op bezoek gingen in de koolmijn.

Ze hebben blijkbaar pret voor 10,  te zien aan de lachende gezichtjes.

Ik voel me een beetje belabberd en weet zeker dat Cedric plat gaat liggen van het lachen als hij het verhaal zal horen.

Hoor hem al zeggen: maar meme toch, ik ben toch al bijna 9 jaar en kan best de weg terug vinden in een bos, en daarbij we zijn niet naar een bos geweest hoor, hahahahaha

Ja die meme’s,  en bezorgde mama’s.... pfffffffffffff niets mee aan te vangen. 

 Schoolfoto: Cedric zit onderaan als laatste aan de rechterkant.