De Amerikaan Michael Urbano sloot zichzelf uit zijn huis en besliste dan maar via de TV-kabel langs de schoorsteen terug naar binnen te komen. De kabel brak onder het gewicht en de 23-jarige ex-footballspeler uit Californië kwam vast te zitten.

Bij het lezen van dit moet ik denken aan mijn kinderjaren.

Iedere keer, rond 5 december doods bang was ik dat de Sint eens zou blijven hangen in de schouw en ik geen geschenkjes zou krijgen.

Die schouw zag er zo smal uit, dat geen ernstig mens er zou aan denken daar door te kruipen

Maar onze pa zei :dat de Sint een Heilig man was, en die konden alles, en wat papa zei, zal zo wel zijn daarom is hij je papa.
 
Maar toch had ik zo mijn twijfels, vooral omdat de Sint die ik had gezien nogal aan de dikke kant was, een bierbuik had en veel te wit haar om door een vieze schouw te kruipen.

Daarom zei papa, hebben ze knechten zwarte pieten die dat voor hem doen, als ik naar die zwarte piet keek, die dan nog heel veel weg had van mijn oom Marcel en oom Marcel was ook niet van de magere kant, nee hier kopt het verhaaltje niet meer.

maar papa zei van wel, dus zal zo wel wezen nietwaar.

Nu na al die jaren, lees ik dus in de krant dat je beter niet de schouw neemt om in huis binnen te gaan

Zie je wel papa, ik had gelijk eindelijk na al die jaren de Sint kan nooit door de schouw.

Heel vroeg aanwezig op de afspraak, om 07.30 uur reeds ter plaatse, gezien om 08.00 uur eerst een echografie van mijn hart moet worden genomen. Dit onderzoek begint stipt op tijd en duurt een goed half uur. Er wordt mij gevraagd of het stoort dat een nieuwe assistent het onderzoek bijwoont om met de apparatuur te leren werken, waar ik niet het minste bezwaar tegen heb, die mensen moeten het toch eens leren. Het onderzoek verloopt heel vlot, en ik denk dat die nieuwe assistent een goede dokter-specialist zal worden, want hij heeft alles vlug begrepen en stelt daarbij zinvolle vragen.

Na het beëindigen van dit onderzoek ga ik terug naar de afdeling voor de chemotherapie, voor het krijgen van de laatste infuus van de derde sessie.  Hier moet ik een driekwart uur wachten, want mijn laatste infuus is maar besteld voor 10.00 uur.

Om 09.45 uur wordt het infuus gebracht en er wordt onmiddellijk verder gedaan door de verpleging, om zo weinig mogelijk tijd te verspelen, want het is weer heel druk op de afdeling.

Aan het onthaal is een manspersoon in een rolstoel van zijn oren aan het maken omdat hij te lang moet wachten, en wil niet verstaan dat het door zijn eigen nalatigheid is dat zijn infuus niet op tijd is kunnen aangemaakt worden omdat hij bij zijn vorige onderzoek nagelaten heeft een nieuwe afspraak voor vandaag aan te maken. Het vriendelijke meisje aan de onthaalbalie kan hem er uiteindelijk van overtuigen geduld te oefenen en te wachten op zijn infuus dat inmiddels besteld is.

Voor mij verloopt alles normaal, mijn infuus loopt op de normale snelheid, zodat dit op een uurtje leeg is. Dan nog 10 minuutjes doorspoelen en ik kan huiswaarts keren, en ben voor drie weken gerust van de infuus. Hopelijk krijg ik niet te veel last van de bijwerkingen en beperken die zich tot het vermoeidheidsgevoel zoals bij de vorige sessie.

Na een uurke wachten op de behandelende geneesheer, komt hij eindelijk met het goede nieuws wat betreft de uitslag van het echo van mijn hart: er zijn geen afzettingen op de hartspier van de eiwitten die teveel worden aangemaakt en mijn hart pompt terug op een meer normale manier het bloed door; aan het hart of de hartkleppen zijn geen afwijkingen merkbaar. Dit is dus heel goed nieuws.

Verder stelt hij er mij van op de hoogte dat ik zal uitgenodigd worden vanaf 18 september om de nieuwe minder agressieve chemo te doen, waarvoor ik dan wel vier dagen zal moeten binnengaan, het betreft hier de aanmaak van de nieuwe bloedplaatjes en de controle daarop.

Dus tot 18 september dien ik alleen mijn medicatie verder te nemen en mij te houden aan de richtlijnen, namelijk mij heel kalm houden en mij niet te veel te vermoeien.

Verdere info krijgen jullie dus tussendoor wel eens en zeker vanaf 18 september weer een dagelijks verslagje.

Dankbare groeten van Maatje

Ja, kind je hebt het niet meer, dacht ik deze nacht, alles op zijn tijd, kindjes als je jong bent en rustig genieten nu van de kids van anderen.

Amber wou in meme haar bed slapen,
ze miste mama en wou niet alleen slapen.

Meme echter, heeft echt nood aan de nodige rust, maar je kunt die schat niet laten huilen, dus meme met een grote knuffel, muisje in slaap gekregen in mijn bed.

Zelf doe je dan geen oog dicht, de schat praat luidop en armen en benen vliegen me rond de kop.

Die kids zijn zo verdomd zelfstandig.
 Ik ren ik vlieg van het een naar het andere maar

steeds zijn ze me een stap vooruit.

Waar is die melk voor die muesli? oeps sorry niet boos zijn, gemorst, ik was nog aan zoeken verdorie en zij al aan het gieten.

Krijgen we een snoep, mag ik een appel wat limo, krijgen we een koek, krijgen we een ijsje? voor ik ja zeg zijn we weeral tien stappen verder.

Ik ren van de ene tv naar de andere, deze wil ketnet, de andere nicolonia of zoiets, ruzie! ik vlieg er tussen, oké geen van beide tv, gedaan, tv uit.

Een licht hier, een licht daar, mijn factuur denk ik dan, een deur open en nog een, en daar die kast ook nog, mijn huis is gelijk een varkensstal, speelgoed alom, ik ben het niet meer gewoon.

Had daar vroeger geen last van, was ooit onthaalmoeder, het huis was steeds vol kinderen en speelgoed, maar dat was vroeger,  30 jaar terug, alles op zijn tijd.

Gisteren in de badkamer schuim overal, ze weten dat ze geen zeep kunnen gebruiken als ze het bubbelbad aanzetten maar vergeten het natuurlijk in het hete van de pret.

Ze vervelen zich en willen naar buiten, spelen met de vriendjes, maar daarvoor moeten ze naar huis, die verdomde regen ook.  We zouden kunnen fietsen naar een pretpark of een speeltuin, maar nu niet, nu zitten we met de verwarming aan binnen.

Meme hier, meme daar, deze morgen 06 uur Cedric: meme, ik  kan niet meer slapen, wees stil zus slaapt en ga terug in bed het is midden in de nacht en zo voel ik het aan ook.

Gelukkig is Cedric terug in slaap gevallen,
 maar om 08 uur was muisje daar.

Waar is tijgerpoes? meme slaap je nog? ben niet meer moe, mag ik tekenfilm kijken, stil zus, broer slaapt nog, toe het is nog midden in de nacht nog even toe muisje,
 meme is moe.

Vanavond is mama terug thuis, beetje zwakjes nog, maar met hulp van papa zal het wel lukken.
Zoniet slapen ze hier nog maar een nachtje en morgen zal ik ze missen dat weet ik nu al voor 100% zeker.

Sorry, voor het niet beantwoorden van de mails of het bezoeken van de blogjes,

Maar mijn dochter is 10 dagen geleden opgenomen in het ziekenhuis.

Dus iedere dag over en weer naar Eeklo, waardoor de tijd echt ontbreekt.

Nu zijn de kids bij mij overdag en 's nachts, dus ik heb de handen vol, en meme is ver steendood.

Maar ik denk aan jullie en kom wel op bezoek, maar om het gastenboek te beantwoorden is er echt geen tijd.

Lieve groetjes Ria.

Goed op tijd gelijk altijd, dus om 13.30 uur kan er begonnen worden.

De verpleging dient eerst bloed te nemen, voor de controle. Er is schijnbaar iets gebeurd met de poortcatheter, want er kan geen buisje gevuld worden met bloed. Doorspoelen gaat wel, de catheter is dus niet verstopt, maar bloed afnemen lukt niet, dus dan maar op de oude manier via een ader in de arm.
Wanneer de infuus opgehangen wordt om te beginnen, loopt de ook niet. De verpleegster herbegint alles, sluit alles opnieuw aan, en uiteindelijk wordt alles normaal en begint de infuus te lopen. Dus nu een uurtje geduld, dan zijn we er ook weer door.

Nog één te gaan, morgenvroeg, na de echografie van mijn hart die dient gedaan te worden.

Dus vol goeie moed een babbeltje aan het slaan met lotgenoten, want vandaag heb ik drie personen als gezelschap, maar wel voor andere behandelingen, met variabele tijdstippen voor de infusen die gegeven worden, waardoor er ook nog een heen en weergeloop is van de verpleging.

Schijnbaar zit er veel storing in de lucht in deze behandelingszaal, want om de haverklap zijn er problemen met de infuus van lotgenoten, gelukkig werkt mijn catheter terug normaal en doet die zijn werk zoals verwacht, zodat ik op het voorziene uur huiswaarts kan gaan.

Morgenvoormiddag laatste deel van deze derde sessie, en dan afwachten wat de bijwerkingen zullen zijn, denkelijk terug die vermoeidheid zoals bij de tweede sessie, maar die zullen wij wel verwerken.

Groeten aan alle bloggers, en zeker aan degenen die mij regelmatig een reactie sturen
Maatje

Volgens afspraak mij aangeboden om 13.30 uur, voor de tweede infuus van de derde sessie. Alles verloopt heel vlot, de verpleging begint onmiddellijk de infuus in te brengen, en wonder boven wonder, ik zit helemaal alleen in de behandelingsruimte. Gewoonlijk zitten er reeds een paar lotgenoten, doch vandaag niemand. Dit geeft mij wel de kans dit stukje te schrijven zonder gestoord te worden.

Na verloop van een uurtje, tijd dat het infuus loopt, zit ik nog altijd alleen. Schijnbaar hebben mijn lotgenoten geen infuus meer nodig, of anders op een later tijdstip.  Het is ook in de gang heel rustig, waar er anders veel over en weer geloop is. Ik ben blij voor de verpleging, want nu hebben zij het ook eens een beetje rustig en kunnen zij een beetje uitblazen.

Na het ontkoppelen van de infuus, nog een 10 minuutjes met de doorspoelvloeistof en mag ik huiswaarts. Hopelijk gaat het morgen ook zo vlot.

Morgen geef ik terug een kort relaas, dan nog donderdagvoormiddag en dan ben ik er weer een drietal weken vanaf en kan ik de medicatie haar werk laten doen thuis.

Groetjes en tot morgen

Maatje

DEN HAAG - 14/m rood haar, lange armen,hangt graag in bomen zkt. Partner om zich voort te planten en zo de eigen diersoort te helpen redden.

Zou dat de reden zijn waarom sites als Seniorennet zoveel succes hebben de ene aap die naar de andere zit te schrijven,
De eenzamen mens, de bedreigde diersoort die zichzelf voor de pc de illusie

aanmeet vele vrienden te hebben

Die via dat pc’ke kijkt, op de wereld de mensen

We hebben het gezien, we hebben het gelezen

Onze apensoort een uitstervend ras, ja zou best kunnen

Leven de pc mijn kleine kamer'ke meer moeten we niet hebben of zijn er nog andere waarden laten we samen even nadenken wie weet komen we er dan uit voor het te laat is

Mannen die in bed maar zelden aan hun trekken komen, moesten op 5 augustus beslist naar Groot-Brittannië zijn geweest.

Tijdens de eerste Britse "masturbatiemarathon" konden ze er hun witte boodschap in kwijt.

En dat allemaal voor het goede doel.

San Francisco
Het idee komt uit San Francisco, waar mannen een keer per jaar samenkomen om gezellig samen te masturberen.
Vrienden, familieleden en collega's spreken samen af om zich voor het goede doel eens van hun aantrekkelijkste kant te laten zien.
De collectieve masturbatie levert elk jaar enkele duizenden dollars op voor allerlei goede werken, weliswaar alleen goede werken die op de een of andere manier aan seks gelinkt zijn.

Record
De Britse troepen rukken nu uit om het Amerikaanse record te verbreken.

Daar moet behoorlijk wat tijd voor uitgetrokken worden: er moet immers langer dan 8 uur en 30 minuten gemasturbeerd worden.

Of de Britse mannen nu ook massaal aan het trainen zijn geslagen, is niet bekend, maar erg zullen ze het waarschijnlijk niet vinden



Nu zat ik gelijk weer aan de Prins te denken
Kom op Laurent dit is beter dan in je blote kont in de Playboy,

hier heb je dus ook plezier aan zat ik te denken

Ja, ik heb echt met onze prins te doen, wil die helpen het kan toch niet zijn dat in de volgende verhaaltjes aan de kinds moet worden vertelt: " En de prins en sneeuwwitje leefde arm en niet gelukkig" 

Dank aan alle vrienden die vandaag aan mij hebben gedacht.
dank ook voor de kaartjes en gelukwensen
jullie zijn schatjes, 20 jaar een zalige leeftijd ben ik nu.
Of is het reeds 2x 20 zou zelfs meer kunnen zijn vrees ik,
ja de mens zijn geheugen als je iets ouder bent vergeet je vlug.
Mij al in de playboy zien staan? ga maar eens zien bij de Jean van frankrijk
hmmmmmmmmm
goed gedaan


 (klik op de foto en je bent bij Jean)

Wat zeggen jullie "Dood"
 Wie de dikke en de dunne? bijlange niet. 
Twee zeer toffe gasten die voor de echte niets moesten onderdoen,
plat van het lachen met die twee
en heel de feesttent op zijn kop
daar moet je dus mee op de foto.
 
Meer moet dat niet zijn

Hormonenbehandeling maakt je huid tintje donkerder

Zelfs de grootste bleekscheet kan zich binnenkort zonder al te veel moeite een nieuwe look aanmeten. Een paar prikken volstaan om permanent een bruin kleurtje te hebben, weten Australische onderzoekers.

Momenteel is het zelfs te warm om te zonnebaden, maar als binnenkort de zon weer achter de wolken verdwijnt, kan een hormonale behandeling die momenteel in Australië wordt ontwikkeld soelaas bieden. Je wordt er zo bruin van als je wilt en bovendien beschermt het tegen huidkanker. Het gaat om injecties met een hormoon dat de productie van melanine bevordert. Melanine is het pigment dat de huid kleur geeft én beschermt tegen ultraviolette stralen, de belangrijkste oorzaak van huidkanker. De eerste resultaten zijn spectaculair. Na een kuur van 90 dagen was de hoeveelheid melanine in de huid met 41 procent toegenomen, terwijl de beschadiging van de cellen door zonnebrand was gehalveerd.

Liever in de bruindouche

Helemaal op punt staat het experiment nog niet. De kuur van 30 injecties - driemaal een reeks van 10 prikken in de buik over een periode van drie maanden - vertoont neveneffecten. Enkele proefkonijnen hadden last van misselijkheid. Vorsers beweren dat die problemen verholpen kunnen worden door lagere dosissen toe te dienen. Vlaamse dermatologen zijn voorlopig sceptisch. ,,Bij de behandeling wordt geknoeid met de hormonenhuishouding. Dat kan andere kankers in de hand werken. Er is nog veel wetenschappelijk onderzoek nodig voor alles op punt staat'', meent Katleen Hellinckx, dokter-assistent dermatologie in het Leuvense Gasthuisberg.

Volgens een medewerkster bij solarium El Solar in Knokke zit bovendien niemand te wachten op een hormonentherapie: ,,In België zal er weinig vraag naar zijn, in tegenstelling tot Australië. Daar is huidkanker een epidemie. Het is dan ook logisch dat elk middeltje dat tegen huidkanker beschermt als zoete broodjes verkoopt."

Wie op een verantwoorde manier wil bruinen, hoeft geen prik, zegt ze. ,,Tegenwoordig zijn de spuit -of tanningcabines, douches waarin je met een product bruin wordt gespoten, erg in trek. Daarmee loop je geen enkel risico.''

Meer dan een kleurtje

Volgens dokter Hellinckx is het procédé onschadelijk. ,,Het is uitvoerig getest. Het enige wat je kan overkomen is dat je allergisch reageert. Een zonnebankbezoek blijven we wél afraden. Doe het zo weinig mogelijk en zeker met mate'', aldus de dermatologe.

Dat spuiten de zonnebank zullen verdrijven, geloven ze niet bij El Solar. ,,Voor sommige mensen betekent naar de zonnebank gaan meer dan een kleurtje krijgen. Zeker in de winter, dan is het een vorm van lichttherapie. Onder een zonnehemel kom je tot rust.''

Toch zal de vraag naar een mooi kleurtje altijd blijven bestaan, weet Katleen Hellinckx ook. ,,Al zullen we het voorlopig moeten doen met bruinen zonder zon-crèmes. Die werken niet in op onze hormonen.''

De zonnebank
 

Vrouwen die vaker dan eens per maand gebruik maken van een zonnebank hebben een 55 procent grotere kans op huidkanker.

Vrouwen van in de 20 lopen zelfs twee tot drie keer zoveel risico als vrouwen die nooit naar een solarium gaan.

Dit is gebleken uit een acht jaar durende studie onder meer dan 100.000 Scandinavische vrouwen die deze week verschijnt in het tijdschrift van het Amerikaanse National Cancer Institute.

In het onderzoek werden de levensstijl en het melanoomrisico geanalyseerd van vrouwen tussen de 30 en 50.

Uit het onderzoek kwam naar voren dat zonnebrand en zonnebankgebruik tijdens adolescentie en jongvolwassenheid de kans op het ontwikkelen van huidkanker op latere leeftijd aanzienlijk vergroten.

Het melanoomrisico is het grootst onder mensen met een lichte huid in Australië, Nieuw-Zeeland, Europa en Noord-Amerika.

In Noorwegen en Zweden komt nu drie keer vaker huidkanker voor dan in de jaren vijftig. Blonde vrouwen hebben ongeveer twee keer zoveel kans op melanomen dan brunettes of zwartharigen.

Voor rossige vrouwen is de kans ongeveer vier keer zo groot, aldus de onderzoekers.

SAO PAULO - Drie ex-stewardessen van de Braziliaanse luchtvaartmaatschappij Varig gaan uit de kleren om de noodlijdende maatschappij financieel een zetje te geven. De goodwill van de blondines verschijnt in de eerstvolgende Braziliaanse editie van Playboy, zo is vernomen van de redactie van het blad.

Nu zie ik dat persoonlijk wel zitten, in de playboy staan bedoel ik.

 Zoiets als 55 + model, als ik in de spiegel zie, en mijn bril opzet,dan zie ik er met mijn maatje 40 nog best goed uit. (denk ik toch)

Een beetje verf hier en daar, een belichting die er mag zijn, een fotograaf die weet wat hij doet, ja zie het zitten.

Dus Playboy als jullie dit lezen, hier zit een oma met ambities.

Of ik er mijn baas plezier mee zou doen, zal een paar andere mouwen zijn, ga het maar best niet gaan vragen 

Toen ik geboren ben kreeg ik de vrome naam Maria.

Het was een belofte van mijn mama.

Ze had veel moeten doen om mij 9 maanden te kunnen dragen,

Dus een gezonde dochter zou de naam van Maria krijgen had ze aan Onze lieve Vrouw in Lourdes beloofd.

Dus ik heb met die naam mijn kinderjaren doorgebracht, en hier in het Gentse zeiden ze die "Maria" op een toontje waar ik een hekel aan had, de nadruk op de maaaa en dan rja als vervolg dus iets in de zin van maarja.

Dan nog liever die naam in het frans "Marie" of in het Italiaans, dat was pas prachtig, die zwoele zachte manier van Maria te zeggen, hebben me er sterk aan doen aan denken, een Italiaans lief te nemen.

Ik heb de film "West site story" wel 100 maal gezien, alleen al om Richard Beymer (Tony) "Maria " te horen zeggen.

Stil zat ik mee te dromen met Natalie Wood, aan die ene die mijn naam zou zeggen zoals hij “mijn Tony”.

Eenmaal, toen ik 15 was en op verlof aan het Gardameer, heb ik "mijn Tonny”, Maria horen zeggen, één maal en toen had vader het ook gehoord.

Mijn kleine broer is steeds op ½ meter van mij gebleven heel het verlof.

Van mijn grootmoeder aan vaders kant, kreeg ik steenvast op 15 augustus een boeket met gladiolen, ik had er als kind een hekel aan, van zover ik kan terug denken gaf grootmoeder mij gladiolen, 20stuks,
10 voor de naamdag en 10 voor de verjaardag 4 dagen later

 vraag niet waarom we hebben het nooit geweten.

Op mijn 29^ste verjaardag ben ik een nieuw leven begonnen samen met een nieuwe naam "Ria".

Het woord “Maria” was en is uit mijn woordenboek verdwenen. Zelfs mijn ouders zeggen nu Ria en op een paar uitzonderingen na iedereen die me kent.

Alleen op 15 augustus dan ben en voel ik me toch nog even Maria.

Aan alle Maria /Marie en aanverwanten, aan alle moeders,

een heel prettige naamdag en feestdag toegewenst.