de verminking

Toen ik leerde rekenen had ik een hekel aan nullen.
IK zag er de waarde bij het maken van sommen, niet van in.
Met hand & tand probeerde ze me uit te leggen, dat het toch wel belangrijk was.

Het ging er niet in!
dus de volgende zondag kreeg ik 1 frank.
Bij mijn vraag waar om het niet 100 was?
ZEI MAMA: DIE NULLE TELLE TOCH NI MEE!
DUS KOMDE DA MA Mé TOE, HE

Waarom was ik toch zo koppig?

Flaters of misverstanden.
Het overkomt ons allemaal wel eens.
Vaak belanden we zo in hilarische toestanden.
Waar van enkele in mijn volgend verhaal.

Mijn ma & ik gingen graag naar 't stad.
En op ons pad:
Kwamen we langs de Galéries Anspach.
In de volksmond "den bazaar".
Maar ach,
Aan de ingang stonden van die metalen manden.
Gevuld met sloefen, sokken en Onderbroekjes.
Geregeld gingen we daar in grabbelen.
En ondertussen maar gieren en babbelen.

Maar op een keer
Duurde mijn keuze wat te lang
En ma die trippelde al verder.
Wat ik niet gezien had,
Want naast mij had je toch
Nog een graaiende hand.
Tot mijn oog viel op een broekje en ik die arm vastgreep.
Want net dàt wilde ik hebben
En als je maar weet dat het me gauw speet.
Want aan die arm hing een andere vrouw.
Ik wilde maken dat ik weg kwam
Maar dat mens eiste opheldering.
Mijn ma vol verwondering
Om zoveel ongegrip: want het was toch nog maar een kind!
Wilde genoegdoening.
En ik stond daar met een rode kop.
Omdat ik me van "moeder" vergiste.
En elke keeer we naar den bazaar gingen,
Vergewiste ik mij eerst wie naast mij stond.

En nu we het toch over onderbroeken hebben.
Ik was zo een jaar of tien.
En we moesten nog snel ergens naartoe.
Ik had een slipje aan
Waarvan het rekje niet meer spande.
Maar de tijd drong en we moesten gaan.
Had ik maar een ander aangedaan.
Want ergens halverwege,
In een straatje met links autoboxen en rechts een bouwwerf:
Hing die broek onderwege
Tussen men liezen en men knieën.
Even kijken en niemand die wat zag??
Yup, die gang in naar die autostalling in,
Rokje omhoog en opsjorren dat ellendig Ding.

En:
SCHAFTTIJD Mannen!!
Een witte met roze bloemekes assortie bij die rode kop.
Mijn ma plooide dubbel en ik zag groen van koléire.
Want die mannen die daar tegen de muur zaten te eten:
Hebben nooit geweten:
Hoe gênant het was om zo de mist in te gaan
Met zo'n Blubber-ding aan.

Ik heb nog van die verhalen,tis lol!!
Na al die jaren.
Wat denk je? nog?
Of zal ik jullie de rest ook maar besparen.????

Deze namiddag…
Alles rustig, en plots BOENK...
Wij naar boven, heeft mijn legplank in de kleerkast het toch wel begeven!
Lawaai van Daniel.want ik prop daar toch te veel op…
Zovéél is dat nu toch niet?

Blijf wel in men kamerjas, ik heb toch niks om ààn te doen...haha!!!

Einde jaren 60.
Ik wou zo graag een brommerke, en ik wachtte het goeie moment af om dat te vragen.
We hadden immers ook onze mooie momenten.
Dus...

Ne brommer?
zoen vlammende doedskist, neije.
kweit ander maniere oem a van de weirelt 'theulpen, gien denke âân.
nen brommer, is da velloke nie goe genoeg nie mie, da rêd al êt genoeg.

Hij is er nooit gekomen, ik was al een paar jaar getrouwd toen ik er ééntje gekocht heb.

Voor alle dagen!!

Vraag niet naar de zon, ik kan ze jullie niet geven.
Beetje grijze dag vandaag.
We maken hem zelf wel warm en zwoel.

Je zet een muziekje op.
En kruid die met je handjes in je zij.
Je schud wat met je derriéreke.
En glimlach effe blij.
Een kusje op je snoetje.
Draai even met je voetje...
Naar rechts en naar links:
En kijk slinks in de richting van mij.

Strek nu een beentje, of friemel met een teentje.
Wiegel met je billekes en je dijkes.
En draai maar in de ronde.

Leg in elke zwier een gevoel:
En je zal zien: hoe zwoel je, je dag kan maken.

Klein Nicoleke die had van jongs-af-aan kurekes.
Haar ma werd daarvan soms turelurekes.
Als ze weer eens hare kakstoel afbrak.

Veel speelgoed was er niet,
En om al dat verdriet
Dat zich uitte in krokodille-tranen
En de pareitten wat te milderen
Ging ma op zoek naar wat interessant
Ze vondt een oud parelsnoer.

Ne coljéé van echte parlafinnekes.
Van klein naar groot hingen ze geregen
In een krans, zo voor rond den hals.
Dat hadden nie alle kinnekes,
En stoer
Bood ze het de schreeuwmuil aan.

Spontaan ,

Hield het bleiten op.
En die tien vingerkes
Gingen aan het frullen.

Fijn! Kon ma wat kuisen
En de spullen aan de kant zetten.
Moest ze dan niet even opletten?!

Achteraf bekeken wel want
Dat koordeke begaf het in Nicole’s vaardig spel.

En ze stak van klein naar groot,
Die witte bollekes in haar neus.
Heus!
Ze werdt blauw en keek al scheel.
Gauw.

Heel even werd er gevloekt en getierd.

Om nen dok-toor.
Maar ja hoor!
In paniek waar loop je dan heen?
Terwijl dat kind al blauw werd.

Maar in nood kent men … hulp.
Want de buurvrouw kwam over het mureke geklefferd.

In haar vliegend vaan
Kondigde ze zich aan,

Afkomend op het gekerrm.
En pakte ferm uit haar haardotteke

Boven op haar koppeke.

Een haarspeldeke.

Zo ééntje met twee beentjes en plooide het open.
’t Was te hopen ( want dat kind wier al mauve).
Dat ze die marrebollen uit die hollen kon peuteren.

Het kind dat nu alle kleuren had,

Werd wat onderschat.
Want die spartelde als een vis op het droge en
Wou gaan lopen.

En nog scheler werden die ogen.
Maar madam van naast de deur
Was van geen kleintje vervaard

En speelde het klaar elk bolleke te vangen.
Den doktoor zei nog dat ze sjans had gehad.

En ‘t is niet gelogen!
Ben direkt in mijn bed gevlogen!!!!!

 Heb gisteren een stukje over mijn schoonvader geschreven die nu 86 is en sinds 6 maanden weduwnaar. Hij leeft nu helemaal alleen , wil geen hulp van buitenaf, trekt nog redelijk zijn plan maar heeft sinds het overlijden van zijn vrouw geen greintje levenslust meer. Je ziet hem van week tot week achteruitgaan , er komt een dag dat we voor een moeilijke keuze zullen staan..iets wat hij zeker niet wil ,is naar een bejaardentehuis gaan, hij smeekt ons nu al om het niet te doen. Vroeger werkte mijn mama in een bejaardentehuis als vrijwilligster om de mensjes 's morgens eten te geven en ging ik dan af en toe mee, het was wel een bejaardentehuis voor demente mensen.Welke toestanden je daar allemaal ziet !!!! hoe goed de verzorging dan ook nog mag zijn , elke keer als ik buitenkwam maakte ik mij de bedenking"neen zo wil ik niet oud worden." We hebben geen keuze ,er wordt veel gepraat over euthanasie (voor of tegen, ) en daarom deze tekst :

Als ik oud ben en versleten
en ik voor mijn raampje sta
of in mijn rolstoel neergezeten
nauwelijks weet da'k nog besta

Als ik oud ben en versleten
jou moet vragen wie ik ben
Al jouw liefde ben vergeten
en mijn vrienden niet meer ken

Geef me dan alsjeblief een spuitje of een duwtje door het raam
Ik schrijf vooraf wel een briefje dat het per ongeluk is gegaan

Als ik oud ben en versleten
mijn hersenen al gestorven zijn
maar mijn lijf 't nog niet wil weten
en blijft leven voor de schijn

Als ik oud ben en versleten
enkel mensen werk verschaf
Als ik niet meer alleen kan eten
meer dan een been al in't graf

Geef me dan alsjeblief een spuitje of een duwtje door het raam
Ik schrijf vooraf wel een briefje dat het per ongeluk is gegaan

Ik ben geboren zonder luier en zo wil ik ook graag dood
ik kan nog uren zitten kauwen op een simpel stukje brood
zo blijf ik nog wel bezig maar het hoeft niet meer voor mij
want laat ons eerlijk wezen ja het is al lang voorbij

Ik schrijf vooraf wel een briefje dat het per ongeluk is gegaan

Ik kan niet alles,
ze zeggen dat ik beperkt ben.
Maar ik heb een heel goed leven,
met dingen die zijn gebleven.
Die buit ik ook ten volle uit,
en zeg mezelf duidelijk en luid,
"kom meid,we gaan ertegen aan,
je kan niet bij alles stil blijven staan".
Meestal lukt het dan ook wel
slechts af en toe rinkelt de bel
nu goed, dan een beetje gas terug
ik wil vaak teveel en vaak te vlug.
Medici kunnen weinig meer doen,
maar van de kleintjes krijg ik een zoen.
Een zoen die mij laat weten,
dat ze de oma in mij niet vergeten.
Iets wat anderen nog wel eens betwijfelen,
waardoor ik soms ook even ga twijfelen.
 Maar voor die kleintjes vecht ik door
de pijn zal mij niet klein krijgen hoor!

Ben weer de hele dag op zwier geweest!!!!! dus ik ben zeker helemaal genezen hoor, wens je allemaal een gezellig weekend en geef nog vlug een paar tips mee om het weekend helemaal "af" te maken....dikke knuffels van Prullemieke en tot maandag !!

De Mama heeft deze morgen de kleintjes weer opgehaald. Mijn taak zit erop voor deze krokusvakantie.Kleindochter 2 had voor ons allemaal een "cadeautje" meegebracht, je zag het niet, het is een héél klein beestje; 's nachts is het ontsnapt het heet "Griepje". Oma mocht er eerst van genieten en daarna Daniel, kleindochter 2 kreeg er ook een bezoekje van , zo nu was het compleet, allemaal gezellig genieten van het "Griepje" Als dat geen mooi en leuk cadeautjes was!!!!!.  We hebben het ons best gezellig gemaakt, ieder van ons had een coconnetje waarin we naar hartelust konden hoesten, niezen, overgeven en buikloop hebben.  De wasmachine en de droogkast hebben op volle toeren gedraaid samen met de DVD speler. Vandaag ging het met iedereen al veel beter, alles is netjes aan de kant gezet en we nemen de draad weer op van het "gewone" leven. Ik ben nu pas een jaartje ouder geworden en denk stilletjes bij mezelf " Oma wordt oud" neen nog beter "Oma is oud" haha ! Vraagt zoveel energie van je, daarna ben je doodop, zal wel de enige niet zijn zeker, als ik hier en daar zo eens lees!!!

Tot morgen, dan ga ik verder met mijn verhaal, geniet nog van deze mooie lentedag!!!
                                                                                          Liefs van Prullemieke

Vandaag precies 55 jaar geleden......werd ik geboren !!!!,in oude foto's gerommeld en hier het resultaat :

Geniet van jezelf

Eerst was liefde voor mij niet mooi
maar nu ik jouw ken is er niets mooier..!!
Was ik maar een traan geboren in jouw mooie ogen
levend op jouw zachte wangen en stervend op jouw tedere lippen

Het OCMW had ondertussen alles opgelost; ik kreeg een uitkering van het ziekenfonds, het ministerie deed een herberekening en ineens had ik ook nog een tegoed van het ziekenfonds van al de voorbije maanden ik niks ontvangen had! Als dat geen meevaller was! Het bestaansminimum dat het OCMW had voorgeschoten werd er af gehouden en ik had een beetje reserve voor als ik terug op eigen benen zou staan. De sociale woning was nog “in behandeling” het maakte me ongerust want dochter 2 zou einde van het jaar verhuizen.Ik vond dat ze zoveel voor me gedaan had en zou me tegen dan wel sterk genoeg voelen om alleen verder te gaan.

De uitstapjes met Luc had ik stilaan afgebouwd, ik wilde geen valse hoop geven voor iets wat toch nooit zou komen, en hem zeker niet gebruiken alleen maar om eens weg te kunnen. Ik bleef al een tijdje gewoon thuis maar vond het helemaal niet zo erg meer de tijd zou alles wel uitwijzen…

Martine werkte nog steeds in die taverne , in september belde ze me op “of ik geen zin had in een uitstapje naar de Ardennen met al de vrienden en de gerant, de zaak werd een paar dagen gesloten voor verfraaingswerken. Het was maar een daguitstapje, dochter 2 vond het een schitterend idee en zou wel voor Pim zorgen, het zou me zeker eens goed doen, ikzelf vond ook dat het eindelijk tijd werd de draad van het leven weer op te nemen en me niet langer meer mocht opsluiten in het kamertje van herinneringen…mijn leven moest verder gaan ik was nog maar 46 en B. zou het zeker ook zo gewild hebben.Ik ging mee en met deze dag begon er ook een nieuwe episode van mijn leven!

We vertrokken per bus er was een plaats voorzien vooraan (vanwege mijn rolstoel) naast de gerant van de zaak die ik vanaf nu Daniel ga noemen. Er werd een eerst halte gemaakt omdat er een paar de afdaling van de Lesse gingen doen, ik niet natuurlijk, bijna iedereen deed mee behalve Daniel en Martine , wij zochten een plekje op rustig te wachten tot iedereen terug kwam. Het was prachtig weer, de sfeer was er en er was nog iets…ik wist van Martine dat Daniel veel naar me gevraagd had en het erg vond dat hij me nog zelden gezien had in de zaak. We zaten recht tegenover elkaar als Daniel naar me keek was het “anders” als vroeger, het waren geen trieste ogen meer maar verliefde ogen…ik deed mij uiterste best om niet te veel in zijn richting te kijken en voelde me onwennig, het overviel me zo ineens en wist niet goed hoe ik hier moest mee omgaan, het was een gevoel waarvan ik zeker was geweest dat het mij niet meer zou overkomen, maar het was er! Ik kon het niet tegenhouden, ik vocht er tegen ,tevergeefs,  voelde me net een puber….

(wordt vervolgd)