Berichten van 1 januari 2006 tot 31 december 2006

De oudste Egyptenaren begroeven hun doden in kuilgraven en gaven ze eenvoudige gebruiksvoorwerpen mee. Een intrigerend voorwerp  is de afbeelding van dit dodenschip.

 In het midden van dit bootvormig model ligt een naakte persoon met een spitse baard. Hij ligt gevouwen op zijn zij, in slaap- of embryohouding.

Aan de voorkant van het 'schip' is het lichaam van een kikker te zien, symbool van de geboortegodin Heket. Blijkbaar diende het dodenschip voor wederopstanding uit de dood.

De meeste bewaard gebleven scarabeeën met koningsnamen dragen echter variaties van de naam Menche-perrê, de troonnaam van de Thoetmosis III.
 Generaties lang brachten de Egyptenaren zijn naam aan op amuletten en zegelstenen. De reden daarvoor is dat hij zo een succesvol legeraanvoerder en groot bouwmeester was en daarom zijn  naam in ere wilde houden.

Ook de doden kregen amuletten tussen de mummiewindsels gestopt.

Op de afbeelding  staan een aantal scarabeeën  met beschermende of gelukbrengende formules die  van toepassing  zijn op de levenden.

De grote scarabee geheel links draagt bijvoorbeeld de wens gelukkig nieuwjaar.

 De Egyptenaren hadden de gewoonte elkaar op nieuwjaarsdag kleine cadeautjes te geven, meestal olieflesjes of kleine beeldjes en amuletten, beschreven met een heilswens zoals deze scarabee.
 
Een vergelijkbare wens is te lezen op het stuk ernaast: een gelukkig leven.

De middelste scarabee wenst de drager: moge je naam voortbestaan, moge je kinderen geboren worden!

De twee laatste scarabeeën van dit rijtje herinneren weer aan de overheersende rol die de goden speelden in de Egyptische voorstellingswereld. Uiterst rechts lezen we:

bestendig is iedere stad die Amon liefheeft.

Daarnaast ligt een exemplaar met de verzuchting

Amon is alle goede dingen! 

De voorgestelde scarabeeën zijn moeilijk juist te dateren, maar stammen vermoedelijk allemaal uit het Nieuwe Rijk.

 Zegelstenen namen dus in de Egyptische cultuur een zeer belangrijke plaats in.
Bij gebrek aan paspoort of handtekening fungeerde een zegel als legitimatiemiddel; het droeg dan de naam van de eigenaar.

Het kon ook een ambtsteken zijn door de vermelding van eventuele titels .
 De koning bezorgde zijn hoge ambtenaren zegels met de koninklijke titel, zodat die uit zijn naam konden optreden. 

Met zulke zegels maakten ze afdrukken op alles wat in opdracht van de overheid afgesloten of beveiligd moest worden. Zegelafdrukken namen de plaats in van sloten en beveiligingssystemen.
Magazijnen, kisten of zakken met leveringen werden met een touw dichtgebonden; daarover deed men een klontje vochtige klei , waarin het zegel werd afgedrukt.
Ook brieven op papyrus werden voor verzending verzegeld om ze voor indiscrete blikken te beschermen.

De oudste zegelstenen uit Egypte hadden de vorm van cilinders. In de loop van het Middenrijk verdwenen deze cilinderzegels, om te worden vervangen door zuiver Egyptische type.
Na een periode van experimenteren met knopvormige zegels viel de keus op de scarabee.
Dit is een afbeelding in steen van de heilige mestkever.

De ovale vorm met bolle rug en vlakke onderkant leende zich goed voor het aanbrengen van gegraveerde opschriften . De scarabee zat aan een pin  en kon gedraaid worden voor het aanbrengen van een zegelafdruk.
De scarabee had  niet alleen een praktische vorm maar bovendien ook een symbolische betekenis !
 Het diertje was een symbool van opstanding en nieuw leven. 

Scarabeeën droeg men dan ook niet alleen als zegelsteen, maar ook als amulet.
De opschriften op het ondervlak, die meestal de naam en titels van ambtenaren hadden, maakten in de loop van het Nieuwe Rijk steeds vaker plaats voor symbolische afbeeldingen van godenmachten of beschermende formules.

Op heel wat Egyptische kronen staan een gierenkop en een rechtopstaande cobra.

De gier is een symbool van de godin Nechbet die de beschermvrouw is van Boven-Egypte (het zuiden).
De cobra staat voor Wadjet die Beneden-Egypte (het noorden) beschermt.

De baard (de bekende lange baard die aan de onderkant breder is) is een teken van goddelijkheid.
 De koning, die door de Egyptenaren als een levende god wordt beschouwd, droeg in het dagelijks leven ook een baard, maar dan een nepbaard die aan een touwtje hing.

 Daarom was het mogelijk dat  een vrouwelijke farao zoals Hatsjepshoet deze tekenen van macht kon dragen.

De Ankh bestaat uit een ovaal met daaronder een T-vormig kruis. In het Oude Egypte was het een zeer belangrijk symbool. 

Als hiëroglief betekent het ‘leven’; daarmee wordt vaak het eeuwige, goddelijke leven bedoeld.
 Naar de verdere betekenis van de Ankh is heel wat gespeculeerd. 

• In de betekenis van vruchtbaarheidssymbool kan de ovaal de zon voorstellen en het T-vormige kruis de aarde. De Ankh beeldt in dit geval de bevruchting van de aarde door de zon uit.     
  
  ° Een andere combinatie van symbolen, ook in de betekenis van vruchtbaarheidssymbool, beeldt de vereniging van het mannelijke en vrouwelijke beginsel voor.
   De mannelijke uitdaging (= seksuele kracht = T-kruis van Osiris)
   en het vrouwelijke = zich-open-stellen (= vruchtbaarheid = ovaal van Isis)
  versmelten tot een nieuw leven voortbrengende eenheid.

“De scarabee –  de mestkever – werd door de oude Egyptenaren als een heilig dier beschouwd.
 Het dier werd ook wel drekroller genoemd of pillendraaier.

Waarom kreeg het dier zulke namen???
Van afval maakt de kever met zijn pootjes een bolletje van ongeveer vijf centimeter groot.
In dat bolletje wordt een eitje gelegd. Dan gaat het bolletje de grond in.
 Na enige tijd komt uit het eitje een larfje en het leven begint opnieuw.
 De Egyptenaren hadden een groot geloof in het leven na de dood en de mestkever deed precies wat ze geloofden.
Daarom was deze kever het symbool van de voortgang van het leven en de opgang van de zon.
 In de rotsgraven langs de Nijl zijn gebalsemde kevers gevonden. Ook in de tempels zie je afbeeldingen van de scarabee.

Bij de tempel van Karnak staat  een grote granieten scarabee. Nog altijd lopen Egyptische vrouwen rondjes rond dit beeld waarmee ze hopen dat dit de vruchtbaarheid van hun schoot  bevordert.
 
En vergeet niet, de scarabee met die prachtige groenblauwe kleuren is thans nog altijd een sieraad dat door vele vrouwen gedragen wordt.

Egyptische schepen gevonden
Er zijn Oud-egyptische \'zeevarende\' schepen gevonden aan de kust van de Rode Zee. Men denkt dat dit de opbergplaats is voor de schepen van de expeditie van Hatsjepsoet naar Poent, maar er is ook een cartouche gevonden van farao Amenemhat III.

Hatsjepsoet  is vooral verbonden aan de uitgebreide expedities die ze naar het buitenland zond.
 Iedereen wist dat uit  Poent allerlei
aantrekkelijke zaken kwamen als wierook, mirre, apen, giraffen, jachtluipaarden, goud, ivoor, struisveren en kostbare soorten hars,

maar ook  dwergjes waar het hof zo dol op was en negers om als bedienden te laten werken.


 In het negende jaar van haar regering stuurde ze  een expeditie naar Poent en deze geschiedenis staat uitgebreid vermeld op de wanden van haar dodentempel

Beschrijving van de reliëfs in haar dodentempel
Op de reliëfs zijn de schepen in Poent te zien .
 Een baardig opperhoofd en  vrouw komen met  aantal hoorwaardigheidsbekleders eer bewijzen aan de Egyptenaren.
 Ze smeken om vrede van Zijne Majesteit.
\"Heil u koning van Egypte, vrouwelijke zon die straalt als de goddelijke zonneschijf.” 

OP die reliëfs kan men zien hoe de mensen in Poent woonden:  huizen op hoge palen die men via een ladder bereikte.
 De Egyptische afgezant schonk namens de farao vlees , bier, fruit en wijn.
 Het opperhoofd gaf een baviaan als geschenk.

Hatsjepsoet Hofkroniek van de farao zonder baard  Een boek: Barbara M Veenman Ongetwijfeld was farao Hatsjepsoet één van de machtigste koningen die ooit hebben geregeerd over het land van de Nijl. Onder zijn bewind kende Egypte een langdurige periode van voorspoed, kwam de mooiste tempel uit de oudheid tot stand en werd de legendarische expeditie ondernomen naar het sprookjesachtige land Poent.

Het koning zijn was een goddelijke ambt.
Plaatsvervanger zijn van de koningsgod Horus op aarde zegt  al voldoende.
 Vanaf de 4de dynastie wordt de goddelijke afkomst door  'Zoon van de Zonnegod' uitgedrukt.
Sedert de regeerperiode van Hatsjepsoet wordt deze goddelijke afkomst voorgesteld in een beeldcyclus; de geboortelegende, waarbij de goddelijke vader de god Amon-Re is.

De Egyptische staat was een absolute monarchie.
Alles wat er gebeurde in het land ging terug op de koning. Hij had als enige wetgevende macht. Wetten en decreten werden door hem uitgevaardigd.
Hij benoemde ambtenaren en priesters. 
  Wetgevende en uitvoerende macht vormen een eenheid in de persoon van de koning.

Het begrip staat moet worden omschreven  met uitdrukkingen  die koning en koninkrijk betekenen. Dit omvat de centrale positie van de koning in het land: De koning is de staat !

 De koning is degene die alle beslissingen in zijn rijk neemt. 

Uit teksten van de 'Koningsnovelle' blijkt dat er ook een staf van raadslieden overwegingen en voorstellen doet maar die door de koning in laatste instantie genegeerd worden.
 Gedaan werd  wat de koning zei, en dat alleen was juist!
 De teksten uit de koningsnovelle onderlijnen dus  zijn superieure machtspositie: zijn wijsheid, grootte en superioriteit 

De koning was ook  bevelhebber van het leger.
Bovendien was hij degene die de beslissing  nam over oorlog en vrede en het leger liet oprukken.

Ramses II maakte een aantal onbegrijpelijke fouten.

*Ten eerste liet hij de vier eenheden van zijn hoofdleger op meer dan 10 kilometer van elkaar door de woestijn marcheren.  Dat  betekende bijna een dagmars  wilde men een ander korps ter hulp komen.
*Bij het oversteken van de rivier Orontes liet hij de legers niet tegelijkertijd oversteken.  Hij wachtte zelfs niet op de laatste twee eenheden
*Verkenning vond hij niet nodig omdat hij zeker van de overwinning was.

Dit kwam hem later  duur te staan. Vlak voor Kadesj ontstond een hachelijke situatie.
Ramses II was  de rivier overgestoken met het 1ste korps. Ook het tweede korps had de rivier inmiddels bereikt maar de laatste twee eenheden waren nog 10 en 20 kilometer verwijderd. 
Bovendien hadden de Egyptenaren twee bedoeïen gevangen genomen die vertelden dat de Hettieten zich hadden teruggetrokken.

*Ramses II geloofde dit  maar al te graag . Hij had niet in de gaten dat het hier om spionnen ging.
 Alsof er niets aan de hand was trok Ramses II verder.
Plots trof hij tot zijn verbazing 1000 zware Hettitische strijdwagens met elk 4 tot 5 personen. Deze strijdwagens doorkliefden de linies van de Egyptenaren .

 De tweede eenheid werd op een doorwaadbare plaats in de rivier in de flank aangevallen en totaal vernietigd. 

Gevolg: de afstand tussen het eerste leger van Ramses en de twee overige was meer dan 20 kilometer. Bovendien lag ook de rivier Orontes tussen deze legers in.

 Ramses vluchtte met zijn eenheid naar een heuveltop in de omgeving en richtte daar een kamp op.
De Hettieten vielen dit echter aan en veroverden bijna het hele kamp.

Door de dapperheid van de farao en zijn de resterende troepen wisten ze een totale nederlaag te voorkomen.
 
Toen gebeurde er een klein wonder. Op het ogenblik dat de Hettieten het kamp aan het plunderen waren kwam het kleine zeeleger aan, deze vielen de Hettieten aan en overwonnen het. 

Ramses liet in Egypte grote feesten houden vanwege de overwinning die hij behaald had op de Hettieten.
 In alle belangrijke tempels die hij liet bouwen werd  zijn versie van de overwinning voorzien.

Zijn falen als legeraanvoerder was volledig te wijten aan het onderschatten van de tegenstander en het falen op tactisch gebied. 

Gelukkig heeft zijn kleine leger dat over zee kwam zijn  hachje kunnen redden.

Echte oorlogsschepen kende men niet in Egypte. Men zette daarvoor altijd gewone Nijlschepen in.
Men was intens bezig met het oprichten van vestingen voor het beschermen van de goederen.
Al in de vroege tijd is de vesting Elefantine bekend. 
Het was de meest zuidelijk gelegen stad en  een strategisch bolwerk dat aanvallen vanuit het zuiden moesten tegen gaan.

Om aanvallen uit het oosten af te slaan hadden de Egyptenaren een muur opgetrokken die later  vervangen werd door een  netwerk van vestingen.

 Een belangrijke uitvalsbasis voor de Egyptische krijgstochten naar Syrië was Sile, helemaal in het oosten van de Delta.

 Het zich verplaatsen door de woestijn verliep nogal moeilijk.  Daarom maakten de Egyptenaren het liefst gebruik van het water.
 Men kende  in die tijd  geen transportwagens en daarom moesten ze hun vrachten vervoeren met  ezels en andere muildieren.
 Ook de eigen voorraad moest meegenomen worden en dit betekende dat hoe langer de route was, des te kleiner de vracht was.

Over de strategie en tactiek van het Egyptische leger is weinig bekend. Het meest waarschijnlijke is dat de plannen per situatie bekeken werden ..

Er is maar een slag waar we de tactiek terug hebben kunnen vinden omdat er naast de Egyptische verslagen  ook de verslagen van de Hettieten(de vijand) gekend zijn.

de strategie van Ramses II

In het jaar 5 van zijn regeerperiode (1274 v.Chr.) besloot Ramses II om tegen de Hettietenkoning Moewatallis ten strijde te trekken.
Ramses II verdeelde zijn leger in vier delen en deze moesten  door de woestijn trekken richting de Dode Zee.
Vervolgens moesten ze de vesting Kadesj aanvallen want daar zou de vijand zich verschuilen.

Een tweede  leger moest met boten ten noorden van Byblos aan wal gaan en dan via het land oprukken naar Kadesj. 
 
  De strategie van Ramses was duidelijk; hij wilde via een tangbeweging de Hettieten omsingelen en verslaan.

Maar .... Ramses maakte zware fouten - zie volgend deel hier boven

In de periode voorafgaand aan het Nieuwe Rijk had Egypte geen vast leger.
 Het leger bestond toen uit mensen die aangeduid werden om te strijden op het moment dat er een leger nodig was.
 De aanvoerders van zulk leger waren personen die in het burgerlijk leven ook de oversten van de strijders waren die aangeduid werden. 

Veel wapens had dit leger niet. ..; knotsen, strijdbijlen en dolken. Voorts hadden de Egyptenaren nog lansen, slingers en pijl en boog. Als schild gebruikten ze een houten raamwerk dat met dierenhuiden bespannen was.

Toen de tijd van het Nieuwe Rijk er aan kwam, veranderde er heel wat. Het eerste beroepsleger bestaande uit huursoldaten was een feit. Als soldij kregen de soldaten een stuk land om te voorzien in hun onderhoud.
De eenheden waren in kleine groepen van tien verdeeld en  stonden onder de leiding van een groepsleider.
 Een eenheid van honderd man was verdeeld in twee helften van elk vijf groepen van tien met boven elke groep een leider.
Dit gaf al een gedeeltelijke structuur

Hij had twee gedaanten, een baviaan en een ibis, waarschijnlijk omdat hij op een gegeven moment met een andere god was geassimileerd.

In papyri staat hij soms in zijn ibishoofdige gedaante en noteert hij de resultaten van het wegen van het hart van de overledene, maar hij gold ook als de beschermer van de doden, die hen hielp de weg door de onderwereld te vinden.

Karaktereigenschap:

U houdt ervan uw eigen beperkingen en de waaroms en waarvoors te overstijgen....
U houdt ervan te werken in kalmte en rust.
 U bent zelfopofferend en niet bang om risico's te nemen.
U bent een zoeker naar de waarheid.
Scherpziend en andersdenkend als u bent, zijn uw ideeën duidelijk en hebt u enthousiasme en communicatieve vaardigheden.
U veracht vrekkigheid en middelmatigheid.
Moedig als u bent, houdt u van geneeskunde en reizen.

Kleur: wit (vrouw); roze (man)
Verwantschap: met de god Bastet en godin Isis

Naam: André
datum 13.04.1943
Plaats Hasselt  B

Een horoscooptekening is een astrologische analyse van het moment van de geboorte.
Nu nog de betekenis ervan achterhalen .....????

Klik op de afbeelding om te vergroten

Naast  bier en brood at de  bevolking ook  peulvruchten en groenten alsook goedkope soorten vis en pluimvee en geiten-, schapen- en varkensvlees.
Op verschillende ostraca (steen- en aardewerkscherven) wordt vermeld  dat de rijken( farao\'s en ambtenaren) wat meer specialiteiten hadden qua voeding

 Vee houden was alleen maar mogelijk voor de mensen met grotere huizen zoals hofstedes en villa’s van hoge ambtenaren.

In de stallen  hield men het vee en daar kon men de dieren  slachten . Gewoonlijk verwerkte men het dier onmiddellijk. Het werd  gekookt in grote pannen of men grilde het op een groot open vuur.
Wilde men het vlees bewaren voor later gebruik dan werd het gepekeld of gedroogd.

Behalve tijdens bijzondere feesten beperkte het gebruik van wijn zich tot de middens van  hoge ambtenaren en het koninklijk paleis.
Wijn werd voor een deel ingevoerd  uit Syrië, omdat er in Egypte maar op kleine schaal druiven werden geteeld.

Wijnranken hadden een bijzonder onderhoud nodig.
 Men plantte ze in  grond die verrijkt werd met slib uit de Nijl. De beste wijngaarden lagen in de Nijldelta. Gewoonlijk waren ze staatseigendom.

De kennis van de geneeskunde was gelijkgesteld met die van de  rituelen.
 De egyptische geneesheren waren niet vies om een bezwering uit te spreken.

 Magie was voor hun ook een middel om ziektes te bestrijden. 
Spreuken om slangen te bezweren en slangenbeten te genezen, te verlichten of te voorkomen waren gebruikelijk.

 Dit wordt gestaafd door een papyrus waarop veel slangen vermeld staan met bijhorende nauwkeurig omschreven behandelingsvoorschriften; inbegrepen de magische spreuk!

Bevallingen en gynaecologie waren een specialiteit in het Oude Egypte.
Voor de bevruchting, zwangerschap, bevalling en bescherming van de pasgeborene was de hulp van  goden het belangrijkst.
In papyrussen omtrent dit onderwerp vinden we dan vooral magische spreuken en enkele kleine praktische tips.

afbeelding: een bevalling

Een gezin bestond zoals gewoon uit de ouders en de kinderen.
 Banden met overige familieleden waren oppervlakkig.
 Dat  merkt men  aan het feit dat de Egyptenaren geen woorden hadden voor oom, tante, neef, nicht . 
Toch  beeldde men soms wel verre verwanten af in graftombes naast de directe familie.
  In het huis van de rijkere egyptenaren woonden ook de personeelsleden die een groot gedeelte van de werkzaamheden in huis deden.

Het huwelijk ging door als de algemeen geldende samenlevingsvorm. 
Wanneer  de man een passende leeftijd had bereikt om een familie te onderhouden,  stichtte hij een gezin.
Normaal gesproken trok de vrouw dan bij de man in. Slecht in enkele gevallen trok de man bij de vrouw in.
 
Huwelijkscontracten ontstonden er pas in de 22ste dynastie. Het was een  financiële zekerheid voor de vrouw bij scheiding of overlijden van de man.
 Voor het familie-inkomen was vooral de man verantwoordelijk.
De vrouw was  verantwoordelijk voor het onderhoud van de kinderen 

Huwelijken waren voor de gewone mensen over het algemeen monogaam maar als een huwelijk kinderloos bleek te gaan nam men gewoon een andere vrouw erbij, bijvoorbeeld een slavin. De kinderen uit deze relatie hadden dezelfde wettelijke status als hun moeder.