Biografie EDDY HOUSE.

De legendarische trombonist Slide Hampton (1932) presenteert het werk van Antonio Carlos Jobim, oftewel “de Gershwin van Brazilië”. Hampton speelde met zo’n beetje iedere jazzcoryfee: Lionel Hampton, Maynard Ferguson, Woody Herman, Freddie Hubbard, Booker Little, enz., maar ook zijn samenwerking met Dizzy Gillespie (1917-1993) –wiens all star band al tien jaar door Slide wordt aangevoerd – is memorabel. Net als Dizzy is Slide een belangrijk mentor van jong talent. Danilo Perez, David Sanchez en Roy Hargrove hebben voor een deel hun “chops” geleerd bij deze sympathieke éminence grise, die zich nu in Braziliaanse sferen begeeft.

Ikzelf, heb de eer en het genoegen gehad samen met enkele muzikanten uit de RENE BECKERS BIG-BAND een jazzcursus met trombonist SLIDE HAMPTON en saxofonist GEORGE COLEMAN gevolgd te hebben, en later een paar onvergetelijke concerten met deze twee uitzonderlijke muzikanten gespeeld te hebben.Heerlijk meegenomen.

Biografie van "DIRK VAN DER LINDEN" een jazzmuzikant van bij ons
DIRK VAN DER LINDEN werd geboren te Antwerpen op 28 augustus 1969. Als zesjarige bespeelt hij de gitaar. Dirk komt voor het eerst in contact met jazz op twaalf jaar, in een restaurant te Antwerpen. Hij speelt tegelijk zijn eerste noten op piano.

Momenteel bespeelt Dirk Van der Linden naast gitaar, Hammondorgel, piano, bas (zowel contrabas als electrische bas).

In 1989 besluit Dirk Van der Linden beroepsmuzikant te worden. Sinds dan speelt hij als muzikant bij verschillende theaterproducties van Blauwe Maandag, K.V.S., K.J.T. en andere. Momenteel speelt Dirk Van der Linden bij verscheidene jazzformaties. Zo is hij de vaste pianist van de “Swingcats” waarbij in gans Europa wordt opgetreden. Ook met de “Vanilla Brothers” speelt hij piano.Samen met Pascal Michaux speelt hij in het trio “The Hammond Swing Machine”, twee Hammonds en drums. Het Hammondorgel vormt ook de spil van de groep: “Dirk Van der Linden’s Hammond Pressure”.Regelmatig wordt Dirk als gast gevraagd op Hammondorgel met het trio van de franse saxofonist Jean Michel Cabrol.De gitaar bespeelt hij in het“Dirk Van der Linden Trio” en akoestische ritme gitaar bij de 8-koppige Internationale "Echoes of Swing Orchestra".

Dirk Van der Linden is volledig autodidact doch geeft hij les in scholen zoals de Jazzstudio te Antwerpen alsook in de Rockschool Noise Gate te Ternat. Hij werkte herhaaldelijk voor Radio en Televisie in binnen- als buitenland.

Hij concerteert in België, Nederland, Frankrijk, Duitsland, Zwitserland, Engeland, Italië, Wales, Schotland, Hongarije, Finland, op Ibiza, Noorwegen, Nieuw Zeeland, Guadeloupe en Amerika.

Hij werkte samen met o.a. Clark Terry, Toots Thielemans, Deborah Brown, Red Holloway, Dan Barrett,Tom Baker, Mike Carr, Frits Landsbergen, Eddie Locke, Bruce Adams, Bob Barnard, Leroy Jones, Teddy Edwards, Charlie Gabriel, Mark Braud, Carlo d’ Wys, Gianni Basso, Patrick Artero, John Barnes, Andy Cooper, Joe Muranyi, Charlie Antolini, Mighty flea Conners, Mike Cotton, David Paquette, Lilian Boutté, Danny Doriz, Mandy Gaines, Jesse van Ruller e. a. alsook met Vlaamse artiesten zoals Connie Neefs.
Dirk is tussen zijn optreden ook blogger op seniorennet.
blogs.seniorennet.be/dirkvanderlinden

Eddy deVos

Biografie van Jazzpianist " THELONIOUS MONK "
Theolonious Sphere Monk.
geboren; 10 oktober 1917 (Rocky Mount-North Carolina )
Overleden; 17 februari 1982 (Weehawken New Jersy)
Hij was een Amerikaans jazzmuzikant.

Hij werd geboren op 10 oktober 1917. Zijn kinderjaren en zijn jeugd bracht hij door in New York, waar zijn familie vanaf 1923 verbleef in het zwarte kwartier van JUAN HILL. Juist in deze buurt was er steeds een actieve muziekscene aanwezig. Dit feit zal er zeker toe bijgedragen hebben dat Thelonious heel zijn leven lang nabij dit muziekoord is blijven wonen.

Toe Monk 10 jaar oud was, kreeg zijn familie van een goede vriend een piano als geschenk, en zijn oudere zus Marion kreeg vanaf toen klavieronderricht. De kleine Thelonious keek toe hoe zijn zus regelmatig oefende en hij leerde daarbij vrij vlug noten lezen. Monk zei zelf later dat hij piano leerde spelen door over de schouder te kijken.
Hij begon zelf piano te leren spelen. Op 11 jarige leeftijd kreeg hij voor het eerst, correcte pianolessen, en volgens
Monk eigen zeggen, begon hij zich direct daarna in jazz te interesseren. Anders dan in andere families respecteerde de familis Monk de muzikale ambities van hun jonge spruit. Meer nog, Monk's moeder ondersteunde hem en stond hem steeds bij.

Monk kwam vlug voor het publiek terecht, hij begeleide het kerkkoor van de lokale Baptistengemeenschap, waarin ook zijn moeder zong. Hij verdiende ook zijn sporen als dansmuziekant op party's. Ondertussen groeide zijn intresse nog verder in de jazz. DUKE ELLINGTON, FATS WALLER, EARL HINES, en nog meer in het bijzonder "JAMES.P.JOHNSON " die in zijn buurt woonde, trokken zijn aandacht. Op 17 jarige leeftijd hield hij de de school voor bekeken, om een uitgebreide tour met een gospelgroep te ondernemen.
Naast Monk bestond de begeleidende band van deze dames, uit een trompettist, een saxofonist, en een drummer. Als ze zich in een stad installeerden, vond Thelonious vlug aansluiting met de lokale jazzscene, en op het einde van zijn werkdag speelde hij s'avonds nog op diverse jamsessies. Hij maakte dan nog steeds gebruik van vele standaardtechnieken, alhoewel hij vanaf toen zijn eigen stijl ontwikkelde en speelde. Zijn moderne harmoniën kwamer er reeds aan.
Om in zijn onderhoud te voorzien speelde hij als gelegenheidsjobs in bars en dans-plaatsen. In zijn vrije tijd werkte hij aan zijn eigen muzikale voorstellingen. Gedurende deze tijd had hij vriendschappelijke banden met personages die in de toekomst belangrijk zouden worden in de jazzwereld; de drummer KENNY CLARKE, de pianist BUD POWEL, en de trompettist DIZZY GILESPIE.

In het jaar 1939 trad altsaxofonist CHARLIE PARKER, toen nog begeleid door JAY McSHANN-BAND uit Kansas City, voor de eerste maal in de " BIG APPLE "(New York ) op. Zijn muzikale ontwikkeling leek in dezelfde stroming en richtig te geraken als van de jonge muzikanten uit de MINTON'S. Het jaar daarop speelde PARKER weer in New York en zijn revolutionaire spel zorgde ervoor de nodige aandacht te trekken in de Jazzwereld. GILESPIE en CLARKE klopten bij de nieuwkomer aan, en namen hem ook in MINTON'S PLAYHOUSE. De doorbraak van de " BE-BOB " was, zoals we nu tegenwoordig weten, nog slechts een kwestie van tijd.
Thelonious had het idee vanaf in zijn hoofd gehaald, enkel en alleen nog van zijn muziek te leven. Hij gaat van de ene club naar de andere, speelt klavier en slaapt als hij moe wordt, eender waar hij zich bevind, soms op de planken, achter het klavier. Na een tijd trekt hij zich terug uit de BE-BOB-scene.

Toen hij in de jaren 1944-45 de tenorsaxofonist COLEMAN HAWKINS, Monk's vriend, in de stad kwam en hem voor concerten en opnamesessies in zijn band nam, waren dat de weinige uitzonderingen waarop Monk speelde en we nog opnames van hem hebben.. Monk werd niet bijzonder geapprecieerd door het publiek.
Gezien Monk niet bereid was tot compromissen, vond hij in deze jaren slechts zelden werk. Hij bleef thuis en componeerde en droeg zijn gasten zijn werk voor.
In 1947 kreeg Monk dan toch nog een kans, in de vorm van zijn eerste platencontract. De twee Joodse immigranten en jazzliefhebbers ALFRED LION en FRANK WOLFF hadden Nazi- Duitland in de jaren '30 verlatern en in 1939 een onafhankelijke platenfirma gesticht met de naam " BLUE NOTE RECORDS ". Na enkele jaren meer traditionele kunstenaars voorgesteld te hebben zoals bvb SYDNEY BECHET, richten beide jazzliefhebbers zich meer tot de moderne jazz, en stelde Monk voor  met zijn eerste albumtitel " GENIUS OF MODERN MUSIC ". Monk bleef slechts zijn muziek en ritme kennen en op 40 jarige leeftijd leefde hij nog altijd bij zijn moeder.
In 1948 werd hij geselecteerd in de " DOXNBEAT CRITIC POLLING", in de groep van de beste jazzmuzikanten van het land.
Monk wordt met pech achtervolgd. Het jaar 1951 werd een absolute dieptepunt van zijn carriëre. Tijdens een gewoon autoritje met " JUNKIE BUD POWEL ", kwam Monk trecht in een voeruigencontrole. Powel stak Monk een klein pakje heroine toe, Monk verborg het en zoals het lot het wil, vond de politie toch de heroïne tussen de tenen van Monk. Monk moest 60 dagen zitten, en verloor daardoor zijn CABARET CARD. Het verlies van die kaart betekende dat Monk in geen enkele club nog mocht aantreden waar alcohol geschonken werd. Dir betekend voor een jazzmuzikant, zoveel als een beroepsverbod. 

Hij overleed in 1998 op 82 jarige leeftijd, en is begraven in het DESERT MEMORIAL PARK in CATHEDRAL CITY, Palm Springs, Califinië. Op zijn grafsteen staat de tekst "THE BEST is YET to COME." 

Biografie van " Billie Holiday "
Billie Holiday.( werkelijke naam ELEONORA FAGAN GOUGH.
geboren Philadelphia 7 apil 1915.
gest. New York City 17 julie 1959...wordt algemeen beschouwd als één van de belanhrijkste en meest invloedrijke Amerikaande jazzzangeressen van haar tijd. Ze werd behalve als Billie Holiday, ook bekend onder de door LESTER YOUNG voor haar geopperde bijnaam " LADY DAY " Billie, op haar beurt, was ze verantwoordelijk voor YOUNGS bijnaam " pres "( afkorting van president)
Billie Holiday, dochter van gitarist CLARENCE HOLIDAY en SADIE FAGAN. Haar vader was 16 jaar en haar moeder 19 toen Billie geboren werd. De artiestennaam Billie leende de zangeres van een actrice die ze bewonderde : Billie Dove.
De kindertijd van Billie is enigzins in nevelen gehuld en heeft soms meer weg van een legende. Het begint al bij haar geboorte. Veel bronnen vermelde 1915, sommige bronnen noemen het jaar 1912. Ook het moment waarop ze  begon te zingen staat niet onomstotelijk vast. Volgens haar eigen biografie werd ze ontdekt in 1933, toen een dansauditie mislukte, en ze inplaats daarvan werd gevraagd om te zingen, maar feitelijk lijkt het aannemelijker dat ze al in 1930 of 1931 zong in jazz-clubs in New York.
Wat wel vaststaat is dat ze in 1933 voor het eerst in de publiciteit kwam door een column in het blad MELODY MAKER, geschreven door producent JOHN HAMMOND. Deze bracht haar in contakt met BENNY GOODMAN, die haar met haar eigen orkestje haar platendebuut liet maken met het lied " YOUR MOTHER'S SON IN LAW "

Het jaar daarop maakte Holliday furore in New Yorkse jazz-clubs, wat resulteerde in een optreden in het vermaarde APPOLO THEATER. Later speelde ze samen met " LESTER YOUNG, COUNT BESIE, en ARTIE SHAW. Ze doorbrak de rassenscheiding door samen te spelen met blanke muzukanten.
In de loop van haar jaren ging ze steeds meer drank en drugs gebruiken, wat haar in 1959 het leven koste.
Drie jaar voor haar dood schreef ze, geholpen door journalist William Duffi " LADY SINGS THE BLEUS ( tevens de titel van één van haar grootste hits ). De inhoud van die autobiografie is omstreden, omdat ze her en der de hand zou hebben gelicht met de feiten. Het boek vertelt in ieder geval een openhartig verhaal over drugsgebruik, ontwenningskuren, en relaties met mannen door wie ze vrijwel zonder uitzondering altijd werd uitgebuit en mishandeld. LADY SINGS THE BLUES werd in 1972 verfilmd met Diana Ross als Billie Holliday.