ZELLIK - Binnenkort verschijnt in Asse een biografie van Frans Van Dyck. De 81-jarige( op 08.12.1904 ) Zellikenaar is een van de laatste nog levende grote muzikanten van de legendarische BRT-bigband van Francis Bay. Zijn enige kleindochter Nathalie raakte zo geboeid door de vele muzikale belevenissen van haar grootvader-trombonist dat ze er een boek over schreef.

Harold (Hal) Singer was born in Tulsa, Oklahoma in 1919. A talented young musician, he could play the violin, piano, and especially the reed instruments. he soon found that he preferred the tenor saxophone most of all. He quit college at Hampton Institute in Virginia to go out on the road as a musician with a territory band led by Terrence Holder. This led to other local bands such as Ernie Fields, Ed Christian, and Nat Towles. In 1942 while a member of the band of Lloyd Hunter, Singer stayed in Kansas City and became part of that city's musical scene. He was part of the Tommy Douglas band until he joined the great K.C. band of Jay McShann. Singer then moved to New York and spent the mid forties with the bands of Earl Bostic, Big Sid Catlett, Don Byas, and Roy Eldridge

Als componist-arrangeur was hij actief voor zowat alle Europese radio- en TV-orkesten, waarbij hij vooral faam verwierf omdat zijn werken probleemloos het domein van de licht-klassieke muziek en de jazz bewandelen. Hij maakte ook composities voor o.m. de Muziekkapel van de Rijkswacht en het Clarinetkoor van Walter Boeykens.

Verder trad hij verschillende keren op voor televisie, als solist of met verscheidene ensembles. Als rietblazer is hij een veelgevraagd solist, en hij maakte verschillende tournees die hem door gans Europa en de USA brachten. Hij trad op met ontelbare bekende muzikanten, en nam o.a. een CD op met het uit Nederland zeer bekende Pim-Jacobs-Trio.

N.B. Eddy is mijn schoonbroer, wat ik mij nog altijd herinner alsof gisteren gebeurd, was zijn bruiloft. In de feestzaal was er een klein orkestje voorzien om tijdens het eten en daarna de genodigden op de dansvloer te krijgen. Eddy had mij vooraf wel gevraagd om mijn sax mee te brengen, na het eten zijn wij dan beiden op het podium gestapt, en hebben de ganse avond door met de jazz doorgespeeld.

De legendarische trombonist Slide Hampton (1932) presenteert het werk van Antonio Carlos Jobim, oftewel “de Gershwin van Brazilië”. Hampton speelde met zo’n beetje iedere jazzcoryfee: Lionel Hampton, Maynard Ferguson, Woody Herman, Freddie Hubbard, Booker Little, enz., maar ook zijn samenwerking met Dizzy Gillespie (1917-1993) –wiens all star band al tien jaar door Slide wordt aangevoerd – is memorabel. Net als Dizzy is Slide een belangrijk mentor van jong talent. Danilo Perez, David Sanchez en Roy Hargrove hebben voor een deel hun “chops” geleerd bij deze sympathieke éminence grise, die zich nu in Braziliaanse sferen begeeft.

Ikzelf, heb de eer en het genoegen gehad samen met enkele muzikanten uit de RENE BECKERS BIG-BAND een jazzcursus met trombonist SLIDE HAMPTON en saxofonist GEORGE COLEMAN gevolgd te hebben, en later een paar onvergetelijke concerten met deze twee uitzonderlijke muzikanten gespeeld te hebben.Heerlijk meegenomen.

Biografie van "DIRK VAN DER LINDEN" een jazzmuzikant van bij ons
DIRK VAN DER LINDEN werd geboren te Antwerpen op 28 augustus 1969. Als zesjarige bespeelt hij de gitaar. Dirk komt voor het eerst in contact met jazz op twaalf jaar, in een restaurant te Antwerpen. Hij speelt tegelijk zijn eerste noten op piano.

Momenteel bespeelt Dirk Van der Linden naast gitaar, Hammondorgel, piano, bas (zowel contrabas als electrische bas).

In 1989 besluit Dirk Van der Linden beroepsmuzikant te worden. Sinds dan speelt hij als muzikant bij verschillende theaterproducties van Blauwe Maandag, K.V.S., K.J.T. en andere. Momenteel speelt Dirk Van der Linden bij verscheidene jazzformaties. Zo is hij de vaste pianist van de “Swingcats” waarbij in gans Europa wordt opgetreden. Ook met de “Vanilla Brothers” speelt hij piano.Samen met Pascal Michaux speelt hij in het trio “The Hammond Swing Machine”, twee Hammonds en drums. Het Hammondorgel vormt ook de spil van de groep: “Dirk Van der Linden’s Hammond Pressure”.Regelmatig wordt Dirk als gast gevraagd op Hammondorgel met het trio van de franse saxofonist Jean Michel Cabrol.De gitaar bespeelt hij in het“Dirk Van der Linden Trio” en akoestische ritme gitaar bij de 8-koppige Internationale "Echoes of Swing Orchestra".

Dirk Van der Linden is volledig autodidact doch geeft hij les in scholen zoals de Jazzstudio te Antwerpen alsook in de Rockschool Noise Gate te Ternat. Hij werkte herhaaldelijk voor Radio en Televisie in binnen- als buitenland.

Hij concerteert in België, Nederland, Frankrijk, Duitsland, Zwitserland, Engeland, Italië, Wales, Schotland, Hongarije, Finland, op Ibiza, Noorwegen, Nieuw Zeeland, Guadeloupe en Amerika.

Hij werkte samen met o.a. Clark Terry, Toots Thielemans, Deborah Brown, Red Holloway, Dan Barrett,Tom Baker, Mike Carr, Frits Landsbergen, Eddie Locke, Bruce Adams, Bob Barnard, Leroy Jones, Teddy Edwards, Charlie Gabriel, Mark Braud, Carlo d’ Wys, Gianni Basso, Patrick Artero, John Barnes, Andy Cooper, Joe Muranyi, Charlie Antolini, Mighty flea Conners, Mike Cotton, David Paquette, Lilian Boutté, Danny Doriz, Mandy Gaines, Jesse van Ruller e. a. alsook met Vlaamse artiesten zoals Connie Neefs.
Dirk is tussen zijn optreden ook blogger op seniorennet.
blogs.seniorennet.be/dirkvanderlinden

Eddy deVos

Biografie van Jazzpianist " THELONIOUS MONK "
Theolonious Sphere Monk.
geboren; 10 oktober 1917 (Rocky Mount-North Carolina )
Overleden; 17 februari 1982 (Weehawken New Jersy)
Hij was een Amerikaans jazzmuzikant.

Hij werd geboren op 10 oktober 1917. Zijn kinderjaren en zijn jeugd bracht hij door in New York, waar zijn familie vanaf 1923 verbleef in het zwarte kwartier van JUAN HILL. Juist in deze buurt was er steeds een actieve muziekscene aanwezig. Dit feit zal er zeker toe bijgedragen hebben dat Thelonious heel zijn leven lang nabij dit muziekoord is blijven wonen.

Toe Monk 10 jaar oud was, kreeg zijn familie van een goede vriend een piano als geschenk, en zijn oudere zus Marion kreeg vanaf toen klavieronderricht. De kleine Thelonious keek toe hoe zijn zus regelmatig oefende en hij leerde daarbij vrij vlug noten lezen. Monk zei zelf later dat hij piano leerde spelen door over de schouder te kijken.
Hij begon zelf piano te leren spelen. Op 11 jarige leeftijd kreeg hij voor het eerst, correcte pianolessen, en volgens
Monk eigen zeggen, begon hij zich direct daarna in jazz te interesseren. Anders dan in andere families respecteerde de familis Monk de muzikale ambities van hun jonge spruit. Meer nog, Monk's moeder ondersteunde hem en stond hem steeds bij.

Monk kwam vlug voor het publiek terecht, hij begeleide het kerkkoor van de lokale Baptistengemeenschap, waarin ook zijn moeder zong. Hij verdiende ook zijn sporen als dansmuziekant op party's. Ondertussen groeide zijn intresse nog verder in de jazz. DUKE ELLINGTON, FATS WALLER, EARL HINES, en nog meer in het bijzonder "JAMES.P.JOHNSON " die in zijn buurt woonde, trokken zijn aandacht. Op 17 jarige leeftijd hield hij de de school voor bekeken, om een uitgebreide tour met een gospelgroep te ondernemen.
Naast Monk bestond de begeleidende band van deze dames, uit een trompettist, een saxofonist, en een drummer. Als ze zich in een stad installeerden, vond Thelonious vlug aansluiting met de lokale jazzscene, en op het einde van zijn werkdag speelde hij s'avonds nog op diverse jamsessies. Hij maakte dan nog steeds gebruik van vele standaardtechnieken, alhoewel hij vanaf toen zijn eigen stijl ontwikkelde en speelde. Zijn moderne harmoniën kwamer er reeds aan.
Om in zijn onderhoud te voorzien speelde hij als gelegenheidsjobs in bars en dans-plaatsen. In zijn vrije tijd werkte hij aan zijn eigen muzikale voorstellingen. Gedurende deze tijd had hij vriendschappelijke banden met personages die in de toekomst belangrijk zouden worden in de jazzwereld; de drummer KENNY CLARKE, de pianist BUD POWEL, en de trompettist DIZZY GILESPIE.

In het jaar 1939 trad altsaxofonist CHARLIE PARKER, toen nog begeleid door JAY McSHANN-BAND uit Kansas City, voor de eerste maal in de " BIG APPLE "(New York ) op. Zijn muzikale ontwikkeling leek in dezelfde stroming en richtig te geraken als van de jonge muzikanten uit de MINTON'S. Het jaar daarop speelde PARKER weer in New York en zijn revolutionaire spel zorgde ervoor de nodige aandacht te trekken in de Jazzwereld. GILESPIE en CLARKE klopten bij de nieuwkomer aan, en namen hem ook in MINTON'S PLAYHOUSE. De doorbraak van de " BE-BOB " was, zoals we nu tegenwoordig weten, nog slechts een kwestie van tijd.
Thelonious had het idee vanaf in zijn hoofd gehaald, enkel en alleen nog van zijn muziek te leven. Hij gaat van de ene club naar de andere, speelt klavier en slaapt als hij moe wordt, eender waar hij zich bevind, soms op de planken, achter het klavier. Na een tijd trekt hij zich terug uit de BE-BOB-scene.

Toen hij in de jaren 1944-45 de tenorsaxofonist COLEMAN HAWKINS, Monk's vriend, in de stad kwam en hem voor concerten en opnamesessies in zijn band nam, waren dat de weinige uitzonderingen waarop Monk speelde en we nog opnames van hem hebben.. Monk werd niet bijzonder geapprecieerd door het publiek.
Gezien Monk niet bereid was tot compromissen, vond hij in deze jaren slechts zelden werk. Hij bleef thuis en componeerde en droeg zijn gasten zijn werk voor.
In 1947 kreeg Monk dan toch nog een kans, in de vorm van zijn eerste platencontract. De twee Joodse immigranten en jazzliefhebbers ALFRED LION en FRANK WOLFF hadden Nazi- Duitland in de jaren '30 verlatern en in 1939 een onafhankelijke platenfirma gesticht met de naam " BLUE NOTE RECORDS ". Na enkele jaren meer traditionele kunstenaars voorgesteld te hebben zoals bvb SYDNEY BECHET, richten beide jazzliefhebbers zich meer tot de moderne jazz, en stelde Monk voor  met zijn eerste albumtitel " GENIUS OF MODERN MUSIC ". Monk bleef slechts zijn muziek en ritme kennen en op 40 jarige leeftijd leefde hij nog altijd bij zijn moeder.
In 1948 werd hij geselecteerd in de " DOXNBEAT CRITIC POLLING", in de groep van de beste jazzmuzikanten van het land.
Monk wordt met pech achtervolgd. Het jaar 1951 werd een absolute dieptepunt van zijn carriëre. Tijdens een gewoon autoritje met " JUNKIE BUD POWEL ", kwam Monk trecht in een voeruigencontrole. Powel stak Monk een klein pakje heroine toe, Monk verborg het en zoals het lot het wil, vond de politie toch de heroïne tussen de tenen van Monk. Monk moest 60 dagen zitten, en verloor daardoor zijn CABARET CARD. Het verlies van die kaart betekende dat Monk in geen enkele club nog mocht aantreden waar alcohol geschonken werd. Dir betekend voor een jazzmuzikant, zoveel als een beroepsverbod.