Geyskens Paul.

De tijd van toen, wie zou die niet willen overdoen... Vanwege de omvang van dit blog gelieve de archieven te raadplegen in de rechterkolom... Veel plezier Paul

Archief

November 2010 2 berichten

Oktober 2010 3 berichten

September 2010 3 berichten

Augustus 2010 2 berichten

Maart 2010 9 berichten

Februari 2010 8 berichten

Januari 2010 3 berichten

Meer van Joe Harris en The Pink-Umbrellas

Wat valt er te zien en te lezen in dit blog???
1. Hoe ik ooit begon als muziekant.
2. Orkesten en groepen waar ik in speelde.
3. Enkele zangers en zangeressen die ik begeleide als muziekant.
4. Mijn favoriete saxofonisten e.a. instrumentisten.
5. Ontstaan van de " Jazz ".De eerste pioniers.
6. Hoe ik overstapten van amateur naar beroepsmuziekant
7. Waarom ik stopte als muziekant?????
8. Hoe ik "PR " werd van Boekingskantoor VOLENDAM.
9. Korte biografie's van de beste Nederl. groepen waar ik in Begië voor werkte, THE CATS. GEORGE BAKER SELECTION en vele andere.( jaren 60--70 )
10. Muzikale films van af de eerste sprekende film, foto's en de de titels van de muziek.
11. Foto's en korte biografie van mijn favoriete jazz zagers en zangeressen.
12. enz. enz.

Als U vanaf hier begint te lezen, denkt U misschien dat ik PRO Nederland ben, maar ik ben niet PRO Nederland,en ook niet PRO Belgie, ik schrijf alleen toestanden die ik met mijn groepen heb meegemaakt, en soms ook met Belgissche artiesten. Voor "DEN HARRIS" zijn orkest verkleinde ( dus zonder de blazers) had ik al kontakt gehad met BOEKINGSKANTOOR VOLENDAM ik kreeg de groepen exclusief voor Belgie, en moest dus zelf geen kontrakten maken of ondertekenen, deze gingen tussen de inrichter en de managers van die groep.
Het Boekingskantoor in Nederland werd gerund door drie gebroers Buys. Jan Buys, in Volendam beter gekend als JAN TUF was manager van THE CATS, de tweede oudste was JAAP BUIJS, manager van de GEORGE BAKER SELECTION en DIZZY MANS BAND, en LARRY, de jongste was manager van LEFT SIDE plus nog enkele kleinere groepen.

P.S.Ze noemde Jan Buys, JAN TUF zo, omdat hij in het begin, gans Nederland doorkruiste op zijn brommer om kontrakten te gaan afsluiten voor zijn "CATS", Jan is spijtig genoeg op 46 jarige leeftijd overleden. Jaap heeft zich ontfermd over Jan zijn groepen.

Volendammers zijn misschien wel een beetje chaufinistisch,bvb er staat een huis te koop in Volendam, dan tracht men dat het door een Volendammer gekocht wordt.

Volendammers zijn één grote famulie, iedereen kent iedereen met naam en bijnaam, want dat laatste hebben ze bijna allemaal.Zit er iemand wat in de \"pinarie\", staan ze direct klaar om te helpen .

Als vreemde wordt ge niet gemakkelijk aanvaard, wat mij betreft was dat na een tijdje wel het geval,zelf\'s in de café\'s op den dijk waar wij wel eens een pintje gingen pakken, kreeg ik wel een Belgissche pint, \"nen 33 cl.\" , niet zo\'n cola glaasje.

Bij een eventueel bezoek aan Volendam moet ge niet \"verschieten\" dat ge op den dijk bvb een Elisabeth Taylor of een ander grote filmvedette tegen komt, dat is daar de gewoonste zaak van \"Volendam\"

Vroeger met mijn Nederl. groepen kreeg ik eens van iemand uit een zeer gekend Belgisch orkest te horen dat door mijn toedoen zoveel Nederlandse groepen in Belgie kwamen spelen, maar dat zij zelf nooit een aanvraag kregen om in Nederland te gaan optreden. Ik vertelde dat aan Jaap in Nederland, minder dan een week later kreeg ik telefoon van Jaap, die groep moest maar kontakt opnemen met hem, en ze zouden een tournée van 14 dagen kunnen werken in Nederland. Ik belde direct die bepaalde persoon terug, maar ik heb er nooit nog maar iets van gehoord.
Nog zo iets.
Als er door mijn toedoen een minder gekende Nederl. groep voor de eerste maal speelde in Belgie, en de baas was na het optreden tevreden, en wilde hij al een nieuwe datum voorstellen, dat deed die groep nooit rechtstreeks, dat moest langs mij gaan.
Nu het tegenovergestelde.
Op zekere dag kreeg ik telefoon van een BV aan de lijn , om te vragen of ik iets voor hem kon doen kwa optredens. Ik vertelde hem dat als ze mij belde het wel ging om popgroepen, maar beloofde toch iets voor hem te doen. Begin de jaren 70 hadden wij op Zondag middag op TV \"BINNEN EN BUITEN\"Ik stond daar bijna iedere Zondag met een bepaalde groep. Op die dagen kon ik voor die avond de groep plaatsen aan verminderde prijs. In het Leuvense was er een zaaltje dat heel graag George Baker Selection eens had geboekt, maar aan de gewone prijs wilde ik deze man niet deze groep te geven, zelfs als de zaal bomvol zat, moest hij er geld bij inschieten, wel tegen mijn \"commerce\" maar zo was het. (daarom ben ik ook nooit rijk geworden) Ik sprak af met die inrichter, als hij een kontrakje met die BV afsloot, zou ik zorgen dat hij George Baker op een Zondag zou krijgen, daar ging hij mee akkoord. Die BV werkte die datum,George Baker speelde in zijn zaak zoals afgesproken. Maanden later reed ik voorbij die bepaalde zaal, en wat zag ik, affichen van dat BV ke die ik maanden terug een plezier had gedaan, hij had dat maar vlug zelf afgesloten, zonder mijn kleine vergoeding.Het gaat hier niet om die kleine vergoeding, maar over \"MENTALITEIT\"

Wij moesten ergens in Duitsland optreden met JOHAN STOLTZ als atraktie. Het was een opening van een groot hotel restaurant. Zijn witte piano stond al op het podium, want in die tijd MOEST hij een witte piano, of het optreden ging niet door. Wij waren al volop aan het opstellen, als Johan arriveerde. Wat bleek? hij had wel zijn witte piano, maar stond op de verkeerde plaats. Wij wilden dat vlug \"arangeren\" om die piano op ZIJN plaats te rollen. Man lief, hij kreeg bijna een beroerte, DAT WAS GEEN WERK VOOR MUZIKANTEN, DAT PASTE NIET.
Dus het personeel van de zaak heeft de piano dan maar op zijn plaats gerold.
Na het optreden legde hij uit waarom hij zo \" uitvloog\" wij moesten ons laten gelden als artiesten, wat als er iemand
gekwets zou raken bij het verschuiven van zo een vleugelpiano. In feite had hij gelijk, maar wij waren wel wat anders gewoon. Dat leest U wel in een van de volgende berichten.

Beroeps muzikanten &
Beroepsrenners & ASKZ.
Zoals al in vorige geschreven berichten heb ik altijd braaf mijn
bijdrage betaald, eerst als zelstandig bijberoep, later gewoon als zelfstandig muziekant.
Dit tot wij een kontrakt hadden in het HOF VAN WESTERLO,de enige plaats waar wij volgens de wet 100% in orde waren, wij stonden ingeschreven als bediende, kregen op tijd onze centen, en ook onze ziekenbon. Ik ging naar mijn kas ASKZ om mij te laten uitschrijven als zelfstandige. Na een 4 tal maanden was het afgelopen in het hof van westerlo, ik ging terug naar mijn vroegere kas, waar ik al 15 jaar ingeschreven was, en vroeg om mij terug in te schrijven, wat kreeg ik te horen.
Een muziekant kan niet zelstandig zijn, met muziekanten en beroepsrenners weten wij geen blijf, wie is de werkgever????
Maar ik ben hier al 15 jaar ingescheven geweest.
Het enige dat ge kunt doen is, BETAAL DIE 4 MAANDEN GEWOON DOOR, DAN ZIJT GE ZOGEZEGD NIET WEG GEWEEST, EN DAN IS ALLES IN ORDE.
Toch gene contraire die man.

Nu iets over de JAZZ MOEDERS.
Mijn dochter Sigrid liet mij vorige week horen dat ze wel eens wilde lezen over ge weet wel wat...
Ik moet U wel zeggen, als wij ergens in Belgie gingen optreden, hadden wij wel een 100 tal fans, die ons zowat overal volgde. Er was zelfs een koppel uit Wilrijk, die ons volledig schema van buiten kon opzeggen, en telkens VOOR ons terplaatse waren, ze hielpen om het matriaal binnen te sleuren, en bleven dan ook tot het einde van het optreden om te helpen inladen, dat waren echte fans. Bij de music-fans zaten wel snelle jongens, en er zullen wel fans in de zaal gezeten hebben die speciaal voor één van hen naar de optredens kwamen, maar wat veel mensen denken over muziekanten, echte lady killers zijn het wel niet.
Meestal hadden wij al 2 uur in het busje gezeten, dan 1 uur nodig om op te stellen, dan omkleden en 6 uur de ziel uit ons lichaam te blazen, weer 1 uur om alles af te breken, gaan ontvangen en nog een pintje drinken met de inrichters, en dan te weten dat we nog eens twee uur in het busje moesten, dan hebt ge wel géén goesting meer om nog zotte dingen te doen.
Ik heb wel ondervonden, als ge boven op die \"plank\" ( podium) staat, wel meer aantrek hebt, dan wanneer ge in een overal aan t\'werken zijt.
Nu zijn er wel van die JAZZ moeders, die weten dan tegen hun vriendinnen te vertellen van die, of van die andere, daar heb ik...........
Hopelijk komt dit geloofwaardig over, anders...............

Een JAZZ moeder uit Lommel.( in feite een Jazz meisje)
Wij moesten optreden met Joske Harris enTHE MUSIC FANS in LOMMEL, wij moesten spelen in de spiegel tent van VANBAEL, wij waren telkens van de partij met kermissen rond Lommel, Mol, Dessel, Retie, Arendonk, deze kermissen waren telkens voor ons. Op de meeste van deze kermissen hadden wij altijd zware concurentie met nog een feesttent, KLESKENS;
Ik woonde toen in Leopoldsburg, dus den HARRIS was mij komen uithalen, om niet met twee auto's naar Lommel te moeten rijden. In die tijd kon je je auto gerust parkeren zonder de deuren te sluiten, soms bleef zelfs de kontaktsleutel in het kontakt. Na het optreden vetrokken wij naar huis. Wij waren al "efkes" aan t'rijden, toen wij bemerkte dat wij niet allen waren.
Jos stop zijn wagen, en ja, op de bodem tussen voor en achter zetel, lag op de vloer, een jaz meisje ( geen moeder). Wij hebben (Jos en ik) moeten sleuren om dat wicht uit de auto te krijgen, wij zijn dan gewoon teruggereden en hebben haar gewoon aan de tent terug afgezet.

Raar maar waar, (alleen in Mol meegemaakt)

Heel ,heel vroeger, in de tijd dat ik nog speelde met de \"jazz\" in cafeetjes. Bij de afspraak met de inrichter legden wij een bepaalde datum van optreden vast, kontrakten bestonden toen nog niet, er waren alleen mondelinge afspraken. Wij waren wel verwonderd dat wij hem een lijst moesten bezorgen met de nummers die wij zouden gaan spelen, ook de teksten van de zangnummers. Volgens hem moest hij die voorleggen aan de burgemeester, en die besliste welke nummers eventueel niet mochten gespeeld worden. Ik weet niet meer welk, maar er was één bepaald nummer dat wij niet mochten spelen, omdat er ergens iets in tekst stond wat volgens hem niet door de beugel kon.
Amaai, moest dat nu nog zo zijn, er zouden niet veel meer nummers gezongen mogen worden.

Jazz cursus in Heist op den berg????
Jawel, dikke Jules, een ongelooflijke jazz liefhebber, had dat jaar Slide Hampton, met George Coleman gevraagd om een Jazz cursus te komen aanleren in Heist Op Den Berg. Ik had dat al het jaar voordien gevolgd, maar dit jaar was het met een zestal muzikanten uit de Rene Beckers big-band, allemaal eerste prijzen conservatorium, classiekers dus, wel héél goede lezers. Dit jaar zou het gaan over improviseren . Op het bord stond een korte melodie, gevolgd door alleen de akkoorden. Slide en Georgen speelden de melodie, en vervolgens duide hij iemand aan om te improviseren, acht, zestien of 32 maten,op die accoorden, wel ik was wel altijd \"DE SIGAAR\" alhoewel die anderen \" nen hele hoop noten meer kende dan ik \"
Wat die Jules betreft, Toen wij ons lieten inschrijven bij die Jules voor die cursus, liet hij ons zijn colectie JAZZ L.P,\'s zien, niet te geloven, rekken langs de muur, van op de vloer tot aan het plafond. Ik mocht een willekeurige artiest vragen ,in een \"wip\" had hij die gevonden, en dat zonder p.c.
Wat hij heel vroeger ook deed ( heb ik horen vertellen, ik was toen nog maar \"een menneke\". Hij haalde jazz muzikanten naar Heist, zorgde voor wat optredens in JAZZ clubs, maar ze moesten ook Heist Op Den Berg een optreden doen voor genodigde klanten van
Jules, deze laatste heb ik van horen zeggen, maar ik ben bijna zeker dat het zo was.

Den Eddy kon in die periode wel bij de top 3 gerekend worden, samen met EDDY. DEVOS, en MARCEL DENNY de eerste alt van FRANCIS BAY big band, het orkest van de BRT. Deze laatste had ook problemen met ongeveer hetzelfde wat ik had aan mijn gezicht. Wij hadden regelmatig telefonisch kontakt om te vragen of het al beter ging, later heb ik van hem wat muziek betreft niets meer gehoord.
Dus Eddy House is mijn schoonbroer, hij trouwde één jaar na mij met de zuster van mijn vrouw. Hij had voor zijn trouwfeest een jazz ingehuurd, om het muzikaal wat op te vrolijken. Hij had wel gevraagd dat ik mij sax wou meebrengen. Na een paar gangen aan tafel gaf hij mij een teken, en wij gingen onze instrumenten uit de wagen halen, 5 minuten later stonden wij boven op de planken, en hebben zowat de ganse avond tesamen met " de jazz" meegespeeld. Rare bruiloft, maar zijn vrouw had zoiets wel verwacht.

JAN BUYS, was in Nederland beter gekend als JAN TUF, hij was van in het begin van de CATS hun manager. Hij doorkruiste heel Nederland met zijn brommer om kontrakten af te sluiten, en ook om hun belangen te behartigen. Na een tijdje starte hij het Internationaal Boekingskantoor Volendam, samen met nog twee van zijn broers, JAAP en LARRY, zijn nog andere broers zaten in een andere handel.
Jan was een keiharde, maar eerlijke zakenman, het was ook Jan die een tijdje nodig had om zijn groepen exklusief voor Belgie aan mij toe te vertrouwen. Spijtig genoeg is Jan op 46 jarige leeftijd na een langdurige en pijnlijke ziekte overleden.

De Cats hadden een optreden te doen in Lier. Ik was één uur op voorhand al terplaatse, de opstellers van Cats waren al bezig de instrumenten te stemmen, en lege kisten te verwijderen, nu nog de zanginstallatie, en dan konden de mannen iets gaan eten.
Ik had in de zaal al wel een paar jonge mannen zie rondlopen, toen ik ging vragen waar de inrichter was, kreeg ik te horen dat zij dat waren, dat stond mij al niet zo aan. Jan Buys was intussen ook geariveerd met de cats. Ik had al zo'n voorgevoel dat het " platte talloren" ging zijn dezen avond. Toen ik aan die jonge snaken ging vragen wat ze hadden gedaan voor reklame; NOPPES, alleen een tiental affichen opgehangen, ook nog eens veel te laat mee begonnen. Zoals ik verwacht had, véél te weinig volk, misschien genoeg ontvangen om het klein orkest uit te betalen.
Nu moest het komen, de centjes voor de CATS, het ging hier toch om een 165.000-fr.(dat was in die tijd wel veel geld) Met bezwete handen naar die twee snaken, ze wisten direct te zeggen dat het wel hun fout was, zeker wat reklame betrof. Eén van die snaken schiet in zijn portefeuille, en haalt daar een wel ondertekend blaco cheque uit, alleen het bedrag moest worden ingevuld. Ik ben niet zo cheque achtig, Jan Buys ook niet, die had al andere toestanden meegemaakt met" chequeske"s, maar allé, beter dat dan niets. Jan gaf die cheque aan mij en moest daar de volgende ochtend mee naar de bank, en hem dan telefonerten. Natuurlijk van slapen kwam niets in huis, en s'mogens stond ik al aan de bank voor ze open was. Ik vroeg aan de bediende of hij eerst wilde bellen om te zien dat het wel OK was, en wat bleek, geen probleem, hij was gedekt.

De dagen dat er Nederlandse groepen moesten optreden in Belgie , moest iedereen mij wel gerust laten, zeker van 17 u tot 19 u, die tussen tijd was ik wel mijn " kas aan t'opfretten",als ik tot dan geen telefoon gekregen had wist ik dat iedereen terplaatse was. Deze keer was het dus niet. Dizzy mans band moest hier optreden, zo rond 17 uur kreeg ik telefoon van hen, zij stonden aan de grens en mochten Belgie niet binnen, zij hadden een bepaals document niet in bezit. Normaal moet ge een formulier hebben waar al de instrumenten worden vernoemd met " merk " en serie nummers, ook wat zanginstallatie betreft. Zij waren al io tal keren de grens overgegaan, en nooit werd er naar dat document gevraagd, dus deze keer wel. Ik ging vlug naar de bank om redelijk wat centen op te vragen, misschien om een borg of zoiets te regelen, ( misschien ook om om te kopen) Dan maar vlug naar die grenspost gereden. Daar aangekomen, de groep was terug Nederland ingereden. Daar ergens gezocht naar een café waar ik Volendam kon bellen, er bestonden nog geen GSM, daar hoorde ik Jaap( hun manager) dat Dizzy al terplaatse waren waar ze moesten optreden. Ze waren wel terug gereden, maar ergens langs een smokkelweg toch in Belgie geraakt.
Van dat document wist ik, met den Harris hetzelfde meegemaat, wij waren al 10 tal keren weg en weer Duitsland binnen en buiten gereden, toen, die ene keer niet.

Nederland.
Corry Kon,inks
André Hazes.
Koos Albert.
Frank Aston. Anny Schilder.
en vele andere
Buitenland.
Tom Jones              Great Britain.
Slim Withman          USA.
Boris Gardiner.        USA.
The Ray Conniff
singers                    USA
James Last.            Germany.
Heine.                      Germany.
Freddy Quinn.          Germany.
Jonathan King.        Great Britain.
Tony Marshal.          Germany.
Jurgen Maas.           Germany.
Costa Cordalis.        Germany.
Fisher Chore.           Germany.
Karel Gott.               Germany.
Nina und Mike.        Germany.
Rika Zarai.               France.
Sheila.                      France.
Patricia Lavila.         France.
Roberto Delgado.    Germany.

Gestart met mijn nieuwe hobby.
In mijn voorgaand tekske DIT WIL TOCH EVEN KWIJT, sprak ik dus dat ik ging overstappen op fotografie als hobby, nadat ik een jaar als een "zomby" in mijn zetel had gezeten met mijn scheef gezicht, vroeger dag en nacht weg, en nu ineens voor niets meer goed. Ik heb toen maar een fototoestel aangeschaft, met de nodige lenzen, 35 mm- 50 mm-telelens 200 mm, later kwam daar nog veel meer bij. Ook had ik mij een ganse reeks boeken over fotografie aangeschaft, en ik ben beginnen "blokken", had ik vroeger op school zo moeten blokken, had ik misschien wel advokaat geweest. Ik ben dan ook bij een fotoclub gegaan, daar zaten de mannen van den ouden stempel, die kende wel de knepen van het vak, en gaven er niets om, om ons dingen te leren waar zij zelf jaren hadden op gezocht, die mannen hadden nog van die meters lange foto's gemaakt van landschappen en boerderijen en zo, (deze waren wel "in" in die tijd) die ze dan ontwikkelde in zelf gemaakte ontwikkelingsbakken, en het fotopapier daarin bewerkte met een spons gedrenkt in ontwikkelaar en fixeer.
Ik ben gestart met het maken van "dias", ik heb er nog zo'n 2.000- liggen die ik maar niet kan wegdoen, alhoewel ik ze nooit "afschijn". Ik werkte altijd met FUJITSU film, die kleuren vond ik persoonlijk mooi, behalve de kleur groen,die was niet zo natuurlijk. Frans Verlinden, de stichter van de club FDT, gaf mij de raad om hetzelfde merk film, maar deze wel op rol aan te schaffen, die was meer professioneel, en Frans had zo een machientje om de film te spoelen op gewoon lege rolletjes, zo kon ik filmkes maken met aantal beelden die ik zelf verkoos, 12- 24- 36 beelden. Dat werk moest wel gebeuren in het "pikke donker, want anders wel de hele filmrol" FUTCHIE".
Later ben ik overgestapt op wit- zwart, landschappen, portret, zeker landschappen deed ik het lieft, en kon ik wel het beste. Wit zwart foto's, die ik dan naderhand inkleurde, véél mooier dan de originele kleuren foto's.
Ik was weeral geen uitzonderlijke fotograaf, maar behoorde wel bij de " redelijke". Als ik bijvoorbeeld 6 foto's instuurde voor een wedstrijd, en ik een stuk of twee AANVAARDINGEN, was ik al heel tevreden.

Sidney Bechet

Sidney Bechet werd geboren in New Orleans en was al in zijn tienerjaren een gevierd muzikant. Envenals enkele andere vroege blaasinstrumentspecialisten produceert ook Bechet een licht en vloeiend geluid dat gekenmerkt wordt door een specifiek vibrato. Hij speelde samen met de cornettist Louis Armstrong, pianist Clarence Williams, en saxofonist Johnny Hodges, maar Bechet was een kei van een saxofonist die in bijna elke situatie wist te overtuigen. Met de opleving van de traditionele Jazz in de jaren 40 beleefde ook de carrière van Bechet een opleving die tot diep in de jaren vijftig zou aanhouden. Ook bracht hij in deze tweede periode diverse albums uit die echter maar zelden het niveau halen van zijn vroegere periode-- een kwestie van energie en bevlogen inspiratie.

Benny Carter

Carter is een van de eerste grote altsaxofonisten (samen met Johnny Hodges), maar ook een zeer verdienstelijk trompettist, arrangeur en componist. Als multi-instrumentalist was Carter in de jaren twintig en vroege jaren dertig van onschatbare waarde voor orkesten. En als arrangeur geldt Carter in de swingperiode als een belangrijk architect van de bigband.
De stijl van Carters saxofoonspel gaat in een andere richting dan de stijl van Hodges. Beide mannen zijn pure muzikanten, waarbij het spel van Carter vergeleken bij het milde geluid van Hodges iets bijtender is. Carter soleert in lange lijnen en blaast zich bijna onmerkelijk een nummer binnen.

Coleman 'Bean' Hawkins

Met het ontleden van de structuur en de melodie van het nummer 'Body and Soul', om het vervolgens in een milde maar complexe solo weer op te bouwen, wees Coleman Hawkins de weg tot de moderne saximprovisatie - in 1939. Vijf jaar later begonnen trompettist Dizzy Gillespie,

saxofonist Charlie Parker en enkele anderen met het ontwikkelen van een nieuwe, interessante en veelbelovende stijl, de bebop (zie hoofdstuk 4). Tenorsaxofonist Hawkins, die veelal in verband wordt gebracht met de swing van de jaren dertig en veertig, was zo bedreven dat hem de aansluiting bij deze nieuwe revolutie geen enkele moeite kostte.

Ben Webster

Evenals Coleman Hawkins en Lester Young (beiden ontsproten aan de 'territoriumorkesten' van de jaren twintig) was ook Ben Webster een uiterst invloedrijk tenorsaxofonist die tot zijn dood in 1973 uitstekende muziek bleef maken. Websters ruige en zware toon vormt een wezenlijk onderdeel van zijn spel. Het past zowel bij een ballade als bij de spetterende duels. Al neemt Webster geen buitensporige risico's in zijn spel, zijn gevoelvolle en ontroerende toonbehandeling is ronduit meesterlijk.

Lester 'pres' Young

De toon van Young is aangenaam en zoet als siroop. Elke toon versmelt zich met de volgende en elke frase eindigt in een langzaam, sensibel vibrato - een licht trillende, golvende toon. Een van zijn belangwekkendste verworvenheden is het in lengte laten variëren van frasen, terwijl zijn collega's op tenorsax, zoals Ben Webster en Coleman Hawkins, hun solo's meer in clusters van tonen spelen van gelijke duur. Talloze saxofonisten rekenen Young tot hun belangrijkste inspirator. De iets jongere Charlie Parker leerde veel van de solo's van Young door ze tot op de noot nauwkeurig na te spelen.

Don Byas

Sommige liefhebbers kennen zijn muziek niet of nauwelijks, maar onder saxofonisten hoor je zijn naam geregeld noemen. Byas werd in Oklahoma geboren en speelde tenorsax in de jaren dertig bij de orkesten van Andy Kirk, Lucky Millinder, Lionel Hampton en anderen. Ook maakte Byas sensationele muziek als orkestleider, balancerend tussen vriendelijke, lichtvoetige swing en flitsende, complexe bebop. Beluister Introduction to Don Byas/1938-46 (Best of Jazz), A Night in Tunisia (Black Lion), Autumn Leaves (Jazz House), Don Byas, Vol. 2/1945 (Classics).

Charlie Parker

En toen kwam Bird. Als je jazzkenners naar de naam vraagt van de belangrijkste jazzmuzikant van de twintigste eeuw, dan wordt negenennegentig van de honderd keer de naam Charlie Parker genoemd.

Volgens de beroemde bandleider Jay McShann kreeg Parker zijn bijnaam tijdens een tournee met zijn orkest. Parker overreed met zijn auto een kip (hij noemde het een 'yardbird') en wilde het dode beest per sé meenemen, 's Avonds glipte Parker naar de keuken om het avondmaal te bereiden ... Vanaf die tijd noemen zijn vrienden hem 'Yardbird' of kortweg 'Bird'.

Dexter Gordon

Terwijl Bird bop speelde in New York hield Cordon zich in Los Angeles bezig met het verkennen van het nieuwe, complexe en snelle idioom. Hij was waarschijnlijk de eerste tenorsaxofonist die het tempo van Parkers altsax kon bijhouden.

Omdat hij een lichaamlengte had van bijna twee meter stond Cordon bekend als 'Long Tall Dex'. Hij onderging de invloed van Parkers muzikale genialiteit en snelheid en hij werd getroffen door de dromerige, gevoelige en vloeiende improvisaties van tenorsaxofonist Lester Young.

In de jaren veertig speelde Cordon in de band van Louis Armstrong, maar hij voelde zich meer op zijn plaats toen hij in 1944 bij Billy Ecksti-ne ging spelen. Daar blies hij zijn vroege bebop met zijn medemuzikanten Parker en Gillespie

Sonny Rollins

Tenosaxofonist Sonny Rolins was nog een tiener tijdens de vormingsjaren van de bebop toen hij al een eigen sound begon te ontwikkelen. Naar eigen zeggen vormde ook Coleman Hawkins een belangrijke inspiratiebron, toch vond hij zijn eigen stijl en maakte tientallen voortreffelijke albums. Vergeleken met andere saxofonisten die hun wortels in de bebop hebben, maakte Rollins over een periode die meerdere decennia beslaat een uiterst vruchtbare carrière. Je krijgt zo een idee van de rijkdom die zou zijn opgebouwd door Charlie Parker, Clifford Brown en

Fats Navarro indien deze giganten een langer leven beschoren geweest zou zijn. Rollins - die in Nederland enkele jaren geleden elke zondagavond te horen was in de leader van het televisieprogramma Keek op de Week van Van Kooten en De Bie maakte in de jaren zestig zelfs een korte excursie in het rijk van de freejazz.

Julien 'Canonball' Adderley

Adderley was zowel fysiek als creatief een gigant. Hij speelde een bluesachtige bop uit.op zijn altsax en bracht in de jaren vijftig en zestig een grote hoeveelheid platen Presenting Cannonball (Savoy) is zijn eerste album en geeft al een aardige indicatie van de fabuleuze muziek die nog zou volgen.

Adderley bereikte een mijlpaal in zijn carrière toen hij eind jaren vijftig bij het All Star Sextet van Miles Davis ging spelen. Veel van zijn beste eigen albums maakte hij met medewerking van het personeel van Davis: het fraaie Portmit of Cannonball (Original Jazz Classics), met pianist Bill Evans en drummer Philly Joe Jones. Somethin'Else (Blue Note), met Miles Davis in hoogst eigen persoon. Cannonball in Chicago with John Coltrane (EmArcy) is een legendarisch tête-a-tête van twee saxmeesters - ook weer samen met de ritmesectie van Davis.

Paul Desmond

Pianist Dave Brubeck wordt er veelvuldig om bejubeld, maar in werkelijkheid was het altsaxofonist Desmond die in de jaren vijftig het relaxte meesterwerk 'Take Five' componeerde. Het stuk werd populair door de band van Brubeck waar Desmond deel van uitmaakte. Hoewel Desmond in New York City werd geboren, heeft zijn spel juist de lichte en milde stijl van Californië. Proef iets van zijn vroege kwartetmuziek via Brubeck and Desmond in Concert (Fantasy), Jazz Goes to College (Sony) en Time Out (Sony), waar je het beroemde 'Take Five' op aantreft. Nadat Desmond (Sony), Take Ten (Bluevertrokken was bij Brubeck nam hij zelf de leiding in handen: Pure Desmond bird) en Two of a Mind (Bluebird, met baritonsaxofonist Gerry Mulligan.

Stan Getz

Stan Getz staat bekend om de tedere, rijke toon die hij uit zijn tenorsax wist te halen. Hij was in de jaren zestig een belangrijk initiator van de vermenging van jazz met latinritmen - vooral de bossa nova (zie hoofdstuk 6). Hij maakte tientallen albums en de meesten zijn van bijzondere klasse. Roost Quartets (Roulette) toont een vroege Getz uit de jaren vijftig. Hamp and Getz (Verve) is het resultaat van een samenwerkingsproject met Lionel Hampton. Luister ook naar Stan Getz and J. J. Johnson at the Opera House (Verve), Getz and Gilberto (Mobile Fidelity), Live at Montmartre (SteepleChase) en People Time (Verve). Op de cd dit bij dit boek hoort, vind je het nummer Trezervation' dat afkomstig is van het album met dezelfde titel (Original Jazz Classics).

Gerry Mulligan

Waarschijnlijk heeft geen mens meer voor (en met) de baritonsax gedaan. Mulligan werd geboren in New York en groeide uit tot een van de architecten van de cooljazz. Niet alleen was hij betrokken bij de totstandkoming van Miles Davis' Birth of the Cool, waaraan hij ook meewerkte als arrangeur, hij maakte tevens opnamen met en/of arrangementen voor een lange lijst muzikale zwaargewichten, waaronder trompettist Chet Baker, orkestleider Stan Kenton, pianist Thelonious Monk, de saxofonisten Paul Desmond, Ben Webster, Stan Getz en John-ny Hodges, pianist Dave Brubeck en zelfs het orkest van Duke Ellington. The Atranger (Columbia) biedt een goede weergave van Mulligan als geniaal arrangeur. Ook zeer de moeite waard zijn What /s There To Say (Columbia), Gerry Mulligan Meets Ben Webster (Verve) en Soft Lights and Sweet Music (Concord).

Zoot Sims

Sims was een cool/bobkameleon met een uiterst productieve carrière die vijf decennia omspant. Een kleine greep uit de muzikanten met wie hij heeft samengewerkt: klarinettist Benny Goodman, de saxofonisten Jimmy Giuffre, Stan Getz, John Coltrane en Sonny Rollins. Je krijgt een goed overzicht van zijn kunnen viaMorningFun (Black Lion), ZootSims and the Gershwin Brothers (Original Jazz Classics), Zoot Plays Soprano (Pablo), Blues for Two (Original Jazz Classics) en On the Korner (Pablo). Beluister Sims ook met de Herd van Woody Herman op Keeper of the Flame: Complete Capitol Recordings (Capitol).

John Coltrane

Van de generatie saxofonisten na Charlie Parker steekt John Coltrane, die tenor- en altsax speelde, met kop en schouders boven de rest uit. Coltrane speelde in formaties met Miles Davis en Dizzy Gillespie, maar ook met de spitsvondige pianist Thelonious Monk. Coltrane heeft twee jaar samengespeeld met de bigband van Dizzy Gillespie, maar anders dan enkele van zijn voorgangers bereikte hij zijn muzikale volwassenheid voornamelijk in kleine formaties en niet in een van de bigbands die in de late jaren veertig en de jaren vijftig juist zo'n opgang maakten.

Branford Marsalis

Hoewel misprezen door zijn oudere broer Wynton, omdat hij op tournee ging met popmuzikant Sting en de muzikale leiding in handen nam van de Tonight Show van Jay Leno, geldt Branford Marsalis desondanks als de beste tenor- en sopraansaxofonist van zijn generatie. Zijn toon is bluesy en de emotionele werking is pakkender dan het spel van zijn grote broer. Scènes in the City (Columbia), Trio Jeepy (Columbia) en The Beautyful Ones Are Not YetBorn ( columbia) zijn allemaal voortreffelijk.

Phil Woods

Woods verkeert in de bloei van zijn leven en heeft al een respectabele hoeveelheid albums op zijn naam staan. Hij is geschoold in de orkesten van trompettist Dizzy Gillespie en drummer Buddy Rich en is specialist op de altsax, die hij als een eigentijdse Charlie Parker bespeelt. Pairing CW(Original Jazz Classics) presenteert Woods in de jaren vijftig, Phil Woods/Lew Tabackin (Omnisound) uit 1980 is het resultaat van een samenwerkingsproject met de ondergewaardeerde fluitist en saxofonist, Bob Stew (Concord) toont Woods samen met de fenomenale trompettist Torn Harrell. My Man Benny, My Man Phil (Musicmasters) is een van mijn favoriete saxofoonalbums, waarop Woods samenspeelt met de legendarische saxofonist en orkestleider Benny Carter.

Met de jaren konden meer en meer negers hun brood verdienen met het spelen van dansmuziek te Storeville; velen van hen speelden overdag in paradefanfares en s'nachts in Storeville.
Op het einde van vorige eeuw trok de zwarte pistonspeler " BUDDY KID " sterk de aandacht. Behalve de gewone dansdeuntjes uit de tijd ( kwadrilles-- polka's---en walsen- speelde zijn fanfare ook nieuwe ragtimeswijsjes, die dadelijk met geestdrift in Storeville begroet werden. Bolden en zijn ensemble steelden in een gans nieuwe stijl; hun muziek die niet geschreven was drukte hun eigen zielstoestand uit en was het resultaat van een gemeenschappelijke improvizatie; de begeleiding veroorzaakte de meest verbluffende contrapuntische en " polyritmische" effekten. Daar de vrije improvizatie beschouwd wordt als het typische kenmerk voor de JAZZ wordt BOLDEN'S fanfare als de oorspronkelijke jazzband beschouwd.

Fanfares deel 7.
Een ander belangrijk belangrijk Jazzpionier was de trompettist MANUEL PEREZ. Sommige schrijvers beweren dat zijn " keirzerlijke " fanfare de nieuwe stijl lanceerde voor de fanfare van BOLDEN. Onder de ensembles die gevormd werden om met BOLDEN en PEREZ te wedijveren, waren de " OLYMPIA BAND " en de
" ORIGINAL CREOLE ORCHESTRA " van vitaal belang voor de ontwikkeling van de Jazz. Andere beroemde Jazzvoorvechters uit New Orleans waren;
Trompet.
William "Bunk" Johnson.
Joseph "King" Oliver.
Freddy Keppard.
Louis Armstrong.
Tommy Ladnier.

Klarinet.
Alphonse Pico.
"Bid Eye Louis" Nelson.
Johnny Dodds.
Jimmy Noone.
Sidney Bechet.
"Mez" Mezzrow.

Trombone.
Honoré Ditrey.
Edward "Kid" Ory.

Piano.
Tony Jackson.
"Jelly Roll" Morton.

DIXIELAND deel 8.
De blanke orkesten uit New Orleans poogden met meer of minder sukses de negerjazz na te bootsen. De " RAGTIME BAND" van JACK LAINE, die men algemeen als " DE VADER VAN DE BLANKE JAZZMUZIEK" beschouwd, lanceerde de DIXIELANDSTIJL. Het eerste blank orkest, dat buiten Louisiana optrad was, " TOM BROWN and his DUSTERS", dat in 1914 in Chicago verscheen. De finaciële krisis van 1929, veroorzaakt door de korenworm, die de vrucht van de katoenplant aantaste, had een belangrijke uitwijking naar het Noorden tot gevolg, en de muzikanten volgden de arbeiders van de plantages. Het is met deze muzikanten dat de beroemde " ORIGINAL DIXIELAND JAZZ BAND " gevormd werd. In 1915 speelde dit orkest in het café " SCHILDER" te Chicago en weinig later trad het in New York op. Het bestond uit trompet, een klarinet,een trombone, een piano, en slagwerk. Het werd geleid door de trompet NICK LA ROCCA, van wie de " TIGER RAG " in gans de wereld populair werd.

CHICAGO deel 9.
Twaalf November 1917 is een belangrijke datum in de Jazzgeschiedenis. Op bevel van de regering der Verenigde Staten en op aanvraag van de vlootautoriteiten werden op die dag al de ontspanningsgelegenheden van Storeville, een wijk van New Orleans, gesloten. Die laatste avond vermaakte men zich meer dan ooit, en op het sluitingsuur trokken al de orkesten onder het spelen van treurmarsen door de stad. Zij werden door een enorme mensenmassa gevolgd.
De Jazz had geen vaderland meer. Het Negerkwartier van Chicago--- de Black Belt--- ligt in het Zuiden van de stad. Rond 1920 was Blach Belt voor Chicago, wat Storeville voor New Orleans geweest was, sinds. Sinds 1910 hadden de pianisten " JELLY ROLL" Morton,en Tony Jackson er om de gunst van het publiek gestreden en vier of vijfjaar later werd de BLACK BELT overrompeld door de orkesten van New Orleans.

De " Kleurlingen" Jazz van Chicago. deel 10.
"King Oliver ", die in 1918 in Chicago aankwam, werd geëngageerd om in twee café's te spelen ( de ROYAL GARDENS en DREAMLAND ) Toen hij later zijn persoonlijk orkest vormde, kwamen de muzikanten uit gans de Verenigde Staten hem in massa's beluisteren. Hij maakte ophef toen hij in 1922 de toen 22 jarige LOUIS ARMSTRONG als tweede tropettist in zijn orkest opnam. In 1923 werd het New Orleans repertorium van OLIVER en zijn " CREOLE JAZZ BAND " geënregistreerd en zijn fonoplaten werden als voorbeelden beschouwd door al wie Jazz studeert. Men maakte ook opnamen van uitvoeringen van LADNIER, DODDS, en NOONE ; ook deze platen vormen stukken die onmisbaar zijn in de verzameling. Nadat ARMSTRONG- OLIVER verlaten had keerde hij terug naar New York en vormde hij zijn eigen ensembles " HOT FIVE" en " HOT SEVEN" die, na OLIVER, de tweede plaats in de geschiedenis van Chicago- Jazz innemen.

De " blanke" Jazz van Chicago.

Een groot aantal blanke muzikanten, die--- het was in Chicago---voor de eerste maal Jazzmuziek hoorden als " levende "muziek, vatten het plan op deze na te bootsen en zij schiepen de zogenaamde "Chicagostijl " van de Jazz, in tegenstelling met de stijl van de negermuzikanten, die bijna allen uit New Orleans afkomstig waren. Het blanke Jazzorkest dat als pionier van de nieuwe stijl doorgaat, was het "NEW ORLEANS RHYTMN KINGS ". Daarin speelde Paul Mares(trompet)--Leon Rappolo(klarinet)-- en Georges Brunies(trombone.
Een blanke muzikant die zich bijzonder onderscheide in de loop van deze periode was de talent volle "BIX " Beiderbecke, een opvallende figuur uit het beroemde blank orkest " THE WOLVERINES " Dit orkest, dat volledig toevallig onstond, voerde de saxofoon in de Jazzmuziek in.
De leerlingen van de AUSTIN HIGH SCHOOL waren zodanig op Jazzmuziek verzot dat ze een orkest oprichten. Hun muzikale studies bestonden hoofdzakelijk in het beluisteren van het ensemble "KING OLIVER ". Enkele leden van het orkest van de AUSTIN HIGH SCHOOL werden beroemde Jazzspelers, o.m. JIMMY Mc PARTLAND ( trompet)---DICK Mc PARTLAND ( gitaar)--BUD FREEMAN (saxofoon)---en FRANK TESCHEMAKER (klarinet) en ( saxofoon). Andere beroemde blanke muzikanten uit de Chicago-periode zij;
Eddie Condon ( banjo)
Benny Goodman (klarinet)
" Pee Wee " Russel ( klarinet )
" Mez " Mezzow. (klarinet)
Joe Sullivan (piano )
Jess Stacy ( piano )
"Muggsy " Spanier ( trompet )
Gene Krupa ( slagwerk )

Wat wordt bedoeld met Chicagostijl?

De Chicagostijl was in principe dezelfde als de New Orleansstijl, waaruit hij ontstaan was. De saxofoon verving de trombone en de " ritmesektie " werd versterkt door de piano. Maar de gezamelijke improvizatie moest gedeeltelijk wijken voor geschreven arrangementen en solopartijen; onder invloed van de Europese muziek, vereiste men een spel met grotere eenheid en meer elegantie. Van dan af aan begon de essentie zelf van de Jazz te verwateren en op korte tijd moesten de spelers van de originele Jazz wijken voor de druk die door de gramafoonplaatmaatschappijen uitgeoefend werd.

Andere voorname Jazzcentra waren; Sain Louis, Los Angeles, Kansas City en vooral New York, dat weldra het nieuwe hoofdkwartier van de Jazz worden zou.

Kansas City stijl.

In Kansas City was er een wijk die in veel opzichten grote gelijkenissen vertoonde met die van New Orleans. Honderden nachtclubs, kleine restaurants en danszalen bevonden zich daar, in twee straten, dich bij elkaar verenigd. En daar de zeer inschikkelijke politie aan deze gelegenheden de toelating gaf om de ganse nacht open te blijven en oogluikend de onwettelijke alkoholverkoop toeliet, werd de stad het ontmoetingscentrum van de op spel en plezier beluste burgers uit gans de Verenigde Staten.

De Jazz-muzikanten uit Kansas City verbeterden hun persoonlijke stijl. Ofschoon hun ensembles gewoonlijk uit minstens tien spelers samengesteld waren, had hun manier van spelen iets intiem, terwijl het ritme duidelijk werd aangegeven. De ' tuba' weefde een soepel melodisch gordijn achter de anderee instrumenten. De saxofoon-bariton was zeer populair, daar de stad verschillende talentvolle saxofonisten aanmoedigde..
Rond 1930 ontwikkelde deze stijl zich tot de zogenaamde " RIF " techniek, waarbij één solist improvizeert, terwijl het orkest korte motieven speelt, die voortdurend hethaald werden "COUNT BASIE" en zijn orkest spelen in deze stijl.

De New York stijl.

Te New York bevind zich de grootste negerwijk ter wereld; ( de toen, 325.000 inwoners) In de hoofdstraat van deze wijk, in Lenox Avenue, bevond zich de beroemde dancing "SAVOY BALLROOM ", het " HOME of HAPPY FEET " ( het huis der gelukkige voeten) Het is het goedkoopste etablissement van gans Harlem en het wordt door een talrijk en trouw publiek publiek bezocht, dat uit dans verzotte negers bestaat.

In 1916 en 1917 had New York het bezoek gehad van de "ORIGINAL DIXYLAND JAZZBAND ", die er zeer populair geworden was. De Jazz die door de stadsmuzikanten zelf uitgevoerd werd, was evenwel van veel minder kwaliteit dan die van Chicago en New Orleans. Hij wilde vooral behagen aan de hogere kringen van New York; deze begunstigden het oprichten van grote ensembles, die dan modedeuntjes speelden, goed gekomponeerd weliswaar, maar gemakkelijk van orkestratie. Deze stijl werd rond 1920 door TED LEWIS, BEN POLLACK, en JEAN GOLDKETTE gelanceerd en geperfektioneerd door PAUL WHITEMAN, die de zogenaamde "SYMFONISCHE JAZZ" lanceerde. In 1924 bereikte WHITEMAN zijn grootste sukses door de " RHAPSODY IN BLUE" van GERSWIN bekend te maken.
Ofschoon, rond 1920, negermuzikanten van allereerste gehalte zoals OLIVER, ARMSTRONG, BECHET, LADNIER, en MORTON, verschillende malen in New York optraden, verscheen de de eerste blanke Jazz met een zekere waarde in deze stad toch pas in 1925 toen de trompettist "RED NICHOLS" zijn" RED HEADS " samenstelde. Zijn laatste ensemble, de "FIVE PENNIES ", telde muzikanten zoals JIMMY DORSEY(klarinet) en JOE VENUTI(viool). Dit ensemble wedijverde met de " MEMPHIS FIVE " waartoe ondermeer de trompettist PHIL NAPOLEON en de pianist FRANS SIGNORELLI behoorden.

De ekonomische krisis van 1929.

De ekonomische krisis van 1929 die begon met de ineenstorting van Wall Street, had een diepe weerslag op de ontspanningsgelegenheden. De muzikanten van zuivere Jazz werden het zwaarst getroffen, want een Jazz vol leven en optimisme kon niet wedijveren met het gerne van " zoete " muziek, dat populair begon te worden en een kalmerende invloed uitoefende op de sterk geschokte zenuwen. Om hun broodwinning te verzekeren werden veel muzikanten van echte Jazz gedwongen zich aan te sluiten bij grote orkesten, die vooral commerciële bedoelingen hadden. " BIX BEIDERBECKE ", de gebroeders "DORSEY ", de gebroeders " TEAGARDEN ", "EDDIE LANG"en nog andere werden in het orkest van WHITEMAN opgenomen en verloren er alle persoonlijkheid, want de toen in zwang zijnde salonsdanstijd bood slechts zelden gelegenheid om een Jazzsolo te spelen.

Wat de muziek aan de JAZZ verschuldigd is.

De Jazz verleende aan de ernstige muziek nieuwe ritmische ontwikkelingen, een vrijere opvatting van de tonaliteit, een harmonische verrijking en een veel groter begrip aan de mogelijkheden der instrumenten in een orkest. Daarenboven was de Jazz de eerste om bij het groot publiek begrip en liefde voor de polyfonie te wekken.
Het feit, dat de Jazz de belangstelling deed herleven voor de vrijere improvizatie is wellicht nog belangrijker. Hierdoor werd de oude opvatting, die men over de uitvoerders had, opnieuw hersteld ; hij is niet alleen een instrumentist die in staat is de muziek te spelen die hij voor zich heeft, maar hij is een volledig musicus. Ernest Krenek schreef.
" De Jazz... heeft de improvizatiekunst doen herleven in een mate zoals die sinds de periode van het ' super librum cantare' , de contrapuntische improvizatie uit de XV e eeuw, door de ernstige misici niet meer gekend was" .

De invloed van de Jazz. deel 1.

Reeds in 1908 bediende DEBUSSY zich in GOLLYWOG'S CAKE- WALK van ritmen aan de ragtime onleend, en twee jaar later deed hij hetzelfde in MINSTRELS maar dit geschiede lang voor dat de nieuwe negermuziek een invloed van enig belang in Europa begon uit te oefenen.
De rondreizen van de jazz - bands, na de eerste Wereld Oorlog, verwekten veel opschudding onder de musici.
In 1917 verscheen een ballet " PARADE ( ragtime van de paketboot) van ERNST SATIE. Een jaar later liet STRAWINSKY zich enkele bladzijden ragtimemuziek opsturen. Hij was er opgetogen over.

Onderstaande foto DEBUSSY.

De invloed van de Jazz. deel 2.

Het inspireede hem voor zijn GESCHIEDENIS VAN EEN SOLDAAT en in RAGTIME voor elf instrumenten, stukken waarin hij talrijke jazzritmen aanwende. Zijn voorbeeld werd weldra gevolgd door jongere komponisten, vooral in Frankrijk waar MILHAUD jazzritmen gebruikte in werken als zijn ballet LE BOEUF SUR LE TOIT (1919) en zijn negerballet LA CREATION DU MONDE. Onmiddelijke jazzinvloed is merkbaar in het Conserttino voor piano en orkest van HONEGGER ( 1925) In 1927 publiceerde RAVEL een sonate voor viool en piano waarvan de tweede beweging " BLEUS " getiteld is.

Onderstaan foto's;
MILHAUD.
HONEGGER.

De invloed van de Jazz. deel 3.

ERNEST KRENEK komponeerde de eerste "JAZZ OPERA " , "JONNY SPIELT AUF", in 1927. KURT WEILL gebruikte lange tijd de Jazz; hiervan getuigen ondermeer zijn ' "DREIGROSCHENOPER", moderne versie van de DRIESTUIVERS OPERA, en zijn operette MAHAGONNY, die in jazstijl geschreven is.
CONSTANT LAMBERT was de eerste komponist die in Engeland Jazzvormen gebruikte; het was toen hij het gedicht van SACHEVERELL SITWEL, RIO GRANDE, op muziek zette voor solostem en orkest. Nochtans hebben slechts weinig Engelse komponisten zich rechtstreeks door de Jazz laten inspireren.
Indien men de invloed van de Jazz op de moderne muziek beschouwt, mag men zeggen dat,ofschoon enkele komponisten de waarde ervan ontkend hebben en daarbij vooral het belang van de " BLEUS " en de " Sentiments" van de Jazz beklemtoonden, toch weinigen de Jazz rechtstreeks in hun eigen werk hebben toegepast.
Onderstaande foto's.
Ernest Krenek.
Constant Lambert.

De verbinding van beeld en klank.

De opzoekingen van de grote Franse fysioloog, Jules Marey, in de laboratoria Edison te Amerika leidden tot de moderne geperforeerde film, die Louis Lumière gebruikte in zijn apparaat voor levende beelden. Het was van dit apparaat dat men gebruikt maakte voor de eerste publieke, betaalde voorstellingen die plaats vonden op 28 December 1895, in het souterrain van het Grand Café op de Boulevard des Capucines te Parijs.
De levende beelden van Lumière, die een reusachtige sukses kenden, gaven het ontstaan aan dokumentaire films, openlucht opnamen, reis- aktualiteit- en reportagefilms..
In 1902 richte Charles Pathé een grote industrie van kinematografische fims op, die vanaf 1907 opnametoestelen en filmbobijnen fabriceerde. Hij was eigenaar van de grootste en talrijkste studio's ter wereld, hij draaide zelf zijn films en projekteerde ze in zijn zalen. Hij vertegenwoordigde een geweldige macht die zich over de vijf werelddelen uitstrekte en zich vooral in Duitsland, Engeland, en Amerika liet gelden, evengoed als in Rusland, Italië, België,Nederland, en Japan. Op dit ogenblik verkocht Pathé alleen driemaal meer films in de Verenigde Staten dan al de Amerikaanse firma's samen.
Kort voor de oorlog van 1914, was de internationale filmhandel een Franse monopolium geworden en 80 tot 90% van de uitgevoerde films kwamen uit Parijse studio's. In de eerste stadia van de film-- van 1910 tot 1925 ongeveer--werden de stomme films begeleid door willekeurig gekozen muziek, die evengoed op een piano gespeeld werd als uitgevoerd door een groot orkest. In de kleine kinima's begeleide een pianist met aangepaste muziek de fims, die van de aktualiteiten overgingen naar de fratsen of naar het melodramma en vise versa. Op het einde van de Eerste Wereldoorlog werd een meer oordeelkundige metode toegepast bij het kiezen van de omkledingsmuziek. Men zocht een muzikale achtergrond die aan de film aangepast was ; de muzikanten van alle kinema's, waar men die film draaide, speelden dezelfde partituur. In de grote zalen gebruikte men vooral groote orkesten ; het trio ( viool, cello, en piano ) vormde evenwel een ensemble dat de volle gunst der kinemadirecteurs genoot.

KLANKFILMS.

De uitvinding van het klankspoor die een ware revolutie in de filmwereld ontketend, gaf een nieuwe, sterke impuls aan de Franse kinema.

MUZIEK ALS ACHTERGROND.

Deze filmmuziek kan in twee kategerieën ingedeeld worden ; de muziek die door een vooraanstaand criticus bestempeld werd als " vulling van het klankspoor " en die waardeloos is indien met ze scheidt van de begeleidende film, waarvoor ze een vage sfeer schept ; en de muziek die voldoende originaliteit bezit om op zichzelf te kunnen bestaan. De muziek van deze laatste kategerie heeft veel bijgedragen tot de superioriteit van enkele der merkwaardigste films van de laatste jaren.

MUZIKALE FILMS.

De techniek van de filmproduktie werd in 1926 gewijzigd door de kreatie van de klankfilm. De Amerikaanse film " DE JAZZ-SINGER (1927) was de eerste grote film waarin woorden en muziek gesynkronizeerd waren. AL JOLSON, de vedette van deze avabt-garde film, behaalde hetzelfde sukses met THE SINGING FOOL en tot in 1935 diende deze films als voorbeeld van de muzikale films in hun geheel genomen.
Toen het publiek aan het nieuwtje van de klank gewoon werd, ontstonden er ingewikkelder muzikale films.
In Frankrijk schreef JACQUES IBERT de eerste muzikale gesynkronizeerde filmpartituur. In 1930 schonk ons RENE CLAIR een spirituele film ; SOUS LES TOITS DE PARIS. De partetuur van IRVING BERLIN voor TOP HAT (1935), waarvan de grote vedetten FRED ASTAIRE en GINGER ROGERS waren, werd het vertrekpunt voor meer geraffineerde muzikale ontspanningsfilms, die een toppunt bereikten in de films van GENE KELLY; ANCHORS AWEIGH en AN AMERICAN IN PARIS.
Men verwezenlijkte een hoger soort muzikale films door het verfilmen van opera en ballet. Frankrijk gaf enkele kinematografische versies van bekende opera's o.m. FIGARO'S BRUILOFT van Mozart, en MANON, van Massenet.
De muziek van Tsjaikofski, Chopin, Rossini, en Léo Delibes werd met een grote behendigheid aangewend als materiaal voor het ballet; DE RODE SCHOENTJES ( The Red Shoes ) ( 1948), Hoffman's Vertellingen ( 1951 ) enz...
In FANTASIA verwezenlijkte WALT DISNEY een ganse film, die hij op een muzikale basis liet steunen. Hij bediende zich van zijn kunstenaarspotlood om een fantaziewereld op te bouwen, die op een aangepaste manier de werken van beroemde komponisten illustreerde.
Gedurende de jaren 1945 tot 1949 verkocht men in Frankrijk jaarlijks vierhonderd miljoen kinimabiljetten; in Groot Brittannië een biljoen driehonderd miljoen, en in de Verenigde Staten vier biljoen vijhonderd miljoen. Ongeveer tweehonderdduizend mensen kunnen aldus van de filmindustrie leven.

( THE ) GLENN MILLER STORY.
MOONLIGHT SERENADE.
IN THE MOOD.
PENSYLVANIA 6.500.
STRING OF PEARLS.
TUXEDO JUNCTION.
BASIN STREET BLEUS.
St- LOUIS BLEUS.
LITTLE BROWN JUG.
AMERICAN PETROL.
NATIONAL EMBLEM MARCH.
BINDIN' MY TIME.
CHATANOOGA CHOO- CHOU.
I KNOW WHY.
AT LAST.
ADIOS.
EVERYBODY LOVES MY BABY.
LOOKING AT THE WORLD.
OVER THE RAINBOW.
ELMER' S TUNE.
STAIRWY TO THE STARS.
I FOUND A NEW BABY.
LOVE THEM FROM THE GLENN MILLER STORY.

NAAR HET LEVEN VAN DE AMERIKAANSE DIRIGENT, GLENN MILLER.
VERTOLKERS.
JAMES STUART.
JUNE ALLYSON.

DE FILM BRENGT TALRIJKE MUZIKALE TUSSENSPELEN MEE, WAARAAN DEELNEMEN...
BEN POLLACK.
THE ARCHIE SAVAGE DANCERS.
THE MODERN AIRES EN IN HET BIJZONDER
LOUIS ARMSTRONG.
GENE KRUPA in een verbluffende " JAM- SESSION "

Solidaliteit tussen Nl. & Be.

Nederlanders.
Ergens in de Vlaanders moesten de CATS tussen 20u en 02u twee optredens verzorgen, elk 45 min.
Zoals altijd was het matriaal opgesteld minimum één uur voor het startsein . Het orkest dat verder de avond moest vullen, waren op de sukkel met hun geluidsinstalatie, de jongens van de Cats stelde direct voor dat ze op hun installatie mochten werken, zelfs hun technieker mocht alles regelen, in samenwerking met technieker van Cats.

Belgen.
Ergens op het één of ander festival stond ik met MOUTH & Mc NAEL, zij moesten twee optredens van elk 45 min.doen.
Het orkest dat de avond verder moest vullen was al opgesteld, het was het begeleidings orkest van een zekere princes? keizerin?( toch in ieder geval een hooggeplaatste persoon) van het vlaamse lied, de naam ben ik vergeten, maar hij begon met een M en eindigde met een A. Toen Mouth & Mc Nael moest beginnen stelde zij vast dat de verbindingskabel van de bassist stuk was, ik vroeg aan die princes of zij misschien hun kabel even mochten gebruiken, wat dacht U. Ze moeten maar zorgen dat ze alles bijhebben, dus noppi.
Het verschil, wel een installatie van 100.000- gulden, geen kabel van 200- fr.

Een hele eer dit meegemaat te hebben.
Ik had een aanvraag voor één van mijn groepen, SPOOKY & SUE, voor datum 27 September 1975,plaats van optreden Antwerpen, in zaal GOLDMUNTZ ( van, en in het Joden kwartier, diamant sector Antwerpen) Er had daar een "souper" plaats, er waren zo'n, schat ik, een 80 genodigden, en voor dat publiek hadden de inrichters zowat alle soorten muziek voorzien. Tijdens het eten was er een zigeuner orkest, dat aan de tafels ging spelen, dan was het weer de beurt aan het dans orkest, dan weer iets voor de jongere, enz.enz. De hoofd atraktie was wel de Franse geweldige zangeres, DALIDA. De kleedkamet van Spooky & Sue was juist naast deze van DALIDA. Terwijl spooky & Sue hun ding deden, had ik de kans een gezellig babbeltje te slagen met één van de grote Franse zangeres. Wat dat volledig programma zou kunnen gekost habben , kan ik op 200 à 300.000-fr niet schatten.

The \"WALLACE COLECTION\"

WALLACE COLLECTION is de groep waar ik veel bewondering voor heb, niet alleen zijn het stuk voor stuk uitstekende muziekanten, maar ook voor de gedurfde samenstelling van de groep, dit omzeggens in het \" gitaren tijdperk\" Hun bezetting was;
Marc Hérouet.................piano-orgel.
Sylvain Vanholme.......... gitaar.
Fred Nieuland................ drum.
Raymond Vincent.......... viool.
Jaques Namotte............ cello.
Chris Janssens............... bas.
Eén van hun eerste opnames was\"DAYDREAM\" het was direct midden in de roos, en werd niet alleen grijs gedraaid in Belgie. Nu, na al die jaren word dit geweldig nummer nog regelmatig gedraaid.
Ik denk dat het in 71 was dat de groep splitte, Marc Hérout begon iets later met\" SALIX ALBA\", Silvain Vanholme met \"TWO MAN SOUND\" van die andere weet ik niet.

Op uitnodiging van deze jongens ben ik naar Brussel gereden, zij hadden mij de plaats opgegeven waar ze repeteerden. Na een paar nummers had ik al door dat het formidabele muzikanten waren, pianist was dan ook MARC HEROUET ( van de vroegere WALLACE COLLECTION) PIETER, zanger gitarist had al meerdere \"stijlen\" gespeeld en gezongen, hij imiteerde LOUIS PRIMA zoals geen ander. De drummer was een Rus, zijn naam valt mij niet te binnen, PINO bespeelde electr. bas. Gino ook Italiaan speelde sax alt en sax tenor, hij speelde een paar nummers met twee saxen tegelijk, dan had hij nog een speciale installatie, als hij één noot speelde, kon hij zijn installatie zo instellen dat deze één noot veranderde in een volledig akkoord, dan met twee saxen tegelijk,dat klonk zoals een vol akkoord op en kerkorgel.
Ik heb zo vlug mogelijk gezorgd voor \" cliché\'s\" voor het nodige drukwerk, en ook zo vlug mogelijk gezorgd voor \"poosters\" , en wij konden vertrekken met optredens.
( vervolg zie hieronder)

Tegen dat het drukwerk allemaal rond was, had ik al tameljk wat datums voor SALIX ALBA. Ongeveer die periode kwam ook hun eerste singel uit " OH MAMA" , gezongen in de stijl van LOUIS PRIMA. Op korte tijd stond het nummer in de hitparade, zelfs in Nederland werd hun plaatje gedraaid. Wat betreft de optredens; de mannen speelde non stop, ik bedoel hiermee, het nummer was gedaan, en de intro van het volgend nummer werd al
gespeeld, soms verdween de zanger ongemerkt terwijl demuziek verder speelde, en kwam hij ook ongemerkt terug, maar met aangepaste kledij, of aangepaste atributen. Zo deed hij bvb; onder het nummer verdween hij ongezien, bij de start van het volgend nummer kwam hij het podium opgekropen verkleed als vogelspin, en dat met aangepaste verlichting, en aangepast nummer.
Salix bracht niet alleen goeie muziek, maar speelde tergelijker tijd ook theater. Moeilijk te begrijpen als ge de show niet gezien hebt. Ik had met Peter Koelewijn een afspraak gemaakt samen met de jongens van Salix , want hij had wel intresse in de groep, hij wilde zelfs het Belgisch kontrakt overnemen, ook" kwa" platenkontrakt, stukken beter dan hier, maar het werd niets.
Na een jaartje splitte de groep, waarom? ze hadden te veel werk, ik weet het niet, ik heb er verder niets meer van gehoord. Het was wel een speciale maar ook EEN BESTE POPGROEP van die tijd, spijtig 15 jaar te vroeg.
Hun singels OH MAMA---- SWEET TIME----WE WANT PETROL.
I CAN'T RESIST---BLUE SKY----+ LP

Ik was dus van héél in t'begin van "JOSKE HARRIS enTHE MUSIC-FANS" bij de groep. Momenteel ben ik, en Andre Haesen ( drummer) de enige overlevenden van de groep.
Jos was echt " nen toffe vent" , later kreeg hij wel wat kapsones, zeker na zijn hitsingel,"eerst zien en dan geloven", toen noemde de groep zich al wel "JOE HARRIS EN THE PINK-UMBRELLAS"
Wat Jos betreft, als zanger, vond ik persoonlijk niet de allerbeste, maar kwestie verkopen van zijn kunnen, was formidabel, dat deed geen ander hem na.
Wij hadden een zeer gevuld programma, 22 tot 24 optredens per maand, wat Jos niet wist was wel dat 50% van ons publiek voor de goep kwam, het waren ook stuk voor stuk goede muzikanten, en er zaten dan ook, buiten mezelf, toffe gasten bij, dat was dan ook "licht meegenomen." Ik ben gestopt bij de groep in Oktober 1972, Ik heb Jos nog eens gezien in zijn dancing in Itegem, ik schrok toen ik hem zag, na zijn optreden kwam hij bij ons aan tafel zitten, en vertelde tussendoor soms iets van vroeger, en telkens vroeg hij mij, WAART GIJ ER TOEN AL BIJ? Ik had hem zeker al vijf keer gezegd," Jos van in het begin van de groep was ik er bij"
Wat ik nog altijd niet begrijp, waarom zo'n einde????????

Nu het weeral bijna PASEN is, schiet mij ineens iets te binnen van vroeger, toen nog de MUSIC-FANS.
Albert de accordeonist, en ANDRE de drummer waren altijd aan t\' ruzieën, en elkaar zowat te pesten. Albert was BAKKER samen met zijn broer, die broer bakte, en Albert deed de baan. In de periode van Pasen nam hij ook ingekleurde Paaseieren mee de baan op om te verkopen.
Toen wij hem met het \"buske\" gingen ophalen voor een optreden, had hij voor ieder van ons een koppel eieren mee, wij sloegen die stuk tegen het voorhoofd van die gene die het korst in de buurt zat Albert zat naast Andre. Albert had wel één ongekookt ei mee, dat hij dan maar op Andre zijn voorhoofd stuk sloeg, de spijs droop van zijn gezicht, klinkt wel als een stomme grap, maar terwijl ik dat hier neer schrijf zit ik nog te lachen \" gelijk ne gek\"
Ik zie dat na al die jaren zo voor ogen. Wij zijn met het busje moeten stoppen, en lagen krom van het lachen.

23-08-2006

Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

Vraagjes van bezoekers.

Ik kreeg al meermaals de vraag van bezoekers,of wij verschil uitmaakte in welke soort zalen wij moesten optreden. Wel toen wij beroeps werden speelde het zo geen rol, het ging er om veel optredens te doen, en die hadden wij wel, zonder een dikke nek te hebben, durf ik gerust zeggen dat wij in de jaren 60-70 wel één van de meest gevraagde orkesten waren, goede muzikanten, en Jos die het schitterend kon brengen. Natuurlijk speelden wij wel graag in goed draaiende zalen, maar feesttenten waren ook zeer welkom.
Waar ik niet zo graag gespeeld heb was in Vreren, een prachtige zaal, een klein dorpje vlak aan de grens vlaams-walonië. De zaal was één van de mooiste qua inrichting, het was juist of ge in een oerwoud terecht kwam, met palmbomen, met verhoogde dansvloer in glas boven een vijver met fontijn, de zijmuren waren gevormd alseen rotsmassa, met een waterval, dat beneden uitliep in de vijver, dat was allemaal o.k, het vervelendste was het geluid dat opgevangen werd de micros van het orkest, na 7 uur spelen met dat geluid van fontijn en waterval stond Uw hoofd wel op springen, geloof mij vrij.

Ooit speelde wij in een feesttent juist naasr de omloop formule één in Francochamps. Telkens die wagens voorbij snorde, was het geluid, juist alsof die wagens dwars door de feesttent raasden. Maar ja, na het optreden hadden wij onze centen, daar ging het feitelijk wel om.

23-08-2006 om 00:00 geschreven door paulsax

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)

22-05-2006

EUROSONG 2006; in wat voor een wereld leven wij?

Dit heeft in feite niets met mijn blog te maken, maar het gaat over muziek, of daarover zou het moeten gaan, want muziek, op een paar uitzonderingen na, was er dit jaar niet veel te horen. Ik heb mij zo "geerregerd" dat het niet meer gezond voor mij was. Mijn vraag is, WAT IS DE BEDOELING van Eurosong???
Héél vroeger ging Eurosong in de eerste plaats over het mooiste lied, ieder artiest deed zijn eigen ding, en het beste lied werd nummer één. Hoe moet het tegenwoordig?? Mooie kleding, veel bloot ( niet te versmaden, maar heeft niets met zingen te maken), een hoop clowns op het podium met extravagante kostuums, daarbij duivelse geluiden uitbrengen, en gitaren die raketten afschieten, ze zouden gans de boel nog in brand steken ook.
Dan de manier van stemmen, "smsessen", ook bij kleinere programma's zoals idool e.a, dat vind ik de grootste lulkoek die er bestaat, wie stemt er?? Jonge snaken, mensen van gezette leeftijd amuseren zich daar niet aan, op de tijd dat wij een bericht hebben ingetikt, is de zandloper al leeggelopen, en die jonge gasten tikken een bericht met hun gsm in hun broekszak.
Wat ik persoonlijk vind,
Ik zou als zanger of zangeres niet meespelen in zulke programma's, zeker niet als ge al zover staat als onze KATE RYAN, het is nu niet omdat Kate hier in de buurt woont, maar ik vind dat ze ten eerste zeker in de finale had moeten
halen, en in de finale zeker bij de drie eerste had moeten uitkomen.
Maar wij ben ik, een klein saxofoniske uit Looi.

22-05-2006 om 11:29 geschreven door paulsax

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)

05-07-2006

Muziekant "JEF PEDAAL" uit St. Truiden.

Waarom JEF PEDAAL, wel Jef was een accordeonist uit St. Truiden, nen toffe gast qua karakter. Jef ging " jazzen" op kermissen, hij speelde accordeon en tergelijkertijd ook drum, alleen zijn dikke trom plus " nen charleston", met zijne rechter voet trapte hij op de PEDAAL van zijn dikke trom, met zijne linker bediende hij de "charleston" vandaar zijn naam, PEDAAL. Jef had wel de ganse tijd gedurende EXPO 58 daar opgetreden, volledig in orde, ingeschreven als beroepsmuziekant, en kon na de expo gewoon gaan doppen.Wij zijn eens met onze groep gaan kijken waar Jef speelde.( Eerst moet ik jullie nog iets zeggen, hij was altijd piek fijn in orde, zwart kostuum, wit gesteven hemd, witte vlinderdas ( groot model ), zijn haar pikzwart geverfd, zijn " fachen", ook de omtrek van zijn haardos bijgewerkt met zwart potlood of iets dergelijks.) Wel, Jef speelde in St.Truiden, wij waren na een optreden van ons even binnengestapt waar Jef speelde, hoe die man tekeer ging, niet te beschrijven, het zweet liep over zijn aangezicht, ook het produkt waar hij zijn haartooi mee bewerkte loste op van zweet, een liep in striemen naar beneden, tot op zijn " neuke".
Toen Joske Harris wat meer bekend geraakte, ging Jef met ons mee naar optredens, hij installeerde zich achter in de zaal aan een tafel, waar hij een kleine winkel op uitstalleerde, verkocht singeltjes en souveniers van Harris.

05-07-2006 om 12:45 geschreven door paulsax

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)

» Reageer (0)

22-08-2006

Hoe was Joe Harris om met samentewerken.?

Ik krijg veel mailtjes binnen met vragen zoals, hoe was Joe Harris in omgang, hoe is het om muzikant te zijn ? enz, enz.
1. Wel Joe Harris was echt " nen toffe gast," zeker toen hij nog Joske Harris was, ook het orkest THE MUSIC FANS, allemaal toffe gasten. In het begin was het knokken om aan "kontrakskes" te geraken, wij werkten ons uit de naad met het gedacht als de baas tevreden is mogen wij de volgende kermis of balavond terug komen, meestal was het ook zo. Jos stond met ons 7 uur op het podium, en zong "de klok uit de toren". Joske had in zijn prille jeugf een plaatje gemaakt, de titel weet ik niet meer, maar het ging over " mama ??" in de stijl van Heintje, dat moet in die tijd goed gedraaid hebben.
Joske Harris woond toen in Zwevezele. Fernand Rijmen uit St. Truiden heeft Joske toen naar St. Truiden gehaald, en werd impressario en manager van Jos, en Jos woonde bij hem in, tot veel later Jos trouwde met José.
2. Hoe is het om muzikant te zijn? Ja muzikant is een zeer mooi beroep, maar zoals ook in de SPORT, moet ge een héél uitzonderlijk muzikant zijn om schoon geld te verdienen, dus rijk wordt ge er zeker niet van. Zolang je "jongman" bent, een mooi werk hebt, en één of twee dagen per week gaat optreden is het nog te doen, komen er meer optredens wordt het echt zwaar, ik heb het persoonlijk meegemaakt, 10 à 12 slaap per week, als ge dan 50 jaar wordt " is uw kaars wel uit", uwe " tikker" begint raar te doen, enz.
Ook niet te vergeten Bijvoorbeeld, Uw vrouw, of één van de kinderen
is ziek, of wat ook gebeurd, je bent zelf ziek, het optreden moet doorgaan, ik ben dikwijls thuis vertrokken met 40° koorts, maar het rare is, als ge een uur op het podium staat, zijt ge genezen.
Ik vraag mijzelf dikwijls af. Ik had een zeer goed werk, op zeker ogenblik moest ik mijn keuze maken, beroeps worden, of mijn werk behouden .
Wel ik denk dat ik juist hetzelfde zou doen, beroeps worden.

22-08-2006 om 00:00 geschreven door paulsax

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)

↑ Terug naar de berichten